wychowanie bezstresowe?

[m.a.l.l.y.s]

My z mezem wychowujemy tzw: stresowo mimo,ze nie uznajemy w naszym domu bicia,
ponizania, osmieszania dziecka. Nasz syn ma wytyczone granice. Wie co mu wolno,
czego nie. Wie, ze kota nie ciagnia sie za ogon, nie rzuca sie nim, bo go to
boli, bo zwierze czuje. Wie, ze nie uzywamy brzydkich slow, bo tego u nas w
domu nie tolerujemy. Na miare jego bezpieczenstwa i wieku ponosci konsekwencje
swoich czynow. Wie, ze jak nie zje, to bedzie glodny, jak nie pojdzie spac
wczesnie to rano pojdzie nie wyspany do przedszkola. Nie jest tak, ze na
wszystko mu pozwalamy i ma wszystko czego chce.
Dla mnie wychowanie bezstresowe to po prostu nie interesowanie sie dzieckiem.
tak wychowuja ludzie ktorzy nie maja czasu dla dziecka. Pozwalaja na wszystki i
daja wszystko co dziecko chce, bo nie maja czasu zeby usiasc, wytlumaczyc,
wytyczyc granice. Dla mnie to nie uczenie szacunku do innych i lekcewazenie
innych. Dziecko wie, ze liczy sie tylko ono i jego potrzeby i to jest na
pierwszym miejscu.
Ja , mimo ze syn jest jedynakiem ucze go ze tzreba szanowac starszych, pomagac
slabszym, chodzic w odwiedziny do chorych.....mimo, ze to trudne , ze dzis kto
sie pcha lokciami ten cos w zyciu osiaga. Ja chce, zeby moj syn byl dobrym,
madrym i odwaznym czlowiekiem. Czas pokaze czy te moje wysilki dacza jakis efekt

[chatulx]

Witam,
dla mnie wychowanie bezstresowe jest pojeciem pustym (jak napisalo tu juz kilka
mam). Samo wychowanie polega przeciez na wdrazaniu dziecka do swiata, ktory
dziala wedlug jakichs konkretnych zasad i nie zawsze dostosowanie sie czy same
zasady dziecku sie podobaja - a wiec moga wywolac jakis sprzeciw i zwiazany z
tym stres. Tylko!! Sa kraje, gdzie dzieciaki wychowuje sie pozwalajac na
wszystko (bez dzialan ekstremalnych zagrazajacych zyciu rzecz jasna, choc i
takie widzialam). Przyklad takiego bezstresowego "chowu" (bo trudno mi to
okreslic jako wychowanie, chyba raczej jego brak) mam na codzien.
Tak sie zlozylo, ze poltora roku temu wyjechalismy z mezem i nasza 2-letnia
wtedy coreczka na kontrakt, do Izraela konkretnie. Mieszkamy w Tel Avivie, wiec
opisze to co tu widuje na kazdym kroku (zreszta nie tylko w Tel Avivie, prawie
wszystkie weekendy poswiecamy na wycieczki i zwiedzanie, wiec troche sie tego
uzbieralo). I to, co tu obserwuje, przyprawia o gesia skorke po prostu.
Dzieciom pozwala sie doslownie na wszystko, karcenie (nie daj Boze klaps czy
krzyczenie) publiczne moze sie spotkac z nieprzychylnym zachowaniem
przechodniow. Z wezwaniem policji wlacznie. I tu od razu przyklady:
1. syn mojej sasiadki ma 2 dzieci, chlopca 4-letniego i 2-letnia coreczke.
Dzieciaki sie kapaly razem, on nadzorowal akcje. I chlopiec w czasie kapieli
popchnal swoja siostre tak, ze upadla uderzajac glowa o brzeg wanny. Na
szczescie ojciec jakos przytomnie zamortyzowal to uderzenie, i - nie dziewie
sie wclae emocjom - przylala malemu klapsa. Mokra pupa, mokra reka, slad zostal
jakis. Nastepnego dnia zadzwonila do niego pani z przedszkola, zeby w aznej
sprawie natychmiast przyjechal. Polecial tam na zlamanie karku - a tam czekala
na niego policja. Wezwala ja pani przedszkolanka, jak zauwazyla przy
przebieraniu jakims dzieci slad po klapsie. I facet ma juz kartoteke zalozona.
Co z tym dalej?? Ano maly sie jakis czas pozniej poparzyl (lekko, w reke)o
grzejnik taki stojacy - i dostali wezwanie na komende wszyscy z domu,
wypytywani byli razem i kazdy oddzielnie czy to aby na pewno byl przypadek??
(nawiasem mowiac wiem, ze w Polsce tez ma byc ustawa podobna do tej
izraelskiej, chroniaca dzieci przed przemoca, tylko obawiam sie, ze tak jak i
tu, nie ci wlasciwi rodzice beda ciagani przez policje i sady).

A wracajac do tematu:
Dzieciaki moga robic wszystko, bo takie jest ich prawo do poznawania swiata. I
tak np. mozna biega biegac jak szalone po restauracji, chodnikach, deptakach,
wlazic na wszystko na co dadza rade. Jesli ide z mala (3-latka ma juz) do
sasiadow, moze robic tam wszystko: skakac po kanapach, brac co tylko jej sie
podoba, lazic i buszowac po mieszkaniu. Na moje proby okielzniecia swojego
dziecka w takich sytuacjach slysze "Bo w Polsce to tylko zakazy stosujecie, nie
wolno i nie wolno. U nas dzieciom pozwala sie na wszystko". I od razu do mojej
coreczki: "idz, idz, bierz co chcesz". Tlumaczenie, ze ja ja wychowuje inaczej,
ze w naszym domu sa reguly, do ktorych musi sie dostosowac (bo za rok wracam do
Polski i tam bedzie krtoko mowiac "biedna" z takim wychowaniem) wyglada jak
walka z wiatrakami.
To samo dziala w druga strone - jesli ktos do mnie przychodzi z malym
dzieckiem, to ono tez robi co mu sie podoba i tego sie po prostu ode mnie
wymaga. Efektem sa pourywane z zabek firany, smieci i resztki jedzenia
wszedzie, powywlekane zabawki po calym mieszkaniu, skacze sie po wszystkich
kanapach i lozkach, wlecze poduchy po podlodze i gdzie sie da i ulubione
zajecie akurat u mnie - lazenie na czworaka i siadanie na stole (pewnie pech,
ze mam taki wielki stol). I siada sie np kolo swojej matki a moja uwaga "prosze
zejsc ze stolu" czy "w tym domu na stole sie nie siada" jest CALKOWICIE
ignorowana i olewana.
Jak to procentuje w przyszlosci? Dzieciaki strasze i mlodziez: nie przepuszcza
z wozkiem matki w drzwiach sklepu np. (sama mialam taka sytuacje: wchodzilam z
wozkiem z dzieckiem na poczte, jedna reka przytrzymywalam drzwi, druga
usilowalam super zwrotna spacerowke wepchanc a w tym czasie ze 3 osoby sobie
weszly korzystajac z otwartych drzwi), kogos na wozku tez nie, nie ustapuja
miejsca do siedzenia bardziej potrzebujacym, idac ulica oczekuja, ze wszyscy
sie rozstapia, zeby ich przepuscic. Sa halasliwi, nieuprzejmi i dalej pelni
werwy w robieniu tego, co im sie podoba. I dalej nikt im nie zwarac uwagi.
Owocuje to totalnym brakiem kultury osobistej, zero slow: "przepraszam, prosze,
dziekuje, moze pomoge, przykro mi" (zreszta Izraelczycy slyna z tego,
najskuteczniejsza metoda rozwiazywania problemow ich zdaniem jest awantura,
aczkolwiek zdaje sobie sprawe, ze sa tez wyjatki od tej reguly).
Najbardziej zszokowana jestem tym, ze rodzice zdaja sie tego nie zauwazac. Ze
ich dzieciaki sa krotko mowiac "niewychowane", ze reprezentuja totalny bark
szacunku dla wszystkich i wszystkiego - tu mi sie przypomniala inna historia,
tez z tym zwiazana. Pojechalismy kiedys na wycieczke w takie fajne miejsce,
masa starych grobowcow i katakumb udostepniona do zwiedzania (takie "miasto
umarlych" w lesie, zapomnialam jaka to nazwa miejscowosci). No wiec chodzimy po
tych katakumbach w towarzystwie tlumu dzieciakow z rodzicami (cos w
stylu "zielonej szkoly', jakies takie poznaj swoj kraj zorganizowane).
Dzieciaki tak 10 lat w zwyz. I co? Malo, ze zabawa w bieg z przeszkodami w
katakumbach, wrzaski takie, ze sie echem pare kilometrow nioslo. Do tego:
wlazenie do otwartych grobowcow, chowanie sie w kryptach, wskakiwanie do
otwartych kamiennych trumien (ucieklo mi slowo wlasciwe). A rodzice NIC, blogo
usmiechnieci chodzili sobie i ogladali. Ale szczyt byl w najwiekszej komnacie
grobowej, jakies takie 120m2, dziury w podlodze po pracach archeologow ogolnie
pusto i ogromny usyp w jednym z rogow, na jakies3-4 metry (nie wszystko tam
jeszcze zbadano i udostepniono zwiedzajacym). I ta radosna gromada na hura
zaczela sie tam wdrapywac, spuszczac lawinki kamieni (celowo, stalam i
obserwowalam specjalnie). A rodzice dalej NIC. Poczekali, jak dzieci sie
wyszaleja i pozwiedzaja swiat (nie zwazajac, ze po prostu mogla sie ktoremus
noga powinac i spadlby krecac kark i nie tylko).

