Toksyczny związek

[deeana]

Mam dwoje dzieci: 21 miesięcy i 1 miesiąc i męża, który jest toksyczny.
Niszczy mnie psychicznie, boję się że doprowadzi mnie do ciężkiej nerwicy i
depresji. Żal mi chłopców ale już dłużej nie mogę, boję się też co będzie jak
skończy się urlop macieżyński. Pan mąż od kilku miesięcy nie odzywa się do
mnie, nie pomaga przy dzieciach, młodsze dziecko nie interesuje go w ogóle.
Załatwia owszem sprawy urzędowe i na tym jego rola jako ojca się kończy.
Atmosfera w domu jest napięta. Czuję się uwięziona i na jego łasce, jest
piękna pogoda dzieci nie wychodzą na dwór bo z dwojgiem sama nie wyjdę z
drugiego piętra, jak pomaga mi mama to się dowiaduję że "jestem zerem i bez
mamusi żyć nie mogę". Coraz częściej myślę o rozwodzie, mogłabym zamieszkać z
mamą przynajmniej psychicznie byłoby lżej, gorzej finansowo. Tatuś niestety
wątpię żeby się zmienił tym batdziej, iż kilkakrotnie naubliżał mi po
pijanemu. Nie mam się nawet komu wyżalić.

[patrycja787]

Kochana, naprawde szczerze Ci współczuję. Moge Cię wesprzeć tylko psychicznie,
co tez czynię. Jak bys chciała sie wygadać to pisz na gg7721617.Będę dostępna
koło 22.

[kolor201]

Zapraszam do nas na forum Partner-len i egoista.Mamy tak samo(((

[madziaa26]

Rozumiem co czujesz,nie licz na to ze sie zmieni bo tacy sie nie zmieniaja,co
wiem z wlasnego dowiadczenia.Uciekaj,poradzisz sobie,czas leczy rany,moze nie
do konca ale leczy.Jakbys chciala pogadac to pisz.

[marner4]

[magdmaz]

No tak.
A Ty siedzisz i płaczesz.
No to przestań nareszcie. Co to znaczy, że z dwójką na spacer nie wyjdziesz???
Każda samotna wychodzi, jak musi. Można zostawić maluchy w kojcu - albo w
dwóch, znieść na dół wózki, wrócić po dzieci. Najwyżej podrą się chcwilę.
Mama jest dobra, nie powiem, ale nie zawsze i wszędzie. Udowodnij najpierw sama
sobie, że jesteś w stanie sama poradzić sobie z codziennym życiem. Inni uwierzą
Ci na słowo.

[agnieszka35]

No co do spacerów z dwojgiem to fakt że jest ciężko ale poradzić sobie można.Ale
jeśli możeszliczyć na pomoc mamy to korzystaj z tego i się idiotą nie przejmuj.A
tak w ogóle to wiej od niego jak najdalej.Masz dobrze bo jak sama piszesz możesz
zamieszkać u mamy.A co do sprawy finansowej to dlaczego ma być gorzej?Od czego
są alimenty?Pozwij chłopa do sądu o separację i alimenty.Zabezpieczysz dzieci a
on może się obudzi i coś zrozumie.A jeśli nie to przynajmiej bedziesz wiedziała
na czym stoisz.Żeby nie być posądzoną o wybitnie złą wole wobec mężczyzn to
oczywiście wpomnę o tym żeby najpierw spróbować się porozumieć w spokojnej
rozmowie.Ale jak sądzę tego już próbowałaś bez efektu.Trzymaj sie dziewczyno i
powodzenia życzę.

[mamajulitki]

prosze, tylko nie zmarnuj zycia sobie i dzieciaczkom i uciekaj jak najszybciej,
reszta naprawde sie ulozy
Iwona

[lakie]

ja mieszkam właśnie od lutego z córeczką u rodziców i powiem szczerze że nawet nie zdawałam sobie sprawy jak mąż mnie wykańczał psychicznie, chyba jak się ma to na codzień to się człowiek przyzwyczaja, jak się wyprowadziłam to dopiero poczułam jak to jest wstać rano i nie bać się ze dziecko zaraz się obudzi i zacznie płakać a ktoś (mąż) się obudzi i bedzie niezadowolony ze ono "wyje", lecieć do dziecka, jakos je zajać, nakarmić itp... po prostu przestałam się ciągle bać

Kasia