Czy są tu samotne mamy?

[moli75]

Jestem na tym forum od samego początku, ale jakoś do tej pory nie zauważyłam,
czy są tu jakieś samotne mamy. Ja jestem właśnie taką mamą. Wychowuję mojego
synka sama, bez udziału ojca. Ojciec Szymka nie uczestniczył w przebiegu
ciązy, porodzie, ani teraz nie ma z Szymkiem kontaktu. Szymek nie nosi jego
nazwiska, ani też ojciec mojego synka nie ponosi żadnych konsekwencji tego,
że ma syna. Po prostu tak chciałam.
Czy są tu jeszcze jakieś samotne mamy? Interesuje mnie, jak sobie radzicie.
Bo ja jak na razie w ogóle nie narzekam. Myślę, że radzę sobie dobrze i
jesteśmy z Szymonkiem szczęśliwi. Tylko czasem jest mi żal, że synek nie ma
ojca, zwłaszcza, kiedy tak czasem na niego spojrzę i widzę, jaki jest do
niego podobny. Skóra zdarta z ojca, a po mnie nic.

[vanilia25]

Jestem w zwiazku malzenskim. Ale podziwiam Cie i gratuluje wytrwalosci. Ja to
czasem mysle, ze bez mamy i meza to bym wysiadla na jakiejs stacji i uciekla od
wszystkiego. Oczywiscie tylko czasem. Pozdrawiam

[mysza_33]

Też podziwiam i składam hołd, bo ja sama bym nie dała rady. Nie raz z mężem
rozmawialiśmy o tym, jakie to trudne zajmować się maluchem samodzielnie. Jestem
pod Twoim wrażeniem, zresztą jak i naszej September. Mam nadzieję, że nie będzie
mi miała za złe, że ciut ją demaskuję Wspominała w końcu o tym na forum, ale
pewnie Ci umknęło... Z pewnością się odezwie...

Pozdrawiam serdecznie i trzymam kciuki za Ciebie i maleństwo. A i może się
kiedyś jakiś dla niego tato znajdzie... Nic nie dzieje się bez znaczenia i
sensu. Ja w to bardzo wierze. Gdyby tak nie było już bym chyba zwariowała kiedyś...

Mysza

Myszka...

[september_77]

absolutnie nie mam Ci za złe)) Tak jak piszesz - wspominałam przecież o tym
na forum, więc wszystko ok. Pozdrawiam))

Odzywam się:)))

[september_77]

Ja też wychowuję moją Julcię sama. Wspominałam o tym kiedyś na forum, w jakimś
wątku dnia i wydawało mi się, że tylko ja jestem samotną mamą na naszych
majówkach. Ojciec mojej córki też nie uczestniczył w przebiegu ciąży, porodzie
i nie ma z nią żadnego kontaktu. Córka nosi moje nazwisko, ale on uznał ją w
USC, więc figuruje jako ojciec w akcie urodzenia. Co do innych konsekwencji
ojcostwa to będą - alimenty + pozbawienie praw rodzicielskich, ale muszę
znaleźć na to czas. Czuję dokładnie to samo co Ty - myślę, że jesteśmy z Julcią
szczęśliwe i dobrze sobie radzimy (mieszkamy same, ale dużo pomaga nam moja
mama i kuzynka), ale czasem jak pomyślę, że ta mała kruszynka nie ma
kochającego taty to strasznie mi się robi smutno i źle... I też jest do niego
bardzo podobna. Po nas będą mieć super charaktery))

do moli75 i september_77

[aniatomek3]

Dziewczyny!!! Podziwam Was że same dajecie radę!!! Bardzo Was podziwiam!!!
Serdecznie pozdrawiam!!!!

[zu2ka]

Nie jestem samotną matką, ale chcę napisać, że bardzo Was PODZIWAIM!!!! Sama
nie dałabym sobie rady, naprawdę. Trzymajcie się cieplutko!

echhhhhhh....................

