nowe związki a dziecko

[megaa]

Do napisania tego sprowokował mnie post od borysa.joszko. Od jakiegoś czasu
myślę o tym że fajnie byłoby kogoś poznać, kto pokocha mnie i małego. Chyba
samotne wieczory daja mi już w kość a poza tym chciałam aby syn miał jakiegoś
bliskiego sobie mężczyznę. Ale z drugiej strony przecież wcale nie musi mi
się udać w nowym związku. Co będzie gdy syn zaakceptuje i polubi nową osobę a
gdy mnie sie nie ułoży kolejny związek, ta osoba zniknied z naszego życia. Ja
to zniosę ale syn po raz kolejny może poczuć się odrzucony i porzucony. Czy
mam prawo narażać dziecko na takie doświadzcenia. Wiem, że nikt na poczatku
związku nie zakłada rozstania, ale gdy dojdzie do takiej sytuacji znowu po
raz kolejny to dziecko będzie cierpieć.
Oczywiście nie mozna z góry zakładać, że nic z tego nie wyjdzie ale czy warto
ryzykować?

[anetina]

napiszę ci, ze warto

duzo potrzebowałam czasu, aby zaufać i pokochać M.
musiałam być pewna zaczynając ten związek, że nam się uda
bałam się, że dziecko tak bardzo z nim się zżyje, że będzie póxniej jeszcze
trudniej

w końcu pozwoliłam sobie na spokój
wiedziałam, ze to jest to
że ten związek nam się uda

efekty będą tego już za niespełna 4 miesiące

życzę ci wiary
poniekąd my mamy samodzielne mamy jakąś intuicję, która nam podpowie, czy warto
tworzyć związek czy nie
tak mnie się wydaje

[angelika1000]

to bardzo trudny temat.
podjełam ryzyko dwa razy.
za pierwszym razem był to związek (chodzenie) z pomieszkiwaniem -tydzien itp.
rozstalismy sie -na szczescie dla mnie bez bólu, małemu dziecku wytłumaczyłam
ze tak czasem jest itp.wykorzystałam całą swoja wiedze o psychologii i jakoś
poszło.
Było łatwiej bo to był "przyjaciel" mamy i małego.
potem trzymałam z dala ewentualnych znajomych od dziecka.
ale wiadomo-presja na "ułozenie" sobie zycia jest i w otoczeniu i w nas(
kilka lat małzeństwa i stoje przed ogromnym dylematem
po rozstaniu co mam powiedziec dziecku???widomo ze "obecny" tata go kocha-ale
raczej nie bedzie bedziemy sie spotykacjakos nie wyobrazam sobie sytuacji
ojcowania przez exmęza(
jak wytłuimaczyc dziecku ze ojciec sie nim nie interesuje (jak powiesz ze go
nie kocha-zranisz dziecko, poczuje się "winne"ale jak sie nim kopletnie nie
interesuje-nie mozesz wmawiac ze go kocha tylko nie ma czasu((
a jak rozypie ci sie małzenstwo z "zastępczym"ojcem co powiesz dziecku???ze cie
kocha ale tez nie bedzie o ciebie dbal-bo sie rozstalismy???naturalne ze nie
przyjmuje zadnych obowiazkow-poza moralnymi...
ehh.....

[anetina]

my przeszliśmy wiele z M.
nie mamy też lat 20-stu
wiemy, czego chcemy od życia
tak samo wiemy, że nam się uda
że nawet jakby się paliło, waliło, my się nie rozstaniemy

my to po prostu wiemy, że zawsze będziemy rodziną

[agusiak79]

nie musi Ci się udać, ale skąd możesz to wiedzieć. ja bardzo chciałabym poznać kogoś nowego

czuję się wywołany

[borys.joszko]

> Oczywiście nie mozna z góry zakładać, że nic z tego nie wyjdzie
To Twoje słowa, Megaa

Przez długi czas unikałem związków - nie wiedziałem, czy synek będzie chciał
się mną dzielić, czy zaakceptowałby w ogóle kogoś nowego w naszym
uporządkowanym dwójkowym życiu. W którymś momencie sam zaczął dopytywać, czy
się z kimś spotykam i sugerować, że mógłbym I tak naprawdę, to właśnie mnie
otworzyło. Potem rzecz jasna zacząłem się zastanawiać, co będzie, jeśli nam nie
wyjdzie - ale odsunąłem te myśli - z takim przekonaniem nie wolno budować
związku. A że czasem się nie udaje. Źle mi, że mój syn musiał cierpieć z powodu
moich złych wyborów. Ale wiem też, że naprawdę nie byłem w stanie przewidzieć,
jak się ten związek potoczy. A poza tym wszystkim - mały przeżył z moją
przyjaciółką mnóstwo wspaniałych chwil, wiele się od niej nauczył, poświęciła
mu dużo swojego czasu i uwagi. To nie był czas stracony - ani dla niego, ani
dla mnie.

