To moje!!!!!!

[emma.12]

Wczoraj poszłam z moim półtorarocznym synkiem na plac zabaw.W piasku zobaczył
plastikowe autko i zaczął płakać ,żeby go dać.Zapytałam dziewczynki bawiącej
się obok czy może sie trochę pobawić.Ponieważ nie było to jej auto a innych
dzieci nie było podałam mojemu dziecku tą zabawkę.Naraz zza moich pleców
usłyszałam głosny krzyk"to moje!".Obejrzałam sie i zobaczyłam 4 może 5 latka
pędzącego w stronę mojego syna.Gdybym nie stała obok to chyba wyrwałby mu
rękę z tym autkiem.Rozumiem ,że dziecko,poczucie własności itd.Ale dla mnie
najgorsze było to,że na ławce siedziała matka,wszystko widziała i nawet nie
zareagowała.Chłopiec zaniósł jej to autko i poszedł na huśtawkę.Nawet się nim
nie bawił.Mam 5 letnią córkę i gdyby ona tak sie zachowała wobec 1,5 rocznego
dziecka na pewno zwróciłabym jej uwagę.A co wy o tym sądzicie?Pozdrawiam.Emma

[alicjagrabowska]

mój 3 latek tak robi i zawsze tłumaczę mu że dzidzia nie chce zabrać tylko
zobaczyć itd,ale on nie zawsze się zgadza,no to proponuję rozwiązanie,to które
autko możesz jej pokazać,i on wybiera.myślę że 4 5 latek może już więcej skumać
tylko nie ma z kim o tym pogadać,mamusi się może nie chciało czegoś dziecku
wytłumaczyć.....

[pantera.72]

Witam!

Jaka matka takie dziecko.
Smutne jest to, że niektórzy rodzice nie pomagają swoim dzieciom "uspołecznić
się" . Chowają takie "psy ogrodnika" sam nie zje i nikomu nie da. Ale co się
dziwić pewnie ona tak samo była chowana ))

Pozdrawiam!

[adzi210]

Musze stanac w obronie "Wlasciciele Autka"-Wyobraz sobie , ze to TY zostawiasz
na lawce SWOJA torebke (autko moglo miec strasznie duza wartosc dla tego
malucha) i odchodzisz tylko na "sekunde" , w tym czasie na Twojej lawce siada
jakis NASTOLATEK i bierze do reki TWOJA torebke...Co wtedy robisz?
To dziecko moglo po prostu bac sie ze straci cos SWOJEGO...
A moze lepiej nauczyc dzieci takiej zasady- nie twoje to nie ruszaj...

[carlafehr]

Zgadzam się z Adzią. Wyobraź sobie, że przyjeżdżasz do pracy samochodem, a tam
wszyscy uważają, że mają prawo nim jeździć, bo dzeilić się trzeba, a skoro masz
to się dziel, bo inaczej to Ty aspołeczna jesteś i egoistka. A że chcesz, żeby
chociaż zapytali, czy mogą? A po co?
Też jestem zdania, że trzeba nauczyć dziecko zasady "nie twoje, nie ruszaj" a
jeśli jest bardzo zainteresowane, to zapytaj właściciela. A taki właściciel
może się nie zgodzić, niezależnie od tego czy starszy, czy młodszy, czy ma całą
kupę takich rzeczy, czy tylko jedną, czy to wartościowe, czy też nie.
Jedyne, co mnie razi w zachowaniu tamtego pięciolatka, to fakt, że wyrwał
zabawkę młodszemu dziecku, powinien raczej zażądać zwrotu a nie szarpać się z
mniejszym dzieckiem.

[pantera.72]

Adzi210, Carlafehr zdradzcie tajemnice jak udało się Wam nauczyć półtoraroczne
dziecko zasady "nie twoje nie rusz" chętnie skorzystam.
Zachowań dzieci nie powinno sie porównywać z zachowaniem dorosłych wiec
przedstawione przez Was sytuacje z torebką czy samochodem są nieadekwatne do
zdarzenia z piaskownicy dlatego nie bede ich komentowała. Odpowiem tylko na
pytanie co bym zrobiła z torebka. Nigdy nie zostawiłabym jej na ławce.
A swojemu starszemu synkowi zawsze powtarzam, że jak nie chce żeby ktoś się
bawił jego zabawkami to niech ich nie zostawia samopas, albo niech bawi się nimi
w domu.