[kapuhy_a]

hm...tak sobie przeczytałam i...ja mama męża ale pewnie jak wyczytałyście nieraz
mój M.raczej się mna nie przejmował w czasie ciąży...i tak zostało...24hzajmuję
się dzieckiem...w tym miałam tylko dwie przrwy kiedy on mnie troche odciążył ale
w sumie było to tylko kilka godzin..całymi dniami jestem sama i nie dlatego,że
on pracuje...po prostu woli coś innego niż nas dwie...więc oprócz opieki nad
dzieckiem mam jeszcze obowiązki typu cały dom na głowie i jego rzeczy czyli
pranie i gotowanie...powoli zapominam jak to jest spać więcej niz 4 godziny na
dobę...no a jak juz jest to albo sie ze mną kłóci albo...albo śpi...ot
życie..więc trochę wiem jak się czujecie...choc ja mogę powiedzieć tylko,że moje
dziecko ma kontakt z ojcem...a dla obcych po prostu ma rodzinę....a tak naprawdę
ma tylko mnie a ja tylko mojego króliczka..........
trzymajcie sie cieplutko będzie dobrze a kiedy znajdzie się ktoś kto będzie
zasługiwał na was...

do kapuhy_a

[moli75]

Twoja sytuacja jest pewnie podobna do mojej. Ja cały dzień jestem sama z
Szymonkiem. Moja mama pracuje i ma dużo obowiązków, ojciec nie żyje, a siostra
ma ciekawsze zajęcia, niż zabawianie siostrzeńca. Więc jesteśmy sami i do tej
pory tylko dwa razy zostawiłam go na dłużej. Raz, kiedy pojecham zarejestrować
go w USC i raz, kiedy pojechałam na wizytę kontrolną do gina. A jak wróciłam to
miałam wrażenie, że nie widziałam synka z tydzień. Mama nie mogła sobie z nim
poradzić. Płakał jej, a kiedy przyjechałam i tylko do niego podeszłam, to zaraz
się uspokoił i zaczął uśmiechać. Kapuhy_a myślę, że kiedy Wasza córeczka będzie
starsza, tata będzie poświęcał jej więcej czasu, np. wychodząc na plac zabaw.

[kapuhy_a]

oj nie sądzę...od kilku dni po prostu zdycham.,,,..ze zmęczenia a jak mam
okazję spać to nie mogę...ciagle przy dziecku ciągle sama....i prawdę mówiąc
miałabym mniej obowiązkó jakbym była tak naprwaę sama..a tak odatkowo musze
gotować,prać i prasować jego rzeczy...ot mam dosyć wszystkiego i coraz poważniej
zastanawiam się nad radykalniejszymi krokami...oczywiście nie wynika to tylko z
powou opieki nad dzieckiem ale innych poważniejszych problemów....

Do september

[moli75]

Choć jestem tu od początku istnienia tego forum, musiałam przegapić fakt, że
wcześniej pisałaś o tym, że jesteś samotną mamą. Cieszę się, że nie jestem tu
sama, ze jeszcze ktoś samotnie wychowuje swoje dzieciątko. W przeciwieństwie do
Twojej sytuacji, ojciec mojego dziecka nie uznał go w USC. Szymonek nosi moje
nazwisko, a w rubryce ojciec urzędniczka kazała mi wpisać fikcyjne imię. I tak
zostało. Zresztą, ja z ojcem Szymka spotykałam się tylko dlatego, aby mieć
dziecko - jestem kobietą spełnioną, osiągnęłam zawodowy sukces i tylko
brakowało mi dziecka. Myślałam o adopcji, ale w naszym kraju adopcja przez
osoby samotne jest prawie niemożliwa. I tak wyszło, że Szymonek jest tylko moim
synkiem, nie będę ścigała jego ojca o alimenty itp. Na razie niczego nie
żałuję. Szymek jutro kończy 8 tygodni i do tej pory nie było dnia, abym
stwierdziła, że nie daję sobie rady. Naprawdę czuję, że jest nam dobrze.I tylko
czasem jak na niego patrzę i widze niczym w lustrzanym odbiciu jego ojca, bo
tak bardzo jest do niego podoby, to zastanawiam się, czy sprowadzając go na
świat nie zrobiłam mu krzywdy. Bo przecież wiadomo, że dziecko powinno mieć
ojca, zwłaszcza chłopiec. Szybko te myśli odrzucam i mówię Szymkowi, że
zastąpię mu tatę i będę dla niego najlepszą mamą na świecie. Choć nie zarzekam
się, że nie chciałabym być z mężczyzną. Oczywiście, że chciałabym, na pewno
czułabym się bezpieczniej. Tyle, że teraz liczy się tylko dobro Szymka.
Pozdrawiam Cię serdecznie. Trzymajcie się Ty i Twoja Julcia.

