Jae odluczyc 3,5lettnia panne od ssania smoczka

[monikaj3]

Moja corka ma 3,5 roku jest bardzo samodzielna sama sie ubiera,je chetnie
chodzi do przedszkola, ale ja mam problem jak przyjdzie zprzedszkola odrazu
siega po smoka,wszedzie go zabiera a jak zapomnie go zabrac to jest wielka
histeria i placz. nie wiem jak ja od tego odluczyc, mam w domu caly zapas
smoczkow i u babci jednej jak i drugiej sie cos znajdzie. Prosze o rady

[monika.zdz]

Ja wycięłam okrągłą dziurkę w smoczku z zamiarem dalszego skracania go za radą
koleżanki( uniej odzwyczajanie podobnym sposobem trwało kilka tygodni). Na
widok dziurki mój syn wtedy około 3-letni stał się bardzo czujny i nie chciał
wziąć smoczka do buzi. Może ze dwa dni miał cięższe zasypianie ale szybko mu
przeszło. Smoczek leżał na widocznym miejscu jeszcze długo ale syn już go nie
chciał.

[komika]

Moja sąsiadka ma 3-letnią cóeczke i powiedziała mi że dziecko bardzo czekało na
mikołaja-więc ona wykorzystała sytuacje i już z miesiąc przed wigilią
powiedziała jej że "mikołaj owszem przyjdzie, przyniesie prezenty, ale on też
musi dostać prezent, a mikołaj najbardziej na świecie lubi smoczki".Zaaferowane
dziecko, przygotowane do sytuacji z zachwytem odało smoczka mikołajówi, w
zamian za prezenty)Był jeszcze problem w nocy, ale pomogło przypomnienie że
przecież mikołaj smoczek zabrał w zamian za prezenty)Myśle że pomysł z
wycięciem dziurek w wszystkich smoczkach jakie masz jest bardzo trafiony!!!winą
za dziurki możesz obarczyć jakąś maskotke( np myszke)(rada wyczytana w którymś
wątku),a stanowczo musisz powiedzieć że innych smoczków nie masz.Powodzenia!!
Odzwyczajanie od smoczka jeszcze przede mną, ale już po woli staram sie zbierać
informacje na ten temat)Pozdrówki!

[aga986]

sprobuj smarowac smoczek czyms gorzkim lub posyp solą

[aka10]

Smoczkow pozbylismy sie dosyc brutalnie,aczkolwiek definitywnie.Od samego
poczatku zuzyte smoczki chowalam do pudelka,wiec w wieku 3 lat byla ich cala
gora.Wzielismy tasiemke,powiesilismy wszystkie smoczki na tasiemce,pojechalismy
do jednego Zoo,gdzie maja wydzielona czesc dla malych kotkow i oddalismy
smoczki kotkom (jako,ze "bardziej" tych smoczkow potrzebowaly,niz 3-latek).Na
poczatku ,w drodze do Zoo wszystko bylo Ok,ale przy oddawaniu bylo troche
protestow.Nie wchodzil jednak w rachube powrot do domu ze smoczkami.W kiosku w
Zoo kupilismy wielkiego lizaka,chyba, lub raczej na pewno,pierwszego w zyciu.
Pierwsza i druga noc bez smoczka byla troche meczaca,ale nastepne juz bez
problemow.W domu oczywiscie zadnego zapasowego nie zostawilam,bo to by sie
mijalo z celem.Do sklepow ze smoczkami przez tydzien nie wchodzilam
Pozdrawiam.

[katarka]

To juz duze dziecko i duzo rozumie. My powiedzielismy krotko ze dla takich
duzych dzieci juz smoczkow sie nie produkuje i ze w sklepach sa tylko dla
malych dzidziusiow. Wszystkie smoczki zostaly schowane (choc wiem z doswiadczen
znajomych ze dobra rada jest ich skracanie przez obcinanie koncowek). Za to w
nagrode ze juz corka jest "taka duza" zostal zakupiony magnetofon dzieciecy,
kolorowy i ladny i duzo kaset z ladnymi bajkami, ktore sluza do puszczania
wieczorem do snu zamiast smoczka. Tak jak pisza inni - po dwoch niespokojnych
nocach problem jak reka odjal, a szykowalam sie na jakies dramaty conajmniej
kilkutygodniowe bo moje dziecko bylo uzaleznione. Trzeba mu tylko znalezc dobra
motywacje, podobala mi sie ta z Mikolajem - wymiana smoczka na prezenty.

