Mały terrorysta

[monis.poznan]

Jeszcze jeden sposób na zapewnienie poczucia bezpieczeństwa-kokonowanie. My
dzięki temu przetrwaliśmy pierwsze tygodnie z Pulką po jedzeniu owijacie
dosyć ciasno rożkiem/kocykiem i do łóżeczka.
Tyle mej mądrości

[tuska111]

tak takie male dziecko wie co to raczki moja corka tak samo sie zachowuje teraz
ma juz 4 miesiace jest lepiej bo zaczyna interesowac sie zabawkami musisz
uzbroic sie w cierpliwosc powodzenia

[sineira]

Jeszcze jedno - nie wiem, jak to u Was z nocnym odbekiwaniem, ale na
przykładzie mojego Mrówka wiem, że książkowe mądrości czasem mozna o kant du..
potłuc. Wszędzie trąbią "odbekiwać!!!", więc przez pierwsze 3 tygodnie
męczylismy się jak głupi, nosząc dzieciaka po nocy i godzinami bezskutecznie
czekając na beknięcie. Które nie następowało. Od tego odbekiwania Młody się
tylko wybudzał i płakał jeszcze bardziej, bo był zmęczony, a noszeniem nie
dawaliśmy mu spać.
Tymczasem okazało się, że ten akurat egzemplarz należy po nocnym karmieniu
delikatnie odłożyć do wyrka, ułożyć na boczku z pieluchą po dziobem (bo czasami
mu się nieco ulewa) i tak zostawić. I samemu iść spać, zamiast cierpiętniczo
kwitnąc nad łóżeczkiem. I wtedy dziecko pięknie śpi, nawet do 4 godzin.
Jeżeli się nałyka powietrza, to zaczyna marudzić dopiero jakąś godzinę po
karmieniu - wtedy się budzę, biorę go na chwilę na ręce, on beka, odkładam,
głaszczę po główce, Mrówek usypia i spi do następnego karmienia.
Dzięki temu oboje jesteśmy wyspani i w dobrych humorach, czego i Wam życzę.

[wredota76]

Egonie.. bez urazy.. nic do Ciebie nie mam... ale nie moge sobie wyobrazic 4
tygodniowego manipulatora... synek (?) placze, bo czegos mu brakuje...
chociazby zwyklego przytulenia sie do mamy czy do taty... on sie uczy was, a wy
jego, a zatyczki proponowane przez pania z kursu przedmalzenskiego to
delikatnie mowiac pomysl do bani... synek o cos prosi a ty chcesz zatyczki
wkladac do uszu??? postarajcie sie uspokoic (malenstwo z pewnoscia wyczuwa
wasze zdenerwowanie) i na spokojnie wsluchac sie w synka (?)... sam tatusiuje
od niedawna, tez pierwszy raz... po prostu nieco pokory, nieco edukacji i
zaznajomienia sie z tematem rozwoju dzieci, nieco wsluchania sie w dzieciatko a
nie w siebie i bedzie dobrze...
pozdrawiam

plan, niestety, długoterminowy

[bobka4]

Miałam podobnie, moje dziecko-wcześniak z zagrożonej ciąży - też do końca 2
miesiąca był niemal cały czas przytulony do mnie lub męża. Karmiłam go butlą z
odciąganym pokarmem i brak "cyca" rekompensowałam przytulaniem i biegiem na
każde kwiknięcie. Doskonale pamiętam jakie to było po pewnym czasie męczące,
dziecko nie spało wiele, w nocy od północy z 2 godzinnymi przerwami do około
8.00, w dzień pewnie w sumie 3-4 godziny drzemek, widać taka uroda... na
dodatek pod koniec 2 miesiąca mały trafił na 2.5 tyg. do szpitala, gdzie był
niemal CAŁY czas na rękach moich lub męża- przyzwyczaił się. Po powrocie byłam
wykończona noszeniem i rozpoczęłam stopniową emancypację syna. Teraz czytaj
uważnie: kładłam do łózeczka, nad którym wisiał baldachim - dziecko patrzyło z
zainteresowaniem i trzymałam do pierwszego zakwilenia (2 minuty nawet)-wtedy
wyciągałam, zeby nie czuł się opuszczony, stopniowo zostawał tam nawet do pół
godziny!!!! powiesiłam później zabawki wyraziste w kolorycie w zasięgu ręki.
Kładłam na łóżku siadałam obok (gazeta, TV, książka w ręce) i też-do pierwszego
płaczu, działało podobnie jak z łóżeczkiem, też coraz dłużej leżał-bawił się
rączkami, pod koniec 3 miesiąca hitem stałą sie mata edukacyjna. Cały czas
bawię się z synem (4,5 mies), nosiłam i nosze na rękach, przytulam, ale też
pozwalam pobyć samemu, oczywiście tyle ile sam chce. Na teraz: nie noście cały
czas, jak siedzisz połóż dziecko na udach stópkami w stronę brzucha (tak
pracowałam przy komputerze z dzieckiem), połóż się koło niego, niech czuje
ciepło ciała, wie, ze jesteś z nim,potrzymaj za rączke, nie noś i nie kołysz
kiedy chce spać, albo zaśnie-odkładaj do łożeczka, otul dobrze. Jak popłacze 2
minuty, bo żona jest w łazience, to trudno, byleby nie zostawiała go do
wypłakania się. Na pewno dotrzecie się wkrótce, żona wydobrzeje po ciąży i
porodzie i będziecie się smiac z teraźniejszych problemów. Powodzenia!

