Jak przeżyć odejście męża.

[ulenia]

Mój mąz odszedł. Pół roku walczyłam o uratowanie małżeństwa, nie udało się.
Bardzo go kochałam, był najważniejszą osobą w moim życiu. Był romans męża,
potworny ból i rozpacz. Na początku nie wyobrażałam sobie życia bez niego.
Mamy dwie małe córki. Tak bardzo chciałam, aby wychowywały się w pełnej
rodzinie, tym bardziej, że sama wychowałam się bez ojca. Pomimo wielkiej
krzywdy jaką wyrządził mi mój mąż, nie mogę powiedzieć o nim źle, jako o
ojcu. Bardzo kocha nasze dzieci i stara się nawet teraz, aby jak najwięcej
czasu spędzać z nimi. Mimo,że nadal bardzo cierpię i odczuwam wielki ból i
rozgoryczenie, to już wyobrażam sobie życie bez niego. Pół roku to niewiele,
ale na tyle dużo, że moja rozpacz trochę stępiała. Myślę, że jeszcze długo
będę wychodzić z tego wielkiego nieszczęścia. Sama nie wiem, czy kocham
jeszcze meża, czy może wspomnienia o nim, marzenia i ideały które
pielęgnowałam w sercu. Wiem, że mój mąż zmienił się bardzo. Pokazał twarz,
jakiej nigdy bym się nie spodziewała. I może rzeczywiście nie udałoby się
nasze życie po zdradzie. Zastanawiacie się pewnie jaki mam problem? Otóż
męczy mnie jedno pytanie. Czy kiedyś nadejdzie taki moment, że losy mojego
ex będą mi obojętne? Bo na razie wiem, że moje cierpienie byłoby przeogromne
gdybym wiedziała, że on układa sobie życie z inną kobietą. A już totalnie
zdołowałało by mnie, gdyby okazało się, że on układa sobie życie z tą
konkretną panienką, która przyczyniła się do rozpadu mojego małżeństwa.
Pałam wręcz do niej organiczną nienawiścią. Jak sobie radzicie, patrząc jak
wasi ex układają sobie życie z nowymi panienkami? Jak można sobie poradzić z
myślą, że oto mąż wymienił sobie żonę, z którą przeżył kilka długich lat na
nowy egzemplarz? Jak można nie czuć bólu patrząc na ich nowe rozkwitające
szczęście? I kiedy, po jakim czasie będzie mi ten człowiek i jego ewentualna
panienka zupełnie obojętna? Jak sobie z tym poradziłyście? a może z tym nie
da się nic zrobić i całe życie już będę widziała i czuła tylko swoją i
dzieci krzywdę? Proszę pomózcie i pocieszcie, bo już nie mam siły.

[jj1974]

Bardzo wzruszył mnie Twój list. Nie jestem wprawdzie w takiej samej sytuacji
ale niewiele brakuje. Jeśli chcesz pogadać to pisz na priva [e-mail]
Czekam
J

[agatled]

Dziewczyny, jestem w tej samej sytuacji. Czytałam jakby o sobie. Mój mąz
odszedł prawie dwa lata temu. Po pół roku wydawało mi się że sobie poradziłam.
Potem on wrócił do mnie, a potem znowu mnie zostawił. Wygrała tamta. Teraz wiem
ze jest z nia, choć staram sie nie myslec o tym . Ale to wraca. Tez nie wiem
czy to miłośc. Wiem że gdy widzę go jak jest z naszym synkiem, gdy razem
idziemy z dzieckiem na spacer - mnie brakuje wspólnego powrotu do domu, tak jak
kiedys, rozmów, przytulenia. Chciałabym wiedziec kiedy to minie. Jest mi w
każdym razie gorzej niż na początku. Nie umiem zebrać sie w sobie, własciwie
tylko spędzam czas z dzieckiem, chodze wczesniej spać, nie umiem smiac się i
cieszyc jak kiedys, nie umiem dbac o siebie. Choć staram się. To co zostało w
samotne wieczory - to sama nie wiem, nie umiem tego zdefiniowac, ale chyba
zazdrosc. Myslę co oni robia, jak rozmawaiją ze soba, zatanawiam sie jakie maja
plany. Wiem że nie powinnam, bo wielką wyrządzili mi krzywdę. Szczególne on.
Ale moje uczucia jeszcze nie wygasły, może dlatego ze tak bardzo go kochałam.
Napiszcie na priva, bardzo chętnie wymienie sie doświadczeniami, razem zawsze
łatwiej. Agata (o swojej historii pisłam w odpowiedzi na list Xeny - zdradzona
i ograbiona)

[kropkaa1]

Hej Ulenia,
Powiem krótko BĘDZIE DOBRZE!!!!!!!!!!!!! Bo musi być!

