brak kontaktu

[apolka]

Gnębi mnie to już od jakiegoś czasu, cały czas mam nadzieję, że nastąpi jakas
zmiana ... Moja córeczka ma 6 tyg. Wszędzie czytam, że to czas, gdy dziecko
zaczyna dość czynnie reagować na obecność rodziców, tzn. nawiązuje kontakt
wzrokowy, uśmiecha się (a nawet śmieje!). Moja córeczka najbardziej
zainteresowana jest misiami na ochraniaczu łóżeczka. Nie zwraca na nas
zbytniej uwagi. Owszem, czasem się nam przygląda ale to jest raczej taka
bierna obserwacja, trudno utrzymać jej zainteresowanie. Przyznam, że chodzą
mi po głowie okropne myśli, że to oznaka jakichś poważnych zaburzeń. Nie mogę
przestać o tym myśleć. CZy ktoś miał podobne rozterki?

[miszel21]

Cześc .Nie martw się to jeszcze za wcześnie na typowy kontakt dzidzi z
Wami .Poczekaj jeszcze trochę ,wszystko bedzie dobrze Kazde dziecko jest inne,a
6 tyg. to jeszcze malenstwo

[sylwija]

Wydaje mi sie, ze nia ma zupelnie powodow do niepokoju. Wazne jest, ze skupia
wzrok na czymkolwiek, a zainteresowanie rodzocami przyjdzie z czasem.

[osmag]

Niby to prawda ,ale pirwszą rzeczą na której maleństwo skupia wzrok jest
właśnie twarz i to najczęściej rodzica. W tym wieku skupienie wzroku na
przedmiocie to czas do ok. 1 min.

[magdalenax]

Witam! Napisalam do Ciebie na priv.

Pozdrawiam,
Magda

[kasia.tycz]

Jak chcesz sprawdic, czy dziecko na Was (rodzicow) reaguje i czy sie cieszy, to
mozesz z samego rana jak sie obudzi i jest wypoczety, ma dobry humor i ochote
na zabawe, nakarmisz go, przewiniesz i wezcie go do siebie do lozka, pobawcie
sie z nim, niech maz polozy go u siebie na brzuchu tak zeby dziecko moglo
patrzec mu w oczy, zeby go widzialo. Ty tez sie poloz z boku, robcie smieszne
miny, mowcie do niego, napewno zareaguje. Dziecko potrzebuje troche bodzcow i
stumulacji. Napewno jest wszystko dobrze.
Pozdrawiam,

[mamadwojga]

Oj jakbym siebie sprzed roku czytała. Mój syn też nie zwracał uwagi na nic,
źle ssał, całe dnie przesypiał, był absolutnie niekontaktowy gdzieś do 8 czy
nawet 9 tygodnia.
W okolicy 6 tygodnia miałam depresję poporodową, ubzdurałam sobie że mały ma
autyzm i wczytywałam się w opisy tej choroby odnajdując oczywiście wszystkie
cechy chorobowe u mojego niemowlaczka. Doszło do tego że nie spałam po nocach,
nie było ze mną kontaktu i mąż wywiózł mnie terapeutycznie do rodziny bo się o
mnie bał. A myśli miałam różne ((Nie chciałam go karmić piersią, nie
chciałam go dotykać, nie chciałam z nim wychodzić na dwór. Wszyscy ludzie
mówili że to takie piękne dziecko a dla mnie był obrzydliwy.
Byłam tak przekonująca że rodzina zaczęła się ze mną zgadzać, odwiedziliśmy
neurologa i okazało się ża Maksiu jest najnormalniej w świecie rozwijającym się
niemowlakiem. Nie uwierzyłam i jeszcze potem przez jakiś czas latałam po
lekarzach. Każdy mówił mi to samo. Jedna mądra starsza pani doktor odbyła ze
mną spokojną i długą rozmowę na temat rozwoju dzieci, rozwiała moje obawy i
bezwzględnie kazała wyrzucić poradnik według którego chciałam by rozwijał się
Maksiu. Nie kazała też słuchać innych rodziców bo KAŻDE dziecko rozwija się
INDYWIDUALNIE.
Długo dochodziłam do siebie i cały czas podejrzliwie traktowałam synka. Teraz
się tego wstydzę ale przez jakiś czas chciałam żeby umarł. Taka ze mnie matka.
Na szczęście wyszłam z tego okropnego "doła" psychicznego. Szalejące poporodowe
depresje zniknęły. Teraz nie wyobrażam sobie życia bez Maksia. I wiem że
kochałabym go tak samo nawet gdyby rzeczywiście było z nim coś nie tak.
Wszystko z nim w porządku, rozwija się doskonale, roczek skończy za dwa
tygodnie a już umie chodzić i nawet trochę "gada". Jest niemożliwie kontaktowy,
zawsze pogodny i uśmiechnięty.
Nigdy jednak nie zapomnę tego okresu. Ja miałam na szczęście wsparcie w
rodzinie, która obiecywała pomoc "w razie czego", która przytulała i starała
się mi pomóc. Mam też taką cechę charakteru która nie pozwala mi "dusić" swoich
dużych problemów wewnątrz. Wiedzą o tym moi bliżsi i dalsi przyjaciele których
zamęczam swoimi kłopotami. Jest to wbrew pozorom dobra, zdrowa cecha. Pozwala z
pewnością na uniknięcie tragedii typu popełnienie w rozpaczy samobójstwa.
Pozwala na inne spojrzenie na sprawę, na nabranie dystansu. Pozwala na to by
przyjaciele mogli zaoferować wsparcie, choćby tylko psychiczne.