pokłociłam sie z męzem

[jajaja1]

dzis rano, wlasciwie nawet nie zeby jakas ostra wymiana zdan, po prostu
wyjatkowo ciezka atmosfera. i w dodatku on teraz wyjechal, wroci w piatek..
Jestem sama i mi smutno.

[martinka74]

nie martw sie, jestem w dokladnie tej samej sytuacji, i tez zobaczymy sie
dopiero w piatek. Ja postanowilam dla naszego synka byc dobrej mysli i sie nie
denerwowac. A zeby poprawic sobie humor, postanowilam, ze dzisiaj kupie mu a
wlasciwie sobie prezent na swieta. To bedzie pierwsze, typowo chlopiece
ubranko, bo dopiero niedawno wiem, ze to chlopiecA jesli chodzi o klotnie to
sobie tlumacze, ze przeciez sie kochamy, ida swieta i wszystko bedzie dobrze.
Pozdrawiam i zycze dobrego humoru i milego dniaI tez zrob sobie jakas
przyjemnosc.

martinka

[jajaja1]

dzieki,
zagladalam tu co chwile sprawdzic, czy ktos napisze.. dzis czuje sie samotna.
te uczucia, emocje w ciązy sa chyba jakies podwojone. albo i potrojone. juz z 5
razy dzis plakalam. wystarczy np. jakis telefon i obdarowanie prezentem
sluchacza w radiu a ja rycze. normalnie Beksa Tak, zrobie sobiejakas
przyjemnosc. pojde do wanny z pianką.
A potem wybiore sie moze do miasta pokupowac prezenty.
Ja bede miec mozliwe ze dziewczynkę - ale pani doktor pewnosci nie ma. ale moze
kupie tez dzis cos slicznego rozowego.. a moze jeszcze neutralnie - zolte lub
biale??
A wieczorkiem ide do przyjaciolki, troche babskiego gadania - tez na pewno
wspomoze!
Pozdrawiam Cie bardzo goraco i trzymaj sie!! Ja narazie czekam na jakiegos
milego smsa od niego. Ciekawa jestem kiedy sie odezwie do swojej grubej zonki.

[anja.t]

Nie martw się. W sobotę sie pogodzicie. Masz to jak w banku. wigilia to
przecież taki specyficzny dzień. a jeszcze pewnie prezent dostaniesz. A do tego
czasu częściej zagladaj na nasze forum, plotkuj z przyjaciołka, sprzatzaj i nie
myśl za dużo. Byle do soboty....

[karolcia86]

Jak trochę ochłoniesz to sama mu poślij jakiś miłosny liścik. Nawet jak
uważasz, że to nie była twoja wina.
Dla dobrych stosunków małżeńskich warto czasem dumę schować i zrobić pierwszy
krok - szybciej ci wróci humor. Trzymam kciuki.

...

[jajaja1]

dzieki Wam

no tak, zalagodzilabym juz, ale troche tez chcialabym sprawdzic jak mocno mu
zalezy, wiem ze to dziecinne. czesto niezaleznie od winy - nie winy, czule sie
pierwsza i jest wszystko ok. ale dzis mam taki humor ze chcialabym, zeby to on
pozabiegal. wiem, ze ma w pracy cos waznego. ale po 16 koncza sie jakies
spotkania. Moze wtedy zateskni??

[anja.t]

Ja cię doskonale rozumiem. Ja jestem z tych elementów, którym pierwszym ciezko
wyciągnąć rękę. Na szczęście prawie wcale nie miewamy cichych dni. Mam
szczęście, bo mój mąż jest właściwie bezkonfliktowy.

[karolcia86]

Ja doskonale rozumiem twój tok rozumowania, ale... My to sobie ustaliliśmy, że
co by się nie działo to nie idziemy spać pokłóceni. Zawsze sobie myślę, a jak
to jest nasz ostatni wspólny dzień i jakie potem będę miała wspomnienia. To
bardzo smutne myślenie, ale tak też się zdarza.
Spotkania też mu pójdą lepiej jak mu prześlesz buziaki.

[jajaja1]

nam chyba tez sie nie zdarza isc spac nie pogadajac..
zadzwonilam juz. na razie oboje stwierdzilismy ze nie rozumiemy, czemu byla
taka napieta atmosfera.. ale on byl skoncentrowany juz na tych spotkaniach - i
rozumiem to, ale ja chcialam ogromu czulosci - bo jakis taki ponury humor mnie
dopadl. a potem to wlasnie dlatego zrobilo mi sie bardziej smutno - ze poszedl -
dalismy sobie buziaka, ale nie wyjasnilismy co sie dzieje, a ja zostalam, i
jak sobie wyobrazilam, ze z takiej dalekiej podrozy moglby nie wrocic.. tez mam
czasem takie czarne mysli.. i nawet nie zdazylismy wyjasnic tego, co bylo
jakies bez sensu..
w kazdym razie teraz zadzwonilam i zyczylam mu dobrych spotkan i powiedzialam,
ze mi smutno.
mysle tez, ze jestem tak bardzo zalezna od niego i jego milosci. i tak za nim
tesknie, jak go nie ma..
eee, to wszystko nie jest proste.