Mam takich przykladow naprawde mase... I troche odbieglam od tematu )
Podsumowujac: uwazam, ze nie to "bezstresowe wychowanie" nie jest metoda ani
dobra, ani sensowna. Jakie spoleczenstwo wyrosnie z tak wychowanych ludzi??
Egocentrykow, nastawionych w kazdej sytuacji na realizacje wlsanych potrzeb i
po trupach dazace do celu?? Nauczone tylko brania w mysl zasady "nalezy mi
sie"?? (nawiasem mowiac jest tu po hebrajsku takie slowko, ktore dokladnie
wlasnie oznacza "nalezy mi sie" zamiast "czy moglbym prosic o cos/dostac cos" i
jest uzywane przez dzieci z duzym upodobaniem, np. przy bytnosci u
kogos "nalezy mi sie popcorn" jest na porzdaku dziennym...). Jedyna wartoscia
przekazana w ten sposob jest MOJA wartosc, JA, JA, i jeszcze raz JA...a reszta
daleko w tyle i pyle...
Natomiast realne jest jak najbardziej, niestety...

Pozdrawiam
Aga
P.S.
Uff, to sie wypowiedzialam ) Mam nadzieje, ze nie zanudzilam ))

[chatulx]

Sorki za literowki, chcialam szybko napisac, zanim moje sloneczko wstanie z
popoludniowej drzemki ) I przypomnialo mi sie brakujace slowo
zamiast "kamienna trumna" - SARKOFAG ;-P, te dzieciaki wskakiwaly do otwartych
kamiennych sarkofagow ( w chowanego chyba graly?!)...
Pozdrawiam, Aga

MYLISZ CHALLENGE ZE STRESEM

[maksimum]

aleksandrynka napisała:

> >Stres jest stanem wrodzonym
>
> nie, stres to reakcja na stresory, czyli czynniki mogące wywołać stres.

Rozni ludzie bardzo roznie reaguja na stres.Dla jednych przejazdzka samochodem
z Warszawy do Krakowa i z powrotem jest stresem,dla innych przyjemnoscia.
Latanie samolotem dla jednych jest stresem dla innych nie.
To co u Ciebie wywoluje stres,dla mnie moze byc przyjemnoscia.
Nie jestesmy tacy sami,a jest to spowodowane glownie cechami dziedzicznymi.

> Dla
> każdego taki czynnik może być inny i mieć inne skutki. Mnie nie stresuje
> utyskanie teściowej (hipotetyczne), inna kobieta nie może przez to spać pół
> nocy...
>
> Generalnie chodzi o to,by w zyciu tego stresu bylo jak najmniej,bo
> > ogranicza on nasze zdolnosci i umiejetnosci jak najlepszego wykorzystania
> > energii jaka dysponujemy.
>
> i to też nie prawda. Stres podnosi poziom adrenaliny i właśnie mobilizujje do
> działania.

Mylisz stres z challengem.To wlasnie challenge powoduje wydzielanie sie
adrenaliny,a skutkiem nieumiejetnego radzenia sobie z challengem jest wlasnie
stres.

> Jeśli zostanie przekroczony pewien próg odporności danej jednostki,
> to wtedy zaczyna się paraliż uniemożliwiający konstruktywne działanie. Stres
> sam w sobie nie jest zły,

Stres sam w sobie jest zly,bo jest efektem nieumiejetnosci radzenia sobie z
sytuacja.

> złe mogą być nieodpowiednie strategie radzenia sobie
> z nim bądź nieadekwatne reagowanie.

Mylisz skutek z przyczyna.Nieumiejetnosc radzenia sobie powoduje stres,a ze
stresem radzisz sobie dajac sobie np chwilowo spokoj z rozwiazaniem
problemu,ktorego nie umiesz rozwiazac i podchodzisz do niego pozniej,lepiej
przygotowana.

> Wtedy pojawiają się problemy.

Po to sa urlopy.

> O związku stresu ze świadomością też nie słyszałam, diabeł tkwi w
szczególach -
> w zasobach emocjonalnych i dostępnych danej jednostce strategiach radzenia
> sobie w kryzysowych sytuacjach - j.w.
>
> Czy wygranie kolejnego Tour de France przez L.Armstrong jest stresem?
> > Czy wygranie przez M.Safina Australian Open jest stresem dla niego?
>
> tak, jak najbardziej jest stresem.

Jesli byloby stresem,to by nigdy nie wygral.

> Przeprowadzono kiedyś ankiety i okazało się,
> ze do najbardziej stresujących w zyciu doświadczeń zalicza się między
innymi...
> Własny ślub.

Wlasny slub to jest challenge do ktorego podchodzi sie raz w zyciu,oczywiscie
towarzysza mu emocje,ale wcale nie musza one byc negatywne.

> Uroczystość wspaniała i radosna, nie mniej niż wygranie wyścigu. A
> jednak oceniona przez rzesze badanych jako bardziej nawet stresująca niż
>śmierć bliskiego przyjaciela (zdrowie.org.pl/psyche/wyswietl_vad/100)

Ja mysle,ze badaczom chodzilo o opisanie najbardziej emocjonujacego przezycia w
zyciu,a nie przezycia ktore wywarlo najbardziej negatywny wplyw na niego.

> Nieznacznie odbiegliśmy od tematu wątku

Stres jest niepozadany w zyciu,natomiast adrenalina jak najbardziej,z tym ze w
umiarkowanych ilosciach.
Trzeba sobie umiec tak dawkowac adrenaline,zeby nam nie zaszkodzila,czyli nie
wywolywala stresu.

ONA TEZ MYLI CHALLENGE ZE STRESEM

[maksimum]

www.bellaonline.com/articles/art17178.asp
W jednym z ostatnich zdan autorka rowniez uzywa wymienie challenge ze
stresem,choc to nie jest to samo.
Challenge jest konieczny dla normalnego zycia a stresu trzeba unikac,albo
nauczyc sie dawac z nim rade.

[aleksandrynka]

w linku było:

dr T H Holmes i R H Rahe- skonstruowali skalę określającą wielkość stresu
w “jednostkach zmian życiowych”- (LCU). Zamierzeniem autorów było stworzenie
narzędzia, które pozwoli oszacować znaczenie rozmaitych wydarzeń życiowych dla
rozwoju stresu i potencjalnych jego konsekwencji. Im wyższy wskaźnik, tym
bardziej znacząca jest dla powstania stresu określona sytuacja życiowa lub
zdarzenie.

cyli to jednak o stresie...
Może chodzi nam o to samo, jednak nie jestem o tym przekonana. Stres nabrał
znaczenia negatywnego potocznie, ale to nie znaczy, że tak jest, że tak należy
to pojęcie rozumieć. Myślę, że challenge, o którym piszesz zawiera się w moim i
naukowym rozumieniu "stresu".

cóż, jedyne, co mi pozostaje to odesłać Cię do fachowej literatury...

[maksimum]

aleksandrynka napisała:

> w linku było:
>
> dr T H Holmes i R H Rahe- skonstruowali skalę określającą wielkość stresu
> w “jednostkach zmian życiowych”- (LCU). Zamierzeniem autorów było s
> tworzenie
> narzędzia, które pozwoli oszacować znaczenie rozmaitych wydarzeń życiowych
dla rozwoju stresu i potencjalnych jego konsekwencji. Im wyższy wskaźnik, tym
> bardziej znacząca jest dla powstania stresu określona sytuacja życiowa lub
> zdarzenie.
>
> cyli to jednak o stresie...
> Może chodzi nam o to samo, jednak nie jestem o tym przekonana. Stres nabrał
> znaczenia negatywnego potocznie, ale to nie znaczy, że tak jest, że tak
należy
> to pojęcie rozumieć. Myślę, że challenge, o którym piszesz zawiera się w moim
>i naukowym rozumieniu "stresu".

To dlaczego zestresowanym ludziom zaleca sie wypoczynek?
Bo challenge przekroczyl ich mozliwosci.Jesli stres bylby dobry,to nie trzebaby
sie po jego wystapieniu leczyc,czy brac urlopu.

> cóż, jedyne, co mi pozostaje to odesłać Cię do fachowej literatury...

