Czy wasze dziecki tez tak wszystko psuja?

[gochamasl]

Moj syn 2lata psuje bardzo duzo zabawek, czy to jest normalne, czy moze jest
nadpobudliwy czy cos w tym stylu. Juz nie mam sily tlumaczyc ze tak nie
mozna, ze nie bedzie sie mial czym bawic, ze jak bedzie psul to oddam innym
dzieciom itp. Niewiele to skutkuje . Staram sie go czyms zajmowac ,
wymyslac zabawy bez zabawek np. rurki toaletowe, czy nawlekanie slomek na
sznurek itp. ale czesto zanim zdaze mu wyjasnic o co w tym biega, on poprostu
niszczy rzeczy przygotowane do zabawy. Przy klejeniu plastelina tez nie zdaze
nic zrobic a on juz popsuje . nie mowiac o tym zeby cos postalo chwilke z
boku
Macie moze pomysl jak to zmienic..., nie mam juz do tego sily, pomyslow a
najgorsze ze juz brak ochoty do zabawy z nim.

[edytka73]

A na czym dokłądnie polega to psucie? Mam wrażenie, że chciałbayś aby on bawił
sie w taki sposób, jak Ty zaplanowałaś - spokojny, uporządkowany, podlegający
takiej wiedzy o świecie, jaką Ty masz i jaką mu słownie przekazujesz. Czy to
jeso psucie nie jest li i jedynie sprawdzaniem właściwości rzeczy? Jak
wymyślasz nawlekanie słomek na sznurek to może on ma po prostu inna wizję co z
tego materiału można zrobić? Zobaczyć, co stanie się ze słomką po zgnieceniu,
czy można jedną włożyć do drugiej, jak one fruwają w powietrzu, czy sznurek
jest mocny, czy da się założyć na głowę jak kapelusz? A Ty jestes sfrustrowana,
bo wymyśliłaś fajną zabawę, a on tego nie docenia.

> Przy klejeniu plastelina tez nie zdaze
> nic zrobic a on juz popsuje . nie mowiac o tym zeby cos postalo chwilke z
> boku
Lepisz z plasteliny i chcesz, żeby wytwór choć przez chwile cieszył oko a Mały
go zgniata - no przeciez nie ze złośliwości. ozwól mu pobawić się w jego własny
sposób, bez narzucania, co teraz ma zrobić, czy jak bardzo ma Cie podziwiać.
Przecież i tak robisz wszytsko lepiej od niego - może dla niego to za trudne
doświadczenie?
Co do zabawek może być to samo: jaki dźwięk wyda rzucony samochodzik, co ma w
środku, że jeździ, jak fajnie rozwala się wieżę z klocków itp. Może ma zbyt
dużo zabawek i gubi się w tym wszytskim. Poza tym szkoda najbradziej drogich
zabawek. jak moje dziecko (Kuba - 2,2 latka) rozbiera na częsci samochodzik za
1,80 kupiony w kiosku to naprawdę mam to gdzieś. Może te części sa bardziej dla
niego interesujące niz całośc?
Pozwól mu na inicjatywę, nawet jesli oznaczałoby to popsucie połowy zabawek (te
najcenniejsze schowaj, bo mozesz stracić kontrolę nad sowimi emocjami), no i
nie oddawaj innym dzieciom - w końcu to jego zabawki i niech on o nich
decyduje. Może będzie musiał popsuć wszytskie żeby się pzrekonać, że były dla
niego ważne?
Napisz cos więcej o tym psucieu, bo poruszam się na razie po omacku i może
napisałam nie an temat.
Ed.

[magda.evie.zoe]

zgadzam się z edytą - chyba dla wielu dzieci i to nawet starszych zabawa łączy
się z psuciem. Moje panny rozpoczynają dzień od wywalenia wszystkich zabawek z
półek i z kosza i cały dzień graćkają się w takim chaosie. Ja nie mogę
przejść, żeby czegoś nie zdeptać ale jak im kiedyś posprzątałam (akurat były u
sąsiadki) to Ewelinka weszła do pokoju i uderzyła w płacz: "ja nie chcę ładny
pokój". A mają już ponad 3 latka. Co do zabaw organizowanych przez mamę i tak
pięknie opisywanych w czasopismach, to już dawno się poddałam, bo NIGDY nie
przebiegały zgodnie z opisem - może dlatego, że mam dwie córy i jak tłumaczę
coś jednej to druga w tym czasie demoluje.
Z plasteliny nie umieją za bardzo lepić ale bawią się z chęcią - najlepiej jak
mama ulepi kuleczki, ewentualnie same wydzierają małe kawałeczki i przyklejają
do stołu. Teraz mamy "dentystę" play dough to wklejają mu te kawałeczki w
zęby. Misternie przeze mnie ulepione misie i kotki są natychmiast niszczone.
Nawlekanie w ogóle ich nie ciekawi, robimy czasem bańki mydlane - ale to ja
muszę robić bańki a one je łapią. itd itp. Ogólnie radziłabym raczej dawać
rzeczy do zabawy i obserwować ewentualnie pytać, "co robisz?" podążać za
wyobraźnią dziecka.
No a zabawek zepsutych ponoć nie należy wyrzucać, o ile nie są niebezpieczne.
Dziecko bawi się nimi tak samo chętnie jak nowymi.

