Poród

[chimba]

Mam takie pytanie - czy boicie się porodu? Jak do niego podchodzicie? Bo ja
powiem tak, na razie sie nie boję i mam nadzieje, iż tak pozostanie. raz już
rodziłam - wiem, ze boli, ale trzymając to małe cudzeńko w rękach, wiem, zę
warto chwilkę pocierpieć... I jeszcze jedno - myślicie o zzo? Ja myślę, ale
sama nie wiem co mam wybrać. Pierwszy poród był bez zzo, i gdyby była
możliwość aby mniej bolało... I tak sie zastanawiam...

[dido_dido]

Nie, nie boję się. Ale to już będzie mój 5 raz i ostatnie 4 były krótkie.
Bardziej boję się pobytu w szpitalu już po. Moi chłopcy mieli zawsze żółtaczkę
i pobyt się przedłużał nawet do 8 dni. Dla mnie to koszmar.
A co do ZZO - ja (licząc na krótki poród) nie planuję. Ale gdybym była
pierworódką lub miałą za sobą długi poród to pewnie planowałabym je ale
czekałabym na rozwój sytuacji. Ot taka lina asekuracyjna.
Iwona

[k_maja]

ja się na razie nie boję - wiem, że musi boleć, ale wiem też że wytrzymam skoro
wszyscy jakoś wytrzymują Co do ZZO - biorę je bardzo poważnie pod uwagę, ale
jako ewentualność - poczekam, jak się sytuacja rozwinie i wtedy ostatecznie
zdecyduję. Na pewno nie będę cierpieć więcej niż muszę. Moja siostra się
nastawiała na zzo i ... nie zdążyła - poród trwał niecałą godzinę. Może i u mnie
tak będzie... ? )
kasia

[nitka111]

Nie boję się samego porodu ( pisałam już o pękniętej szyjce i tego się boję), to
będzie mój drugi, nie wyobrażam sobie ZZO i nie chcę go mieć.

[dollores1]

ja będę miała drugą cesarkę; porodu i bólu po porodzie nie boję się, ale
przeraża mnie wizja spędzenia 6-7 dni w szpitalu po porodzie;
przy poprzednim porodzie byłam 5 dni i ledwo to wytrzymałam, właściwie to byłam
gotowa wypisać się na własne życzenie takiego doła złapałam

[floraservice]

No jasne, że się boję. Moje dwa poprzednie razy były długie, bolesne i trudne
ze wzgledu na sporej wielkosci dzieci, które było mi cięzko urodzić. Ale te
sprawy umykają w mrokach pamięci, kiedy na plan pierwszy wybiega opieka nad
maleństwem.
Tylko jak się człowiek nasłucha i naczyta tych rozmaitych opowieści
zakończonych niekoniecznie szczęśliwymi finałami - to się można bac jeszcze
bardziej. Ktoś w tej burzliwej wymianie zdań powiedział wczoraj, że samo to, że
o takich sprawach nie bedzie sie rozmawiac nie znaczy, że ich nie ma. Zgadzam
się w zupełnosci, ale mimo wszystko wydaje mi się, ze wszystkie sprawy związane
z ciążą urastaja w naszych głowach do rozmiarów horrorów. Bo po prostu zależy
nam na urodzeniu zdrowych dzieci i uchronieniu siebie przed przykrosciami.
Ale na pocieszenie musze Wam powiedzieć, że i nasza świadomośc i same szpitale
są na o niebo większym poziomie niż jeszcze 12 lat temu, kiedy rodziłam starszą
córkę. Wtedy obowiązywała na przykład ścisła rejonizacja i nie można było sobie
wybrać szpitala, no chyba że za ogromną odpłatnością. Za poród rodzinny trzeba
było zapłacić więcej niż moja ówczesna pensja miesięczna (a zarabiałam zupełnie
nieźle) i męczyłam sie sama, na upokarzającej sali z boksami wśród przekleństw
i krzyków sąsiadek zza scianek. uff... teraz jest zdecydowanie więcej
możliwości.

[dido_dido]

Co do warunków porodu to racja - niebo a ziemia!
Pierwszy raz rodziłam prawie 12 lat temu. Cieszę się, że tak duż się od tego
czasu zmieniło.
Iwona

[aczka2]

A przede mną pierwszy poród. Bólu nie boję się wcale, zresztą mam niezłą
praktykę w znoszeniu bólu
Boję się natomiast rutyny, niepotrzebnych zabiegów i obnażania ciała, boję
ignorancji personelu, nieczułego traktowania, ewentualnych powikłań. Ale wiecie
co? Pociesza mnie fakt, że miliardy kobiet rodziły przede mną, a niedługo i ja
dołączę do tego grona, tym bardziej, że zamierzam urodzić co najmniej
czwórkę(no nie na raz oczywiscie)

[szprotka6]