[mmc2]

Ja bym urzadzila cos w rodzaju ceremoni pozegnania smoczka.
Najpierw porozmawialabym z dzieckiem ze jest juz przedszkolakiem a nie
niemowlakiem.
"Smoczki sa dla malutkich dzieci ktore jeszcze nie potrafia mamie powiedziec co
je boli.
Dlatego tobie smoczek jest juz nie potrzebny i mozesz sie z nim pozegnac".
Staraj sie rozmawiac z corka zeby to byl dialog a nie monolog.
Przypuszczam ze potwierdzi to co powiesz.
Wtedy powiedz ze poniewaz jest juz duza moze sama wyrzucic smoczek.
Pojdziesz z nia do smietnika i co bardzo wazne coreczka sama wrzuci
smoczek do smietnika.
A potem zapros corke na herbate i ciacho zeby uczcic pozegnanie z niemowlectwem
i to ze jest przedszkolakiem.
Byc moze jeszcze wieczorem spyta o smoczek ale jak jej przypomnisz ze sie z nim
pozegnala i dlaczego powinno byc ok.
Na mnie znajome dzieci ta metoda dziala.
Powodzenia

[dziki-imbir]

A moze ten smoczek to dla niej jakies odreagowanie? Mowisz, ze bierze go, gdy
wraca z przdszkola? MOze tam sie jakos stresuje?

[verdana]

Zawsze mnie dziwią takie pytania. Bowiem odpowiedź jest niezwykle prosta -
trzeba powiedzieć dziecku, ze trudno, jest za duże i wyrzucić smoczek.
Pytanie właściwe powinno brzmieć "Co mam zrobić, bo nie mogę znieść, kiedy moje
dziecko płacze i domaga się czegoś - dlatego ustępuję, nawet gdy wiem, ze mam
rację."
Niestety, obowiązki rodzicielskie czasami są nieprzyjemne. Karanie dziecka,
albo zabieranie mu czegoś, co jest dla niego niewłasciwe przyjemne nie jest,
ale nalezy do obowiazków rodziców. Jeśli nie można znieść histerii dziecka, to
co będzie potem - pozwolić ogladać film dozwolony od lat 18? Pozwolić na
żywienie się tylko w McDonalds'ie? Na nie chodzenie do szkoły, kiedy nie ma
ochoty?
Trudno, trzeba być stanowczym. I ponosić - samemu - konsekwencjie bycia
rodzicem. Bardzo mi się nie podobają pomysły zrzucania tego nieprzyjemnego
zadania na dziecko (oddaje smoczek Mikołajowi, samo go wyrzuca) bo nie jest to
wychowanie, tylko manipulacja. Manipulacja, która polega na tym, że wmawiamy
dziecku, iż pozbycie się smoczka było JEGO decyzją, podczas gdy faktycznie tę
decyzję na nim wymusiliśmy. To moim zdaniem tchórzostwo - rodzice zabezpieczają
się przed wyrzutami ze strony dziecka, które zostało przez nich samych wpędzone
w sytuację bez wyjścia.
Nie popieram też kłamstw "myszki zjadły". To może łatwe, ale kłamstwo. Wolę
znieść płacze, niż kłamać dziecku.

[beata132]

verdana napisała:

Bardzo mi się nie podobają pomysły zrzucania tego nieprzyjemnego
> zadania na dziecko (oddaje smoczek Mikołajowi, samo go wyrzuca) bo nie jest
to
> wychowanie, tylko manipulacja. Manipulacja, która polega na tym, że wmawiamy
> dziecku, iż pozbycie się smoczka było JEGO decyzją, podczas gdy faktycznie tę
> decyzję na nim wymusiliśmy. To moim zdaniem tchórzostwo - rodzice
zabezpieczają
>
> się przed wyrzutami ze strony dziecka, które zostało przez nich samych
wpędzone
>
> w sytuację bez wyjścia.
> Nie popieram też kłamstw "myszki zjadły". To może łatwe, ale kłamstwo. Wolę
> znieść płacze, niż kłamać dziecku.