[olimpia.szuwar]

Och, jak ja to dobrze znam! Mój Mąż (skądinąd wcale nie należący do grupy
wyrodnych ojców którzy w niczym nie pomagają ) był tego samego zdania co
Egon - przez prawie dwa miesiące broniłam dzieciaka własną piersią (nota bene
karmiącą!) żeby go nie zamykał w pokoju, bo przecież "musi się nauczyć że nie
można się tak ciągle drzeć"

Ostatecznie kiedy wreszcie po raz pierwszy został z Młodym sam postanowił
wypróbować swoją teorię. I przetrzymał go. 40 minut Dżunior ryczał jak dziki
zwierz zamknięty w pokoju, zanim Mąż pojął, że to do niczego nie prowadzi

Niestety, noworodki mają swoje uroki i trzeba się przystosować do myśli, że się
ich "rozwiązać" nie da. Ale mam wrażenie, że Tatusiowie też w końcu dochodzą do
tego drogą doświadczalną - prędzej czy później

Drogi egonie26

[mart44]

Wszytkiemu winien dr Spock może Tracy? Kto pierwszy z "naukowców noworodkowych"
stwierdził, że dziecko terroryzuje? Kto pierwszy stwierdził, że dziecko "musi
się wypłakać"? Że trzeba go "przetrzymać"? Kobieta z kursu, była od MAŁŻEŃSTWA -
- pewnie chciała Was rozśmieszyć i zaznaczyć - dzieci to nie przelewki, ale z
Bożą pomocą uda Wam się przezwyciężyć te trudności.
Zniecierpliwiony ojcze, Twój humorzasty syn, mimo, że różne myśli mogą Ci
przyjść do głowy na temat źródeł jego zachowania - nie jest terrorystą. On nie
chce, nie umie robić Wam na złość. Mówiąc brutalnie - to zbyt skomplikowane
uczucie. On działa jeszcze na zasadzie akcja-reakcja. Jest mu źle - płacze. Jest
mu lepiej - przestaje. A że źle mu jest bardzo często - cóż, może jest bardziej
nerwowy przez trudną ciążę. A może wyczuwa Wasze zniecierpliwienie. A jemu
trzeba bardzo dużo cierpliwości. Bardzo mądre definicja określa pierwsze trzy
miesiące życia po narodzinach jako "czwarty trymestr" - potraktuj synka jak
wcześniaka. Pomyślcie jak było mu w brzuchu - ciasno, ciemno, dużo kołysania,
bez głodu i bez ubrania i wszędzie mama- i spróbujcie mu to zapewnić. Wiem, że
próbowaliście różnych sposobów - a czy mówi wam coś słowo "spowijanie" - takie
specjalne ciasne zawijanie dziecka.
Ponieważ nie wiem, czy już nie uciekłeś, nie będę dalej pisać - chyba, że
napiszesz, że prosisz o jeszcze. ALe podstawa - traktujcie płacz jako sygnał
od synka, że potrzebuje Waszej pomocy, Waszej bliskości. To nie terror, to
PROŚBA, wołanie o MIŁOŚĆ. W ten sposób będzie Wam znacznie łatwiej.

hihihihi...

[jajofka]

Wy sie nadal madrzycie a Egon Was juz, brzydko mowiac, olal!!

