Lęki

[lila_m]

Wczoraj napadła mnie Gigantyczna Panika przez którą ryczałam chyba godzinę.
Na szczęście z pomocą przyszedł mi mój mężczyzna, który zaczął mnie tulić jak
małe dziecko i tłumaczyć łopatologicznie że wszystko będzie dobrze.
Boję się bo mam cukrzycę (w sierpniu minęło sześć lat od zachorowania).
Pomimo opieki lekarskiej, i stałej kontroli poziomu cukrów martwię się
wpływem hipoglikemii na fasolkę. Za kilka dni będę miała podłączoną pompę
insulinową. W nocy dwa razy sprawdzam poziom cukru.
Boję się


Lila

[zebra51]

Lęki - moi dobrzy znajomi
Boję się kolejnej porażki. Boję się powrotu do szpitala i zabiegu. Kolejna
wizyta (za dwa tygodnie) rozwieje, mam nadzieję, część moich lęków. Mimo, że
cieszę się ciążą, nie ma we mnie tej euforii, która towarzyszyła mi przy
poprzedniej ciąży. Po prostu wiem, że może być różnie.

[finka11]

Dołączam do Was, nie mam wprawdzie rzadnych przejść, ale po nocy spać nie mogę,
bo się panicznie boję. Tyle naczytałam sie na forum (zupełnie niepotrzebnie), że
mam w głowie same czarne scenariusze. Do tego te wszystkie dolegliwości i jakiś
taki dół. Mam nadzieję, że przejdzie i zacznę się cieszyć niezmąconą radością.
Także kochana nie myślmy o tym tyle, będzie dobrze)

[efqa]

Wiem cos o tym.
Mam niedoczynność tarczycy, poprzednią ciąże i radość z życia zakończyła mi
cesarka w 29tyg. A teraz zaczynam wszystko od początku. I też wiem już, że może
być różnie. Że nie wystarczy odliczac do 26tyg kiedy jest "limit" szans
odratowania dzieciątka. Teraz nie będę się cieszyła póki nie wezmę maleństwa na
ręce.
Ewa i 4tyg fasolka

[schizia1]

Ja też do tej pory nie miałam żadnych poważnych przejść. Od dwóch lat
kochalismy się bez zabezpieczenia liczą, że może wreszcie się uda. Nie ukrywam,
że juz miałam momenty zwątpienia, a zdawałam sobie sprawę, że zegar biologiczny
tyka (mam 32 lata, pierwsza ciąża). Aż wreszcie udało się. Mam termin na 7
maja. Jutro z Mężem obchodzimy 2 rocznicę slubu i ta Dzidzia to najwspanialszy
prezent jaki moglibyśmy sobie wymarzyć. Z objawów u mnie jest nawet nieźle:
zaparcia, zmęczenie i przeokrutna senność, i zmiany nastrojów od euforii do
płaczu. A tak w ogóle to bardzo się boje, im więcej czytam postów o
poronieniach, stratach i pożegnaniach, tym bardziej się martwię. Zdaję sobie
sprawę, że ta Dziecina jest tak krucha, i tak bardzo bym chciała zrobić
wszystko, żeby nic złego jej się nie stało. Wiem, że najlepszym rozwiązaniem
jest pozytywnie myśleć i odganiać od siebie czarne scenariusze, ale czasem się
nie da, mimo że nie daję po sobie tego poznać to wewnętrznie jestem pełna lęku.
Boję się za duzo mówić, boję się snuć plany, żeby tylko nie zapeszyć. Słucham
własnego organizmu i zastanawiam się nad każdym ukłuciem w brzuchu (normalnie
na tego typu dolegliwości pewnie nigdy nie zwróciłabym uwagi), każdą plamką na
bieliźnie. Muszę to przełamać, wierzyc i być dobrej mysli - dla Dzidzi wesoła i
optymistyczna Mama jest duzo lepsza niż wiecznie martwiąca się i zestresowana.
Pozdrawiam goraco. Aga

[majdzia]

Dla schizia1 wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy.Przede wszystkim zdrowej
i spokojnej ciazy.Ja tez czekalam na dzidzie 2 lata wiec wiem co
czujesz.Pozdrawiam Wszystkie

[asw3]

Dołączam się z moimi lekami Tak jak schizia1 i majdzia czekałam na cud 2
lata. Lekarze dawali nam niewielkie szanse. Szykowalismy się do in vitro
jeszcze w tym roku a tu taka niespodzianka w urodziny mojego męża.
Wiem że róznie może być i to mnie przeraża bo mamy tak marne szanse na
naturalne poczęcie. Codziennie 1000 razy potarzam sobie że będzie dobrze i że
wszytsko w rękach Bogach tylko dzieki temu daję radę.
To dopiero 7 tydzień - na szczęście bije serduszko.
Pozdrawiam Aga