Moja cierpliwość............

[iberka]

do mojego 2,5rocznego Kubeczka dzis sie skonczyla .Kiedys
rozpaczalam,zedostal klapsa.On nie wiedzialco sie dzieje,ja czulam sie
winna.Pozniej bylo ok,tzn ja tysiace razy zaciskalam zeby ale nie dalam
klapsa.Dzis nie wytrzymalam.Na placu zabaw tlumacze Kubie <on potrafi
rozumiec kiedy chce)))))))))))> zeby nie oddalal sie ode mnie i
Malwinki.ZA chwile widze,ze juz rzucil swoj samochod i gdzies
biegnie.Wolam,nie ma reakcji.Wolam......obrocil sie,prosze wiec zeby pilnowal
wywrotki.[ZAwsze kiedy idzie na spacer ze swoja zabawka tlumacze na okraglo
prawie zeby tej zabawki pilnowal albo przynosil do mnie.]
Tak z tym wolaniem na okraglo.Kuba wiadomo biega,krzyczy no ale niech sobie
szaleje lepiej na dworze niz w domu.Za chwile wlazi nakolanach po
blocie.Prosze zeby tak nie robil.NO i jeszcze kilka uwag w stylu "uwazaj ,bo
hustawka uderzy Cie w glowe" mialam wrazenie,ze tylko ja wolam Kube a inne
mamy nic do swoich dzieci nie mowia.
Nadeszla pora powrotu :Kuba protestuje,kleka na blocie < a jakze,potrafi sie
nawet polozyc> i zaczyna krzyczec ale to tak przerazliwie,ze az w uszach
dzwieczy.Wszyscy patrza co sie dzieje a ja po raz setny mowie,ze idziemy juz
do domu .Jak zwykle kilka min wczesniej zaczelam tlumaczyc,ze bedziemy
musieli pojsc etc etc.
Kuba drze sie,krzyczy,kleczy.Wstal.Idzie w swoje strone.Podeszlam,wzielamza
reke.KUba jeszcze glosniej <mialam wrazenie,ze swinke na zywca gdzies
kroja>.I tak kilka minut w koncu dalam mu klapsa.Plakal,zloscil sie po
swojemu,ehhhhhh.Ludzie patrzyli a my zamiast 20minut szlismy do domu godzine<!
>.
No i jak wtedy zle mi z tym ale nie o to mi chodzi.Czy wasze dzieci tez
urzadzaja sceny histerii?Bo to byla rzez......tylko w wykonaniu mojego
Kubusia.Ja nawet nie wiem jak jutro na nas w tym parku beda patrzyc,ehhh.Jak
okielznac zlosnika?Ja tlumacze,prosze w koncu ide.....Prosze o rade
iza

[jogo2]

Też urządzają, a jakże. Dzieci moich sióstr nie urządzały, no ale one dostawały
w tyłek (pewnie zostanę zlinczowana na tym forum, za to, że to piszę). Ja
siebie dosyć nie lubię, jak daję klapsa mojemu dziecku, więc nie daję klapsów z
założenia. Natomiast nie jest dobrze wystawiać swojej cierpliwości na próbę, bo
skończy się ona w takiej chwili, że ciebie samą to zaskoczy i jak to się
mówi "przylejesz" dzieciakowi szybciej, niż zdążysz o tym pomyśleć (co mi się
zdarzyło nie dalej jak dzisiaj). Z opisu całej sytuacji wynika, że Kuba już
wcześniej ignorował poprzednie twoje nakazy/zakazy i uchodziło mu to, więc
próbował dalej. Rozumiem, że byłaś z drugą dzidzią. Ja mam tylko jedno dziecko,
więc nie mogę Ci udzielać rad. Natomiast z własnego doświadczenia wiem, że taki
rozwój sytuacji: dziecko robi coś, czego nie powinno (oddala się, wierzga,
ucieka itp.)- rodzic nie ma pomysłu, jak je skutecznie nakłonić do
posłuszeństwa - dziecko nadal robi to co robiło, w 99% skończy się klapsem (no
bo tym, że dziecko stawia na swoim, raczej nie powinno się skończyć - w
powyższym wypadku: przedłużasz spacer z Malwinką, bo Kuba nie chce wracać do
domu tak długo, aż padnie, albo zmieni zdanie, absurd). Wrażliwy rodzic potem
ma kaca. Faktycznie istnieją sposoby, żeby dziecko nakłonić do posłuszeństwa
(zdaje się, że to trochę niemodne słowo), ale cóż, akurat Ty w danym momencie
żadnego nie miałaś. Miałaś pod opieką drugie dziecko, może byłaś zmęczona, itp.
Na pewno bicie nie jest dobrym sposobem na egzekwowanie posłuszeństwa, ani nie
może być jedynym sposobem. Kiedyś na tym forum zostały wygłoszone między innymi
dwie opinie na temat bicia: że jest to wyraz bezradności rodzica (i z tym się
zgadzam) oraz (pozwolę sobie sformułować własnymi słowami) sygnał dla dziecka,
że przegięło (faktycznie niekiedy może mieć ono taki pożądany w końcu skutek)
(pozwolę sobie tu przywołać przykład z literatury: epizod w karierze
nauczycielskiej Ani z Zielonego Wzgórza). Tak więc myślę, Iberko, nie czuj się
źle z powodu tego co zrobiłaś. W końcu stało się, a Twoje złe samopoczucie nic
nie zmieni, choćbyś się za każdym razem kiedy dasz Kubie klapsa czuła się
okropnie. Pomyśl nad całokształtem waszych relacji i spróbuj sobie odpowiedzieć
na pytanie w jakich sytuacjach i dlaczego Kuba Cię nie słucha. Może Ci to
pozwoli wypracować sobie takie metody postępowania, które uchronią Cię od
utraty cierpliwości i uzyskiwać posłuch u Kuby w inny sposób.