Ja tez ta "fachowa" literature czytam i widze to samo co Ty,ze oni myla
challenge ze stresem.
Challenge jest czlowiekowi potrzebny do normalnego rozwoju,natomiast stres jest
efektem niewlasciwego radzenia sobie z tym challengem.
Nadmiar zajec czy pracy rowniez powoduje stres,bo nadmiar powoduje przeciazenie
organizmu.Adrenalina jest potrzebna,ale nie w nadmiarze.

[karolina_244]

WITAM MIALAM RAZ SPODKANIE Z DZIECKIEM WYCHOWYWANYM BEZSTRESOWO BYLA TO
DZIEWCZYNKA AKURAT BYLO TO W PRACY PRZYSZLA KLIJETKA DZIECKO SIEDZIALO W
POCZEKALNI WEDLUK MATKI MOZE WSZYSTKO PO PISALO NAM SCIANY A MAMA NIC CORCE
NIE POWIEDZIALA NIE KRZYCZALA
DLA MNIE TEN TEMAT NIE ISTNIEJE DLA CZEGO??
BO NIE MA REALNYCH MOZLIWOSCI NA TEGO TYPU WYCHOWYWANIE MALENSTWA WYOBRAZAM
SOBIE ZE POZWALAM NA WSZYSTKO SYNKOWI OJ MASAKRA Z SZAF CHYBA BYM MIALA
WSZYSTKO POWYCIAGANE WSZEDZIE BY WCHODZIL ITD.
DLA MNIE TEGO TYPU WYCHOWYWANIE NIE KRZYCZY SIE POZWALA SIE NA WSZYSTKO, NIE
WOLNO SIE KUCIC PRZY DZIECKU NIE NARAZAC GO NA STRES Z ZEWNATRZ.
BICIE KARANIE ITD W NIEKTORYCH DOMACH DZIEJA SIE DATEJSKIE SCENY WIEC
PRZYPUSZCZAM ZE POCHAMOWANIE BY SIE PRZYDALO W KONCU TAKIEMU DZIECKU NALERZY
SIE SPOKUJ
POZDRAWIAM

[jadowitajola]

Ty jesteś chyba przykładem bezstresowego nauczania ortografii.

[coolka75]

Mnie, tak jak Triss termin kojarzy się z ze źle zrozumianymi wywodami Spocka.
Ogólnie z dziećmi, którym nie nakłada się żadnych ograniczeń, nie daje zakazów.

Dla mnie takie wychowanie jest bzdurą bo tak naprawdę wychowywaniem nie jest.
Na początku mojej drogi "bycia matką" w istocie chciałam każdy kamyczek z drogi
dziecka usunąć, a zaoszczędzanie dziecku każdej łezki, każdego drobnego
rozczarowania wydawało się być priorytetem. Na szczęście się obudziłam)

Oczywiście, że możemy starać się dzieciom zaoszczędzić ZBĘDNEGO stresu. Ale
sztuka życia to również sztuka radzenia sobie ze stresem, frustracją, sztuka
cierpliwości, umiejętność podporządkowania się regułom życia w społeczeństwie.

Nazywanie niestosowania kar cielesnych wychowaniem bezstresowym jest pomyłką.
Czasem dziecko mniej zaboli i zestresuje klaps niż smutek/niezadowolenie mamy

[mik5]

Ja mam raczej pozytywne skojarzenia związane z tym pojęciem. W moim odczuciu
nie oznacza ono pozwalania dziecku na wszystko, ale eliminowanie zbędnych
zakazów. Według mnie małe dziecko ma prawo interesowac się wszystkim dokoła, ma
prawo się głośno bawić, ma prawo czasem coś popsuć czy nabroić, ale to, ze taka
jest natura dziecka nie zwalnia rodziców od odpowiedzialności za skutki jego
postępowania. Mówiąc przykładowo: jesli dziecko w biurze u Karoliny pomazało
ścianę, to moim zdaniem matka wcale nie powinna na nie krzyczeć, tylko
zatroszczyć się o naprawienie szkody, a jakie wnioski z tej sytuacji pomoże
wyciągnąć dziecku, to już zalezy według mnie przede wszystkim od wieku dziecka,
(bo co przystoi dwulatkowi, to pięciolatkowi już nie). Drugi przykład:
naturalna ciekawość dzieci przejawiająca się w chęci zaglądania do szaf też
powinna być moim zdaniem hamowana w dosyć ograniczonym stopniu: ja mam w domu
specjalne zamknięcia, ale tylko na niektóre szuflady, a "w gościach" reaguję w
zależności od tego, czy dzieje się według mnie coś złego (nie pozwalam na
wyciąganie zawartości, ale dopóki dziecko np. próbuje coś otworzyc - nie
reaguję).
Nie należy mylić bezstresowego wychowania z puszczaniem dzieci "samopas".
Rodzic, świadomy, że sposób zachowania się małego dziecka może wykraczać poza
społecznie przyjęte normy (bo dzieko dopiero uczy się tych norm) powinien mieć
to dziecko pod kontrolą, jednocześnie pozwalając mu na maksimum swobody.
Jeszcze jedno: sama nie byłam moim zdaniem wychowywana bezstresowo i skutki
tego - w moim subiektywnym odczuciu - to nieśmiałość, nieumiejętność zabawy.
W związku z tym jestem zwolenniczką innych metod, niż, nawet łagodny,
ale "zimny chów". Na koniec dodam, że moje dziecko ma dopiero 18 mies. i w
związku z tym że moje poglądy nie pokazały jeszcze skutków zastrzegam sobie
możliwość zmiany zdania kiedyś w przyszłości.
Pozdrawiam

[ardzuna]

mik5 napisała:

> Ja mam raczej pozytywne skojarzenia związane z tym pojęciem. W moim odczuciu
> nie oznacza ono pozwalania dziecku na wszystko, ale eliminowanie zbędnych
> zakazów. Według mnie małe dziecko ma prawo interesowac się wszystkim dokoła,
ma
>
> prawo się głośno bawić, ma prawo czasem coś popsuć czy nabroić, ale to, ze
taka
>
> jest natura dziecka nie zwalnia rodziców od odpowiedzialności za skutki jego
> postępowania.

Ja też zasadniczo byłam tak wychowywana, ale to nie jest wychowanie
bezstresowe - to jest wychowanie w poszanowaniu dla cech typowych dla dziecka,
do których dziecko ma prawo. To jest po prostu traktowanie swojego dziecka z
sympatią i stosownie do wieku - po prostu bycie dla niego dobrym.

[mik5]

Jak w takim razie Ty rozumiesz tytułowe pojęcie?

[ardzuna]

Pisałam powyżej...

[liberata]

Podpisuję się pod wypowiedzią mik5. I wławaśnie uważam, że wychowanie
bezstresowe to po prostu bycie dla dziecka dobrym. To rozumienie pobudek jego
działania i cierpliwość dla jego nieporadności (kiedy się przewróci to nie
wrzeszczeć, wlać i ciągnąć za kołnierz przez pół miasta, tylko otrzepać
spodenki, dać buziaka na osuszenie łez i maszerować dalej bezstresowo). Małe
dziecko nie jest odpowiedzialne za swoje czyny tak jak dorosły, bo nie rozumie
zasad przyczynowo-skutkowych. Jeśli pomalowało ścianę, to była zabawa, nie
rozumie całego ciągu konsekwencji: wstyd matki, że "żle" wychowała dziecko,
konieczność zapłacenia lub innego zadośćuczynienia za szkodę. Nawet jeśli
wcześniej mówiła mu sto razy, że po ścianie nie wolno rysować, to ono po prostu
zapomniało, bo małe dziecko żyje chwilą obecną. Do matki należy pilnowanie
dziecka, jeśli wie, że coś takiego może zrobić. (I to na nią powinno się
nakrzyczeć). Jeśli dziecko bawi się zakazanym przedmiotem należy mu go odebrać
bez wielkiego tłumaczenia, bez wrzasków, bicia. Odebranie przedmiotu nie jest
dla dziecka wielkim stresem, ale już pozostałe zachowania matki (bicie, wrzaski
itp.) owszem.

[mamasita]

Mojemu synkowi pozwalam wyjmosc z szuflad co chce. Obiekty niebezpieczne
usunelam i wielokrotna mantra ze noz nie i prad nie oraz prosba a nie wlaczanie
maszyn bez asysty doroslych działa. Jak wyciganie to ma schowac po zabawie i
tyle. chicął sie bawic odkurzaczem to nauczyłam go odkurzac, obiera sam
marchewke skrobakiem i wyjmuje naczynia i sztucce ze zmywarki i wkałda je do
szuflad. Pomaga robic ciasto i sniadanie. Jak porysuje sciane czy lozko no to
trudno. Daje mu klika cebul, marchewek i zieminiakow do zabawy i on to
przepakowuje do swoich samochodow, wiece wtedy moge zrobic obiad. dopoki nie
zagraza sobie i innym moze robic co chce. Czy to jest wychowanie bezstresowe?

