do mamy po imieniu

[milenium5]

To się zaczęło chyba w Boże Narodzenie, byliśmy u teściów. Razem z nimi
mieszka brat męża z żoną i dwuletnią córeczką. Ponieważ na codzień mieszkamy
daleko, dziewczynka nas prawie nie zna. Wymyśliła sobie, że będzie do nas
mówić po imieniu "ciocia" i "wójek" jakoś jej nie wychodziły. Najdziwniejsze
jest jednak to, że w ten sam sposób zaczął się do nas zwracać nasz trzyletni
syn. Po powrocie do odmu wcale mu nie przeszło i tak sobie mówi do dziś. Nie
powiem, żeby mi to jakoś przeszkadzało, ale dziwnie się czuję, gdy w sklepie,
albo w innym publicznym miejscu zwraca się do mnie czule "Anetko". Panie
sklepowe próbują zgadnąc" to twoja ciocia czy niania? - Nie to moja Anetka -
odpowiada moje dziecko. Dokładnie tak samo jest w przypadku taty, to jest
teraz Tomka. Nie pomagają tłumaczenia typu, Tomkiem jestem dla wszytskich,
ale tylko dla Ciebie Tatą - uparł się i już. Nawet w nocy, gdy przestraszy
się złego snu woła nas po imieniu. Chcielibyśmy znów być tatą i mamą, ale jak
mu to wytłumaczyć?

[mamaadama4]

Mój 3-latek od jakiegos czasu do taty mówi po imieniu. Dokładnie tak jak ja się
zwracam do męża. Nie reagujemy, myslę, że mu to przejdzie. Wczesniej
mówił "tato"
danka

[aniaop]

Moja coreczka 2 letnia generalnie mowi mama, ale np jak nie zareaguje na
pierwsze mama, albo chce mnie ponaglic to krzyczy Ania. Ludzie tez sie dziwnie
patrza...

[suzimuzi]

U nas ten problem zaczal sie na krotko przed drugimi urodzinami.
Iza zaczela na swojego tate wolac "Jasiu". Co Jasia bardzo smieszylo.
Gdy jednak do mnie zaczela mowic "Zuziu" odpowiadalam "jestem mama" i nie
reagowalam na wolanie... do momentu gdy Izunia zawoalal "mama" wtedy
zostawialam to co robie i pytalam "slucham".
Rezultat: Iza do taty nadal mowi "Jasiu", a ja znow jestem "mama".
Pozdrawiam
Suzann

[gusia29]

Maciek generalnie do mnie mowi mama ale jak bardzo czegos chce a ja jestem
zajeta i nie przychodze natychmiast na wolanie to sie drze AGA!!! Nie jest to
dla mnie jakims problemem, nawet mnie to troche bawi. Maluch wie, ze jestes
jego mama i probuje byc tworczy.

[marcelinko]

Moje dzieci, 4 letnia corka i 6 letni syn do meza mowia po imieniu... nauczyly
sie sluchajac ode mnie.... nie przeszkadza nam to poniewaz oboje dobrze wiemy
ze one wiedza (ale zdanie...), ze oktawian to ich tata. i ni eobchodzi mnie czy
ludzie stojacy obok mysla, ze to ich nie wiem"wujek", albo niaka.... one wiedza
najlepiej i to jest wazne!!!

[anetta75]

moja córka robi tak samo i nam to nie przeszkadza. Skąd inąd wiem, ze to
kwestai przejściowa - dzieci mojej siostry tak robiły i z czasem przestały. Ale
nie wydaje mi się to wcale złe.

[roman.gawron]

milenium5 napisał:

> dziwnie się czuję, gdy w sklepie,
> albo w innym publicznym miejscu zwraca się do mnie czule "Anetko". Panie
> sklepowe próbują zgadnąc" to twoja ciocia czy niania? - Nie to moja Anetka -
> odpowiada moje dziecko. Dokładnie tak samo jest w przypadku taty, to jest
> teraz Tomka. Nie pomagają tłumaczenia typu, Tomkiem jestem dla wszytskich,
> ale tylko dla Ciebie Tatą - uparł się i już. Nawet w nocy, gdy przestraszy
> się złego snu woła nas po imieniu. Chcielibyśmy znów być tatą i mamą, ale jak
> mu to wytłumaczyć?

