Boję się

[rask]

Aż wstyd przyznać sie ale tak strasznie sie boję. Od 5 dni jestem tatą małego
Kacpra, a mam tyle obaw. Żal mi zony, która ma podkrążone oczy , a jak zaśnie
to dziecko nie daje jej pospać a ja nie potrafie go uspokoić, jakby dziecko
mnie nieakceptowało. Mama weźmnie na ręce i jest spokój a jak tato to nie,
boję się że będzie miał kolki i co to będzie jak będzie mocno płakał. Ludzie
jak to wszystko przeżyć?? Odliczać dzień po dniu?? Aż do ukończenia 3 , 4, 5
lat???

[gemma.v]

Hej, głowa do góry - zabrzmi to okropnie banalnie, ale BĘDZIE LEPIEJ. )
Pierwsze dni po narodzinach dziecka są najgorsze, jak już przetrwacie pierwszy
powiedzmy miesiąc, będzie w porządku. Nie dziw się, że dziecko póki co akceptuje
tylko mamę - za kilka tygodni zacznie interesować się światem i wtedy zainteresuje
się także Tobą, zapewniam Cię. Oczywiście nie znaczy to, że powinieneś odpuścić
sobie wszelkie próby wczesniejszego nawiązania kontaktu z Kacperkiem. Po prostu
daj mu (a właściwie Wam obu) trochę czasu. I nie martw się na zapas - "co będzie,
jak dziecko będzie miało kolki". Po pierwsze, może nie będzie miało, po drugie,
nawet jeśli się zdarzą, to wypróbujecie któryś ze znanych sposobów (od czego jest
to forum ) i znajdziecie receptę na ulżenie dziecku.
Twoja żona jest jeszcze zmęczona po porodzie, zmęczona nową sytuacją, ale
zobaczysz, juz niedługo odnajdziecie się w tej sytuacji oboje i jeszcze będziesz ten
okres poporodowy wspominał z usmiechem na ustach. )) Ja po urodzeniu córki
stwierdziłam, że nigdy więcej dzieci, ale wkrótce zmieniłam zdanie i teraz mam już
dwójkę.
Bądź przy żonie, wspieraj ją, pomagaj w czym możesz - maluszek woli na razie być
z mamą, bo ona go karmi - w takim razie Ty karm (niekoniecznie dosłownie ) ją,
gotuj itd. Pomagaj w każdy mozliwy sposób - przewijaj dziecko (noworodek drze się
przy ubieraniu czy kąpaniu niezależnie od tego, kto się nim zajmuje ). Grunt, żeby
nie czuła się z tym wszytskim sama, żeby czuła, że ma oparcie, pomoc itd. W miarę
upływu czasu będzie coraz lepiej, zobaczysz - i wcale nie trzeba na to kilku lat,
wystarczą tygodnie. Takie na przykład dwu, trzymiesięczne dziecko jest już niezłym
kompanem do zabawy, słowo daję. Mój Wojtuś (3 miesiące) uwielbia jak tata wraca
z pracy, wystarczy, że go usłyszy, a już buzia mu się śmieje.
Głowa do góry, dacie sobie radę, musicie tylko wszyscy troje przetrzymać ten okres
adaptacyjny - dzieciątko musi się przyzwyczaić do świata, a Wy do nowej roli i do
obecności dziecka w Waszym życiu.
Sorki, jesli zbyt chaotycznie piszę, ale stukałam na gorąco, co mi przyszło do
głowy.
POzdrawiam ciepło i trzymam kciuki )
Będzie dobrze
gemma

[ania993]

Nie ma się czego wstydzić. To o czym piszesz jest normalne. Ja mam 2 miesięczną
córeczkę i na początku było tak samo. Mały może płakać u ciebie na rączkach bo
wyczuwa że jesteś zdenerwowany. Musisz wypróbować czy mały się uspokaja jak
chodzisz z nim , może lubiłby jak byś mu nucił cichutko cokolwiek w trakcie
noszenia, może jakaś muzyczka w tle. Może bardziej by chciał poleżeć u taty na
brzuchu a tata głaskał by go po pleckach. Najważniejsze byś się nie zniechęcał.
Nasza uspokajała się dopiero po kilkunastu minutach noszenia i nucenia jej. Z
dzieckiem niestety jest tak że metodą prób i błędów dochodzi się do rezultatów.
Pocieszę cię że z każdym dniem jest lepiej. Po 2 miesiącach będziecie mniej
zmęczeni i będziecie się cieszyć z uśmiechów dziecka. Trzymajcie się.

[yola66]

Najważniejsze, żebyś był teraz przy żonie i dziecku. Staraj się brać Malucha
jak najczęściej na ręce, mów do niego, przewijaj go, a może nawet kąp (mój mąż
od początku kąpał naszego synka). Jeżeli tylko się da to weź parę dni urlopu i
posiedz z nimi w domu. A przede wszystkim spróbuj porozmawiać z żoną o tym co
czujesz. Pomoże to zarówno Tobie jak i jej - pamiętaj, ona pewnie boi się o
wiele bardziej niż Ty i też jest to dla niej zupełnie nowa rola.....