[mart44]

jajofka napisała:

> Wy sie nadal madrzycie a Egon Was juz, brzydko mowiac, olal!!
;>
Do Twojej wiadomości - nie miałam na celu się mądrzyć w moim poprzednim poście i
spodziewałam się, że po ataku(którego nie chciało mi się zbyt wnikliwie
przeglądać) Egonowi się odechce czytać odpowiedzi. ALe poczułam ochotę się
wypowiedzieć w temacie, na którego pkcie jestem przeczulona, a mianowicie
psychologii dziecka. Wciąż niestety ludzie uważają, że psychologowie nic nie
wiedzą, że przecież "każdy wie", "każdy widzi" itp. I potem powstają rozkoszne
teorie pt. "dziecko musi się wypłakać", "noworodek terroryzuje płaczem",
"kołysaniem można rozpieścić dziecko" albo moja "ulubiona" metoda "uśnij
wreszcie" //. Oczywiście, nie dajmy się sterroryzować, dziecko nie może nam
zburzyć życia. A potem nie dziwmy się, że młodzi rodzice nie zastanawiają się
jak pomóc dziecku, tylko czekają na moment, żeby wsadzić zatyczki do uszu.

[egon26]

A miałem już zamilknąć by nie irytować więcej „super mam”.
Cholera tu nie chodzi o sytuacje w których mały jest głodny, mam mokro, czy też
chce się przytulić. Tylko o te w których noszenie i przytulanie nic nie pomaga:
dziecko chce się przytulić do piersi, a mama pada na pysk. Słowo terrorysta
jest źle trafione, lecz pisałem te słowa o prawie 1 godzinie w nocy gdy mały
wrzeszczał mi na kolanach i zabrałem go od żony która chciała w końcu zasnąć a
mały domagał się piersi której ja mu nie mogę dać. I znowu kolejna mądra
koleżanka fantazjuje na temat moich stosunków z mamą, cholera nawet matki nie
można zapytać o zdanie – mogłem pytać ojca ale co by to dało ?! Przedstawiłby
mi bardziej matczyną wizje wychowywania dziecka ??? Nie wiem czy
wszystkie „super mamy” wiedziały przy pierwszym dziecku co i jak ?? Nigdy nie
pytałyście kogoś bliskiego- z doświadczeniem – o tak ważne sprawy jak
wychowywanie dziecka?? Jeśli nie to ja nie rozumiem – choć wasze wypowiedzi
faktycznie świadczą o tym że uważacie sie za wszech wiedzące. Moja mama przez
długi okres swojego życia męczyła się z .... moim ojcem (nie chce używać
epitetów by go określić) po to tylko by synowie mieli jakiegoś tam ojca i nie
uważam że wychowała nas źle. Bardzo proszę skończcie temat mojej mamy, bo
wątpię by któraś z was potrafiła wychować sama dzieci przy mężu który w ogóle
nie pomagał a jak mu coś odbiło to jeszcze jej przyłożył. Wątpię by któraś z
was potrafiła zostawiać raz, dwa razy w tygodniu dzieci by iść na 24 godziny do
pracy by zarobić trochę więcej pieniędzy by jakoś lepiej się wiodło. Wątpię też
by jak wasza dzieci będą dorastać – przeżywać bunt młodzieńczy, miały do was
tyle szacunku co ja z moim bratem do mojej mamy. Więc skończcie ten temat.
Co jakiś czas otwieram nowego posta i widze kolejne „fantazje” na mój temat. By
ich uniknąć napisze trochę o sobie – zresztą na specjalne życzenie GURU
mama_kotula :
Mam pasa- sukę nie rasową- jej mama była bernardynem. Sam właśnie chciałem mieć
samca bernardyna. Ale jest u mnie bo inaczej pewnie by jej już nie było, jest
to naprawdę piękny i szczęśliwy pies i nie zamieniłbym jej na 100 bernardynów.
Kota ma moja żona – choć właściwie teraz jest on już mój jakoś skumplowaliśmy
się i chodzimy razem na spacery ja, pies, kot i żona jak może.
Kiedyś miałem chomiki ale one niestety żyją tylko 2 lata.
Ważę około 100 kg choć wyglądam na 85 i mam takie uwodzicielskie
spojrzenie ;P . Lubię piwo jedno wieczorem przed komputerem – super, CK Browar –