[megaa]

ja wiem, że czasami się udaje i może nawet często się udaje a dziecko bywa
szczęsliwe widząc że mama czy tata spotykając się z kimś bywa uśmiechnieta i
zadowolona z życia. Jednak ciagle gdzieś tam w środku jest we mnie obawa czy
znowu to właśnie maluch nie zostanie najbardziej skrzywdzony gdy mnie czy tez
nam się nie ułozy.
Staram się zapewnić synowi jak najlepsze warunki i widzę że jest dzieckiem
szczęśliwym, radosnym i wesołym, wychowywanym w domu bez kłotni i
niepotrzebnych stresów. Jak na razie dwójkowy model rodziny jest dla niego
calkiem naturalny (ma 2 lata) a jednak ja nie mogę wyzbyć sie poczucia winy że
świadomie pozbawiłam go możliwosci wychowywania się w rodzinie pełnej. Można
sobie dywagować co by było gdyby, ale to nie była decyzja mojego syna lecz moja
a jego dziecinstwa właśnie dotyczy.
Wiem, że kiedyś zacznie dojrzewać, wejdzie w okres buntu i pewnie nie raz
wypomni nieobecność ojca w jego życiu (moze nawet wykrzyczy).
Dlatego boje sie ponownie związać z kimś kto może znowu zostawić mnie i dziecko
a tym razem dziecko będzie juz na tyle świadome, że w dwójnasób odczuje gorycz
odrzucenia.
A na koniec cos optymistycznego: mimo wszystko może zdarzyć sie że poznamy
kogos wspaniałego kto zarówno dla nas jak i my dla niego będziemy całym
światem. Zyczę tego wszystkim samodzielnym

[anetina]

jest obawa
ale czasami warto zaryzykować

humor dnia wczorajszego

Mały powiedział, że jest już dużym chłopcem, więc mama przeczyta mu JEDNĄ bajkę
da buziaka
zgasi światło i wyjdzie z pokoju

babcia więc na to, że super
że duże chłopaki śpią same

Mały myśli, myśli
i mówi - moment, ale M. jest dużym chłopakiem i śpi z mamą

wczoraj

[guderianka]

odebrane zostały prawa mojemu ex. za 21 dni mój M składa pozew o
przysposobienie. jes dla niej tatą od prawie 4 lat-córka innego taty nie zna.
czy warto ryzykowac?-warto. i warto słuchac dziecka. gdy mój obecny M po raz
pierwszy pojawił sie w moim domu (nasze pierwsze spotkanie)-córka sie przed nim
popisywała, potem zaczeła sie z nim bawic.a tuz przed zasnieciem spytała"ten
twój kolega bedzie spał u nas? fajny jest". to dla mnie była wskazówka ze skoro
dziecko wyczuło w nim dobrego człowieka- powinnam zaufac sobie i swoim emocjom.
po pół roku córka spytała go " czy chcesz byc moim tata' no i sie zgodził

[anetina]

super, że ci się układa
ja też już podjęłam decyzję i też się zgadzam na przysposobienie Małego przez M.

[guderianka]

)

do anetina

[angelika1000]

Anetina-podziwiam twoja odwage w oswiadczeniu-wiem ze chocby sie paliło, waliło
bedziemy razem"
zwłaszczn a tym forum gdzie chyba kazdy ma takie a nie inne doswiadczenia-
swojego zwiazku nie budował " z byle kim" jak sie wydawało -miało byc
na "zawsze i szczęśliwie"
ja nawet za siebie nie moge gwarantowac-ze zawsze bede patrzec w ta sama
stronę, a co dopiero gwarantowac za optyke patrzenia parntera...
niemniej jednak-ryzykowac trzeba-jak bedzie sie dziecku krzywda działa-łatwo
bedzie podjąc decyzje-w przeciwnym razie najwyzej zaciśniesz zęby na 5-10
lat.........

[anetina]

mam odwagę
ale mam równocześnie pewność
po prostu wiemy i tyle

[mamaice]

Ja bym sie chyba bala znow probowac Mam 31 lat i jestem po trzech nie
udanych zwiazkach nie malzenskich ,ale po ostatnim gdzie owocem jego jest moj
synus poprostu jestem przestraszona serio ,moze to brzmi jak by pisala mala
nie doswiadczona dziewczynka ale tak jest ....
Bardzo go kochalam dla niego wiele poswiecilam ,zmienilam . Staralam sie ponad
wszystko zeby nam sie udalo ,ale on sie zmienil nie kochal nie dbal . Moze to
jest za swieze jeszcze ale na dzien dzisiejszy nie wybrazam sobie kogos przy
mnie oprocz synka . Poprostu sie boje .

Anetina a moge spytac gdzie spotkalas ta swoja milosc??? ) Duzo szczescia
zycze ! Milo sie czyta takie posty pelne milosci.

[dagulina4]

Jestem w związku. Mam swoje doświadczenia życiowe. Jestem w czasie rozwodu, mam
dziecko, nie planowałam bycia z Kimś, myślałam, że będę już sama. Zycie
napisało inny scenariusz. Boję się. Natomiast wierzę, że się uda. Wiem też, że
nigdy nie ma pewności, zawsze jest ryzko... nawet jak zawierasz swój pierwszy
związek małżeński... Rozumiem też strach...

[mira59]

Anetina i guderianka - super wiadomość!!!

Megaa - oczywiście,że warto spróbować układać sobie życie we troje.
Normalne jest,że poznany mężczyzna nie od razu wprowadzi się i zaczniecie życie
we troje,lecz przez pewien czas będzie kolegą/przyjacielem mamy.I będziecie (i
Ty i Twój syn) czas by poznać "pana".I dokonać wyboru:tak (chcemy być razecz)
czy nie (ten pan nie jest dla mnie).
Ja (z moimi synami) zaryzykowałam i nie żałuję.
Myślę,że mamy "po przejściach" wiedzą na co zwracać uwagę.I dokonują właściwych
wyborów.Nawet jeśli poprzedza je kilka nieudanych prób.
Życzę powodzenia i szczęścia.