Ja mieszkam sama od prawie roku, no niezupełnie sama bo mam synka. Przeżyłam
dokładnie to samo co Ty. Było jak było, czasem lepiej a czasem gorzej - ale
byliśmy małżeństwem. Aż tu nagle pewnego dnia mój ex powiedział żebym się
wyprowadziła itd. Było mi bardzo ciężko, przepłakałam wile dni i nocy. Aż w
końcu podjęłam decyzję i się wyprowadziłam, naszczęście miałam gdzie. Powodem
rozstania oczywiście była ta "ona". To było okropne nigdy bym się po nim tego
nie spodziewała a tu taka niespodzianka. Najgorsze były pierwsze samotne
wieczory w domu, kiedy mały poszedł spać a ja zaryczana przed telewizorem.
Wtedy wydawało mi się, że cały świat zawalił mi się na głowę. Brakowało mi
jeszcze tylko kota, pary drutów, wełny i stara panna jak się patrzy.
Aż tu nagle pewnego dnia na mojej drodze stanął ktoś nowy. Taki inny i
wyjątkowy. I pokochał... i mnie i mojego synka.
Teraz jestem już pół roku po rozwodzie i patrząc na to wszystko z perspektywy
czasu to śmiało mogę powiedzieć że, tak chyba miało być.
Czy jestem szczęśliwa? Tak.
Czy jeszcze boli? Tak boli. Boli to że zostawiał, że wybrał tą inną, że nadal
z nią jest. Boli że rozwalił cały mój świat który wtedy tak skrupulatnie
układałam. I wiesz chyba zawsze będzie bolało bo przecież skrzywdził mnie
bardzo. Mnie i naszego synka.
Tak że głowa do góry. Przestań myśleć o nim i zacznij myśleć o sobie. Zrób coś
dla siebie wychodź do ludzi i nie zaszywaj się w domu. Teraz Ty i Twoje
córeczki jesteście najważniejsze.

pozdrawiam i trzymam kciuki

jak chcesz czasem pogadać to pisz na priwa
[e-mail]

kropka

[aglesnik]

wszystko z tobą w porzadku, u mnie było tak samo, teraz są razem, on i jego
milosć, ja sama w 2dzieci i chyba mam sie nieźle, życzę im wszystkiego
najgorszego i walczę o przetrwanie.
przeżywałam to samo co ty, sama nie wiedząc co czuć, myśleć, nie wiedzialam,
czy jeszcze go kocham?? a kochalam długo i mocno!!
ale mineło, strasznie dużo mnie to kosztowało łez, zamarwiania, stracenia
wiary w siebie i zadawania pytania .. to kim ja bylam???
został w moim życiu i bedzie zawsze ze względu na dzieci dla których jest
dobry, kochający, ale dla mnie jest poprostu okropnym nieodpowiedzialnym
facetem ,. ktory do wielu spraw nie dorósł.
wszystko się ułozy!! nie martw się, wszystko bedzie się wyciszać, ale musi
upłynąć czas do wyleczenia, dla każdego pacjenta indywidualny!!!
trzymam kciuki i pozdrawiam, jeśli masz ochotę to pisz na priva!! agata

[mrrr]

czas... to wszystko trwa, na poczatku boli strasznie, potem powoli coraz
mniej...u mnie minelo prawie 2 lata i juz jest duzo lepiej, juz moge normalnie
szczesliwie zyc, chociaz czasem zakłuje, to juz zupelnie inaczej. kazdy miesiac
przynosi zmiany. proces uwalniania sie wymaga czasu... ale kazdy kroczek do
przodu to sukces.
daj sobie czas. nie walcz z uczuciami. Im bardziej pozwalasz sobie przezywac to
wszystko, tym bardziej to z Ciebie wyplywa i sie uwalnia.
bedzie dobrze. zobaczysz.
a teraz- jest Ci naprawde bardzo ciezko. jestes bardzo dzielna. nie wymagaj od
siebie za duzo. daj sobie czas.
jestesmy z Tobą.

[agatled]

Ulenio - dziekuje za list, odpowiem mam nadzieje dzisiaj, rozchorowało mi się
dziecko i nie mam jak usiąśc do komputera. Agata

[magania]

Witam serdecznie!Chcialabym sprobowac Ci pomoc chociaz troche.Moment kiedy
odchodzi czlowiek,z ktorym tworzy sie rodzine i z ktorym chcemy byc na zawsze
jest strasznym ciosem.Z pewnoscia czujesz sie upokorzona,gorsza,idealizujesz
jego i przez to tylko pograzasz siebie i czujesz sie bardziej beznadziejnie.Z
pewnoscia dobry ojciec walczylby o to,zeby jego dzieci wychowywaly sie w
pelnej rodzinie,wiec on jest nie tylko niedobrym mezem,ale tez beznadziejnym
ojcem,egoista,slabeuszem,ktory nie potrafil oprzec sie pokusie w imie milosci
do rodziny.Jak TY-CUDOWNA mama,osoba pelna milosci i wrazliwosci mozesz
tesknic za kims takim?Wiem,ze to trudne,ale sprobuj caly swoj zal i smutek
zamienic w sile,ktora pomoze ci skupic sie na sobie,pomyslec pozytywnie o sobie