matka_karmiaca
30.12.10, 12:04
Olcia ma niespełna 7 miesięcy. Na początku kochała przewijanie, wręcz położenie jej na przewijak było jednym ze sposobów jej uspokajania. Od ok. 2 miesięcy coś się zmieniło. Coraz częściej przewijanie jest powodem dzikiego wrzasku (aż w uszach świdruje, tak piszczy), kopania, wyginania się i rozpaczliwego płaczu łzami jak grochy. Jakbym ją ze skóry obdzierała, a nie z brudnej pieluchy. Przy czym nie dotyczy to każdego kontaktu z przewijakiem, tylko mniej więcej co drugiego, więc odrzucam teorie, że jej niewygodnie, że pieluszka podrażnia itp., bo to by skutkowało zawsze, a nie tylko czasami.
Jak zaczyna scenę od razu po zaniesieniu na komodę, a sprawa nie jest pilna, to zwykle odpuszczam jej zmianę pieluchy i próbuję ponownie na spokojnie za jakiś kwadrans. Ale czasem po prostu muszę (wylewa się górą, przed wyjściem itp.) albo dziecko zaczyna wrzeszczeć jak opętane dopiero w połowie procedury. Wtedy chce mi się płakać z bezsilności, mam ochotę ją uderzyć (zdroworozsądkowo wiem, że to by nie pomogło, ale zaskakujące, jak silny jest ten emocjonalny odruch - spokojnie, nigdy jej nie uderzyłam).
Czy miałyście takie doświadczenia? Czy jest na to jakiś patent, czy trzeba przeczekać? Może macie pomysły, skąd mogła się wziąć taka niechęć do tej miłej skądinąd operacji (nie, nie miała żadnych traumatycznych przeżyć związanych z przewijaniem)?