Pozdrowienia,

Joanna

[chalsia]

Dwulatki tak miewają. Ja bym mu dała na tej ziemi poleżec i się wywrzeszczeć i
do tego jeszcze odwróciła się z zainteresowaniem do czegokolwiek innego. Albo
wzięłabym go pod pachę i takiego ryczącego trzymała tak długo, aż by się
uspokoił.
Ostatnio jak mój w domu z jakiejś okazji konfliktu interesów położył się na
podłodze z rykiem i po raz pierwszy popróbował uderzać głową w podłogę, to
poszłam zakładać buty do przedpokoju (bo właśnie się szykowałam do pracy).
Przeszło całkiem szybko. I jakoś na razie nie wali głową w podłogę.
A najwazniejsze - nie przejmowac się tym, jak ci z parku będą się na Ciebie
patrzeć.
Aaaa, na mojego, po kilku prośbach o coś całkiem dobrze działa stwierdzenie, że
jak czegoś nie zrobi, to mama to zrobi (np. prosze go do łazienki ileś razy i
zero efektu i widzę, że jest w nastroju na "nie", mówię wtedy, że jak nie
przyjdzie teraz sam po tejże właśnie mojej ostatniej prośbie, to go przyniosę.
Przy braku reakcji biorę go i przynoszę. Z reguły w trakcie niesienia małyu z
płaczem juz mówi "mama puści, ja sam przyjdę". No to go odstawiam tam, skąd go
wzięłam i mały sam natychmiast zasuwa do łazienki).

Pozdrawiam,
Chalsia

[sierhart]

Wczoraj byłam z moim dwulatkiem u lekarza. On bardzo nie lubi tych wizyt (mimo,
że wcale często nie mamy potrzeby tam chodzić). Przed wejściem przeczytałam mu
książeczkę o Kamyczku u lekarza, wytłumaczyłam dlaczego idziemy do pana doktora
i co będzie on robił. Marcinek cały czas mówił, że się boi, ale w trakcie
wizyty zachowywał się rewelacyjnie - nie płakał, sam otworzył gardło (kiedyś
darł się jak opętany). Byłam tak szczęśliwa, że kiedy wyszliśmy bardzo go
pochwaliłam i powiedziałam, że dam mu batonika. Ucieszył się. Wyciągam
rozpakowuję i tu się zaczyna... Chyba rozpakowałam batonika nie tak jak jak
mały chciał (on tak ma ) bo zaczął drzeć się jak opętany, chciał mnie bić,
itp. Kiedy próbowałam ułożyć papierek tak jak by chciał było jeszcze gorzej.
Ponieważ w tym stanie nie da mu się nic wytłumaczyć, zostawiłam go na podłodze
i zaczęłam pakować nasze rzeczy do plecaczka mówiąc, że nie podoba mi się jego
zachowanie. Leżał na podłodze 2 minuty i się wydzierał Nie było to dla mnie
miłe, bo cała poczekalnia miała niezłe widowisko, ale cóż.. Mały jak zobaczył,
że nic nie robię wyciągnął rączki i już był spokój. Wzięłam go na ręce i
wytłumaczyłam co mi się w jego zachowaniu nie podobało.
Ogólnie w takich "wrzeszczących" sytuacjach staram się wziąść go na
przetrzymanie, ale nie jest to takie proste... Czasem też nie daję rady i
złoszczę się nie gorzej od mojego synka...
Pozdrawiam
Ilona