[liberata]

Owszem, tak. Gratulacje!

[rzasia]

Wychownie bezstresowe? Nie wiem, czy istnieje?
Zależy też do kogo ma się odnosić, do wychwującego, czy wychowywanego?
I wcale nie kojarzy mi się z bohaterami programu o "superniani". Owe dzieci są
bardzo zestresowane bezradnością swoich rodziców, brakiem systemu nagród i kar,
niekonsekwencją,itd.
W dzisiejszym świecie bardzo trudno odnaleźć choćby jedną sytuację, nawet tę
kojarzącą się z przyjemnością, która nie jst związana ze stresem (większym lub
nie). Szkoła, konkursy, występy, egzaminy "czyhają" na każdym kroku.
Właśnie dlatego uważam, że należy dzieci przygotować do sytuacji stresowych,
ale nie powinniśmy ich stwarzać. Dziecko (zwłaszcza starsze) musi czuć, że dom
jest dla niego, a nie ono dla domu. Tylko poczucie bezpieczeństwa
i "równouprawnionego" domownika zapewni właściwy rozwój emocjonalny i dobry
start w dorosłe życie.
Podsumowując, zadaniem rodziców jest przede wszystkim mądrze kochać swoje
dzieci i przygotować je do różnych sytuacji, w których się znajdą.

WYCHOWANIE W IZRAELU,POLSCE I STANACH.

[maksimum]

Chatulx trafnie opisala to co widziala w Izraelu i dokladnie jest tak samo w
dzielnicach zydowskich w Stanach.Powodem tego innego wychowania jest,ze oni
maja duzo wiecej niz dwoje dzieci i po prostu nie daliby sobie rady z ich
pilnowaniem.Inna sprawa jest taka,ze dzieci zydowskie nie okladaja sie
piesciami jak dzieci polskie czy rosyjskie.
Oczywiscie dzieciak w Stanach nie moze pojsc do szkoly podrapany czy z
siniakami,bo nauczycielka natychmiast wysle go do pielegniarki a ta wezwie
rodzicow i ewentualnie policje.
Ja zartowalem,ze jak sie dzieciaki nie sluchaja,to "krew sie poleje" bo mnie by
juz dawno zamkneli,ale rzeczywiscie u mnie w domu starszy brat mlodszej siostry
nigdy nie bil.
Tu nie widzi sie w parkach czy na ulicach ,zeby ktokolwiek sie bil.Najwyzej
ludzie pokrzycza sobie troche i sie rozejda.

[chatulx]

Hmmm, ogolnie sie zgadzam, im wiecej dzieci w domu, tym trudniej upilnowac
towarzystwo, chyba ze roznica wieku pozwala na wzajemne dogladanie sie
rodzenstwa. Tylko ja niedokladnie mieszkam w dzielnicy zydowskiej ) Tak
naprawde, to takie typowo zydowskie miejsca sa mi obce i znam je tylko z
wycieczek (niektore dzielnice Jerozolimy, Bnei Brak pod Tel Aviviem). Ja
mieszkam w dzielnicy takiej "proamerykanskiej" i "proswiatowej" jak sie z mezem
smiejemy - tu tradycyjne rodziny zydowskie nie sa mile widziane (?!) i nie
bardzo pozwalaja im tu mieszkac (nie wynajmuja mieszkan itp) i raczej rzadko
spotykane. To co opisalam, dotyczy "zwyklych" rodzin izraelskich, gdzie liczba
dzieciakow w rodzinie to dwojka, najwyzej trojka. I nie raz bylam swiadkiem
okladania sie dzieciakow miedzy soba, ale to chyba jest ponadpanstwowe
zachowanie...

wychowanie bezstresowe- definicja pani redaktor?

[mamasita]

Brak definicji powoduje taśiemcowe rozważania internautek.
Poprosimy o definicję według magazynu Dziecko.

Wychowanie dla dzieci to jest nieustanny stres i wyzwanie. Świat z ich
perspektywy wygląda inaczej i ciągle musza o czymś pamiętać żeby robić lub nie.
A na koniec jak są dorosłe to okazuje się, że mogą robic co chcą. To ejst
stres.lol. Zartuje.
Mój synek ma dwa lata z kawałkiem i już wiem, że sobie poradzi w szkole i w
przedzkolu bo mówi np tak "spokoj mama. teraz ja mowie. słyszysz? "i tu
nastepuje jego wywod lub działanie" Rozsmiesza mnie tym i jednoczesnie jestem z
niego dumna a jednoczesnie staram sie go wiecej słuchac.

[maksimum]

mamasita napisała:

> Brak definicji powoduje taśiemcowe rozważania internautek.
> Poprosimy o definicję według magazynu Dziecko.
>
> Wychowanie dla dzieci to jest nieustanny stres i wyzwanie. Świat z ich
> perspektywy wygląda inaczej i ciągle musza o czymś pamiętać żeby robić lub
nie.
> A na koniec jak są dorosłe to okazuje się, że mogą robic co chcą. To ejst
> stres.lol. Zartuje.
> Mój synek ma dwa lata z kawałkiem i już wiem, że sobie poradzi w szkole i w
> przedzkolu bo mówi np tak "spokoj mama. teraz ja mowie. słyszysz? "i tu
> nastepuje jego wywod lub działanie" Rozsmiesza mnie tym i jednoczesnie jestem
>z niego dumna a jednoczesnie staram sie go wiecej słuchac.

U mnie dzieciaki jak sie telewizji naogladaja,to tez maja swieze pomysly.

[aluc]

ze Spockiem mi się kojarzy, z koncepcją absolutnie swobodnego rozwoju, bez
jakichkolwiek wymagań wobec dziecka

dla mnie nie ma to nic wspólnego z wychowaniem rozumianym jako przeprowadzenie
dziecka przez proces wejścia w życie, w społeczeństwo i tak dalej, co MUSI
wiązać się ze stawianiem wymagań

zresztą Spock podobno pod koniec zycia tą bezstresowość odszczekał skr

niestety, niektórym kojarzy się z wychowaniem bez kar fizycznych, co jest
absolutnym nieporozumieniem

[mifka]

wychowanie bezstresowe wielu ludzi myli z wychowaniem bez bicia. to totalne
nieporozumienie.
nie uwazam zeby wychowanie bezstresowe bylo realne, gdyz nawet najbardziej
liberalni rodzice musza gdzies postawic graniece.zreszta dziecko jest
wywochywanie nie tylko przez rodzicow ale przez cale otoczenie ogolnie i
niemozliwe jest wychowanie czy zycie w ogole pozbawione stresu.
za zle uwazam proby ograniczenia niezbednego stresu, gdyz w ten sposob pozbawia
sie dziecka mozliwosci nauczenia sie radzenia sobie ze stresem a to jedna z
najwazniejszych umiejetnosci w zyciu.

INDIANIN-zabil 9 osób i popełnił samobójstwo w USA

[maksimum]

www.msnbc.msn.com/id/7259823/
Domyslam sie,ze ta szkola w rezerwacie byla bezstresowa.

[maksimum]

maksimum napisał:

> www.msnbc.msn.com/id/7259823/
> Domyslam sie,ze ta szkola w rezerwacie byla bezstresowa.

wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,2614321.html
A rzekomo biali Amerykanie zle traktowali Native Americans.

[liberata]

Wychowanie bezstresowe jest pojęciem wypaczonym i wyśmianym. Chodzi tu, wg.
mnie tylko o to, by rozumieć potrzeby dziecka, przyczyny takiego a nie innego
zachowania, po prostu traktować jak człowieka, a nie obiekt wychowawczy.

[daggga]

chatulx,
dzięki za ciekawą relację o skutkach tzw. "bezstresowego wychowania", dobrze
wiedzieć.
Zawsze z nieufnością odnoszę się do wypowiedzi, że takie wychowanie wynika z
lenistwa, wygodnictwa rodziców. Mam inne przypuszczenie - rodzice b o j ą
s i ę wychowywac, czyli stawiać granice, uczyć co dobre i złe, bo to boli, i
dziecko, i ich samych. Nie stawiają dzeicku wymagań nie tyle z własnej wygody,
co z braku odwagi i siły potrzebnej, by wychowywać, by odmawiac czegoś dziecku,
znosić jego przykrość, może łzy. ALe to wychowanie "stresowe" na dłuższą
metę uczyni dziecko szczęsliwym, a jak pokazuje chatulx i inni, wychowanie
bezstresowe (przynajmniej w opisywanej tu, patologicznej postaci)czyni je
kaleką. POdobnie tym bardziej dramatyczna jest próba nadgonienia wychowania
np. u trzylatków dotąd chowanych bezstresowo. Cierpień jest o wiele więcej po
obu stronach, a i skutek niegwarantowany.
Piszę o tym, bo sama obserwuję u siebie tendencję do rozczulania sie nad
synkiem (dopiero 10 mscy) i z obawą myślę, że niedługo pora będzie trochę mu
ograniczyć jego wolność
pozdrawiam
daga

NAITIVE AMERICAN ZABIL 9 OSOB-STRES A SAMOBOJSTWO

[maksimum]

www.msnbc.msn.com/id/7259823/
Okazuje sie ,ze jego ojciec popelnil samobojstwo 4 lata temu i on sam po
zastrzeleniu kilku osob rowniez popelnil samobojstwo.
Znaczyloby to,ze odpornosc na stres jest dziedziczna,o czym juz wczesniej
pisalem.
Byl zawieszony w zajeciach szkolnych,a koledzy mowili,ze on mial sklonnosci
samobojcze.
Pytanie zasadnicze pozostaje:
1-Czy powinna istniec selekcja na zdolniejszych i mniej zdolnych?
2-Czy jest sens uczyc loserow bez zdolnosci i checi do nauki?
3-Czy przebywanie w jednej klasie loserow ze zdolnymi nie zalamuje psychicznie
tych pierwszych?