Pozdrawiam

[carlafehr]

pantera.72 napisała:

> Adzi210, Carlafehr zdradzcie tajemnice jak udało się Wam nauczyć półtoraroczne
> dziecko zasady "nie twoje nie rusz" chętnie skorzystam.

Nauczenie tej zasady wymaga po prostu konsekwencji. Dziecko półtoraroczne
potrafi zrozumieć, że zabraniasz mu ruszania cudzych rzeczy, natomiast nie
bardzo potrafi sie z tym pogodzić. Ale jeśli mimo protestów dziecka
konsekwentnie będziesz na to nie pozwalać, zadbasz o to, żeby dziecko miało ze
sobą też swoje zabawki (co ma tę zaletę, że waszymi z kolei może się
zainteresować właściciel pożądanej zabawki i możecie wtedy wyhandlować chwilową
zamianę zabawek), lub odwrócisz uwagę dziecka od tego (co w przypadku
półtorarocznego dziecka raczej nie jest trudne) wtedy obędzie się nawet bez
zbytniego płaczu a dziecko nawet takie malutkie zacznie się czegoś uczyć.

> Zachowań dzieci nie powinno sie porównywać z zachowaniem dorosłych wiec
> przedstawione przez Was sytuacje z torebką czy samochodem są nieadekwatne do
> zdarzenia z piaskownicy dlatego nie bede ich komentowała.

Zachowań nie porównujemy, zgoda, ale porównać można odczucia - dziecko jest
oburzone, że ktoś obcy bez pytania zabrał jego zabawkę, tak jakt Ty byłabyś
oburzona, gdyby obcy człowiek wypożyczył sobie coś Twojego. przykład z
samochodem, czy torebką to może zbyt jaskrawe przykłady, ale to samo odnosi się
do choćby swetra zostawionego na chwilkę na ławce: podbiegasz po coś do dziecka
a za chwilę jakaś obca babka siedzi w Twoim swetrze, bo jej się spodobał i
przecież za chwilę Ci odda.
Odpowiem tylko na
> pytanie co bym zrobiła z torebka. Nigdy nie zostawiłabym jej na ławce.
> A swojemu starszemu synkowi zawsze powtarzam, że jak nie chce żeby ktoś się
> bawił jego zabawkami to niech ich nie zostawia samopas, albo niech bawi się
nim
> i
> w domu.
>

I nie rzecz w tym, żeby wszystkie swoje manele zbierać z ławki czy skądkolwiek
nawet na 3 minuty, ale właśnie o to, żeby je tam można było spokojnie zostawić
i żeby nikt sobie ich zaraz nie pożyczył ani przywłaszczył. I tego należy uczyć
swoje dzieci a nie rzeczy, których sami nie oczekujemy po sobie, czyli
dzielenia się wszystkim z obcymi. A to, że ktoś ma więcej, niż ktoś inny, nie
oznacza, że ten pierwszy ma chować swoje dobra przed światem.
Nie rozumiem właśnie tego, dlaczego niektórzy rodzice wymagają od swoich (albo
i cudzych) dzieci więcej niż od siebie, czyli tego słynnego dzielenia się.

> Pozdrawiam

[steffa]

Jest coś w tym "nie twoje nie rusz". Mój syn ma trochę ponad 1,5 roku i też
oczywiście wszystko chce, ale ja od dawna mu wpajam tę zasadę. Nie zawsze
działa, ale staram się. Szukamy właściciela, pytamy. Może rzeczywiście
dorosłym trudno sobie wyobrazić jak wielką wartość może mieć 'głupi samochód'.

[hedrox1]