Kraków moje ulubione. I cholera coś co was zaskoczy.... płacze na filmach,
czasem nawet na reklamach Żona śmieje się ze mnie wiec musze kombinować że
to paproch w padł mi do oka lub przypomniałem sobie nasz ślub – blondynka na
pewno wieży ;PPP Jesteśmy parą od ... o k............. 10 lat I chyba znamy
się jak łyse konie. Ja mówię na jej mamę „stara rura” a ona na moją „teściowa
stary rower” - oczywiście w żartach. A tak na marginesie wiecie jaki adres e-
mail według mojej żony mam moja mama ?? ”Teściowa małpa pl” - to też żart bo
moja mama nigdy nie doradza (bezpośrednio mojej żonie) i nigdy nie wywiera
nacisku na moją żonę. I nie wtrąca się w nasze konflikty – przypuszczam że wie
że jakieś są (bo zawsze są) ale nie wie jakie.
Wróćmy do korespondencji.
DJENNE – cieszę się że byś nie chciała takiego męża jak ja. Bo ja już jestem
zajęty, a mojej żonie na pewno do pięt nie dorastasz więc na pewno bym jej dla
Ciebie nie zostawił. Więc lepiej mnie nie chciej bo by ci smutno było.
MAMA_KOTULA – aż się ciebie bałem, tak mnie tu ostatnio tobą nastraszyli, a tu
cholera kolejna myśląca kobieta na tym forum – ostry język, ale myśl
przenikliwa. I masz racje większość tutaj nie pisze do mojego tematu tylko
rozwija wyobrażenia mika_p. Owczy pęd – fakt pasuje rewelacja. Podobasz mi się
przypuszczam że dobrze dogadała byś sie z moja żoną. Czyżbyś była zodiakalnym
baranem ?!
Z tym kokonowaniem to tak jak w szpitalu ale mały juz od 3 tygodni jest „wolny”
więc przypuszczam że ciężko by to zniósł.
Nasz model też raz beknie raz nie i faktycznie tym noszeniem to można go tylko
skutecznie obudzić.
WREDOTA76 – ja do ciebie też nic nie mam i też JUŻ sobie nie potrafię
wyobrazić, a zatyczki to była taka przenośnia,
OLIMPIA.SZUWAR – no przepraszam , „przetrzymanie” w moim wydaniu wygląda tak
że biorę małego do siebie w nosidełku i jak płacze to go kołysze jestem koło
niego zawsze na wyciągnięcie ręki, mówię do niego- opowiadam mu pierdoły ale
nie biorę na ręce bo wiem że to nic nie da- zasadniczo do tego typu incydentów
doszło 3-4 razy i było to: 10-20 minut od jedzenia, przynajmniej 15-20 minut
wrzasku na moich rękach i z suchą dupką I zawsze dawałem małemu „wyjść z
twarzą” bo po jakimś czasie krzyków dawałem mu smoka którego wcześniej
wypluwał. Aż po 15 minutach zassał się i był spokój. A zatyczki to raczej nie
po to by nic nie słyszeć ale by trochę to stłumić- czyli wata.
MART44 i inni. TERROR fakt za mocne słowo, przesadzone, brak gębki na końcu,
typowy błąd który przy mówieniu się nie zdarza bo z intonacji można
wywnioskować że to jest w cudzysłowiu a tu go nie dałem. Czytaliśmy ostatni z
synem wasze wypowiedzi – postanowił być grzeczny by tatuś więcej nie dostawał
batów A tak na poważnie, „przycisnołem” żonę by pospała trochę też w dzień i
jak mały budzi się w nocy to nie jest taka zmęczona. Poza tym jak jest
niespokojny kładę go sobie na nagim torsie – tak by główkę miał przy moim sercu
i rewelacyjnie się nam razem śpi. Minus jest taki że w kupie znalazłem już parę
moich włosów – mam strasznie owłosioną klatkę
ANETUCHAP – miło mi że mnie zaprasza do ciekawego klubu – niestety chyba nie
skorzystam – popatrz na moje wypowiedzi – długie – ja lubię pisać ale jest to
przyjemność na którą mnie nie stać teraz, albo praca albo dom (wykończenie)
albo dom (żona i mały). Choć jeszcze to przemyśle bo czasem w ten sposób można
się najlepiej wygadać .