GENY PROWADZA CZLOWIEKA PRZEZ ZYCIE

[maksimum]

maksimum napisał:

> www.msnbc.msn.com/id/7259823/
> Okazuje sie ,ze jego ojciec popelnil samobojstwo 4 lata temu i on sam po
> zastrzeleniu kilku osob rowniez popelnil samobojstwo.
> Znaczyloby to,ze odpornosc na stres jest dziedziczna,o czym juz wczesniej
> pisalem.
> Byl zawieszony w zajeciach szkolnych,a koledzy mowili,ze on mial sklonnosci
> samobojcze.
> Pytanie zasadnicze pozostaje:
> 1-Czy powinna istniec selekcja na zdolniejszych i mniej zdolnych?
> 2-Czy jest sens uczyc loserow bez zdolnosci i checi do nauki?
> 3-Czy przebywanie w jednej klasie loserow ze zdolnymi nie zalamuje
>psychicznie tych pierwszych?

W przypadku tego mlodego czlowieka,wplyw otoczenia na jego zycie byl znikomy.
Identycznie jest w zdecydowanej wiekszosci przypadkow,ze to wlasnie geny
prowadza czlowieka przez zycie.
W Polsce byla i pozostaje bardzo modna teoria,ze byt ksztaltuje
swiadomosc,niestety w wolnych krajach o dobrze uksztaltowanych stosunkach
spolecznych zawsze swiadomosc ksztaltuje byt.

[maksimum]

daggga napisała:

> chatulx,
> dzięki za ciekawą relację o skutkach tzw. "bezstresowego wychowania", dobrze
> wiedzieć.
> Zawsze z nieufnością odnoszę się do wypowiedzi, że takie wychowanie wynika z
> lenistwa, wygodnictwa rodziców. Mam inne przypuszczenie - rodzice b o j ą
> s i ę wychowywac, czyli stawiać granice, uczyć co dobre i złe, bo to boli, i
> dziecko, i ich samych. Nie stawiają dzeicku wymagań nie tyle z własnej
wygody,
> co z braku odwagi i siły potrzebnej, by wychowywać, by odmawiac czegoś
dziecku,
> znosić jego przykrość, może łzy. ALe to wychowanie "stresowe" na dłuższą
> metę uczyni dziecko szczęsliwym, a jak pokazuje chatulx i inni, wychowanie
> bezstresowe (przynajmniej w opisywanej tu, patologicznej postaci)czyni je
> kaleką. POdobnie tym bardziej dramatyczna jest próba nadgonienia wychowania
> np. u trzylatków dotąd chowanych bezstresowo. Cierpień jest o wiele więcej po
> obu stronach, a i skutek niegwarantowany.
> Piszę o tym, bo sama obserwuję u siebie tendencję do rozczulania sie nad
> synkiem (dopiero 10 mscy) i z obawą myślę, że niedługo pora będzie trochę mu
> ograniczyć jego wolność
> pozdrawiam
> daga

10 miesiecy to grubo za wczesnie,szczegolnie jesli to pierwsze dziecko.
Jesli masz jedno dziecko,to ono dosc dokladnie nasladuje rodzicow,a gdy zacznie
mowic i dobrze sie komunikowac,wtedy zaczniesz tlumaczyc co dobre a co zle.

[kingabd1]

Według mnie wychowanie bezstresowe po prostu nie istnieje. To tak jakby
istniała szkoła bezstresowa, praca bezstresowa czy w końcu życie bezstresowe.
Jeśli ktoś mówi mi że wychowuje dziecko bezstresowo to pierwsza myśl jaka
przychodzi mi do głowy to taka jak z takim dzieckiem wytrzyma społeczeństwo,
dzieci w przedszkolu czy szkole, jak poradzą sobie nim nauczyciele. Bo dla mnie
to pojęcie oznacza to że takiemu dziecku pozwala się na wszystko. Nie ma zasad,
reguł bo one mogą przecież wywołać stres. Wcześniej czy później takie dziecko i
tak trafi w realny świat i to zderzenie może okazać się bardzo bolesne. Moim
zdaniem rodzice którzy stosują taką zasadę robią krzywdę i sobie i własnemu
dziecku. Pewna dawka stresu na pewno nie zaszkodzi dziecku a na pewno będzie
nieodłącznym elementem jego dorosłego życia.
Poza tym uważam że realizowanie w rzeczywistości wychowania bezstresowego jest
według mnie po prostu niemożliwe. Jak można przewidzieć co zestresuje w danym
momencie moje dziecko?

[maksimum]

kingabd1 napisała:

> Według mnie wychowanie bezstresowe po prostu nie istnieje. To tak jakby
> istniała szkoła bezstresowa, praca bezstresowa czy w końcu życie bezstresowe.
> Jeśli ktoś mówi mi że wychowuje dziecko bezstresowo to pierwsza myśl jaka
> przychodzi mi do głowy to taka jak z takim dzieckiem wytrzyma społeczeństwo,
> dzieci w przedszkolu czy szkole, jak poradzą sobie nim nauczyciele. Bo dla
mnie
> to pojęcie oznacza to że takiemu dziecku pozwala się na wszystko. Nie ma
zasad,
> reguł bo one mogą przecież wywołać stres. Wcześniej czy później takie dziecko
i tak trafi w realny świat i to zderzenie może okazać się bardzo bolesne. Moim
> zdaniem rodzice którzy stosują taką zasadę robią krzywdę i sobie i własnemu
> dziecku. Pewna dawka stresu na pewno nie zaszkodzi dziecku a na pewno będzie
> nieodłącznym elementem jego dorosłego życia.
> Poza tym uważam że realizowanie w rzeczywistości wychowania bezstresowego
jest
> według mnie po prostu niemożliwe. Jak można przewidzieć co zestresuje w danym
> momencie moje dziecko?

Dokladnie o to chodzi i dlatego uwazam,ze w bezstresowym wychowaniu chodzi o
ograniczenie stresu do minimum.

INDIANIN POWTARZAL 8 KLASE I LUBIL RYSOWAC

[maksimum]

www.msnbc.msn.com/id/7290810/page/3/
Mieszkal w rezerwacie i do nauki glowy nie mial zupelnie.Zanim zabil 9 osob
obejrzal film o Columbine,gdzie doszlo do podobnej tragedii.Matka byla
alkoholiczka a ojciec popelnil samobojstwo osaczony jak syn przez policje.
Biali sa za tym,zeby zlikwidowac rezerwaty,bo to miejsce na
alkoholizm ,narkotyki i bandytyzm,ale Indianie chca utrzymania rezerwatow i
skutki sa jak wszyscy widza.
Swiadomosc ksztaltuje byt.

[mp612]

Polecam !
tygodnikforum.onet.pl/1220876,0,8640,924,1,artykul.html
To jest straszne, jak można zmanipulować społeczeństwo. Sam się niemal dałem
nabrać na ADHD.

[maksimum]

mp612 napisał:

> Polecam !
> tygodnikforum.onet.pl/1220876,0,8640,924,1,artykul.html
> To jest straszne, jak można zmanipulować społeczeństwo. Sam się niemal dałem
> nabrać na ADHD.
--------------------------------------------------------------------------------
Rodzice dziecka z ADHD mogą ubiegać się o zasiłek na życie dla
niepełnosprawnych, wynoszący do 99,85 funta tygodniowo, oraz o zasiłek
opiekuńczy w wysokości do 44,35 funta tygodniowo oraz o ulgę podatkową z tytułu
opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem – w wysokości 2285 funtów rocznie. Jeśli
podstawą utrzymania rodziny jest zasiłek – a bez wątpienia wiele dzieci z ADHD
wychowują bezrobotni – to rodzice mogą ubiegać się o dodatkową zapomogę na
niesprawne dziecko w wysokości do 42,49 funta tygodniowo, a ponadto o
przyznanie statusu opiekuna i wypłaty 25,55 funta tygodniowo, o 50-procentową
ulgę w opłacie abonamentu telewizyjnego oraz o dodatkowe środki z funduszu
socjalnego na zakup podstawowych środków gospodarstwa domowego.
--------------------------------------------------------------------------------
O czyms takim nie slyszalem w Stanach.
Wiem,ze chlopak z ADHD ktory byl z moim synem w 2-giej klasie podstawowki
zostal przez nauczycielke usadzony i powtarzal.
Sam fakt ze dziecko jest hyperactive nie znaczy ze ma ADD.Moje dzieci sa
hyperactive i bardzo dobrze sie ucza.Znam tez dzieci,ktore spedzaja dzien przed
telewizorem w jednej pozycji i o wyjsciu do parku nie ma mowy,a w szkole sa
strasznymi matolami.
A sytuacja w UK dobitnie swiadczy o tym,ze jak stworzysz system
rozdawalnictwa,to ZAWSZE znajdzie sie duuuuuze grono osob ,ktore chetnie
skorzystaja z tego rozdawalnictwa.