Faktem jest, że należy uczyć dzieci kwestii własności. Problem polega na tym,że
dziecko w tym wieku nie jest w stanie tak łatwo zrozumieć, że niektórymi
zabawkami może, a innymi nie może się bawić. W tym wieku wystarczy schować
przed dzieckiem zabawkę na okres półtora tygodnia, a dziecko zapomni, że miało
taką zabawkę. Kwestia pamięci w tym wieku ma jeszcze bardzo kruchą konstrukcję.
Nie zgadzam się z porównaniem dziecka do dorosłego i motywowanie to
przesłankami dojrzałego zachowania. Trzeba uczyć dziecka dzielenia się i
zwracania uwagi na potrzeby innych i jest to konieczne dla dobrze pojętego
interesu samego dziecka. Im szybciej będziemy kształtować jego inteligencję
emocjonalną, czyli również empatię, tym szybciej samo dziecko będzie potrafiło
odnależć się wsród swoich rówieśników. Ograniczanie się do zabawy "własnymi
zabawkami" i tym samym odzielanie się od pozostałych może wpędzić dziecko w
większe problemy z kontaktem z innymi niż nieco niekontrolowane zachowanie,
czyli chęć zabawy cudzą zabawką. Oczywiście należy uczyć dziecko, że należy
pytać się właściciela o m0ożliwość zabawy i odróżnianie swoich od cudzych
zabawek. Należy to robić cierpliwie i wystarczająco długo, bo jak napisałam
wcześniej pamięć i impulsywność dziecka zdecydowanie różni się od zachowań
dorosłych, a więc wyrozumiałość i zrozumienie psychiki dziecka w tym wieku jest
podstawą prawidłowego zachowania rodzica. Właśnie...jak czytam "skoro my nie
wymagamy od siebie dzielenia się..." to chce mi się krzyczeć. Nasze wymagania
MUSZĄ się różnić od tego co wymagamy od dzieci, bo ich świat wewnętrzny dopiero
się kształtuje i jest jeszcze bardzo wyidealizowany. To tak jakby dziecku
zamiast bajki czytać na dobranoc gazetę z opisem wojny w Iraku. Ciekawe,który
rodzic tak robi??? Ciekawe również dlaczego im jesteśmy starsi tym czytamy
coraz poważniejsze lektury i coraz bardziej dotykające rzeczywistości. Po co w
takim razie dziecku świat bajek??? Może od razu uświadamiać dziecko, że
codsziennie umierają takie jak ono dzieci np. w Iraku, a inne nie mają co jeść,
bo trwa wojna itd..
Jak ktoś ma więcej niż inni to właśnie chowa to przed innymi lub przynajmniej
stara się to zabezpieczać. Bo w życiu jest tak, że ludzie w bardzo różny sposób
reagują na niesprawiedliwość społeczną, jest ona niestety konsekwencją założeń
kapitalizmu...zresztą jest to już inny temat. Prawda jest taka, że żyjemy w
społeczeństwie i każde dziecko powinno mieć tą świadomość, że inni są inni od
niego, i że mogą mieć zarówno więcej jak i mniej... Chowanie dziecka w skorupie
własnego egocentryzmu często powoduje totalną oziębłość emocjonalną, co
skutkuje niemożliwością stworzenia zdrowego związku z innymi ludźmi. To co
zmienia nas dorosłych to własne doświadczenia, których dzieci nie mają -
przynajmniej świadomie. Tak więc ciągłe odwoływanie się do zachowań dorosłego
człowieka nie jest zupełnie na miejscu - szczególnie, że np. w takim
przedszkolu zabawki są wspólne i nie tylko tam istnieje wspólnota. Należy jej
uczyć, aby był możliwy rozwój emocjonalny...

[carlafehr]

hedrox1 napisała:

> Faktem jest, że należy uczyć dzieci kwestii własności. Problem polega na
tym,że
>
> dziecko w tym wieku nie jest w stanie tak łatwo zrozumieć, że niektórymi
> zabawkami może, a innymi nie może się bawić.

Problem w tym, że niektórzy nie wyrastaja niestety z tej niewiedzy nigdy a
zapędy janosikowe to nasza narodowa przypadłość. Dlatego ważne jest moim
zdaniem rozpoczęcie takiej nauki jak najwcześniej.

>
> Nie zgadzam się z porównaniem dziecka do dorosłego i motywowanie to
> przesłankami dojrzałego zachowania.

No wręcz przeciwnie, ja nie motywuję takiego zachowania przesłankami dorosłego
zachowania. Psychologowie uważają, że żeby dziecko było gotowe do świadomego
dawania, musi najpierw odczuć, że coś jest "jego". Jeśli zrozumie już, że coś
jest jego i w związku z tym on może rozporządzać tym czymś, wtedy jego decyzja
o pożyczeniu czy oddaniu zabawki komuś innemu jest świadoma, a nie tylko
wyuczona na zasadzie odruchu. Dla półtorarocznego dziecka lekcja "nie twoje,
nie ruszaj" to nie jest przecież traumatyczne przeżycie. Cztero- czy
pięciolatek niekoniecznie jest gotowy do dzielenia się z innymi, a w każdym
razie nie zawsze i nie z każdym i powinien mieć do tego prawo, a nie obowiazek
dzielenia się z kimś.