Dygresja na temat dysleksji – ktoś tu ładnie powiedział że nie koniecznie musze
mieć ambicje pisać czystą polszczyzną – to jest prawda nie mam takich ambicji,
dysleksje wykryto u mnie dosyć późno, jestem informatykiem i od czasów szkoły
wolałem sie na tym skupić niż na ćwiczeniu ortografii. Polonistą i tak bym nie
został, a przynajmniej wyszkoliłem się do fachy z którego mogę utrzymać
rodzinę. Łatwo jest komuś wymądrzać się na temat ortografii gdy mu to wychodzi
łatwo. A życie z dysleksją wcale w moim przypadku nie jest łatwe, szczególnie
że w 90% kontaktuje się z ludźmi w formie „pisanego angielskiego” gdzie mówiony
nie sprawia mi żadnych problemów a jak mam coś napisać to często faktycznie
szukam w słowniku jak słowo które znam bardzo dobrze powinno wyglądać na
papierze.
Pozdrawiam

[mama_kotula]

Hehe, nie taki straszny diabeł, jak go malują...
Egon, ja nie jestem GURU ))). To mika_p jest tutaj guru )))(Mika, bez
urazy, akurat tak naprawdę sądzę). Ja tu przebywam na zasadzie hm, trolla?
Aha, jestem zodiakalną wagą z baranami się dogaduję bez problemu to
znaczy z zodiakalnymi baranami.
Jak młode ci podrośnie i przestanie być aż tak absorujące, zapraszam do Klubu
również żonę )))

Kotula

[mika_p]

Karolina za niecałe 3 tygodnie skonczy rok, potem jeszcze tu zajrzę przez kilka
tygodni, a potem na wieki wieków pożegnam Niemowlę. I nie wyzywaj mnie od
gurów, bo ja ciebie też zacznę.

[mama_kotula]

mika_p napisała:

> Karolina za niecałe 3 tygodnie skonczy rok, potem jeszcze tu zajrzę przez
kilka tygodni, a potem na wieki wieków pożegnam Niemowlę. I nie wyzywaj mnie od
> gurów, bo ja ciebie też zacznę.

Ale ja tak pozytywnie, broń Boże, wiem, że cieszysz się zasłużonym autorytetem
na forum. Nie zamierzałam cię urazić. Lubię czytać twoje posty, bo przeważnie
są wyważone i bez zbędnych emocji.

[olimpia.szuwar]

> OLIMPIA.SZUWAR – no przepraszam , „przetrzymanie” w moim wy
> daniu wygląda tak
> że biorę małego do siebie w nosidełku i jak płacze to go kołysze jestem koło
> niego zawsze na wyciągnięcie ręki, mówię do niego- opowiadam mu pierdoły ale
> nie biorę na ręce bo wiem że to nic nie da- zasadniczo do tego typu
incydentów
> doszło 3-4 razy i było to: 10-20 minut od jedzenia, przynajmniej 15-20 minut
> wrzasku na moich rękach i z suchą dupką I zawsze dawałem małemu „wyjść
> z
> twarzą” bo po jakimś czasie krzyków dawałem mu smoka którego wcześniej
> wypluwał. Aż po 15 minutach zassał się i był spokój. A zatyczki to raczej nie
> po to by nic nie słyszeć ale by trochę to stłumić- czyli wata.

No widzisz - czyli nie masz się co martwić, bo mój Mąż jest jeszcze gorszym
ojcem niż Ty ;D

A poważnie, to ja też nie brałam na ręce, a to zwyczajnie dlatego, że to nic
nie pomagało (tak naprawdę dopiero gdzieś w wieku pół roku Młody zaczął się
uspokajać po wzięciu na ręce). Więc głaskałam, przytulałam, przemawiałam, tak
jak Ty. I wiem, że czasem po prostu nic nie działa i trzeba to przeczekać - ale
myślę, że przeczekać będąc przy dziecku, a nie zostawiając je. Niech wie, że
choćby nie wiem jak było zrozpaczone niesprawiedliwością tego świata może
czuć się bezpieczne.

I trzymaj się - już za kilka tygodni stanie się bardziej kontaktowy, zacznie
bardziej reagować na otoczenie i będzie można trochę przemówić mu do rozsądku

[guruburu]

jesli znsz angielski a chyba sporo siedzisz pordzed kompem -to poczytaj
askdrsears.com - znajdziesz tam wiele sztuczek na uspokajanie dzieci moze cos
Wam podejdzie.