Niedawno płakała mi w słuchawkę telefoniczną matka pewnej szesnastolatki.
Że córka jej wcale nie słucha. Wychodzi dokąd i o której chce, wraca z
dyskoteki nad ranem pod wpływem alkoholu, stawia się do bicia i straszy matkę
prawami dziecka.

Dlatego ze zdziwieniem, zażenowaniem i niedowierzaniem czytam tu Wasze posty,
Drogie Panie. Nie umieć, nawet nie chcieć i nie próbować skłonić klikulatka,
żeby traktował rodziców z należnym im szacunkiem - co będzie w wieku
dojrzewania?

Od rzemyczka do koniczka.

Kolegów i koleżanki to dziecko ma w przedszkolu, na podwórku, potem w szkole. W
domu to ono potrzebuje Ojca i Matki.

[marvill]

Zgadzam się z Tobą. Moje dzieci 5 lat i prawie 3 lata również często zapominają
dodać: mamusiu, tatusiu, babciu czy dziadku, ale za każdym razem ktoś im
przypomina, że należy to dodać. Nie podejrzewam, żeby dziewczynki robiły to ze
złej woli, raczej o tym zapominają, a nasza rola w tym taka - aby przypominać i
uczyć.

pozdrawiam

Do

[grazynka13]

Drogi Gawronie,
co ma piernik do wiatraka (że się posłużę Twoją frazeologią)?
Kto powiedział, że w parze z mówieniem po imieniu musi iść brak szacunku?
Wypodziedź, którą cytujesz(np. "To jest moja Anetka"), wydaje mi się pełna
czułości i ciepła, więc skąd Twój pomysł, że ten uroczy Maluch nie szanuje
swoich Rodziców? I za parę lat będzie wracał nad ranem, w dodatku pod wpływem
alkoholu (bo to, zdaje się, prorokujesz)? Chyba się odrobinę zagalopowałeś...
Mój mąż zawsze mówił do swojego Taty po imieniu. Nie zauważyłam, żeby wobec
tego faktu szanował Go mniej niż Mamę (zwaną "mamą"). Moje dziecko zwraca się
do nas "mamusiu", "tatusiu", bardzo sobię cenię te formy, ale nie uważam, że
świadczą o szacunku. O szacunku świadzy tysiąc innych spraw, ale akurat nie to.
Bo tu generalnie nie o formę chodzi, lecz o treść.
Nie bądź taki powierzchowny, zwłaszca, że masz zapędy do oceniania ludzi.
Według Ciebie zwracania się po imieniu = brak szcunku. A to jakiś przedatowany
stereotyp. A może najlepiej byłoby usłyszeć z dziecięcych usteczek: "proszę
matki". Albo: "Niech mama to, niech tauś tamto..." To już byłby super szacunek!
Grazka
PS
Gdyby mama szesnastolatki wiedziała, z jaką pogardą tu się o niej
wypowiedziałeś, pewnie więcej nie zapłakałaby Ci w słuchawkę...

[roman.gawron]

grazynka13 napisała:

> Gdyby mama szesnastolatki wiedziała, z jaką pogardą tu się o niej
> wypowiedziałeś

Chyba źle czytasz między wierszami.

A, rozumiem

[roman.gawron]

Że niby zwrot "płakać do słuchawki" pogardliwy?
Tyle że ona rzeczywiście płakała.

[edytkus]

grazynka13 napisała:
> ". Albo: "Niech mama to, niech tauś tamto..." To już byłby super szacunek!
>

Hi hi, przypomniala mi sie kolezanka z liceum ktora wychodzac z domu zawsze mowila "niech tata sie
zamknie" )))))))

[aog]

edytkus napisała:

> grazynka13 napisała:
> > ". Albo: "Niech mama to, niech tauś tamto..." To już byłby super szacunek!
> >
>
> Hi hi, przypomniala mi sie kolezanka z liceum ktora wychodzac z domu zawsze
mow
> ila "niech tata sie
> zamknie" )))))))


uśmiałam się do łez - trafiłaś w 10
pozdr.