Trzeba uczyć dziecka dzielenia się i
> zwracania uwagi na potrzeby innych i jest to konieczne dla dobrze pojętego
> interesu samego dziecka. Im szybciej będziemy kształtować jego inteligencję
> emocjonalną, czyli również empatię, tym szybciej samo dziecko będzie
potrafiło
> odnależć się wsród swoich rówieśników.

Zgadzam się, że trzeba uwrażliwiać dziecko na potrzeby innych. Można to robić
naprawdę poprzez bardzo różne działania, w tym również można ZACHĘCAĆ do
dzielenia się.

Ograniczanie się do zabawy "własnymi
> zabawkami" i tym samym odzielanie się od pozostałych może wpędzić dziecko w
> większe problemy z kontaktem z innymi niż nieco niekontrolowane zachowanie,
> czyli chęć zabawy cudzą zabawką.

Nie mówiłam, że dziecko powinno bawić się tylko własnymi zabawkami. Mówiłam, że
powinno uczyć się respektować czyjąś własność, nauczyć się tego może, jeśli
jego prawo własności jest respektowane. Mówiłam, żeby uczyć
dziecko "pertraktowania", czyli "ja ci pokażę swoją zabawkę, a Ty mi pokaż
swoją" (zanim mi ktoś zarzuci, że półtoraroczne dziecko nie jest w stanie tego
zrobić spieszę wyjaśnić, że powinien to zrobić, czyli próbować dogadać się z
właścicielem zabawki jego opiekun. Wszak własny przykład jest najbartdziej
pouczający). Jeśli dziecko A nie pożyczy zabawki, dziecko B być może nie będzie
chciało się z nim bawić. Dziecku A można wytłumaczyć, z jakiego powodu. Jeżeli
dziecko B nie pożyczy zabawki dziecku A, wtedy dziecku A będzie przykro. Ale
przy następnej okazji być może będzie bardziej w stanie zrozumieć, dlaczego
dziecko B nie chciało się z nim bawić i jak się czuło, gdy A nie pożyczył mu
swojej zabawki. i tak dalej i tak dalej. W takiej sytuacji dzieci uczą się
empatii, współpracy, pertraktacji i ponoszenia konsekwencji własnego
zachowania. Oczywiście pod warunkiem, że towarzyszy temu uważny dorosły, który
pomoże trochę w zrozumieniu tego wszystkiego.
Czego zaś uczy się dziecko, które jest zmuszane do dzielenia się: 1. że jego
potrzeby nie są ważne, 2. że lepiej jest chować zabawki przed innymi, żeby ich
nie zabrali, 3. że można zabierać zabawki innym dzieciom.

Oczywiście należy uczyć dziecko, że należy
> pytać się właściciela o m0ożliwość zabawy i odróżnianie swoich od cudzych
> zabawek. Należy to robić cierpliwie i wystarczająco długo, bo jak napisałam
> wcześniej pamięć i impulsywność dziecka zdecydowanie różni się od zachowań
> dorosłych, a więc wyrozumiałość i zrozumienie psychiki dziecka w tym wieku
jest
>


> podstawą prawidłowego zachowania rodzica. Właśnie...jak czytam "skoro my nie
> wymagamy od siebie dzielenia się..." to chce mi się krzyczeć.

Jeśli wymagamy od dzieci wyznawania innych wartości niż te, które sami
reprezentujemy, to jest to po prostu hipokryzja.

Nasze wymagania
> MUSZĄ się różnić od tego co wymagamy od dzieci, bo ich świat wewnętrzny
dopiero
>
> się kształtuje i jest jeszcze bardzo wyidealizowany.

Że się kształtuje, to się zgadzam, ale że jest wyidealizowany to już nie. Jeśli
zaś w kształtowaniu tego dzieciecego świata będziemy sie posługiwali
hipokryzją, to nie ręczę za jakość tego kształtowania.

