nieśmiała pięciolatka

[olakuni]

mam córeczkę chodzi do grupy 5 latków.
Jest nieśmiała.Podam kilka przykładów - nie podejdzie do dużej grupy dzieci
w przedszkolu tylko czeka aż jakieś dziecko zainteresuje się nią, nie da
pomysłu na dobrą zabawę bo boi się że nie zostanie to zaakceptowane przez
rówieśników, przedszkolnych na występach zapomina o w wszystkim.
Natomiast w domu wśród bliskich jej dzieci praktycznie rządzi grupą,jest
pomysłowa i odważna.
A wszystko to czego nie potrafiła powiedzieć w przedszkolu na wsystępach
zarecytuje bezbłędnie.
Nadomiar wszystkiego od przedszkolanki słyszę ciągłe uwagi na temat mojej
córki, jak będzie miała ciężko w życiu bo teraz liczy się przebojowość.
Jak jej pomóc i co jest tego powodem??

[saba76]

Wiesz ja mam akurat odwrotny problem.Moja jest za otwarta i też źle bo rozmawia
z wszystkimi na wet tymi co niezna.Chyba nie ma dobrego rozwiazania.Proponuje
ci wychodzenie czeste do piaskownicy, gdzie dzieci ja wciągną a potem może ona
sama zaproponuje zabawe. Niemów jej tego że źle postępuje będąc w cieniu bo
bardziej zakompleksi sie i wogule zamknie w swoim swiecie. Może zabranialas jej
pobrudzic sie wejść na drabinki iteraz boi sie że wśrud przedszkolaków źle
wypadnie, a 5latki sa okropne. Wychoć z nią do innych dzieci na dwór i pierw
uczestnicz w zabawie z innymi dziećmi nawet mniejszymi i stopniowo wycofuj sie.
Duże piaskownice i place zabaw to coś co jej musisz pokazac i wprowadzać powoli.
Powodzenia

[gruszka_edziecko]

Myślę, że przede wszystkim warto zaakceptować tę nieśmiałość córki i nie robić
z niej problemu. Po pierwsze; przebojowość nie jest jedyną cechą zapewniającą
szczęście w życiu. Po drugie; dziecku może się jeszcze odmienić
Moja córka (również pięciolatka) też do śmiałych nie należy... a może nie
należała? Właśnie. Bardzo dużo się w tej kwestii zmieniło.
Kiedy była młodsza reagowała wręcz histerycznie na obce dzieci i dorosłych. Nie
było nawet mowy, żeby się pobawiła z dzieciakami na placu zabaw itp. Na
zajęciach preprzedszkolnych początkowo uciekała przed dziećmi. "Weszła w grupę"
przedszkolną stosunkowo łatwo, ale też sporo dzieci wcześniej znała. I długo
dawała soba kierować, potulnie podporządkowywała się innym. Też minęło.
Myślę, że część sukcesu zawdzięczamy naszemu podejściu i podejściu jej
wspaniałych pań w przedszkolu. Panie były zaznajomione ze specyfiką mojego
dziecięcia dość dobrze... Wszak widziały jej pierwsze kontakty z
rówieśnikami Znały też opinię psychologa, rozmawiałyśmy też na ten temat.

Przede wszystkim wszelkie rozmowy "jaka ta Marysia nieśmiała" odbywały się bez
jej udziału. Pani też nigdy nie roztkliwiała się nad jej lękiem przed pewnymi
sytuacjami, nie chroniła jej na siłę, ani tez na siłę nie zmuszała do
przełamywania lęku. Bo nic tak nie peszy nieśmiałych, jak stwierdzenia "Nie
wstydź się! Śmiało" etc. Jednak też umiejętnie Maśka czasem jakby nigdy nic
pytano "A co Ty o tym sądzisz?", by dać jej możliwość wyrażenia własnej opinii.

Ja też starałam się nie przejmować jej oporami, lękami. To nic, że kolejny raz
robiła coś, na co nie miała ochoty, bo "Julka kazała". Że kolejny przedszkolny
występ oznaczał przechorowaną noc przed i wysoką gorączkę po. Kiedy w domu
wymyślała fajną zabawę, czasem mimochodem napominałam, że dziewczynom w
przedszkolu też by się pewnie spodobało. etc. Ale nic na siłę. Starałam się i
staram nadal nie komentować w obecności Masi tej sprawy. Rodzina dostała zakaz
przekonywania jej na siłę do innych dzieci, "Bo jak ona sobie w życiu
poradzi?".
Masia teraz jest dość otwartą panienką, która świetnie sobie radzi w
przedszkolu i umie zadbać o swoje interesy. Nadal boi się wejścia w nowe
środowisko, ale już sobie z tym radzi. W tym roku patrzyłam nawet z lekkim
zdziwieniem, jak nawiązywała nowe znajomości na feriach. Co więcej zebrała się
na odwagę, by odmówić nowej koleżance jakiejś zabawy (a do tego koleżanka była
bardzo pewna siebie i parę lat starsza). To wszytko kiedyś wydawało się
zupełnie nierealne!
Nie naklejam etykietki "Jesteś nieśmiała", ale tez rozmawiam o tym, czego się w
życiu boimy. Masia nie mogła uwierzyć, że jej Wielka i Wspaniała Matka też
bała się pójść do nowej szkoły, czy sama kupić mleko w sklepie. I często
komplementuję moją córkę; żeby wierzyła, że z niej wartościowa i mądra osóbka,
która zasługuje na sympatię i uznanie innych.
Trochę to chaotyczne, ale nie mam teraz możliwości wygładzenia mysli. Właśnie
dziecię obudziło się i domaga się towarzystwa )