[odalie]

Edytkus, szcuneczek za przykład )))))))))))

[wieczna-gosia]

> Niedawno płakała mi w słuchawkę telefoniczną matka pewnej szesnastolatki.
> Że córka jej wcale nie słucha

no to fatalnie kobieta trafila. Ale powiedziales jej zapewnie ze to skutek tej
nowej mody na niebicie plus zwracanie sie do rodzicow po imieniu?
Mysle Romanie ze szacunek to nie jest cos co sie objawia mowieniem pani matko-
to tez mozna powiedziec z pogarda- to tylko slowa a wazne sa intencje.
Moje dziecko obecnie 14 letnie dlugo mowilo do mnie Gosia do meza Jarek a
zamiast cioc i wujkow mialo krzysia, anie, ewcie itd. A jednak w pewnym
momencie zaskoczylo z mama, tata ciocia i wujkiem. A ja do wlasnego szefa mojej
mamy zwracalam sie per Marek- bo poznalam go w takich okolicznosciach ze mogl
byc tylko markiem ) a szacunek don czuje gleboki.
Jednoczesnie corka z urodzin wychodzi o 21 nie narkotyzuje sie trzaska drzwiami
sporadycznie i mnie nie bije )))) Fenomen jakis czy za mloda jeszcze?

[kruffa]

Do trakowania z szacunkiem rodziców nie da się skłonić!!! Szacunku trzeba
dziecko nauczyć, swoim własnym odpowiednim postępowaniem.
Spotkałam kiedyś takiego jednego co to, według niego mamusia go uczyła szacunku
i moresu. Jak nie zjadł zupki, to nie dostał nic innego dopóki nie zjadł zupki
itp. Wszystko było na zasadzie kar i nagród. I co? Nie powiem co z niego
wyrosło... Kawał sk....., tyrana i drania. Jego własne dzieci go nie znoszą i
omijają szerokim łukiem, bo je też próbował skłonic do szacunku i posłuchu....
A co do mówienia po imieniu... Nie ma znaczenia czy mówi sie po imieniu czy też
nie....

[aog]

z twoim "wykładem"
mówienie do rodziców po imieniu nie ma związku z szacunkiem jakim się ich
darzy !
do własnych rodziców mówię po imieniu od ponad 30 lat i nie uważam abym mniej
ich szanowała niż koleżanka, która mówi do swojego ojca: " NIECH TATO MI PODA
CUKIER" - koniec cytatu. A tak na marginesie to mnie trochę śmieszy taka forma.
Myślę, że nazewnictwo to drugoplanowa sprawa.

ps i nie przypominam sobie abym straszyła swoich rodziców (po pijaku !) prawami
dziecka
pozdrawiam

[anek.anek]

Ja stanowczo wolę być "mamą". Nie zwracam się po imieniu do swoich rodziców,
chociaż w wielu domach znajomych tak bywa, ponieważ naprawdę uważam to za
pewnego rodzaju brak szacunku. ale o braku szacunku nie ma mowy w przypadku 3-
latka!.
Mój synek (dopiero 2,5) kiedy odkrył jak mam na imię, też zaczął do mnie
mówić "Ania". a ja mu odpowiadałam, że jestem "mama". teraz antoś zwraca się do
mnie "mamo Aniu". Nigdy nie mówi inaczej, i to mnie bawi, chociaż mojej
teściowej to się nie podoba, bo brzmi jakby miał jeszcze jakąs inną mamę,
np.mamę asię, mamę Ewę itd.
Moja siostrznica (prawie 6 lat) od poewnego czasu zaczęła się do mnie zwracać
po imieniu, co również wzbudziło we mnie mieszane uczucia, bo do tej pory
byam "ciocią" i chciałam, żeby tak pozostało. Ale takiej dużej dziewczynce już
swobodnie mogłam powiedzieć, że jest mi o wiele przyjemniej kiedy mówi do
mnie "ciociu", a nie po imieniu. Poskutkowało. Każdy z nas ma prawo wymagać od
innych nazywania nas tak jak my sobie tego życzymy (oczywiście nie mówię o
przerysowanych sytuacjach).

