rozstanie z matką - no problem

[brandywina]

Cześć,
zastanawiam się ostatnio nad więzią, która łączy mnie z półtoraroczną
córeczką. Po okresie macierzyńskim wróciłam na pół etatu do pracy. W tym
czasie z małą pozostawał tata. Zatem fakt faktem, od początku była
przyzwyczajana do tego, że czasem mamy nie ma. Od niedawna zdarza się, że mała
nie spędza ze mną weekendów. W ogóle się tym nie przejmuje. Ja rzucam się na
nią stęskniona, szalejąc z radości, a ona w żaden sposób nie reaguje. Teraz
zaczęła chodzić do żłobka. Nie widzimy się 8 godzin. Szczęśliwa jestem, że
natychmiast zaadaptowała się do nowych warunków, jednak z drugiej strony
zastanawiam się, czy wszystko jest OK. Mała nie okazuje po tym czasie żadnej
tęsknoty za mną. Wszystko wydaje jej się takie... normalne. Czy macie podobne
doświadczenia?
Brandywina

[marzeka1]

Masz po prostu takie dziecko, dla mnie także dziwnie brzmią opowieści z scenach
rozstania z rodzicami w żłobkach czy przedszkolach (wiem, bo widziałam).Moje
dzieci, gdy były małe, bez problemu akceptowały i żłobek, i przedszkole, nie
szlochały, lubiły tam chodzić.Szły, machały rączką, a po 8 godzinach zadowolone
schodziły do domu.

[yula]

sama piszesz że od początku była przyzwyczajona że mamy nie ma czasami więc w
czym problem? Masz z nią dobry kontakt? Bawicie sie razem ? Jeśli tak to
wszystko w porządku, po prostu masz spokojne dziecko które łatwo
zaaklimatyzowało sie do nowych warunków.

[brandywina]

yula, masz rację. Może musiałam to usłyszeć od innych mam, hehe. Fakt faktem, że
mała nie należy do histeryczek i dobrze radzi sobie ze stresami. Oczywiście
bawimy się i dziecko, kiedy jestem z nią, okazuje mi przywiązanie. Miałam
wątpliwości, już nie mam. Mam małego zucha.
Dzięki
Brandywina

[pocztarenata]

Też mam takie dzieci, całą trójkę Nigdy nie miałam scen w przedszkolu. No
chyba, że sceny przed wyjściem- dlaczego już? za wcześnie?!
Taki typ.

[marghe_72]

Wolałabyś, żeby przezywała rozstania?
Żeby rozpaczała i tęskniła?
ee, nie wierzę

[brandywina]

i dobrze, że nie wierzysz . nie o to mi chodziło...

[fajnalutowamama]

Na naszym 2letnim synku również wyjazdy taty(nie widzi go wtedy 2-3 dni raz na 2
miesiące) nie robią żadnego wrażenia. Gdy mąż wraca stęskniony, chce małego
przytulić, wycałować - normalna tęsknota - synek jakoś tam nie bardzo chce,
czasem mam wrażenie, że poznaje tatę dopiero po chwili i orientuje się, że
"oooo! wrócił tata!" No a tata przeżywa...

[marghe_72]

brandywina napisała:

> i dobrze, że nie wierzysz . nie o to mi chodziło...
No to własciwie o co?
Masz radosne dziecko, które nauczyło się oswajać z rozstaniami. Zero
traum, zero strasznych lęków separacyjnych itp.
Ciesz się, że tak jest zamiast szukac problemów tam gdzie ich nie
ma

[brandywina]

To teraz ja zapytam: po co właściwie koleżanka się odzywa, skoro nie ma nic
innego do powiedzenia oprócz ględzenia i czepialstwa?
Po za tym niech koleżanka czyta ze zrozumieniem. Nie pisałam, że mam problem,
tylko zastanawiam się. A to duża różnica.
Bosz, zawsze taka musi się znaleźć, heh.
Brandywina

[epb3]

poprostu nauczyla się, ze Mamy nie ma ale zawsze wraca. ufa Ci.
no i jest zuchem oczywiscie. ciesz się.

[fajnalutowamama]

U nas dokładnie wygląda to tak: Gdy mnie synek nie widzi cały dzień i wracam do
domu to rzuca się na mnie z otwartymi ramionami(dosłownie) tuli, całuje, chce na
ręce - jednym słowem wita bardzo czule, pokazuje że cieszy się, że już jestem,
bez żadnych płaczów itp. -sama radość
Natomiast gdy sprawa dotyczy "powrotu taty" to absolutnie nie ma takich scen z
witaniem. Popatrzy sekundę, wraca do tego co robił, wygląda to tak jakby brzydko
mówiąc(przepraszam za to!) "wisiało" mu, że tata wrócił. Nie wiem dlaczego tak
jest. Gdy widzimy tatę z okna mowię do synka, że właśnie wraca, zaraz się
przywita itp. - zero reakcji.