[september_77]

Moja sytuacja jest trochę inna. My byliśmy ze sobą dość króko, i dla nas ciąża
była dużym zaskoczeniem, z którym każde z nas musiało się zmierzyć. Ja po
początkowym szoku zaakceptowałam sytuację i zaczęłam bardzo się cieszyć na
przyjście na świat dzidzi, on jest w tym szoku do dzisiaj i chyba stara się
wyprzeć ze świadomości fakt, że ma dziecko. Zostawił mnie z tym wszystkim samą
i do tego jeszcze męczył psychicznie, nawet nie chce mi się o tym pisać(( A
ja krok po kroku zaczęłam być coraz silniejsza, w końcu co nas nie zabije to
nas wzmocni. Wiesz, ja byłam wychowywana przez samotną mamę i zawsze marzyłam,
że ja to będę mieć pełną rodzinę, moje dzieci będą mieć kochającą mamę i
kochającego tatę, no ale marzenia marzeniami, a życie życiem. Co do spraw w
sądzie - ja naprawdę nie potrzebuję jego pieniędzy, jestem w stanie
samodzielnie utrzymać siebie i Julcię, ale niech on przynajmniej ten raz w
miesiącu przypomni sobie, że ma córkę... A ja codziennie jak patrzę na moją
córcię to jestem strasznie szczęśliwa, że jest ze mną)) Trzymajcie się
dzielnie, pozdrawiam ciepło Ciebie i Szymonka (widziałam zdjęcia - śliczny
chłopczyk!) - Agnieszka.

[mischka49]

Czesc Dziewczyny; ja wlasciwie to taka pol samotna pol mezatka; sama sobie
zadaje pytanie jak to ciagnac dalej. Kapuhy kojarzy zapewnie o czym mowie
z "lodzkich..". Jestem mezatka od 6 lat, mam przesliczna 2,5 letnia Olenke i 6-
tygodniowego Filipa, mieszkam czesciowo w Lodzi, w Czechach i raz na jakis czas
(teraz juz dlugo nie), wracalm do siebie do Francji. Moj maz zostal
oddelegowanydo Czech na kontrakt i powraca do domu tylko na WE. I tak, jestem z
2 maloletnich babelkow sama 5 dni w tygodniu + cala gora rozmaitych obowiazkow.
Naszczescie samoi rodzice no ale bez przesady; nie moge przeciez ich prosic no
stop o pomoc!!
tak wiec, moj kolega Malzonek, zyjac swobodnie i bezstresowo u sasiadow,
zupelnie zapomnial co to standard zycie i jego problemy. Jest zszokowany, ze
nie robie juz projektow na nasze wakacje, na weekendy, ze jestem nonstop
zmeczona, ze nie chce wychodzic na czeste spacery (bo marze o tym aby sie
przespac chociaz 1 godzine!), ze nie jestem umalowana, mam since pod oczami,
potrafi zrzedzic (?), jestem nerwowa, bez checi do zycia, ... ;lista moglabybyc
jeszcze dluzsza. A ja poprostu padam na pysk.
I tak wiec, niby mezatka (wydawac by sie moglo), a tak naprawde, to czuje sie
jak matka wychowujaca samotnie 2 dzieci, ktore kocham ponad wszystko i staram
sie zniesc wszystko ... tylko to kiedys szlag trafi.
Trzymaj sie dzielnie; jestes napewno wspaniala Mama!
Serdecznie podrawiam Wszystkie Mamy & Maluszki

[fili77]

Ja też choć jestem mężatką to jestem samotną mamą. Mój mąż pracuje w Szkocji i
choć córeczka ma juz 7 tygodni to on jej jeszcze nie widział i zobaczy ją
dopiero pod koniec sierpnia. Mam jeszcze starszego synka który ma 5 lat i który
jest strasznym łobuzem i czasami nie daje już sobie z nim i z małą rady i
dobrze ze mam przy sobie mamę to ona duzo mi pomaga.I tak sobie czasami
wieczorem płaczę do poduszki jak ciężko być samemu bez oparcia najbliższej
osoby. To boli ze jest się mężatką a żyje jak samotna.Że trzeba samemu
wychowywac dzieci i podejmować decyzje i czasami pózniej okazuje się że nie
były one całkiem słuszne.