[mart44]

MART44 i inni. TERROR fakt za mocne słowo, przesadzone, brak gębki na końcu,
> typowy błąd który przy mówieniu się nie zdarza bo z intonacji można
> wywnioskować że to jest w cudzysłowiu a tu go nie dałem.
ALeż ja się nie czepiam słówek. Sama miałam na GG opis "Terror w pampersach" bo
kiedyś, jak czekaliśmy na szwagra, musieliśmy jeździć autem wkoło bloku chyba z
3razy, bo inaczej z fotelika dobywał się wrzask. Ale nas to bawiło.
Chodzi mi tylko o to, żeby na serio nikomu nie przyszło do głowy, że dziecko
"wymusza" cokolwiek.

Czytaliśmy ostatni z
> synem wasze wypowiedzi – postanowił być grzeczny by tatuś więcej nie dost
> awał
> batów A tak na poważnie, „przycisnołem” żonę by pospała trochę t
> eż w dzień i
> jak mały budzi się w nocy to nie jest taka zmęczona. Poza tym jak jest
> niespokojny kładę go sobie na nagim torsie – tak by główkę miał przy moim
> sercu
> i rewelacyjnie się nam razem śpi. Minus jest taki że w kupie znalazłem już parę
>
> moich włosów – mam strasznie owłosioną klatkę
No i BRAWO!
Właśnie w tym kierunku powinniście iść - mały najwyraźniej potrzebuje Waszej
bliskości. Może chusta do noszenia niemowląt? Ja bym jeszcze sugerowała żeby mu
zapewnić więcej ciasnoty - maleństwa to lubią. Łóżeczko to dla nich często
bezkresny ocean, w którym się czują zagubione i opuszczone.
Głowa do góry - już niedługo synek będzie się do Was uśmiechał!

[falka32]

Egon, ustosunkuję się jeszcze do kilku rzeczy w twoim ostatnim poście, ok?

"I znowu kolejna mądra
> koleżanka fantazjuje na temat moich stosunków z mamą,"

Sam wprowadziłeś zamieszanie na ten temat. Z twojego pierwszego postu wynika jak
byk, że twoja mama sądzi, że 4 tygodnie to właśnie ten moment, kiedy należy
kupić sobie zatyczki do uszu bo dziecko zrobiło się za cwane. Napisałeś też, że
jesteś skłonny się z nią zgodzić, tylko żona oponuje. Nie dziw się więc
spekulacjom na temat kompetencji twojej mamy. Wiemy o niej to, co sam napisałeś
- że uważa, że 4-tygodniowe dziecko jest już manipulatorem i miewa "humory".
Jeżeli do tego dodasz informację o tym, że jest pediatrą, tym bardziej jej
poglądy budzą grozę.

"> Z tym kokonowaniem to tak jak w szpitalu ale mały juz od 3 tygodni jest „
> wolny”
> więc przypuszczam że ciężko by to zniósł. "

Nie przypuszczaj, tylko sprawdź. Możesz się zdziwić. Na mojego syna kokonowanie
było jedyną metodą, kiedy miał już prawie 3 miesiące i nadal ataki
egzystencjalno - zołądkowej histerii. A na tą metodę wpadłam, kiedy miał już
grubo ponad miesiąc i spróbowałam jej też bardzo sceptycznie. Zawiń w pakunek
tak, żeby tylko twarz wystawała, ale głowa była przykryta, tak jak chłopki na
wsi i tak zawiniętego weź dopiero na ręce. Może pomoże.

[guruburu]

Właśnie - są dzieci, które lubia być kokonowane nawet i do 9 miesiąca.
A spanie razem - proponuje jeszcze sprawdzic jak sie maly zachowuje jak włożysz
go sobie 'pod pache'
A pozycja stojąca - tak go 'zwin' wysoko na ramienium, zeby miał buzię w Twojej
nagłośni (to się chyba tak zwało) - i mrucz. A i lepsze niż 'zwykłe' noszenie
jest tańczenie. Rytm musisz dobrac - zobaczysz co się synowi podoba.