Czy Twoje małe dzieci wierzą w św. Mikołaja? Przecież to kłamstwo! Czy jesteś
konsekwentna w mówieniu prawdy? Zawsze, bez względu na konsekwencje? Jeśli tak
to podziwiam.
Wolałabym być tchórzem i oduczyć dziecko ssania smoka sposobem niż być nieczułą
matką, która stosuje zimny wychów. Pamiętaj, że autorka postu jest matką
3,5letniego dziecka, które nie wszystko jeszcze potrafi poukładać w małej
główce, a nie 15-letniej pannicy. Bo przecież każdej dobrej mamie zależy, aby
jej dziecko jak najmniej cierpiało. Dziewczyny mi się Wasze sposoby bardzo
podobają.

Doskonale znamy definicję terminu "manipulacja" nie musisz nam dawać wykładu z
tego zagadnienia.

[verdana]

Oczywiście, że moje małe dzieci nigdy nie wierzyły w św. Mikołaja! Uwazam, ze
wmawianie dziecku, ze to Mikołaj przynosi prezenty jest świetną zabawa
dorosłych kosztem dziecka - przyjemnie sobie popatrzeć na ich naiwność.
Nigdy nie kłamałam dzieciom. To nie zimny wychów, to uczciwość. Gdy trzeba było
wyrzucić smoczka - wyrzucałam. Moglam potem przytulić i pocieszać. Ale dla mnie
te wzystkie "metody" to pójscie na łatwiznę. Wygoda dla rodziców, bo nie muszą
tłumaczyć się przed dziećmi.
I tak sobie myślę - może nieprzypadkowo moje dzieci nie przeżywały buntu
dwulatka, sześciolatka i nastolatka? Może po prostu mi ufały?

[beata132]

Ja wierzyłam w św. Mikołaka, Wielkanocnego Zająca itp. i nie uważam, że przez
to moi rodzice bawili się moim kosztem. Sądzę, że dramatyzujesz. Fajnie, że
masz super, idealne dzieci, które już od niemowlaka poznawały "okrutną"
rzeczywistość, ale pozwól proszę, abyśmy wychowywały nasze dzieci tak, jak
uważamy za słuszne. M.in dzięki tym "kłamstwom" moje dzieciństwo było
szczęśliwe, barwne i bezproblemowe. Mam nadzieję, że w takim duchu uda mi się
wychować mojego synka. Czym byłby świat dziecka bez czarów i magii? Jeszcze
nasze pociechy zdążą poznać prawdziwy świat jak dorosną.

[verdana]

Dzieciństwo moje i moich dzieci też było pełne baśni, barwne - choć nie
bezproblemowe. Nie wierzę w bezproblemowe dzieciństwo, najwyżej w słabą pamięć
dorosłych o własnym dzieciństwie.
Nie uważam, by konieczne do stworzenia szczęśliwego dzieciństwa było
oszukiwanie dzieci. A prawdziwy świat jest już w grupie rówieśniczej w
przedszkolu.
Dla mnie świat dziecka jest równie prawdziwy, jak świat dorosłych - i dlatego
traktuję dzieci i ich problemy równie poważnie, jak problemy dorosłych. I nie
wierzę za bardzo w "wyidealizowany", radosny świat dzieciństwa. Wystarczy
uważnie posłuchać, jakie problemy przynosi dziecko z przedszkola i nie
uśmiechać się pobłażliwie "że jak dorosniesz, to zobaczysz, co to znaczy
kłopot", tylko uczyć dziecko, jak sobie z problemami radzić. Poważnie, na
serio i przede wszystkim - bez oszukiwania!

[wieczna-gosia]

Zgadzam sie z verdana.
Rozstanie ze smoczkiem dla dziecka bedzie bolesne tak czy inaczej.
Ja osobiscie nie zrobilabym akcji "jestes za duzy" jednego dnia tylko tak
duzemu dziecku zasygnalizowalabym ze czas rozstac sie ze smokiem. Ze moze damy
mu pospac na poleczce obok. A moze za zasypianie bez smoczka kupimy nagrode?
Staralabym sie przekonac w kazdym razie dziecko do tego ze jest duze. Bo
uwazam, ze tak sie wlasnie umacnia poczucie "duzosci"- pozwalajac dziecku
wyczuc ze naprawde jest dostatecznie duze by podjac decyzje.
Akcja "jestes duzy, ale twoj smoczek zjadly myszki" uwazam za infantylna i
wcale nie uwazam, ze trzeba okrutnie stwierdzic ze smoka czas wyrzucic po czym
go wyrzucic. mam taka skrzynke gdzie leza tasiemki moich dzieci, naklejki ze
szpitalnych lozeczek itp- czy miejsce "monia" nie powinno byc tam? Moze dziecku
bedzie sie latwiej rozstac z przyjacielem jesli wybierze sobie przytulanke a
monio odejdzie na zasluzona emeryture?