Ja moze się nie tyle boję, co mam taką niepewność jak to będzie. Drażni mnie
myśl o tym, że sporo tak naprawdę zależy od personelu-zależy wiec na kogo
trafię. A tak być nie powinno.Boję sie bezsilnosci wobec formalności itp, ale
też nastawiona jestem, by walczyć o dobre potraktowanie. Kumpela ostatnio
opowiadała mi, że dostala zastrzyk na poczatku porodu i nie wie co to było.
Mnie się w głowie nie miesci, zebym mogła nie zapytać co mi ładują i nie
próbować wpływać na to czy mi to dadzą czy nie-oczywiście o ile nie będzie to
surowe zalecenie lekarza w przypadku jakiejś komplikacji.Nauczylam się juz, że
jak nie podejmowalabym dyskusji z lekarzami, to do tej pory już 2 razy bralabym
leki na podtrzymanie,a raz nawet relanium!! bez których, jak się okazalo też
się dalo (jestem przeciwniczką nadużywania leków, zwlaszcza w ciązy, wolę różne
zastępcze sposoby-o ile sytuacja nie wygląda groźnie). Uspokaja mnie zdobywanie
informacji-mój szpital ma tyle opinii negatywnych co pozytywnych niemalże-
zdania są b. podzielone-w zależności od doświadczeń oczywiście. Dużym plusem
jest dbalość o czystość w moim szpitalu oraz to ze jest odnowiony-więc nie
będzie mnie dodatkowo przerażać widok okropnych, odrapanych lamperii-źle na
mnie działa brudne, zaniedbane otoczenie.Dzwonilam już na oddzial i wypytalam o
wszystkie szczegóły. To też pozwolilo mi się dobrze nastawić do tego miejsca,
tym bardziej ze dowiedziałam się, ze golenie i lewatywa są tylko na zyczenie,
środki znieczulające bezplatne, porod rodzinny i w wodzie tez, dziecko zostaje
z mamą zaraz po porodzie, dopiero po jakimś czasie-jeśli wszystko z nim ok
idzie na ważenie itp. Wiem ze to na razie suche informacje-jak będzie potem -
sama zobaczę.To mój pierwszy poród, wiec nie znam bólu porodowego. Pocieszam
się, ze w porównaniu z moimi znajomymi wydaje mi sie ze jestem nieco bardziej
odporna na ból.Moja siostra rodziła w listopadzie i stwierdzila ze jest to do
przeżycia-więc i ja przeżyję.Takie myślenie mi pomaga.Póki co -robię wszytsko,
żeby sie do porodu dobrze przygotować, bo wiele też przecież zależy od mojej
kondycji i nastawienie. Ćwicze, zdobywam informacje, tak, by nie mieć potem do
siebie pretensji, że coś zaniedbalam, co mogłoby mi pomóc. I wydaje mi się, ze
dzięki takiemu nastawieniu łatwiej to znieść. Oczywiście do maja jeszcze kawal
czasu-więc zobaczymy jak mina będzie mi sie zmieniać z czasem Ale po to tez
sobie zasiadamy na tym forum, zeby w razie czego się wesprzeć, doradzic i
powooli oswajać z myślą, ze to nie tylko ja. Więc dziewczyny-nie mozemy
pozwolić sobą bezwolnie dyrygować. Mnie sama świadomość, że lekarz czy
pielegniarka powiadomi mnie co mi aplikuje, spyta czy sie zgadzam, daje
poczucie wpływu na to co się dzieje-a to dla mnie b. ważne. I nie chodzi tu o
pouczanie lekarzy-bo od tego jestem równie daleka, ale o ludzkie traktowanie-
jak czlowieka nie jak przedmiot.o informacje, które powinnyśmy otrzymywać, bo
dotyczny to nas i naszego dziecka. Ściskam wszystkie przyszłe mamy i myślę, ze
będzie dobrze...

[nikasob]

Ja coraz częściej myślę o porodzie - pierwszy był raczej krótki i wcale nie
taki bolesny jak myślałam - gorzej było później. Niestety wiem, że w
szpitalu, gdzie będę rodzić raczej na pewno nie ma wyboru pozycji do parcia
(sprawdzę to jeszcze w marcu). A poprzednie komplikacje po były na 90 %
przyczyną rodzenia "na chrabąszcza"... i to mnie teraz najbardziej stresuje.

[karolcia86]

Samego porodu to nie tak bardzo. Boję się nacinania, bo mnie potem bolało jak
jasna ch... Boję się swojego biustu, bo mam bardzo wrażliwy i przy Antku
karmienie mnie bolało przez dobre 2 m-ce, mimo braku żadnych widocznych śladów
na sutkach i prawidłowej techniki. Ponoć zmiany hormonalne, byłam nawet w
poradni z tym, i chyba trochę myśleli że histeryzuje, a mnie naprawdę bolało. A
poza tym to chciałabym, żeby Franuś miał już 2 lata.

[mamad1]

Ja ostatnio zczynam panicznie bać się o dziecko (powikłania związane z
porodem). Córeczka rośnie zdrowiutka więc już kombinuję, że nie może być aż tak
dobrze. Synka urodziłam z wadą i nie wyobrażam sobie patrzeć na cierpienie
kolejnego dziecka. Mnie (jak dla mnie) podczas porodu mogłoby nawet wpół
rozerwać, jeżeli miałoby to jej pomóc. Odganiam od siebie te myśli ale jakoś
tkwi to głęboko w mojej głowie i ciągle ten strach narasta.