[egon26]

No i chyba w końcu emocje opadły.
mika_p – nie bież mnie za potwora ja napisałem owszem „kolek nie ma”- bo z
tego co wiem to są główne objawy krzyku dziecka, gdy nie jest głodne, ma sucho,
nie jest mu zimno, gorąca itd. Itd. Itd. Tego nie napisałem bo to chyba
logiczne że nie brał bym dzieciaka na przetrzymanie gdyby był głodny. A że przy
kolkach brzuszek robi się twardy to sprawdziliśmy z mamą i nie miał. Ale to juz
nie ważne. Bo znaleźliśmy z żoną rozwiązanie. Herbatka z melisy – dla całej
rodzinki – mały trochę się nią „naćpa” i jest spokojniejszy, my się trochę
nią „naćpamy” i może też łatwiej to znosimy. Poza tym uwierzcie mi,
rozpieściliśmy z żoną tak bardzo kota że przy dziecku to wolałem na zimne
dmuchać . A tak na marginesie znacie ten kawał:
Żona kazała mężowi wykąpać dzieciaka. Mąż poszedł z nim do łazienki, po 5
minutach słychać przerażający wrzask małego. Kobieta biegnie do łazienki,
patrzy a mąż stoi nad wanną i trzyma dziecko za uszy. - Co ty robisz, przecież
mu uszy urwiesz. - A co mam sobie ręce poparzyć - odpowiada mąż.
Zawsze jak kąpie małego to tak patrze na te jego uszy
Z zaproszenia do klubu chętnie skorzystamy ale faktycznie mały musi podrosnąć
bo na razie to żona się nie ruszy a u mnie z czasem kiepsko- bo niestety ja
musze dogadywać się też z baranami – nie tylko zodiakalnymi (mój szef –
baran to bardzo delikatne określenie- ale myśli że go lubię ;PPP )

A no i oczywiscie ani przez chwile nie wątpiłem że znajdzie się gorszy ojciec
odemnie Pozdrowienia.

[falka32]

ja napisałem owszem „kolek nie
> ma”- bo z
> tego co wiem to są główne objawy krzyku dziecka, gdy nie jest głodne, ma
sucho, nie jest mu zimno, gorąca itd. Itd. Itd. Tego nie napisałem bo to chyba
> logiczne że nie brał bym dzieciaka na przetrzymanie gdyby był głodny. A że
przy kolkach brzuszek robi się twardy to sprawdziliśmy z mamą i nie miał.

Egon, logika logiką, ale nie do końca. Takie małe dziecko niekoniecznie musi
mieć atak rasowej kolki, żeby płakać z powodu bólu brzucha. Nie życzę ani wam,
ani tym bardziej małemu, żebyście się przekonali na własne oczy, jak wyglada
PRAWDZIWA kolka. Mój facet pracuje w pogotowiu i nieraz zespół był wzywany do
ataku kolki u niemowlęcia, bo rodzice tracili głowę ze strachu a dziecko
zaczynało mdleć i wymiotowac od płaczu. Nie wiem, jaką praktykę ma twoja mama,
ale wiem, że niektórzy pediatrzy wyłącznie "przychodniani" nie widzieli
prawdziwej kolki od lat, bo umówmy się, że dziecko rzadko dostaje jej w
gabinecie na rutynowej wizycie przed południem. Natomiast bóle brzuszka
spowodowane problemami z trawieniem, z nietolerancją laktozy albo jakiegoś
składnika diety mamy, lekkimi wzdęciami albo połkniętym przy karmieniu
powietrzem są jednym z naczęstszych powodów takiego "niezidentyfikowanego"
płaczu u niemowlęcia i niekoniecznie muszą się wiązać ze szczególnie twardym
brzuszkiem ani ze zmianami, ekhm, kupy. Drugi bardzo częsty powód, zwłaszcza u
starszych noworodków, to zmęczenie bodźcami, których ty możesz nawet nie umieć
zidentyfikować (np. hałasem w pomieszczeniu, zbyt długim bujaniem, zbyt długim
gapieniem się w obrazek). Dodaj do tego, że zmęczenie może się nałożyć z bólem
brzuszka i już masz dziecko, któremu pozornie nic nie dolega, ma sucho, zjadło,
a wyje w niebogłosy i uspokaja się tylko na rękach i to też niekoniecznie. Na
rękach uspokaja się bo: a/ czuje się bezpieczniej, b/pozycja bardziej
spionizowana przynosi ulgę brzuszkowi c/ruchy chodzącego rodzica działają na
układ nerwowy dziecka jak tabletki uspokajające, podobnie jak bujanie w wózku.
Jak widzisz, nie tylko względy emocjonalne, ale też czysto techniczne powodują
to uspokajanie się na rękach, co często przez niektórych rodziców jest
traktowane jako objaw kombinowania godnego dwulatka. Najbardziej wielu rodziców
wkurza ten efekt, że jak położysz uspokojone już dziecko na wznak, zaczyna się
dzeć, jakby łózko go parzyło. Jeżeli zapamiętasz, że noworodek działa na
zasadzie akcja-reakcja, wiele dylematów rozwiąże ci się samo i pojawi się wiele
odpowiedzi na pytania, które jeszcze nie raz sobie zadasz. Akcja - reakcja to
znaczy: leżę - jest źle - ryk sygnalizacyjny; podnoszą - robi się dobrze - ryk
się wyłącza; znowu leżę - znowu jest źle - ryk sygnalizacyjny. I tak w kółko.
Możesz wytłumaczyć zachowanie dziecka bez zbędnej ideologii i naciąganych,
wydumanych koncepcji wychowawczych, bo zachowanie to jest samo w sobie proste.
Dziecko nia ma jeszcze tak złożonej pscyhiki, ba!, w ogóle prawie jej nie ma,
jest kłebkiem odruchów warunkowych, instynktów, przewrażliwionych koncówek
nerwowych, na bodźce, które są instynktownie wdrukowane jako zagrażające reaguje
niekontrolowaną syreną alarmową i absolutnie nie rozumie co się wokół niego
dzieje, nie rozumie twoich intencji, nie wie, że ma ciało, nie wie, że ty jesteś
innym ciałem, a jeżeli się półgębkiem usmiecha to albo ma gazy albo
niekontrolowanie reaguje na oczy, wszystko jedno, czy twoje czy dwa namalowane
na kartce kółka.