[agn29]

Witaj,

Od trzech lat mieszkam w Szwecji i napatrzyłam się tu na takie zachowania
dzieciaków, że wyczyny Twojego synka to bułka z masłem )) Jak wiadomo, w
Szwecji dziecka uderzyć nie wolno. A dzieciaki (czują to chyba) wyprawiają z
rodzicami, co tylko chcą. Leżenie plackiem na podłodze w sklepie i walenie
nogami i rękami a przy tym dziki wrzask, to normalka. Rodzice stoją obok i
czekają, aż przejdzie. Poza tym nikt specjalnie nie zwraca na to uwagi; są
przyzwyczajeni Kiedyś byłam świadkiem, jak w tramwaju chłopczyk (około 3
lat) walił mamę po głowie pięściami, rycząc przy tym i wrzeszcząc. Byłam
zszokowana, ludzie w tramwaju byli poruszeni, a biednej matce nie pozostało nic
innego, jak robić dobrą minę do złej gry. Nie wytrzymała jednak długo; musiała
opuścić tramwaj...
Nie jestem zwolenniczką przemocy fizycznej, ale zdarzyło mi się klepnąć mojego
pięciolatka parę razy po tyłku. Zazwyczaj jednak staram się go przytulać
(czasem jest to bardzo trudne, bo się wyrywa, kiedy jest rozhisteryzowany),
uspokoić i wytłumaczyć. To chyba działa najlepiej.
Życzę powodzenia i pozdrawiam z wietrznego dziś Goeteborga

[noie]

Witam
Mam 3 dzieci, wiec jakies tam doswiadczenie ale swoje klopoty do dzisiaj z nimi
mam... Ja w Twoim przypadku tak jak chalsia radzilabym wziasc go na
cierpliwosc. Daj mu sobie pokrzyczec,poszalec... Moze bedzie to troche
trwac...ale jesli ty pokazesz ze nie masz absolutnie interesu by na niego
zwrocic uwage...zrezygnuje... Wiesz nie wiem na jakiej zasadzie ale ja
dzialalam troche inaczej. Jesli cos mi sie nie podobalo, lub dziecko nie
chcialo zrobic...zaczelam liczyc...( na poczatu powiedzialam ze licze do trzech
i ma byc gotowe) Raz....Dwa....Trzy....Nie wiem jak juz wczesnije pisalam skad
to wzielam i co najdziwniejszedlaczego to dziala ale dziala...hihih Malo keidy
doliczylam do 3 a oni juz robili co kazalam. Od malego sie tego bali. Potem
byli juz na tyle duze ze chcieli zobaczyc co sie stanie i sie pytali...Ja tylko
odpowiadalam ze jak dolicze to zobacza. przyszedl oczywiscie okres w ktorym
chcieli zobaczyc jakie sa granice. jesli juz doliczylam do tych nieszczesnych 3
to musilam wymyslic jakas kare....Co oczywiscie im sie nie podobalo...
jesli chodzi o Twoje krzyki i ostrzeganie...Moge ci tylko poradzic(wiem ze w
praktyce jesz ciezko ) ale jak stoi przy tej hustawce podejdz do niego i raz mu
wytlumacz co sie stac moze. potem normalnie usiadz i jak dalej tam bedzie stac,
glosniejszym tonem powiedz by odszedl...i zajmij sie czymsinnym...Wiesz oni tez
musza zauwazyc co boli lub jest zle. Jesli tylko sie lekko uderzy zostaw
go....jesli nie biegnie za szybko i tylko sie potknie-zostaw go ( oczywiscie
wczesniej raz wolajac ze ma isc a nie biec) Wiesz o co mi chodi ? Sa momenty
keidy trzeba zareagowac...ale jesli nic wielkiego ju sie nie stanie...zostaw
go...kazdy musi sie sparzyc
Pozdrawiam
noie