[martinka74]

Ja wlasciwie tez juz jestem samotna mama. Decyzja nie jest moze skrajnie
ostateczna, czesc jego rzeczy jeszcze w domu, ale wszystko wskazuje na to, ze
to juz koniec, ze wreszcie mam na to rozstanie sile. Ojciec mojego dziecka jest
uzalezniony od alkoholu i bylo miedzy nami z tego powodu juz strasznie. Mysle,
ze dla mojego synka bedzie lepiej jesli sie rozstaniemy, nie bedzie awantur,
cichych, wrogich dni itp. Faktycznie juz teraz odczulam, ze jestem
spokojniesza, mam wiecej czasu dla dziecka i siebie. Oczywiscie targaja mna
olbrzymie watpliwosci, ale to minie. On i tak nic sie nie udzielal przy
dziecku, ktore podobno kocha, ale tylko w slowach. Moj synek i tak go nie
zdazyl poznac.A ja chyba bede czula sie mniej samotna, niz bylam bedac z nim,
bo przynajmniej juz nie bedzie mogl mnie na kazdym kroku zawodzic.

do martinka74

[moli75]

Martinko, musisz być silna, bo ojciec alkoholik z pewnością nie będzie dobrym
przykładem dla Twojego synka. Znam wielu alkoholików i wiem, że będziesz
cierpiała, słuchając jego obietnic poprawy i przeżywając kolejne rozczarowania.
A przecież chodzi przede wszystkim o dobro dziecka. My mamy jesteśmy silne
jeśli chodzi o nasze dzieci. Jestem przekonana, że na pewno sama dasz sobie
radę. Trzymam za Ciebie kciuki i wspieram. Trzymajcie się.

[martinka74]

Dzieki za wsparcie. Wiem, ze dla mojego synka jest we mnie duzo sily, ale
troche mi go zal, jak na niego patrze, ze on jeszcze nie wie, ale nigdy nie
bedzie na wesolym spacerze z mama i tata itp. Ze owszem bedzie milo i wesolo,
ale zawsze bedzie tylko mama, a on jako chlopak pewnie jeszcze bardziej bedzie
tego taty chcial. Jednoczesnie wiem, ze jego tata nie potrafi, a moze nawet nie
chce byc dobrym tata.

[karolcia86]

Ja myślę, że znajdziesz mu fajnego tatę i będzie chodził na wesołe spacery.

[kapuhy_a]

chciałabym mieć twoją siłę...........

do kapuhy_a

[martinka74]

Z ta sila to roznie wlasnie bywa, na ten moment niezle. Ciagle sobie tlumacze,
ze dawno powinnam odejsc, ale ze dobrze, ze tego nie zrobilam bo mam ukochanego
synka. Ale wczesniej dawalam sie krzywdzic, a mojego dziecka i przy okazji
siebie juz skrzywdzic wiecej mu nie pozwole, chociaz w pewnym sensie nadal go
kocham i jest mi zle, ze nie mozemy byc razem. Pozdrawiam. Z tego co piszesz u
Ciebie tez nie jest wesolo, wiec zycze duzo sily albo do ratowania tego
zwiazku, moze jeszcze mozna, albo do zadbania o Lenke i siebie.

[topola4]

Nie jestem w Waszej sytuacji, więc mogę się tylko domyślać co czujecie.
Chciałabym Wam opisać, jak zareagowała znajoma położna na słowa "samotna
matka". Otóż z oburzeniem powiedziała: "Jaka samotna? Samotny to jest facet, bo
nie ma dziecka! Kobieta jest samodzielna".
Pozdrawiam

[moli75]

Topola, właśnie tak jest, ja tak na co dzień nie czuję sie samotna. I tylko
czasem płaczę w poduszkę, bo niestety kocham ojca mojego dziecka, ale nie
będziemy razem, mój synek go pewnie nigdy nawet nie pozna, nie pójdzie z nim na
spacer, nie pokopie piłki. Ale to w chwilach słabości. Normalnie to jestem
silna i... oczywiście samodzielna