dobra wiadomość brzmi tak, że z każdym dniem będzie lepiej a po 3 miesiącach
będziesz miał w domu już malutką osóbkę, z którą będziesz umiał się komunikowac
a ona nauczy się od biedy komunikowac z tobą i różnicować płacz tak, ze będziesz
wiedział, czy jest zmęczony, czy głodny czy obolały. A brzuszek się nauczy
pracować i przestanie boleć.

> rozpieściliśmy z żoną tak bardzo kota że przy dziecku to wolałem na zimne
> dmuchać

Chyba właśnie to wzbudziło taką reakcję wśród czytających - że podeszliście do
dziecka tak, jak do kota (4-tygodniowy kot rzeczywiście może być już złosliwy,
zgadzam się, a półroczny jest juz w zasadzie dorosły), jakby nie biorąc pod
uwagę faktu, że ludzkie dziecko rządzi się nieco innymi prawami, rozwija się
bardzo powoli nie tylko fizycznie ale także emocjonalnie i intelektualnie i nie
bez powodu do 18-tki jest niepełnoletnie )))

Dobrze ci radzę, poczytaj sobie choćby w necie na ten temat. A mamie też nie
ufaj do końca, niezależnie od szacunku, jakm ją darzysz, bo ona dość dawno miała
własnego noworodka w domu. Moja teściowa wychowała znakomicie piątkę dzieci a
mojego syna w wieku 3 miesięcy (karmionego tylko piersią) chciała nakarmić zupką
pomidorową ze swojego talerza, bo przecież "już duży". Pewne rzeczy się
zapomina, pewne rzeczy się człowiekowi zlewają w jedno, ja sama miałam długą
przerwę między pierwszym i drugim dzieckiem (12 lat) i wiele takich oczywistości
musiałam sobie przypominać od zera. Możesz spokojnie przyjąć założenie, że ty i
zona jesteście bardziej na bieżąco niz mama.

[kasiaslask]

Też miałam problem-mój Kacperek ma 7 tygodni, oststnio nauczył mnie, że nie ma
zasypiania bez noszenia na rękach godzinami. Waży już 6,5 kg, a ja mam ręce do
kolan i kręgosłup do przewszczepu...Ale trochę cierpliwości się opłaca. Błagam,
nie znęcaj się nad dzieckiem w ten sposób!!! Założenie jest takie, że w końcu
musi zasnąć - upokojone, ale przytomne kładź do łóżeczka - jak zacznie płakać,
to na ręce, ale tylko tyle, zeby się uspokoiło. I znowu, aż do skutku. Z czasem
zacznie wymagać coraz mniej noszenia i stopniowo pryzzyczai się do
samodzielnego zasypiania. Można też wypróbować kołyski lub bujania w foteliku
samochodowym włożonym do łóżeczka jako rozwiązanie przejściowe. Powodzenia i
wytrwałości. I wspomagaj żonę, bo nie wiesz, co czuje osoba, która nie może się
nawet iść wysikać przez kilka godzin, bo dziecko nie pozwala...