[grzalka]

Do mamy nie, ale do taty owszem, Ania często mówi do taty "Grzesiek". Nie widzę
związku z szacunkiem. Gdybym widziała, być może uczyłabym córkę mówić do
mnie "czy mamusia pozwoli".

[aluc]

grzalka napisała:

> Do mamy nie, ale do taty owszem, Ania często mówi do taty "Grzesiek". Nie
widzę
>
> związku z szacunkiem. Gdybym widziała, być może uczyłabym córkę mówić do
> mnie "czy mamusia pozwoli".

he he grzalko, a Gruby mówi do mnie "mama mi poda kanapeczkę?" bo słyszy jak
tata mówi, że "mama ci poda" ))))

a w sprawie głównego wątku - z obserwacji znajomych dzieci w wieku
przedszkolnym widzę, że mówienie do rodziców po imieniu to pewien etap, który
przechodzi, może chodzi właśnie o uświadomienie sobie, że rodzice też się jakoś
nazywają

i też uważam, że z szacunkiem nie ma to nic wspólnego, wręcz przeciwnie -
zmuszanie do mówienia "mamo, tato" bo szacunek może mieć dokładnie odwrotny
skutek, bo szacunku nie zdobywa się nakazem, żeby takowy był okazywany

[kalkos]

Mieszkamy w Niemczech i tu normalne i czeste jest mowienie przez dzieci do
rodzicow po imieniu. Nikt by na to nie wpadl, ze rodzi to, czy jest objawem
braku szacunku. Nasza corka mowi mama tata, a gdy czasem powie po imieniu nie
ma zadnego problemu. Smiesznie bylo kiedys w Polsce, kiedy jako 3,5-latka
powiedziala do dziadka: Andrzej scisz ten telewizor bo wszyscy ogluchniemy.
Rzecz w polskiej czesci rodziny opowiadana anegdotycznie, jak to taki maluch po
imieniu do najstarszego w rodzie sie zwrocil. I oczywiscie wszyscy skladaja to
na karb pomylki a tak naprawde dla Oli bylo jak najbardziej normalnym zwrocic
sie do dziadka po imieniu.
Dodam, ze w przedszkolu do opiekunek tez mowi na ty.
pzdr

[moler1]

Zdecydowanie nie odpowiadałoby mi to, jakby dziecko zwracało się do mnie po
imieniu. Do mnie ma mówić tato, a do swojej mamy - mamo. Po imieniu dziecko
może zwracać się do kolegów, a we mnie ma mieć ojca a nie kolegę. Oczywiście
szacunek dla rodzica nie opiera się wyłącznie na mówieniu lub nie po imieniu,
ale z całą pewnością nastolatkowi łatwiej jest powiedzieć:
"odwal się od mojego życia Grzesiek", niż "odwal się od mojego życia TATO".
To jest też kwestia kultury czy też środowiska w którym się wychowaliśmy. Jak
idę do sklepu i widzę na identyfikatorze u sprzedawczyni np; Wanda Kowalska, to
zwracam się do niej per Pani, a nie Wando, chociaż przecież używanie jej
imienia nie jest zapewne obraźliwe (wiele kultur pozwala na takie zwroty). jak
mówię do niej Pani, to okazuję jej jakiś szacunek. W przypadku relacji między
rodzicem a dzieckiem, te zależności wbrew pozorom są bardzo podobne.
Rozumiem jednak również fakt, że w pewnym wieku dziecka zwracanie się po
imieniu do rodzica jest normą, gdyż, jak ktoś słusznie zauważył, dzieci
naśladują rodziców i powtarzają po nich. Zadaniem rodziców jest jednak
tłumaczyć i wyjaśniać jak należy się zwracać do poszczególnych ludzi (cioć,
wójków, babć, sąsiadów itd.).