[pocztaroberta]

chwilowo mieszkam w usa , widze te bezstresowe wychowanie , zeby powiedziec
dzicz to za malo, oczywiscie nie dotyczy to wszystkich rodzin . nie wydaje mi
sie zebym jakos specjalnie stresowo wychowala swojego dzis 16 latka , ale to co
tu dzieci potrafia wyprawiac przekracza chyba nasze polskie wyobrazenie o
zachowaniu, pozdrawiam .gdyby zechciala pani zainteresowac sie bardziej
zachowaniami , o ktorych wlasciwie nie pisze z braku czasu prosze dac znac

[maksimum]

pocztaroberta napisał:

> chwilowo mieszkam w usa , widze te bezstresowe wychowanie , zeby powiedziec
> dzicz to za malo,

Tak to rzeczywiscie czasami wyglada.

> oczywiscie nie dotyczy to wszystkich rodzin . nie wydaje mi
> sie zebym jakos specjalnie stresowo wychowala swojego dzis 16 latka , ale to
co tu dzieci potrafia wyprawiac przekracza chyba nasze polskie wyobrazenie o
> zachowaniu, pozdrawiam .gdyby zechciala pani zainteresowac sie bardziej
> zachowaniami , o ktorych wlasciwie nie pisze z braku czasu prosze dac znac

[migotka2000]

Teraz to slogan, niegdyś utopijna teoria, za którą zresztą jej autor, dr Spock,
przeprosił.
Stres jest równie obecnym składnikiem naszego życia jak powietrze, a zaczyna
się już w momencie opuszczenia matczynego łona. Nie ma więc mowy o uchronieniu
dziecka przed stresem, a wychować małego człowieka, bez stresu jakim bez
wątpienia są napomnienia, nakazy, zakazy, ogranicznia itp. po prostu niepodobna.

[kinga101]

my wychowaliśmy naszego psa bezstresowo.Dobrze ,że pierwszy był pies ,dzieci
wychowujemy już trochę bardziej rozważnie .Do tej pory wspominamy naszego
psa ,który kompletnie nie słuchał co się do niego mówi.Zachowywał się jakby
świat kręcił się wokół niego.Całe szczęście ,że był to mały kundel.A tak serio
to jak myślę wychowanie bezstresowe przypominam sobie syna moich
znajomych ,którzy 14 lat temu właśnie bezstresowo postanowili wychować
syna ,zero zakazów ,wszystko co chciał miał na zawołanie,żadnych
granic .Okropny chłopak wyrósł ,egoista bez serca ,może mu to przejdzie.Mam
porównanie bo nasza córka ma też 14 lat i jest całkiem innym dzieckiem.

[maksimum]

kinga101 napisała:

> my wychowaliśmy naszego psa bezstresowo.Dobrze ,że pierwszy był pies ,dzieci
> wychowujemy już trochę bardziej rozważnie .Do tej pory wspominamy naszego
> psa ,który kompletnie nie słuchał co się do niego mówi.Zachowywał się jakby
> świat kręcił się wokół niego.Całe szczęście ,że był to mały kundel.A tak
serio
> to jak myślę wychowanie bezstresowe przypominam sobie syna moich
> znajomych ,którzy 14 lat temu właśnie bezstresowo postanowili wychować
> syna ,zero zakazów ,wszystko co chciał miał na zawołanie,żadnych
> granic .Okropny chłopak wyrósł ,egoista bez serca ,może mu to przejdzie.Mam
> porównanie bo nasza córka ma też 14 lat i jest całkiem innym dzieckiem.

Czyli do kina 14 latki razem nie chodza i nie trzymaja sie za rece?

[aniarad1]

Witam,
myślę, żę wychowanie bezstersowe to wychowanie dziecka, które prawie na 100%
będzie stresowało wszystkich innych wokół siebie, jak tylko troszkę dorośnie.
Nie popieram takiego zachowania, psuje charakter dziecka. Powstawje przez to
mały tyran.
Pozdrawiam,
Ania

[odalie]

justyna_dabrowska napisała:

> Drogie emamy,
> jak rozumiecie to pojęcie?

Kojarzy mi się z "niewychowaniem" - brakiem jakikokolwiek (albo minimalnym)
zaangażowaniem rodziców w wychowanie dziecka.

Kojarzy mi się także z etykietką, łatką nalepianą rodzicom, którzy chcą mocno
zaangażowac się w wychowanie właśnie i dlatego odrzucaja bicie, na rzecz metod
czerpiących z psychologii rozwojowej.

Rodzice nie wyobrażający sobie wychowania bez bicia naklejają
etykietkę "bezstresowego" wychowania wszystkim o odmiennych poglądach. Kiedyś
bawiłam się w dyskusje na ten temat na forum - ale nie da się wyperswadować
niektórym (większosci?), że wychowanie bez bicia i wychowania bezstrsowe to nie
to samo. Dałam sobie spokój.

> Z czym się ono kojarzy? Z jakimi wartościami wiąże? Czy uważacie, że takie
> wychowanie jest dobre? Sensowne? Realne?

Uważam, że życie jest pasmem stresów, a celem wychowania jest nauczyć dziecko,
pokazać mu lub jej, jak sobie radzić - ze stresem i w sytuacjach stresowych.

Wychowanie bez stresów jest nierealne.

Np. uważam, że w odpowiedni sposób należy oswajać dziecko ze śmiercią. A także
z problemami społecznymi ("mamo, czego ten pan szuka w śmietniku?", "mamo,
czemu ta pani [sprzedawczyni z supermarketu] jest taka smutna?"), pewnymi
zagrożeniami (nauczyć odmawiać, nauczyć - odpowiednio wyważonej - czujności).

..........

Natomiast sztuczne niwelowanie większości stresów (w sensie - braku
odpowiedzialności za czyny - "róbta co chceta") jest niewłaściwe. Dziecko, jak
każdy człowiek, powinno umieć brać odpowiedzialność za własne postępowanie.
Tyle, że według mnie, ta odpowiedzialność powinna być:
1. dopasowana do wieku rozwojowego
2. za rzeczywiste, intencjonalne działania dziecka
3. naturalna - adekwatna do czynu

Punkt 1 rozumiem tak - czego innego wymagam od trzylatki, czego innego od
siedmiolatki.

Punkt 2 - jeśli matka np. bierze do sklepu na zakupy dwuletnie dziecko zmęczone
i głodne - niech nie karci dziecka za marudzenie w kolejce do kasy.

Punkt 3 - nigdy bicie. Nigdy i za nic.
Nigdy straszenie, poniżanie, odbieranie zabawek albo zamykanie w pokoju.
Tak - proste, przyczynowo-skutkowe kary, jeśli dziecko rzeczywiście jest
odpowiedzialne.

[maksimum]

odalie napisała:

> justyna_dabrowska napisała:
>
> > Drogie emamy,
> > jak rozumiecie to pojęcie?
>
> Kojarzy mi się z "niewychowaniem" - brakiem jakikokolwiek (albo minimalnym)
> zaangażowaniem rodziców w wychowanie dziecka.
>
> Kojarzy mi się także z etykietką, łatką nalepianą rodzicom, którzy chcą mocno
> zaangażowac się w wychowanie właśnie i dlatego odrzucaja bicie, na rzecz
metod
> czerpiących z psychologii rozwojowej.
>
> Rodzice nie wyobrażający sobie wychowania bez bicia naklejają
> etykietkę "bezstresowego" wychowania wszystkim o odmiennych poglądach. Kiedyś
> bawiłam się w dyskusje na ten temat na forum - ale nie da się wyperswadować
> niektórym (większosci?), że wychowanie bez bicia i wychowania bezstrsowe to
nie to samo. Dałam sobie spokój.
>
> > Z czym się ono kojarzy? Z jakimi wartościami wiąże? Czy uważacie, że takie
> > wychowanie jest dobre? Sensowne? Realne?
>
> Uważam, że życie jest pasmem stresów, a celem wychowania jest nauczyć
dziecko,
> pokazać mu lub jej, jak sobie radzić - ze stresem i w sytuacjach stresowych.
>
> Wychowanie bez stresów jest nierealne.
>
> Np. uważam, że w odpowiedni sposób należy oswajać dziecko ze śmiercią. A
także
> z problemami społecznymi ("mamo, czego ten pan szuka w śmietniku?", "mamo,
> czemu ta pani [sprzedawczyni z supermarketu] jest taka smutna?"), pewnymi
> zagrożeniami (nauczyć odmawiać, nauczyć - odpowiednio wyważonej - czujności).
>
> ..........
>
> Natomiast sztuczne niwelowanie większości stresów (w sensie - braku
> odpowiedzialności za czyny - "róbta co chceta") jest niewłaściwe. Dziecko,
jak każdy człowiek, powinno umieć brać odpowiedzialność za własne postępowanie.
> Tyle, że według mnie, ta odpowiedzialność powinna być:
> 1. dopasowana do wieku rozwojowego
> 2. za rzeczywiste, intencjonalne działania dziecka
> 3. naturalna - adekwatna do czynu
>
> Punkt 1 rozumiem tak - czego innego wymagam od trzylatki, czego innego od
> siedmiolatki.
>
> Punkt 2 - jeśli matka np. bierze do sklepu na zakupy dwuletnie dziecko
zmęczone
>
> i głodne - niech nie karci dziecka za marudzenie w kolejce do kasy.
>
> Punkt 3 - nigdy bicie. Nigdy i za nic.
> Nigdy straszenie, poniżanie, odbieranie zabawek albo zamykanie w pokoju.
> Tak - proste, przyczynowo-skutkowe kary, jeśli dziecko rzeczywiście jest
> odpowiedzialne.

Wyszedl Ci artykul wcale nie gorszy niz Justynie w Gazecie.

[jakw]

Mało realne i pewnie bez sensu. Najdalej w wieku 6 lat dziecko trafia do
przedszkola czy szkoły, gdzie musi dopasować się do grupy innych dzieci, wymagań
pań, rygoru, zakazów, nakazów, rywalizacji. Jeśli do tej pory nie miało z tym do
czynienia - to jak ma sobie poradzić? I jeszcze się okaże, że w sposób
bezstresowy nie da się zmusić delikwenta do odrobienia lekcji. Co wtedy? Chyba,
że wychowanie bezstresowe rozumiemy, że jest bezstresowe dla rodziców, którzy
się wogle wychowaniem nie przejmują...

[annaewa26]

Jest to zupełnie nierealne- jakby tego nie rozumieć.
Bardzo często (niestety) spotykam się z opinią, że jeżeli ktoś nie bije
dziecka, to właśnie to dziecko jest wychowywane bezstresowo.

wychowanie bezstre"IS YELLING WORSE THAN SPANKING"

[maksimum]

annaewa26 napisała:

> Jest to zupełnie nierealne- jakby tego nie rozumieć.
> Bardzo często (niestety) spotykam się z opinią, że jeżeli ktoś nie bije
> dziecka, to właśnie to dziecko jest wychowywane bezstresowo.

Byl na tym forum dobry watek pt: "IS YELLING WORSE THAN SPANKING?" ale nie
wiedziec czemu zostal skasowany.
Popros nozycowa ,zeby go przywrocila,to sie dowiesz co wywoluje stres u dziecka.

[betina28jan]

Efekty bezstresowego wychowywania to większy stres rodziców bo nigdy nie
wiadomo kiedy "wychowane" dziecko wywinie nam kolejny numer.Jestem mamą
dwuletniej Karoliny i czasami muszę pokazac jej kto tu rządzi bo inaczej to bym
sobie z nią nieporadziła.

[kami02]

Jestem mamą
> dwuletniej Karoliny i czasami muszę pokazac jej kto tu rządzi bo inaczej to
bym sobie z nią nieporadziła.

A jak to realnie wygląda? To tak z ciekawości.

Na zadane pytanie odpowiem nieco inaczej (wszystkich wypowiedzi przyznaję nie
czytałam), kilka uwag o szerszym charakterze: a czym jest w ogóle wychowywanie
dziecka? Ciągle mnie to nurtuje i ciągle nie znam odpowiedzi. Czy opracowuję
sobie jakiś program i wg niego wychowuję dziecko? Troszke dziwne. Osobiście
uważam, ze dziecko uczy sie przede wszystkim przez obserwację nas dorosłych,
oczywiście, przede wszystkim, rodziców, potem pani w przedszkolu, przez
obserwację innych dzieci itd. I nasza rola w tym, by to postrzeganie świata
ułatwiać. By tłumaczyć, wyjaśniać itp. I - ważne jest to, by przy nas,
rodzicach, dziecko czuło się bezpiecznie. A z resztą świata sobie poradzi.
Problem może tkwić w czym innym - kiedy dziecko nie jest, ogólnie mówiąc,
grzeczne. NO i wtedy rodzice mają problem, i wtedy zaczyna funkcjonować system
kar i nagród. I tu powstaje pytanie - a dlaczego to dziecko takie jest? MOże to
właśnie rodzice/dziadkowie/osoby opiekujące sie zachowują się niewłaściwie i
stąd te problemy? Nie chce mi się wierzyć, że to tylko geny.
Dodam, ze moje dziecko jest miłym, "normalnym" dzieckiem. I wychowuję je
bezstresowo w moim rozumieniu tego słowa.
A już kompletnie dla mnie nie do przyjęcia jest powiedzenie dziecku "dziś masz
karę /za coś tam/ i np. nie oglądasz telewizji. Czy rodzic wtedy czuje się
dobrze? A jak doprowadził do tego, że /to coś/ się stało? Jego winy w tym nie
ma?
Dzieciństwo ma być miłe i przyjemne.... dla obu stron
Pozdrawiam

wychowanie bezstresowe? DZIEDZICZY CZY NIE ?

[maksimum]

kami02 napisała:

> Jestem mamą
> > dwuletniej Karoliny i czasami muszę pokazac jej kto tu rządzi bo inaczej
> to bym sobie z nią nieporadziła.
>
> A jak to realnie wygląda? To tak z ciekawości.
>
> Na zadane pytanie odpowiem nieco inaczej (wszystkich wypowiedzi przyznaję nie
> czytałam), kilka uwag o szerszym charakterze: a czym jest w ogóle
wychowywanie
> dziecka? Ciągle mnie to nurtuje i ciągle nie znam odpowiedzi. Czy opracowuję
> sobie jakiś program i wg niego wychowuję dziecko? Troszke dziwne. Osobiście
> uważam, ze dziecko uczy sie przede wszystkim przez obserwację nas dorosłych,
> oczywiście, przede wszystkim, rodziców, potem pani w przedszkolu, przez
> obserwację innych dzieci itd. I nasza rola w tym, by to postrzeganie świata
> ułatwiać. By tłumaczyć, wyjaśniać itp. I - ważne jest to, by przy nas,
> rodzicach, dziecko czuło się bezpiecznie. A z resztą świata sobie poradzi.
> Problem może tkwić w czym innym - kiedy dziecko nie jest, ogólnie mówiąc,
> grzeczne. NO i wtedy rodzice mają problem, i wtedy zaczyna funkcjonować
system
> kar i nagród. I tu powstaje pytanie - a dlaczego to dziecko takie jest? MOże
to
> właśnie rodzice/dziadkowie/osoby opiekujące sie zachowują się niewłaściwie i
> stąd te problemy?

Powinnas uwierzyc,ze dziecko dziedziczy po rodzicach mozg tak samo jak urode.
Wsrod ludzi niezbyt oczytanych panowalo przekonanie,ze dzieci tylko urode po
rodzicach dziedzicza a cala reszte da sie uksztaltowac.

> Nie chce mi się wierzyć, że to tylko geny.

Najwyzszy czas,zebys uwierzyla.

> Dodam, ze moje dziecko jest miłym, "normalnym" dzieckiem. I wychowuję je
> bezstresowo w moim rozumieniu tego słowa.
> A już kompletnie dla mnie nie do przyjęcia jest powiedzenie dziecku "dziś
masz
> karę /za coś tam/ i np. nie oglądasz telewizji. Czy rodzic wtedy czuje się
> dobrze? A jak doprowadził do tego, że /to coś/ się stało? Jego winy w tym
nie ma?
> Dzieciństwo ma być miłe i przyjemne.... dla obu stron
> Pozdrawiam

[asiakach]

stres jest czescia zycia, i zadaniem rodzicow jest przystosowac dziecko do
tego. Trzeba je nauczyc odpowiedzialnosci, regul, bo tego wymaga
spoloeczenstow, ale tez one potrzebuja jakiegos systemu wartosci na ktorym moga
oprzec budowanie swego swiatopogladu.