[kubusb1]

Czesc moj Kubus (2,7), tez niepotrafi bawic sie, niedemolujac przy tym calego
pokoju, a zepsutymi, porozbijanymi zabawkami juz dawno przestalam sie
przejmowac. Zabawa klockami polega na budowaniu z nich samolotow a nastepnie
waleniu jednym w drugi, w wybudowana wieze najlepiej rzuca sie metalowymi
samochodzikami. Zabawa samochodami niewyglada lepiej (niewiem czy w pudelku
znalazlabym choc jeden caly)najlepsza frajde sprawia mu organizowanie
wypadkow,ustawia sie samochody na stole nastepnie jednym z nich wali sie w
pozostale, zrzucajac je przy okazji ze stolu, nastepnie przyjerzdza policja i
straz. Plastelina niechce bawic sie wcale, kredkami najlepiej rysuje sie po
scianach a bloki drze na drobne kawaleczki. Co go jeszcze interesuje to
ogladanie bajek ale tylko Disneya i tylko wybranych przez siebie a i jeszcze
Epoka lodowcowa i Schrek. Gdyby nie jego kolekcja bajek to niewiem czy miala
bym chwile ciszy w domu, bo te jego zabawy samochodami sa strasznie glosne a
prosby o troszeczke cichsza zabawe odnosza wrecz odwrotny skutek. Poz Iwona
mama rozbrykanego Kubusia

[lud1]

Hej, tez mamkubusia 1r i 5m. najlepsza zabawa jest jak sie cos rozsypuje.
Dostal ostatnio fajny telefon (taki a'la komorka), ktory mowil i dzwonil. Przez
pierwsze kilka minut byl atrakcyjny w calosci, ale jak juz wszystkie przyciski
byly sprawdzone, bardziej interesujace bylo jak wyglada w srodku. Poniewaz male
paluszki nie umialy go latwo otworzyc, Kuba rzucil go o podloge. No wtedy bylo
ciekawie, wylecialy bateryjki i jakas czesc elektroniczna, pojawily sie
sprezynki, jedno w drugie mozna bylo wlozyc i sprawdzic, czy dziala (nie
dzialalo , bo sie cos odlamalo z tej elektronicznej czesci). Zabralam drobne
lementy, reszte zostawilam i zabawka jest interesujaca. Dzieci chyba zupelnie
inaczej pojmuja zabawe. Sa jak mali naukowcy. Interesuja je wszstkie aspekty
zapawki (zapach, co jest w srodku, co bedzie jak sie cos nacisnie, wyjmie,
rzuci), a nie tylko te, przewidziane do "normalnej" zabawy. Chyba trzeba sie do
tego przywyczaic i cieszyc sie, ze dziecko jest ciekawe swiata.

[aniask_mama]

Gosiu, odpuść, dziewczyny mają rację. Ja uważam, że dzieci mają super
wyobraźnię, pozwól jej działac. ja wiem, że zabawy powinny (wg dorosłych) mieć
swój poczatek i zakończenie, ale wg dzieci nie. One swoją zabawą są pochłonięte
tak mocno, że nie zwracają uwagi na tak drobne szczególy jak ich cel.
Mój syn ma 3,5roku i bywa, że wymyśla sobie sam zabawę, jest nia tak
zainteresowany, że zapomina o całym świecie. Bawi się ze mną np. w lepienie
czegoś z plasteliny, ja robię ludzika, on mu kładzie klocek na głowie i... no
właśnie... nie psuje, lecz znajduje nową zabawę, nowa grę, nowe zastosowanie.
Wiem, że to czasem trudno zrozumieć... ale dla dziecka co innego jest
ważniejsze niż postawienie i podziwianie efektu.

[madziurex]

Ktoś kiedyś powiedział, że aby wiedzieć,jak dana rzecz działa, trzeba się
dowiedzieć, jak ją można zepsuć...
I jeszcze jedno: dla dziecka do ok.4 roku życia pojęcie porządku,
ładu, "niezepsucia" (przedmiotów) jest diametralnie inne, niż u dorosłych. Dla
małych dzieci świat jest jednym wielkim Ładem,tzn.wszystko ma w nim swój sens.
Psucie,niszczenie,bycie "niegrzecznym" też. Pozdrawiam i życzę wielu twórczych
(z elementami destrukcji zabaw!

[gochamasl]

Serdeczne Dzieki za odpowiedzi!
Jesli to jest tylko rozebranie samochodzika na czesci pierwsze to nic, ale
jesli to ukrecenie anteny w strazy pozarnej , czy znaku firmowego w garazu zeby
sobie ukrecic, to nie wiem czy to jest normalne.. Co do plasteliny czy
rysowania- malowania to on ma swoja czesc w rekach i robi swoje a ja swoje,
a rurke to pogniutl i zostawil
Ja nie przejmuje się zepsutymi zabawkami-pal licho z nimi, może i macie
racje... ale chodzi o to ze trzeba szanowac to co się ma!