Liberalizm współczesnych rodziców, tak licznie reprezentowanych na tym forum
jest dla mnie zadziwiajacy i nie do końca zrozumiały, aczkolwiek mówiąc
banalnie: to wolny kraj i niech każdy wychowuje swoje dzieci tak jak uważa to
za stosowne.

[poleczka2]

Moja koleżanka i jej siostra od czasu gdy wyrosły zaczęły swoją mamę wołać po
imieniu. Trochę mnie to razi, przyznam ale może to wychodzi z tego, że one
straciły ojca jak były nastolatkami i przez to zżyły się z mamą bardzo. Potem
razem pracowały na utrzymanie domu i wywiązało się między nimi partnerstwo,
które w którym lepiej było tak się nazywać. Każda sytuacja jest inna. Jednak
zareagowałabym gdyby mój syn, kilkuletni zaczął mnie nazywać po imieniu. To
trochę brak szacunku.

[ma.pi]

Syn moich znajomych jak byl maly to wolal na tate "misiaczku", bo mama tak
pieszczotliwie do meza sie zwracala. Pozniej mu przeszlo, podrosl i zrozumial o
co chodzi. U malych dzieci to jest normalne, przeciez one nas nasladuja i sie
od nas ucza. Moj maz zwraca sie do mnie mamusia, i dzieci tak samo. Ja
natomiast do meza mowie po imieniu i dzieci czesto tez tak robia.

Pozdr.

[alicjagrabowska]

nie rozumiem dlaczego tak boimy się o swój autorytet,gdy będziemy dla dzieci
oparciem i będziemy je traktować z szacunkiem one tym samym się "odpłacą".siłą
szacunku nie otrzymamy!!!możemy powiedzieć dziecku że miło jest nam słyszeć
kiedy mówi "mamusiu"wtedy chętnie spełni naszą prośbę,ale jeśli to wymusimy,to
będzie tak mówić żebyśmy się odczepili a swoje pomyśli.jeśli chcecie by znów
wołał "mamo tato"może mówcie tak do siebie-zamiast po imieniu,przez jakiś
czas,jednocześnie sygnalizujcie że lubicie gdy się tak do was zwraca,w końcu na
pewno zrozumie.pozdrawiam.ala

[amyk]

Bardzo mnie rozbawiły niektóre posty...
Mój strszy syn - dziś już 20 letni do momentu pójścia do przedszkola wołał do
mnie i do męża po imieniu. Wtedy 20 lat temu - to dopiero było zdziwienie - ale
mnie to zupełnie nie przeszkadzało. Mając trochę ponad 20 lat nie czułam sie za
bardzo jak mama a raczej jak siostra - tym bardziej, że na siotrzyczkę
wyglądałam (taki typ urody). Za to byłam niepocieszona kiedy w przedszkolu
nauczył się mówić do mnie mama. Samo to przyszło i zostało do dzisiaj.
Nie uważam aby to było ujmą - i nie ma to nic wspólnego z utratą autorytetu w
oczach dziecka. Dzieci myślą trochę prościej niż my - toteż nie wkładajmy do
ich głowek zachowań ludzi dorosłych.
Młodszy łobuz (2,9 m-ca) wola mamo, mamuś , mamusiu - niemniej jednak nie
miałabym nic przeciwko NAPRAWDĘ
Jeżeli to jednak przeszkadza - to radzę niestety do znudzenia tłumaczyć i nie
reagować lub wstawiać pogaduszki typu np, Basi tu nie ma , jest mama.
Nie reagowanie czasem skutkuje oczekiwanym rezultatem - w przypadku przekleństw
przyniesionych z podwórka sprawdziło się u mnie w 100 % - warto o tym pomyśleć
Myślę że jednak warto odpuścić. Kiedyś po latach będziesz sie z tego śmiać.
Pozdrawiam AniaZ

[kasial1]

Wcale się tym nie przejmujcie. Moje dziecko swego czasu bardzo czule nazywało
mnie "matka".Wszystko przez mojego dowcipnego męża, który tak "zabawnie" się do
mnie zwraca. Jesteśmy w sklepie a moje dziecko (2 lata)krzyczy: matka kup mi
kinder (czekoladę)! - oczywiście na cały sklep. No i co na to powiesz? Na
szczęście już jej przeszło, ale wyobraź sobie co musieli sobie myśleć ludzie w
sklepie: nooo to jest przykład rodziny patologicznej, mężuś na pewno mówi do
niej: matka podaj mi piwo! ha, ha , ha....