To tak jakby dziecku
> zamiast bajki czytać na dobranoc gazetę z opisem wojny w Iraku. Ciekawe,który
> rodzic tak robi??? Ciekawe również dlaczego im jesteśmy starsi tym czytamy
> coraz poważniejsze lektury i coraz bardziej dotykające rzeczywistości. Po co
w
> takim razie dziecku świat bajek??? Może od razu uświadamiać dziecko, że
> codsziennie umierają takie jak ono dzieci np. w Iraku, a inne nie mają co
jeść,
>
> bo trwa wojna itd..

Bajki wcale nie są takie bezkrwawe i "bajkowe". Jest tam wiele okrucieństwa i
wiele dobra. Od rzeczywistości odróżnia je to, że większość kończy się dobrze.
Ale wcale nie wszystkie. Nie jestem zwolennikiem ani epatowania dzieci
okrucieństwami rzeczywistości ani chowania pod kloszem. Dzieci powinny
wiedzieć, że są wojny, że panuje głód, i że są dzieci, które umierają każdego
dnia. Nie oznacza to oczywiście, że należy im pokazywać zdjęcia ludzi z
odrąbanymi głowami. nie można ich jednak odsuwać od rzeczywistości, bo nie będą
się potrafiły w niej znaleźć. Jednocześnie trzeba tłumaczyć, że np wojny są złe
i że należy temu przeciwdziałać. I rozmawiać z dziećmi, jak można temu
przeciwdziałać i dlaczego trzeba. Niech dziecko uczy się myśleć i wie, że
przeciwdziałanie złu jest potrzebne.


> Jak ktoś ma więcej niż inni to właśnie chowa to przed innymi lub przynajmniej
> stara się to zabezpieczać. Bo w życiu jest tak, że ludzie w bardzo różny
sposób
>
> reagują na niesprawiedliwość społeczną,

Ale właśnie nie powinno tak być. I nie powinniśmy się na to godzić. Ani uczyć
dzieci godzenia się z tym.

jest ona niestety konsekwencją założeń
> kapitalizmu...zresztą jest to już inny temat.

No właśnie

Prawda jest taka, że żyjemy w
> społeczeństwie i każde dziecko powinno mieć tą świadomość, że inni są inni od
> niego, i że mogą mieć zarówno więcej jak i mniej...

Dokładnie o to mi właśnie chodzi)

[hedrox1]

A czy nie jest hipokryzją życie w naszym zakłamanym świecie, gdzie ciągle
stosuje się "janosikowe zapędy" i to zupełnie w zgodzie z prawem. Czym więc
różni się kradzież zinstytucjonalizowana - przez państwo, od
niezinstytucjonalizowanej - janosik. Państwo. które pobiera od nas podatki np.
na służbę zdrowia nie jest w stanie zapewnić nam nawet podstawowej opieki nie
mówiąc o ratowaniu życia i co ... wszyscy się z tym zgadzają, a przynajmniej
nie protestują, a przecież jest to jawna kradzież pieniędzy, które mają nam
zapewnić bezpieczeństwo. Czy nie jest to hipokryzja? Zgadzam się, że należy
dziecko uświadamiać o jego własnej wartości poprzez podkreślanie pozytywnego
zachowania i nagradzanie tegoż, i nie zmuszać na siłę do dzielenia się, tylko
wyjaśniać dziecku korzyści płynące z takiego zachowania. Chodziło mi o ten
konkretny przykład półtorarocznego dziecka. Od tak małego dziecka nie można
oczekiwać świadomego w pełni zachowania, jest ono w pewien sposób wyuczone. Co
nie znaczy, że nie należy tłumaczyć na okrągło dziecku jak powinno postępować i
dlaczego. Po jakimś czasie dziecko w końcu zrozumie. Jednak pozostawanie
obojętnym na zachowanie dziecka {nie rozpoczęcie nauki} może spowodować, że
dziecko, albo za późno, albo nigdy nie dowie się jak powinno się zachować, stąd
ten brak wiedzy.
A co do "nie twoje, nie ruszaj", to powinno ono być połączone z próbą
tłumaczenia co oznacza "moje", "twoje". Wiele dzieci, którym zostało
to "wtłoczone" we wczesnym dzieciństwie bez innych komentarzy, ma problemy z
proszeniem o cokolwiek innych, nawet jeżeli powinni - mała asertywność. Tak to
prawda największą rolę odgrywają więc "uważni dorośli, którzy potrafią
wytłumaczyć". Pytanie - ilu jest takich dorosłych, którzy są w stanie zrozumieć
swoje własne zachowanie.. i nie być hipokrytami? Na każdą wiedzę przychodzi
czas, znane mi są przypadki, kiedy dzieci nie chciały słuchać bajki o Jasiu i
Małgosi do końca, bo nie podobało im się to zakończenia i zażądały zmiany
treści końca bajki. Oczywiście trzeba powoli uczyć dzieci żyć w naszym
niedoskonałym świecie i objaśniać jego niedoskonałości...ale wszystko ma swój
czas i każde dziecko potrzebuje innego zakresu czasu na zrozumienie
poszczególnych części naszej rzeczywistości...