[kubusb1]

Niewiem czy mozna wymagac poszanowania od trzy latka, ja prubowalam roznymi
sposobami nauczyc tego mojego malego, ale nic z tego niewyszlo, wiec narazie
dalam sobie spokoj.Kubus tez niszczy zabawki tylko dla idei zniszczenia i nie
chodzi tylko o urwane dzwiczki czy antene w samochodzie ale polamany garaz
Wadera czy poobrywane elementy w rowerku.Na poczatku strasznie nas to
denerwowalo ale teraz przeszlismy nad tym do porzadku dziennego i czekamy az
samo mu przejdzie.

[anja_mama-kuby]

HA!
Czy zauważyłyście,że większość naszych psujów ma na imię Kubuś?!
Mój też wszystko psuje, w domu nie zwracam na to uwagi, natomiast w tzw.
gościach już mi trochę głupio ostatnio. Chyba przestaniemy bywać...
Pozdrawiam
Ania i Kubuś (2,5 roku)

Antek=Ancymon

[anek.anek]

mój synek (2,5 r) nie ma na imię Kuba, tylko Antek, zwany przez nas Ancymonem.
Jest psują ponad wszystkie psuje!!!
Nie przeszkadza mi to, że psuje swoje zabawki - wiem, że to normalne itd. Nie
przejmuję się tym, to co da się naprawić naprawiam, a jak się nie da, to
trudno - nie biegnę też do sklepu po następną straż pożrną, bo nie dałabym rady
finansowo.
Problemem jest jednak psucie rzeczy wartościowych, i tak na przykład: nie mamy
już odtwarzacza CD (syn otworzył "kieszeń" i się na niej uwiesił"), drukarka
była już dwa razy z naprawie (następnym razem kupię nową), bo fajnie było sobie
otworzyć pokrywę i wepchnąć tam długopis łamiąc przy okazji jakąś rolkę do
przesuwania papieru, musiałam kupić sobie nowy telefon komórkowy, bo stary
został rzucony o ścianę, tak, że "poszedł" wyświetlacz i nie opłacało się
napraiać., itd. itp.
Niestety, też czasem nie mam siły. Zdane zakazy, kary (wyprowadzenie do jego
pokoju) nie skutkuję. Mam dwa wyjścia: albo wszystko będę zamykać w szafkach na
klucz (bo żadna wysokość nie jest już problemem, wystarczy podstawić
odpowiednio wysoki stołek, na to jeszcze jeden!!!!) albo to zaakceptuję.
śmiejemy się nawet, że zamiast funduszu inwestycyjnego, założymy plik w którym
będziemy wpisywali wartości wszystkich strat materialnych, a później zamiast
kasy z funduszy, młody dostanie wykaz tych strat.
Wiem, że to trudno zaakceptować, ja jestem mamą wyjątkowo "upiornego" dwulatka,
al też takie sytuacje zdarzają się ostatnio coraz rzadziej, więc jestem pełna
nadziei że to minie, a nadzieja daje mi siłę i spokój....

[aluc]

Maks rozwala zabawki, bo:

*ma inną koncepcję zabawy niż moja
*coś mu się nie udaje
*żeby potem naprawiać ))

ale jak zepsuje ostatecznie, to nie wyrzucam przez jakiś czas, tylko za każdym
razem jak zapyta "mama naprawi zepsute?" otrzymuje odpowiedź, że się nie da
naprawić, bo Maksio za bardzo zepsuł

[grzalka]

To normalne. Ja mam dziewczynkę (2,4), która absolutnie nie ma na imię Kubuś,
a zdecydowanie większą frajdę sprawia jej psucie tego co ja ulepie z ciastoliny
niż lepienie samej. To samo z grającymi zabawkami, podstawa to zorientować się
gdzie są baterie i jak je wyjąć. Lalka przechodzi test wyrywania wszystkich
członków. Ja to wiąże z ciekawościa świata, a nie z chęcią destrukcji.
Oczywiście jak rąbnie czymś o podłogę (wtedy raczej protestuję, wie, czym może
rzucać, a czym nie) i to sie zepsuje, to nie kupujemy nowej zabawki. Ale nie
wydaje się, żeby Ani to przeszkadzało. Zauważyłam też, że im droższa zabawka
(im droższe ubranko) tym bardziej zależy mi żeby nie została zniszczona. I
wtedy zachowuję się nieracjonalnie.
Dziewczyny maja rację. A z tym szanowaniem: jeśłi będzie naturalne
konsekwencja popsułeś- nie masz się czym bawić, to z czasem samo przyjdzie.
A, przypomniały mi się jeszcze córki kuzynki, 5 i 3 latka. Tam dosłownie
wszystkie zabawki są popsute. Zwłaszcza celuje w tym młodsza. Nikt z tego nie
robi problemu. To dobrze, czy źle?