[mabrulki]

U nas to dopiero będzie!Ha!
Mój ojciec ma córkę pół roku młodszą od mojej.Jest to moja siostra
przyrodnia,wobec tego nie wyobrażam sobie żeby mówiła kiedyś do mnie i
męża "ciociu","wujku",tylko po imieniu.Do drugirj żony ojca zwracamy się po
imieniu,moje dziecko przypuszczalnie będzie mówić "ciocia",a do ojca-
"dziadek".I teraz ciekawe,czy nie wprowadzi to galimatiasu do małej główki:"Jak
to,Marysia może mówić do was po imieniu,a ja dziadek i ciocia?"Hmm...

---

"Wierzę,że tam w górze jest ktoś,kto nad nami czuwa. Niestety,jest to rząd."
Woody Allen

[milenium5]

Od czasu gdy pisałam ten post minęło kilka miesięcy i w tzw. międzyczasie mój
synek sam zaczął się do mnie zwracać "mamusi". Wszystkim którzy napisali
dziękuje.

[kajami1]

Może zacznę od starszych. Do mojej mamy odkąd pamiętam zawsze mówiłam per Ty,
rzadziej niuńka. Zaznaczam, że zawsze cieszyła się u mnie b. dużym autorytetem
i tak zostało do dnia dzisiejszego.
Mój Michaś właśnie nauczył się mówić Kasia i gdy chce czegoś ode mnie woła raz
mama innym razem po imieniu. I jak dla mnie wszystko jest OK.

Pozdrawiam
Kasia I Michaś

[brn]

Kiedy miałam właśnie ok. 2 lat też zaczęłam mówić do rodziców po imieniu, bo
oni tak się do siebie zwracali.
Co zrobili moi rodzice? Zaczęli do siebie mówić per mamo, tato (śmiesznie było,
jak się tata na jakiejś randce w kinie z mamą zapomniał i powiedział np. mama
kup bilety).
Przeszło mi bardzo szybko. I nigdy więcej nie zwracałam się do rodziców po
imieniu.

[roman.gawron]

Po skandalu maturalnym w redakcji "Nowej Trybuny Opolskiej" odbyła się debata
na temat między innymi wychowania. Wicedyrektor niepublicznej szkoły, pierwszej
w niedawno przeprowadzonym opolskim rankingu bazującym na wynikach egzaminów
gimnazjalnych i maturalnych:

"Wrócę na moment do szkolnego zwyczaju wstawania w klasie na powitanie. Myśmy w
naszej szkole na fali nowoczesności nie kazali wstawać uczniom na powitanie
nauczyciela. Zdawało się nam, że wystarczy, gdy uczniowie będą nas wewnętrznie
szanować, bez takich zewnętrznych gestów. Od dwóch lat wróciliśmy do wymagania
zewnętrznych form grzeczności. Bo doszło do tego, że uczeń na polecenie
nauczyciela, by podniósł papierek, mówił: „Ja go nie rzuciłem” albo: „U mnie w
domu sprząta pani Kasia”. Zaczęliśmy się domagać okazywania szacunku - choćby
wymuszonego - i opowieści o pani Kasi się skończyły. Okazało się, że te
pozornie puste formy mają znaczenie."

[zarra]

Niewiem w co sie przerodziła dyskusja,bo nie czytałam wszystkich
odpowiedzi.Odpowiem po prostu na głowny wątek:
Moja córka w tym wieku tez mówiła do nas po imieniu.
Z czasem (z wiekiem) jej przeszło.Teraz wspominamy jak słodko mówiła do
męża "Siśku"(Krzyśku).Do mnie rzadziej mówiła po imieniu.
Ja też podobno mówiłam do taty po imieniu(jako mała dziewczynka).
To chyba zupełnie normalne w tym wieku.