[carlafehr]

hedrox1 napisała:

> A czy nie jest hipokryzją życie w naszym zakłamanym świecie, gdzie ciągle
> stosuje się "janosikowe zapędy" i to zupełnie w zgodzie z prawem. Czym więc
> różni się kradzież zinstytucjonalizowana - przez państwo, od
> niezinstytucjonalizowanej - janosik.

To że inni kradną nie usprawiedliwia nas i nie upoważnia ani do kradzieży ani
do hipokryzji. Zwłaszcza, jesli nam się ta hipokryzja nie podoba. Jeśli chcesz,
żeby Twoje dziecko żyło kiedyś w lepszym świecie, musisz je tego nauczyć, nie
zgadzając się na hipokryzję czy kradzieże. Nie można powiedzieć "świat jest be,
to ja też będę be i nauczę moje dziecko być be", a jednocześnie narzekać na ten
świat. Ja uczę moje dziecko zasady "świat jest czasami tu i tam be, ale to jest
złe i trzeba się starać to zmieniać. A my nie będziemy postępować be nawet
jeśli nie zawsze na tym dobrze wyjdziemy, bo to po prostu jest niewłaściwe".
Moje dziecko jakoś to przełyka i specjalnie się nie buntuje.
Problemem u nas jest powszechna społeczna zgoda na różne przekręty. Przecież
sami wybieramy złodzeji na stanowiska publiczne, "bo to swój chłop" i boli nas
dopiero, jak nas okradnie. Dopóki zaś okrada innych, jest cacy.


Państwo. które pobiera od nas podatki np.
> na służbę zdrowia nie jest w stanie zapewnić nam nawet podstawowej opieki nie
> mówiąc o ratowaniu życia i co ... wszyscy się z tym zgadzają, a przynajmniej
> nie protestują, a przecież jest to jawna kradzież pieniędzy, które mają nam
> zapewnić bezpieczeństwo.

To temat na zupełnie inny wątek i problem dużo bardziej złożony

Czy nie jest to hipokryzja? Zgadzam się, że należy
> dziecko uświadamiać o jego własnej wartości poprzez podkreślanie pozytywnego
> zachowania i nagradzanie tegoż, i nie zmuszać na siłę do dzielenia się, tylko
> wyjaśniać dziecku korzyści płynące z takiego zachowania.

Jeżeli chcesz wychować dziecko na altruistę, czyli żeby dzielił się grzecznie z
innymi, to jak możesz mu mówić o korzyściach z dzielenia się płynących? to już
nie altruizm, to interesowność. Czyli coś przeciwnego, podszyte w dodatku
hipokryzją. Nie o tym pisałam w moim przykładzie z dziexkiem A i B, raczej o
tym, jak uświadomić dziecku skutki własnych działań i pomóc we wczuciu się w
odczucia innych oraz podejmowania świadomych decyzji na temat dzielenia się
bądź nie.

Chodziło mi o ten
> konkretny przykład półtorarocznego dziecka. Od tak małego dziecka nie można
> oczekiwać świadomego w pełni zachowania, jest ono w pewien sposób wyuczone.

Oczywiście zgadzam się z tym. Mi najbardziej przeszkadza oczekiwanie mamy tego
dziecka, że to drugie POWINNO się podzielić. Ja uważam, że tylko mogło, jakby
zostało poproszone.