[iberka]

dziekuje dziewczyny to mnie podnosi na duchu kiedy wiem,zeinne dzieciaki
tez tak maja czasami.Normalnie na ulicy ludzie chwala Kube jaki to on grzeczny
nie jest etc etc.Wczoraj oczywiscie,ze odchodzilam kiedy plakal.Po prostu razem
z Malwinka dalej sie bawilam ale katem oka widzialam Kube.No i widze jak
krzyczy po czym idzie wprost pod hustawke......wiec wolam a on znowu
wrzask,ehhhh.W takich sytuacjach czuje sie totalnie bezsilna.Dzis juz bylo
lepiej chociaz caly dzien byl jakis taki poddenerwowany.Plakal,zloscil sie.A
czy WAsze maluchy tez chca rzadzic?Kuba np mowi:Malwinko chodz tutaj i ciagni
ja za rekaw .Tlumacze zeby nie decydowal za nia,zeby spytal czy Ona chce,czy
podejdzie etc.To samo zabawkami.Podchodzi i zabiera.Najczesciej odda kiedy
mowie, ze nie moze tak zabierac.Tlumacze na okraglo,ze trzeba spytac czy moze
wziasc....Ale czasami zabierze i ucieka,pozniej oddaje albo nie chce oddac i
sie zlosci.A moze znacie jakas ksiazke o psychice takiego szkraba?Chetnie
poczytam
iza

[danik1]

iberka napisała:

A
> czy WAsze maluchy tez chca rzadzic?Kuba np mowi:Malwinko chodz tutaj i ciagni
> ja za rekaw .Tlumacze zeby nie decydowal za nia,zeby spytal czy Ona
chce,czy
>
> podejdzie etc.To samo zabawkami.Podchodzi i zabiera.Najczesciej odda kiedy
> mowie, ze nie moze tak zabierac.Tlumacze na okraglo,ze trzeba spytac czy moze
> wziasc....Ale czasami zabierze i ucieka,pozniej oddaje albo nie chce oddac i
> sie zlosci.A moze znacie jakas ksiazke o psychice takiego szkraba?Chetnie
> poczytam
> iza

Hej Iza!
Wiem, ze dzieci lubia nasladowac swoich rodzicow. Moze to jak zachowuje sie w
stosunku do Malwinki jest odzwierciedleniem Twojego zachowania wzgledem niego.
Nie jest to nic nagannego, moze poprostu jestes dla niego autorytetem i probuje
Cie nasladowac.
Jezeli chodzi o histerie to u mnie raczej objawia sie to zabawowo, tzn. kiedy
ja prosze mojego dwuletniego synka, aby wstal z ziemi i szedl ze mna do domu to
on ma niezly ubaw, smieje sie i mysli, ze to smieszne. Najczesciej mowie mu
wtedy, ze tata jest w domu, jezeli rzeczywiscie jest lub, ze cos ciekawego
bedziemy robic w domu. Mowie to podekscytowanym glosem, aby go zainteresowac,
biore za reke stanowczo pomagajac mu wstac i jakos dochodzimy do domu.
Pozdrawiam i zycze powodzenia! Kaska.

[evee1]

2.5 lat, to bardzo malo i co prawda wydaje Ci sie, ze dziecko
powinno juz zrozumiec, ale to plonna nadzieja. Ja swoim teraz
tlumacze, a do nich nie dociera!!! A mam w domu calkiem
rozgarniete 7mio i 9cio letnie dziecko )).
Poza tym dzieci w tym wieku pochloniete zabawa i swoimi coraz
to nowymi zabawami zwyczajnie nie pamietaja o co sie je prosilo.
I jeszcze jedna sprawa. Nie mow dziecku czego ma NIE robic, tylko
pokazuj co POWINNO zamiast tego zrobic. Jak dziecku mowisz "nie
baw sie w blocie", to ono jest zmieszane, bo nie wie co powinno
zrobic, a jak wiadomo dzieci nie sa w stanie nic nie robic )).
Mozesz tak "zamiast w blocie, chodz pobawic sie w piasku" i
zaprowadzic malca do piasku.
Pozdrowienia

PS. Wiem, ze bloto jest bardzo atrakcyjne. Nie wiem czy nie jest to
jedna z atrakcyjniejszych rzeczy do zabawy na swiezym powietrzu ).
Niestety, dla nas rodzicow.