Wprost albo Polityka miala artykul gedzie rok temu o doroslym juz dzis
pokoleniu Niemcow wychowanych bezstresowo - maja wiecej problemow
psychiatrycznych, klopoty z dostosowaniem sei do srodowiska (ktore wcale nie
traktuje ich bezstresowo, tak jak rodzice), i zadne z nich nie wychowuje swoich
dzieci metoda bezstresowa.

wychowanie dwujezyczne

[tureksylwia]

troche z innej beczki. mieszkamy z mezem w Irlandii i mamy polrocznego syna.
sytuacja zmusza nas do wychowywania dziecka dwujezycznego. w domu mowimy po
polsku, ale dobrze poslugujemy sie angielskim. prosze o porady, jak uczyc
dziecka jednoczesnie dwoch jezykow (tak, zeby mu sie za bardzo nie mylilo)

[kaczeniec21]

Nie tyle odpowiem na Twoje co na ogolne ido innych; jeśli zechcą przeczytac;Nie
przeczytalem z braku czasu wszystkich wypowiedzi , ale jestem przekonany ,że
kazdy piszacy ma swoje racje.
JA uważam, że nie moze być bezstresowego wychowania dokąd nie będzie
bezstresowego życia.
A życia bez stresow nie ma i nie będzie. To jedno co wiem.

[asiakach]

jedyna skuteczna metoda na dwujezycznosc to aby w domu byl uzywany tylko drugi
jezyk (czyli polski, bo dla malego angielski bedzie w koncu jego glownym
jezykiem). czyli musicie mowic do dziecka po polsku i wymagac odpowiedzi po
polsku. zwlaszcza starsze dzieci maja tendencje do odpowiadania do rodzicow po
angielksu, od rodzicow zalezy jak sie to rozwinie. Ja mieszkam w stanach i mam
9 miesieczna coreczka, ktora tez uczymy tylko polskiego w domu (wszystkie
ksiazeczki, plytyt, etc), ale angielski jest w tv, na podworku, etc.Znam ludzi
mieszkajacych w duzych osrodkach polonijnych ktorych dzieci sa zmuszane do
polskiegj szkoly w soboty, jada 2 godziny w korkach, a potem w domu mowia do
rodzicow do angielsku. I znam takich mieszkajacych w miejscu gdzie Polakow w
ogole nie ma, i ich dzieci mowia piekna polszczyzna,( w domu mowi sie tylo po
polsku, poza tym mama siada z nimi i uczy polskiej historii, literatury,
podsuwa im polskie ksiazki do czytania, ktore potem omawiaja razem).

na poczatku to na pewno jest stres dla maluchow, gdy wyjda z domu i wszyscy
mowia inaczej, ale to trwa raptem pare tygodni (synek znajomych wlasnie poszedl
do przedszkola i tak to przechodzil). jak chcesz pogadac, mozesz do mnie
napisac na adres wyborczy

[helga0]

Pierwsze skojarzenie - skompromitowana metoda wychowywania - przeciwieństwo
zimnego chowu - która polega na tym, że pozwala się dziecku na wszystko. Nie
stawia się mu żadnych ograniczeń, hołdując zasadzie, iż tylko wtedy może się
ono rozwijać prawidłowo i wykorzystywać cały swój potencjał. Powszechnie uważa
się, że dzieci wychowywane bezstresowo to rozpuszczone, nieznające żadnych
zasad egoistyczne istoty, które z powodu takiego właśnie wychowania są
roszczeniowo nastawione do świata, żyją w przeświadczeniu, że wszystko się im
należy.

Po urodzeniu dziecka nieco zweryfikowałam swoje myślenie o bezstresowym
wychowaniu. Rzeczywistość pokazała, że dziecko nie jest maszyną, która
postępuje dokładnie z moją instrukcją. (Czasem zastanawiam się, jak mogłabym
być taka naiwna). Efekt jest taki, że oczywiście staram się wychowywać moje
dziecko tak, by nie było narażone na niepotrzebny, bezsensowny stres. Jednak
narzucam mu ograniczenia, uczę przestrzegania zasad. Stosuję kary - nigdy
cielesne, nie używam wobec mojego synka agresji słownej, poniżania,
wyśmiewania, czy innych tym podobnych metod. Staram się ustalać z nim wszystko,
a jeśli nie dotrzymuje słowa, to ponosi konsekwencje swoich czynów. Staram się
być konsekwentna, zazwyczaj mi się to udaje. Nigdy jednak nie każę mojego
dziecka za wylanie wody z wanny, choć proszę go za każdym razem, by tego nie
robił. Ale przede wszystkim staram się z nim spędzać dużo czasu, bo wychodzę z
założenia, że moje dziecko najwięcej się uczy obserwując mnie, a nie słuchając
tego, co mówię. Więc liczę na to, że skoro ja mówię prawdę, to mój syn także
nie będzie kłamał. Choć wszyscy mówią, że wychowuję moje dziecko bezstresowo,
to jest ono naprawdę grzeczne i fajne.

[cyberski]

Hehehe...
"Wychowanie bezstresowe"...
Kiedyś łozyłem z lekka przewrotną definicję:
Wychowanie bezstresowe to takie wychowanie w którym rodzić się jak najmniej stresuje czyli, jak dziecko coś mocno przeskrobie to trzeba mu dac na tlek i się nie stresowac" ))

A na poważnie...
Wychowanie bezstresowe to zwykłą mzonka...

[mama-nesika]

Wychowanie bezstresowe to naprawde fajna sprawa, tylko że termin nie do wszystkich przemawia Co to oznacza dla mnie? Że NIE BIJĘ swojej Córeczki, a zdarzy mi sie niesłusznie podnieść głos - potrafię przeprosić. Że jej nie obrażam (nie obrzucam wyzwiskami, etykietkami itp). Że podobnie jak sobie, daję jej prawo do wyrażania WSZYSTKICH uczuć oraz do lepszych i gorszych dni. Że kiedy wyleje sok na świeżo upraną tapicerkę nie drę się "czy ty nie możesz uważać jak pijesz" tylko pomagam jej posprzątać. Że tłumaczę, wyjaśniam... Ale potrafię też wymagać... Kiedy np. Malutka prosi, by włączyć jej bajki, mówię: w porządku, jak tylko posprzątasz zabawki w pokoiku, zaraz Ci włączę. A kiedy np. prosze o coś kilka razy i nie ma odzewu, mówię: liczę do 10, ale potem będę musiała krzyknąć (..zezłoszczę się itp) No i stało sie to zabawą Teraz kiedy proszę np. by się ubrała, ona na to: Mamusiu, licz!
A na poważnie - bezstresowo nie znaczy - bez dyscypliny. Chodzi raczej o sposób, w jaki sie tę dyscyplinę egzekwuje
Pozdrawiam

[malamadziaaa]

Witam!!!
Termin "sezstresowe" to określenie wogóle nie pasuje do dzisiejszych czasów i
szalonego trybu życia.Sami żyjemy w stresach ciagle w biegu dzieś goniąc aby
zapewnić naszym dzieciom lepszy start w życie,aby je ubrać i wychować na
dobrych ludzi.Nie jestem za biciem dzieci bo uważam ze lepsza jest kara stania
w kącie bo dziecko ma czas sobie przemyśleć za co tam stoi,ale zdaza mi się i
skarcić moje dwie córy klapsem.
Mam w swoim bloku dwie mamy,które wychowują je bezstresowo i jak patrzę na ich
zachowanie i mamy to włos się jeży.
w obydwu przypadkach dzieci nie ukończyły 5 lat.
Chłopiec jest rozkrzyczanym dzieciakiem do potęki,nie wolno mu zwrócić
uwagi,skarać,odmówić,mało tego mama jedzie na zakupy po firanki a małemu chce
się pić do przerywa zakupy odchodząc wręcz od lady i doni na drugi koniec
miasta za soczkiem,bo synkowi nie można odmówić bo się zestresuje.Jak idzie
przez klatkę to tak krzyczy i kopie nogami w barierkę,że moje młodsze dziecki
wybudza sie z dziennego snu.Ale ma i swoje pazurki,jak ktoś go zdenerwujeto
potrafi zrobić przedstawienie przed klatką!!!!!!Czy tak wyglada wychowanie
bezstresowe i jakie wartości wyniesie takie dziecko z domu rodzinnego,a kiedys
dziewczynie da popalić i żonie bo nie wieco to tłumienie złości.
dziewczynka z kolei w mniejszym stopniu wychowywana bezstresowo,ale tez nie
może się z nia bawić każde dziecko tylko rówieścicy.Jak jest w piaskownicy to
dokucza dzieciom i wypie piachem,ale nie można jej nic złego powiedzieć.Gdy
mojej starszej córce nasypała piachem na głowę i moje dziecko zaprowadziło ja
do mamy to teraz jest obraza,że zestresowałam dzieciaka bo strasznie płakała i
teraz matka (rówieśniczka) nie rozmawia ze mną bo płaczem wyżudziłyśmy kżywdę
dziecku.
UWAŻAM,że nie da się wychować dziecka beztresowo,nie te czasy,może kiedyś kiedy
nie było tylu zabawek,pośpiechu i zajęć,ale nie teraz.
Pozdrawiaw Was.