[karolcia86]

Wiem, wiem. Znam to. Też mam doły, dołki ale potem zawsze się robi lepiej.
Generalnie mam bardzo dobrego i kochanego męża, obiektywnie rzecz biorąc nic do
zarzucenia. Ale jak się czasem pokłócimy to myślę, że nic tylko prosta droga do
rozwodu. Po urodzeniu dziecka to mieliśmy taki dół, tak po prostu: zmęczenie,
niewyspanie, niby nic, a ja miałam już wizję samotnej matki. Teraz jest już
znowu jak dawniej, teraz drugie w drodze i mam nadzieję, że mądrzejsza o te
doświadczenia może będzie łatwiej.
Ale na to nie ma mądrych. Trzymaj się.

[pszczolka2]

Jak wróci będzie już dobrze - zobaczysz
A napewno zatelefonuje do Ciebie i przeprosi albo uda, że nic się nie stało TEŻ
DOBRZE)) A w Święta będzie jak dawniej.

Pozdrawiam,Ola

dziekuje:)

[jajaja1]

Dziekuję Wam wszystkim za wsparcie. Napisal wlasnie smsa: "dotarlem, kocham.."
No, wlasnie wpadam w euforie - bo tak podwojnie mocno na szczescie przezywam
nie tylko te trudne emocje..
Pozdrawiam Was wszystkie!!!!!!!!!!

szczegolnie

[jajaja1]

Szczególnie pozdrawiam Martinke - czy juz tez lepszy nastroj?
Trzymaj sie cieplo!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[mysza_33]

No tak to jakoś w tej ciąży dziwnie jest, że chyba jesteśmy b. wyczulone...
Opowiem Wam coś z własnego podwórka. Kiedy z mężem dowiedzieliśmy się, że jestem
w ciąży, przeżywaliśmy szok, zdziwenie, strach, uwielbienie, przerażenie -
wszystkie możliwe emocje i uczucia. Chodziłam napuszona jak paw, że noszę nasze
maleństwo. Potem zaczęło mi się robić niedobrze, nie miałam apetytu, źle się
czułam, bo bardzo bolał mnie brzuch - pracować musiałam, bo akurat 2 mce przed
zajściem w ciążę objęłam kierownicze, samodzielne stanowisko, gdzie nikt nie
może mnie wyręczyć, a szef patrzy na każdy ruch. Zresztą wiadomo, że na początku
zawsze jest najwięcej roboty... Wydawało mi się, że przy tych moich podwójnych
obowiązkach zawodowych (muszę być jeszcze w poprzedniej pracy, i tam również
zamykać pewne sprawy), i po tej wspólnej euforii, mąż będzie mnie nosił na
rękach, wyręczał we wszystkim, co sprawia mi trudność (a przy tym muleniu i
silnych bólach brzucha niestety niewiele mogłam w domu zrobić po tej harówce w
robocie). Bardzo liczyłam na niego, oczekiwałam, wymagałam - przecież to
kobiecie w ciąży się od męża (czy partnera) należy...!
Dziewczyny, takich kłótni to ja w życiu z moim mężczyzną nie przeżywałam!!! Te
pierwsze 3 miesiące ciąży były okropne - samopoczucie fizyczne i psychiczne na
-10. A teraz jakoś już łatwiej, ja chyba spasowałam, małżonek też jakoś się
mniej stawia, ale jest naprawdę trudno. Kochamy się strasznie, mój mężczyzna
jest naprawdę niezwykle czuły i do rany przyłóż, ale czasem tak po prostu jest.
Raz na wozie, a raz pod wozem.
Ja też jestem z tych, co pierwsze wyciągają zwykle rękę i rozumiem, co czujesz.
Bo najtrudniej tym, którzy w obliczu takich nijakich kłótni, ciężko odczuwają
brak bliskości. Czasem też staram się utrzymać dystans i walczę z tym odezwaniem
się..., mówiąc sobie że trochę ciszy nigdy nie zaszkodzi. Każda z nas ma prawo
do takich zachowań, to normalne. Grunt by się z tego wygrzebać... Cieszę się, że
już jest lepiej. Trzymaj się cieplutko.

[martinka74]

Dzieki Ja zgodnie z planem, zrobilam te zakupy-4 piekne typowo meskie
ubranka, wiec jestem zachwycona. W szale tych zakupow wypatrzylam tez
sliczny, meski, calkiem dorosly sweter, a ze byla na niego super promocja, to
sie nie oparlam, w koncu mojemu doroslemu mezczyznie tez musze i chce kupic
prezent na swieta. Nie wytrzymalam i zadzwonilam, zeby mu o tym powiedziec,
ucieszyl sie, podobnom zadzwoni wieczorem.Ja tak jak Ty doswiadczam teraz
silnych emocji, i rownie euforycznie reaguje na pojednawcze jego sms. A co do
wyciagania jako pierwszej reki, to przemyslen mam ogrom i watpliwosci z tego
zakresu, moze kiedys bedziemy mialy okazje o tym porozmawiac. Pozdrawiam