[granna]

Iberko
Moje 2 spostrzezenia:
1) zachowanie syna adekwatne do wieku ), ale wyłania mi sie obraz walki, co
nie jest dobre bo prowadzi do stopniowania grózb i zakazów, nakazów. U Was jest
jeszcze dodatkowy czynnik, młodsza siostra i moze zazdrosć moze rywalizzacja?
Syn widzi, ze takim swoim zachowaniem zwraca na siebie twoja uwage.
2) ja tez tłumacze swojemu synowi, ale zauwazyłam, ze to co dla mnas jest
oczywiste dla niego wcale nie i nieraz takie tłumaczenie jest dla niego mało
czytelne!!, przykład
dziecko nam ucieka a my krzyczymy uwazaj bo samochód! albo bo wpadniesz pod
samochód! ale dziecko nie umie sobie chyba wyobrazic sytuacji i konsekwencji
takiego zdarzenia! Zaczęłam wiec mówic mniej wiecej tak, samochód jest duuuuży,
uderzy Cie, przewróci bedzie baaardzo bolało! I to o dziwo zaczęło skutkowac.
Ostatnio wyszedł sam ze sklepu, wybiegam za nim i spokojnie tłumacze, syneczku
a gdyby tu jechał samochód itd a gdyby ktos szedł i Cie zabrał od mamy i juz
bys mamy nie widział? Przyznam, ze słuchal z zaineresowaniem. Co do kładzenia
rzucania sie to u mnie nie było takich dramatycznych sytuacji bardzo często, bo
ja stosowałam juz dosc wczesnie metode wyborów. Pytałam, która bluzke chce
włozyc(pokazywałam dwie) itd szczoteczki do zębów, no wszystko co własciwie
mogłam dac do wyboru. Wiem, ze z dwójką dzieci to moze byc trudne, ale jak sie
trzeba namordowac, zeby np ubrac takiego gagatka to i na to samo w sumie
wychodzi ) Jesli upiera sie przy czyms to pozwalam mu sie sparzyc (oczywiscie
w granicach rozsądku) a jesli nie daje sie metodami dyplomatycznymi (np no
dobrz to przyjdź kiedy bedziesz juz chciał) to biore siła (najczesciej mycie
rąk po spacerze hehe).
A na koniec uwaga ogólna, mnie bardzo pomaga w zachowaniu spokoju: dziecko to
człowiek tylko mały, ma prawo do niektórych zachowań, smaków, preferencji tak
jak dorośli. Mam ochote na jedno ono na drugie próbujemy sie dogadac raz
ustąpie ja raz dziecko. CZasem argumenty trzeba przedstawic w atrakcyjniejszej
formie a czasem trzeba jasno okreslic, ze bedzie tak jak ja chce i kropka nie
ma dyskusji (przykład słodycze przed obiadem, ryczal raz mocno, drugi raz
słabiej, za trzecim razem usłyszałam " a taaak" i sobie poszedł o dziwo
Wiem, ze łatwo sie mówi jak ma sie na oku tylko jedno dziecko, ale z drugiej
strony jesli taka sytuacja bedzie narastac to coraz szybciej bedziesz tracic
cierpliwosc i potem od klapsa przejdziesz do kilku potem dojrze bunt drugiego 2
latka i bedziesz sobie myslała, ze jestes "wybrana" )
Pozdrawim i zycze duuzo cierpliwosci
granna

[ilonjap]

Nie martw się, jesli Cię to pocieszy nie tylko twoje dziecko robi takie sceny.
Moje też. Oprócz tego bije inne dzieci, głównie młodsze od siebie, bo starszymi
jest zafascynowany. Przynajmniej nie podchodzi do huśtawki, bo raz podszedł i
uderzyła go w głowę. Mój krzyk usłyszało wtedy chyba całe osiedle, nie
zdąrzyłam dobiec, a widziałm co się za chwilę stanie. Na szczęście obrażenia
nie były zbyt dotkliwe. Im większy, tym lepiej, to mija, ale bardzo powoli.
Postaraj sie przy zbieraniu się do wyjścia zainteresować go czymś, co mozna
robić w domu. Np. choćmy, zobacz, tu się już wszystkim pobawiłeś, a w domu
czeka kolejka (klocki, malowanie, ciekawa bajka itp.) - raczej pomaga (wiadomo -
nie zawsze). Pozdrawiam