[agadd02]

żona jest jeszcze zmęczona po porodzie, za jakieś 2-3 tygodnie będzie sie juz
dobrze czuła, póki co trzeba jej pomagać, bo wiem po sobie, że niby miałam
siły na krzątanie się po domu , ale juz po południu padałam z nóg i wszystko
mnie bolało, dzieciatko może być trochę nerwowe zwłaszcza gdy wyczuwa wasze
zdenerwowanie, trzeba to cierpliwie przeczekać, jeśli duzo będziesz z
maluszkiem przebywać to na pewno się oswoi, poza tym nucenie rzeczywiście
pomaga, mój mąż nucił podczas kąpieli, bo był zdenerwowany i nie chciał , żeby
mały to czuł i pomogło bardzo szybko. Nam mówili, że najgorszy jest pierwszy
miesiąc - ja się nie zgadzam, jak tylko przestało mnie boleć było ok.

powodzenia
:o)

P.S. Kolki??? a co to są kolki, za dużo się nasłuchałeś, póki Kacperek nie ma
kolek to w ogóle o nich nie myśl, przeciez nie każde dziecko ma kolki

[frank_f]

Rask - spokojnie! Tak się składa, że ja od 5,5 tygodnia też jestem ojcem. Na
samym początku miałem podobne lęki, co Ty. A teraz... jest wręcz cudownie!
Uwielbiam każdą chwile spędzoną z moją Izunią, tym bardziej, że też pracuję do
późna. Przede wszystkim bądź spokojny, opanowany - dziecko wyczuwa
zdenerwowanie i niepewność w ruchach. Jesteś dorosły, nie bierz tego tak do
siebie, że maleństwo nie przestaje płakać, gdy bierzesz je na ręce. Kochaj je
mocno, a wszystko będzie porządku - na 100%. I pomagaj żonie jak najwięcej. Moi
starsi koledzy mówią, że po latach żona w gorszych chwilach potrafi wypomnieć
Twój brak pomocy ))) Czyli, że to bardzo ważne... To scementuje Waszą
rodzinę. Głowa do góry, Stary! Aha - i gratulacje!

[magiszon]

Cześć, i ja też pędzę ze słowami otuchy i wsparcia. Nic się nie bój, ta maleńka
kruszynka naprawdę to wyczuwa... dlatego, uwierz w siebie !!! Wiem, że to tak
łatwo powiedzieć, ale spróbuj. Tak jak ktoś wcześniej napisał kąp dzieciątko
razem z żoną, zobaczysz jak bardzo się do Ciebie przybliży. My tak robiliśmy od
początku i tak jest do dziś, ja myłam maluszka, a mąż trzymał go w wanience,
było super, ta wielka męska ręka pewnie podtrzymywała maleńkie kruche ciałko, a
ja czułam się wspaniale, że mąż mi tak pomaga.
Odkąd Antoś skończył 3 m-ce i śmieje się w głos, zgadnij kto otrzymuje
najwięcej uśmiechów, TATA oczywiście. Nawet się nie obejrzysz jak będziesz je
odwzajemniał i już bez żadnego strachu.
Trzymam za Was mocno kciuki.
Pozdrawiam serdecznie
Magda

[edytka73]

Zaimponowałeś mi - rzadko się zdarza, zeby facet ujawniał się swoimi
uczuciami, strachem w dodatku, i w związku z dzieckiem. Juz samo to dobrze
rokuje dla Ciebie, żony i Waszego maleństwa. % dni to bardzo mało jeszcze na
wzajemne poznanie się - poczekaj i panikuj, nie wyolbrzymiaj, nie szukaj
dziury w całym. nie dziw się, że Mały woli mamę, w końcu zna ja troche dłużej
niż Ciebie i ona pachnie mlekiem - miałam to samo: nie mogłam iść do
łazienki, bo Mały się darł, a supokajał się, jak tylko wzięłam go na ręce. Daj
sobie na razie spokój z tymi kolkami, ogólnie wyluzuj. Nikomu nie pomoże
zestresowany facet. A więc: jesteś na każde zawołanie ukochenej żony (ja w
nocy podczas karmienia Kuby domagałam się karmienia mnie jogurtami!), jak Mały
śpi to ona też niech śpi, a Ty gotuj, pierz, prasuj itd. I jak najwięcej z
Małym, kiedy tylko można, najlepiej wtedy, jak jest najedzony (mój mąż nosił
Kube, kiedy najedzony spał...), pzrewijaj, kąp, opowiadaj o męskich sparwach -
nie ma szansy, żeby się nie udało. Jak tylko pozna Cię lepiej przekona się, że
jesteś zcasem anwet lespzy niż mama.
Trzymaj się i powodzenia. Ed.

[mimka21]

Czesc,
nie martw sie. Takie male dzieci nie odrozniaja jeszcze mamy od taty. Swiat dla
nich dzieli sie na piers i nie-piers. Ty na razie jestes nie-piers. Poczekaj,
az maly dostrzeze cos wiecej. powodzenia monika

[doka1]

Bedzie dobrze uwierz mi, Trzymam kciuki oby jak najpredzej. Moze poczujesz sie
pewnie juz dzis a moze dopiero za kilka dni ale na pewno kiedys to nastapi.
Pozdrawiamy.

[aga173]

Nie przejmuj się to normalne kwestia przyzwyczajenia.Mój też Kacper 10 m-cy był
strasznym maminsynkiem do 3 m-cy(nawet do ubikacji nie mogłam wyjść.Taty wogóle
nie tolerował robił takie numery że szok.Jak chciałam wyjść do sklepu to
musiałam go uspać a i tak tylko wyszłam to zaraz był ryk aż do mojego
powrotu!!!!
Pozdrawiam Aga