> A co do "nie twoje, nie ruszaj", to powinno ono być połączone z próbą
> tłumaczenia co oznacza "moje", "twoje". Wiele dzieci, którym zostało
> to "wtłoczone" we wczesnym dzieciństwie bez innych komentarzy, ma problemy z
> proszeniem o cokolwiek innych, nawet jeżeli powinni - mała asertywność. Tak
to
> prawda największą rolę odgrywają więc "uważni dorośli, którzy potrafią
> wytłumaczyć". Pytanie - ilu jest takich dorosłych, którzy są w stanie
zrozumieć swoje własne zachowanie.. i nie być hipokrytami?

To już problem konkretnych rodziców, czy chce sie im byc uważnymi i uczyć
dziecko swoich wartości, czy też im się nie chce. Czy też może uczą
roszczeniowego podejścia do innych i świata. Też mogą. Tyle, że ja się nie
zgadzam na to roszczeniopwe podejście wobec mojego dziecka, tym bardziej, że
nie uczę takiego podejścia do innych mego synka. i też mam prawo.


Na każdą wiedzę przychodzi
> czas, znane mi są przypadki, kiedy dzieci nie chciały słuchać bajki o Jasiu i
> Małgosi do końca, bo nie podobało im się to zakończenia i zażądały zmiany
> treści końca bajki.

No widzisz, były gotowe na zmianę świata))

Pozdrawiam
MonikaS

[luizaa2]

Na placyku na który chodzę z moja półtoraroczną córka panuje taka niepisana
zasada, że zabawki które są przynoszone są dla wszystkich dzieci. Z reguły tak
bywa że dzieci najbardziej interesują się cudzymi bo są dla nich nowe. Rzadko
dochodzi do kłótni między dziećmi bo przeważnie żadne nie widzi kto wziął jego
zabawkę bo jest zajęte czyjąś.

[mamania]

a ja wezme strone chlopczyka
co cie tak oburzylo w jego zachowaniu?
autko bylo jego, przyszla obca baba a dzieckiem, dziecko bierze jego autko i on
wcale nie musi wiedziec, ze zaraz odda, nie zna was, nawet sie razem te dzieci
nie bawily

i co mi sie podoba, to to ze sam zareagowal, (zwyczajnie odwaznie i asertywnie-
powiedzial to moje, prawda?, no przeciez jego) a nie patrzyl baranim wzrokiem
na matke z niema prosba o pomoc, a matka, o co masz do niej pretensje? miala
kazac oddac zabawke wlasnego dziecka, byc moze cenny prezent od kogos
ukochanego na baaaardzo wazna okazje komus kto przypadkowo przyszedl na plac i
od razu lapy wyciaga po cudze dlaczego?

jestem przekonana ze to dziecko ma wlasnie bardzo dobrze wpojone mechanizmy
wspolzycia i dobrze wie co jego a co nie, i bez pytania waszego wiaderka by nie
zabieral

uwazam to za duza krzywde dla dziecka kiedy kaza mu oddawac JEGO rzeczy (a
dziecko ma duze poczucie wlasnosci) komus z kim on zupelnie nie ma ochoty nawet
sie bawic

[emma.12]

Wydaje mi się,że większość emam nie zrozumiała mojej wypowiedzi.Wcale nie
chciałam,,żeby ten chłopczyk podzielił sie swoją zabawką.Szukałam właściciela
tego autka a ponieważ nie było tego dziecka,więc uznałam ,że trochę sie pobawi
i odda.Nie wiem skąd nagle ten chłopczyk się wziął.Gdyby był na miejscu
zapytałabym czy mogę .Jeśli nie pozwoliłby,w porządku mój syn by się darł ale
trudno.Jedyne co mnie zaskoczyło to przesadna reakcja tego 5 letniego
chłopca.On po prostu skoczył do 1,5 rocznego dziecka i wyrwałby mu rękę.I wtedy
powinna zareagować matka ale nie na to,że bierze swoją zabawkę ale w jaki
sposób to robi.Sama mam 5 letnie dziecko i gdyby tak naskoczyło na 1,5 roczne
nna pewno nie siedziałabym na ławce spokojnie.Wytłumaczyłabym mu ,że nie wolno
używać siły w stosunku do mniejszego dziecka.Takiemu dziecku można już to
wytłumaczyć.A to ,że miał prawo do tej zabawki to oczywista sprawa.
U mnie na placu zabaw jest taki zwyczaj ,że wszystkie dzieci bawią się
wszystkimi zabawkami .Najczęściej jest tak,że najbardziej atrakcyjne zabawki
mają inne dzieci.Pozdrawiam.Emma