[kajami1]

Dziwne pojmowanie szacunku...

[kajami1]

To było a propose wypowiedzi roman.gawron.

[antonina_74]

Przez dłuższy czas mówiłam do taty "Romek" co skończyło się kiedy poszłam do
szkoły i jakoś sama z siebie zaczęłam mówić Tato. U nas w rodzinie do młodych
cioć i wujków mówiło się zawsze po imieniu, nigdy ciociu/wujku, do brata mamy
Paweł, do jego żony Beata itp. Nikomu to nie przeszkadzało.
mój synek mówi do mnie mamo, Toniu (jak mąż) albo "mamo Toniu" )) mi się to
bardzo podoba i nie przeszkadza wcale. Wreszcie kiedyś wyrośnie
Pozdrawiam,
Antonina
mama Kuby i Zosi

Romanowi_Gawronowi dedykuję

[odalie]

"Kultura klas uprzywilejowanych wytworzyła rózne formy kurtuazji i savoir-vivru
salonowego, tj. reguły niepotrącania się ludzi, którzy mają dosyć miejsca;
reguły te nie objawiają śladu działania w sytuacjach, gdzie powstaje rzeczywiste
starcie interesów." Leszek Kołakowski, "Obecność mitu".

......................

Wartości nie nosi się po wierzchu, to nie lukier, którym można ozdobić nawet błoto.

Ja tam wolę nieobrobione diamenty niż polukrowane bryły błota.

Na szacunek trzeba sobie zasłużyć. I więcej warty jest szacunek wypływający z
miłości, poczucia zespolenia, bliskości, niż martwy szcunek sztywnych form. Więc
zajmij się drogi Romanie czymś bardziej pożytecznym, niż szkalowanie rodzin, w
których dziecko, które z miłością i szacunkiem mówi do mamy i taty po imieniu.

[roman.gawron]

odalie napisała:

> zajmij się drogi Romanie czymś bardziej pożytecznym, niż szkalowanie rodzin
(...)

O matko!

[aka10]

"Na szacunek trzeba sobie zasłużyć. I więcej warty jest szacunek wypływający z
miłości, poczucia zespolenia, bliskości, niż martwy szcunek sztywnych form."

Z tym sie absolutnie zgadzam.Pozdrawiam.

[roman.gawron]

aka10 napisała:

> "Na szacunek trzeba sobie zasłużyć. I więcej warty jest szacunek wypływający z
> miłości, poczucia zespolenia, bliskości, niż martwy szcunek sztywnych form."
>
> Z tym sie absolutnie zgadzam.Pozdrawiam.

O, ja też!

[triss_merigold6]

Co komu odpowiada. Pamiętam własną fazę na zwracanie się do rodziców po
imieniu, byłam w przedszkolu i próbowałam. Rodzice parę razy zwrócili mi uwagę,
że nie są koleżanką i kolegą a potem nie reagowali i b. szybko mi przeszło.

Nie zgodzę się żeby dziecko mówiło do mnie po imieniu, mąż również nie, to samo
dotyczy zwracania się dziecka do osób z rodziny i innych dorosłych. Uważam to
za dość niesmaczny zwyczaj, nie muszę się na siłę odmładzać (żeby niby siostra
a nie matka), jestem jakoś przywiązana do odrębnych form zwracania się do
różnych ludzi zwłaszcza przy różnicach wieku.

[kingaiola]

Ja też lubię jak Ola mówi do mnie mamo. Tym bardziej, że ludzie na ulicy dziwią
się, że takie duże dziecko, to nie możliwe, że moje ).
A tak poważnie to myślę, że dyskusja o wyrażaniu szacunku przez 3 latka przez
słowa jest pomyłką.
Moja Ola po wakacjach w zeszłym roku, spędzonych z dużą ilością dzieci
znajomych mówiła do mnie "ciociu Kingo, moja mamo". Po jakimś czasie jej
przeszło. Tak jak przechodzi większość (co wynika z przeczytanych postów).
Kinga