Moje nieszczesne dzieci tez w Mikolaja nie wierza- termin Mikolaj funkcjonuje u
nas wylacznie umownie, bo pod choinka faktycznie nie wiadfomo kto komu dal
prezent, natomiast prezenty robi nawet mala Ula i uwazam ze radosc z dawania
wzbogaca ja daleko bardziej niz uwazanie ze prezenty przynosi mikolaj a nie
tata i mama i wcale nie eliminuje to oczekiwania na poranek 6 grudnia
stawianie butow czy magii swiat. W koncu ja tez buta wystawiam ))

[beata132]

Nie zrozumiałaś sensu mojego postu. Mamy inne podejście do tej sprawy i nie ma
sensu dalsze "przeciąganie liny".
Chcę żebyś wiedziała, że dla mnie świat dziecka jest bardzo ważny i prawdziwy,
tylko metody porozumiewania się z dziećmi na niektóre tematy mamy różne. I
niech tak zostanie. Pozdrowam Ciebie i Twoje Dzieciaki.

[ageman]

Jak ktoś boi się powiedzieć dziecku prawdę, to powinien oduczyć ssania smoczka
dziecko w wieku, w którym nie trzeba zbyt wiele tłumaczyć. Popieram Verdanę i
naprawdę zastanawiam się, jak bardzo trzeba być słabym lub wygodnym, żeby
pozwolić dziecku na ssanie smoka w wieku 3,5 roku. Dziecko w takim wieku ma
tyle fascynujących zajęć i taką wyobraźnie, że nie przychodzi mi do głowy ani
jeden argument przemawiający za potrzebą ssania smoka, poza przyzwyczajeniem,
do którego dopuścili rodzice.

Dziecko ma silną potrzebę ssania do ukończenia .... mniej więcej 6 miesiąca
życia i to jest odpowiedni czas na odstawienie smoczka - bezboleśnie i bez
komplikacji. Sprawdziłam na dwójce swoich dzieci - nie miałam potrzeby ani
kłamać ani wymyślać niestworzonych historii. I wcale nie płakały za smokiem. A
z obserwacji różnych znajomych widzę, że czy dziecko się domaga czy nie, to
pchają mu tego smoka do buzi. A potem narzekają...

Na Twoim miejscu zapytałabym - jak można NIE ODUCZYĆ 3,5letnią pannę od ssania
smoka ?

Aga

rewelacyjny sposób

[icon865]

Witam,
Mam rewelacyjny sposób na oduczenie dziecka używania smoczka, wypróbowany na
moim kochanym 2,5 letnim teraz synku. Stwierdziliśmy z mężem, że damy mu czas
do drugich urodzin i tak też się stało. Koleżanka poradziła mi abym zakupiła w
aptece lub w Rossmanie środek na obgryzanie paznokci. Posmarowałam smoczek
( wystarczy jedno maźnięcie ). Reakcja była natychmiastowa, a mianowicie
histeryczny płacz przez 15 minut, po czym nie chciał nawet spojrzeć na smoczek.
Przez 2 noce trochę utyskiwania, ale dało się przeżyć. Od tamtego dnia ucieka w
popłochu na widok smoczka i śmieje się z innych dzieci, które jeszcze cmokają.
Najlepiej zacząć "kurację" na weekend.
Im szybciej Pani zakończy sprawę, tym lepiej dla zębów dziecka.

[madmok]

Mój syn miał 3 lata, jak pozbyliśmy się smoczka. kilka dni przed urodzinami
mówiłam mu, że jest duży, dzielny i że chyba trzeba się będzie pozbyć smoczka
(były wszędzie - nawet w kieszeniach kurtek na wszeli wypadek). I dodawałam, że
wyrzucimy smocza do kosza. W dzień urodzin o zdmuchnięciu świeczek mały przy
asyście całej rodziny poszedł do kuchni i wyrzucił smoczek do kosza. Wieczorem
na pytanie-płacz "a dyd" powiedziałam - wyrzuciłeś. I na tym koniec. Nie
zapłakał, nie zamarudził.