Włożę kij w mrowisko... - wypowiedzcie się.

[lolinka2]

Czytam sobie posty na Forum Przedszkole, Żłobki czy Wychowanie o dzieciach,
którym ciężko idzie adaptacja, o rodzicach, którym "serce pęka" i tak sobie
myślę: To się nie zmieni, jeśli będziemy samolubnie wychowywać nasze dzieci
dla siebie. Ten proces powinien być nastawiony od początku na uspołecznianie i
nie powinno być problemów z odesłaniem dziecka tu czy tam, bo ono wie od
urodzenia, ze to są przyjaciele i ci, komu powierzaja je rodzice na pewno nie
robią krzywdy.

Wychowujmy dzieci dla świata, a nie dla siebie. Ostatecznie większość życia
spędzą one w społeczeństwie a nie przy maminym cycu.

P.S. Informuję, że jest to rozważanie teoretyczne. Napisanie tego postu nie
oznacza nieomylności autorki ani 100% zastosowania przez nią powyższej metody.

[allija]

Wg mnie w dużej mierze sa to uczucia niejako atawistyczne. Otóż żeby młode w
naturze mogło przeżyć potrzebowało właśnie takiej opieki i samo musiało trzymac
się matki przez okres dorastania. Podobnie jest z ludzkimi dziećmi. To np.
dlatego wczoraj jakas matka w Polsce uratowała swoje dzieci widząc rozpędzony
samochód jadący wprost na nich. Zamiast sama uciec osłoniła i odepchnęła swoje
dzieci które były w tym momencie najważniejsze dla niej. Sama zginęła.
Pewnie jest możliwa celowa zmiana takiego nastawienia. Podobne próby już były,
w czasach komunistycznych kiedy to kobiety "szły na traktory i do fabryk" a
dzieci do tygodniowych żłobków, przedszkoli i świetlic gdzie były uspołeczniane.
I nikomu na dobre to nie wyszło.
Już nie wspomnę, że dziecko musi wiedzieć iż są także ludzie źli, nie - sami
przyjaciele jak proponujesz. Sama najlepiej wiesz, że nie każdemu powierzyłabyś
opiekę nad swoim dzieckiem.
Ja swojego dziecka nie wychowuję dla świata tylko uczę je jak żyć w tym
świecie, jak ma sobie znaleźć w nim swoje miejsce. Nie musi być uspołecznione,
wystarczy jak będzie szczęśliwe.

[mieszkowamama]

"Wychowujmy dzieci dla świata, a nie dla siebie..." Masz rację, dlatego oddaję
Mieszka do żłobka i nie widzę w tym żadnej mojej wyrodności twierdząc, że
Mieszkowi przyda się żłobek. Ja byłam wychowana właśnie tak, jak piszesz.
Jestem szczęśliwa, otwarta, komunikatywna. Oczywiście, nie możan uogólniać, bo
każde dziecko jest inne, ale jestem za.

[lola211]

Ja takich problemow nie mialam- niemowle podrzucalam babciom, 2- latke
powierzylam opiekunce, potem byl epizod z przedszkolem.Zadnych histerii,
placzu, jekow, nie bylo.Albo ja sobie tak dobrze poradzilam albo mam takie
fajne dziecko.

[adzia25]

Moim zdaniem, zanim dziecko się uspołeczni należy dać mu poczucie
bespieczeństwa. Nie mnie sądzić, czy lepiejfunkcjonuje dziecko, które było w
żłobku, czy takie które nie był. Ja chodziłam do żłobka od 2 roku życia i nie
widzę specjalnego uszczerbku na swojej psychice, ale pamiętam, że żłobek był
okropny, panie nas biły i mama dawała łapówki, żeby mnie dobrze traktowały.
Dlatego moje dziecko nie chodzi do żłobka i jeszcze dlatego, że mogę sobie na
to pozwolić. Widzę jednak w małym wielką potrzebę kontaktu z innymi dziećmi.
Dlatego zabieram go do przyjaciółek, które mają mluchy wpodobnym wieku. Moim
zdaniem nie jest to prawda, że każde dziecko potrzebę kontaktów społecznych
odczuwa dopiero w trzecim roku życia. Misio uwielbia dzieci i w ogóle ludzi.
Myślę jednak, że lepiej aby pierwsze kontakty społeczne odbywały się pod okiem
rodziców, którzy wrazie czego zainterweniuja. Widzę, że w Polsce jest teraz
tendencja na przebywanie dziecka z matką, antomiast moja przyjaciółka z USA
twierdzi, że tam kładą wielki nacisk na uspołecznianie od najmłodzych lat. Co
jest dla dziecka lepsze zdeecydujemy same.

[aniask_mama]

Żadna normalna mama nie chce krzywdy swojego dziecka. I nie można powiedzieć:
uspołeczniaj dziecko, niech chodzi do żłobka, przedszkola, a potem koniecznie
na obozy i kolonie. Bardzo wiele zalezy od dziecka, jego psychiki.
Ja nigdy do żłobka nie chodziłam, do przedszkola 1 rok, na żadne obozy czy
kolonie nie jeździłam (rodzice proponowali, a jakże, ale nie chciałam i nie
żałuję), a jako, że mieszkaliśmy w domu kolegów i koleżanek miałam niewiele.

Nie mam problemów natury psychicznej i nie odstaję od społeczeństwa. Umiem być
wśród ludzi, ale potrafię być też dłuższy czas sama i nie nudzę sie sama z sobą
zupełnie. Moja mama postawiła na zaradność i tego mnie nauczyła, nie pchała na
siłę do ludzi, jeśli nie chciałam. Dawała mi dużo wolności - dobrze rozumianej.

Mój mały był od początku "dzikusem", do dziś niekoniecznie potrzebuje innych
dzieci, zeby się dobrze bawić. Poszedł do przedszkola i oczywiście, że serce mi
krwawiło, gdy płakał, dlatego zrobiłam wiele, by adaptacja przebiegała jak
najmniej boleśnie. I myślę, że zawsze, nawet gdy bedzie dorosły, a coś mu
pójdzie nie tak, serce mi krwawić będzie

Wychowywać dla świata? ja powiem inaczej: nauczyć dziecko poczucia własnej
wartości, wspomagać, ale nie zagłaskiwać i nie wyręczać. I nic na siłę.

No, to się nawymądrzałam

[aleksandrynka]

lolinko, moim zdaniem to, o czym piszesz nie ma nic wspólnego z tym, o czym
piszesz
Ale do rzeczy - to, że matce serce pęka na początku "żłobkowania" nie ma nic
wspólnego z tym, czy zdaje sobie ona sprawę, że dzieci nie wychowuje się dla
siebie
To nie to, że ona "nie chce" dziecka puścić w świat.
To po prostu uczucia, lęk przed nieznanym, przed tym, jak dziecko sobie
poradzi - można się obawiać, to dla małego nowa sytuacja, dla mamy też. To
wyraz troski. To też żal po zakończeniu jakiegoś etapu - skończyła się
jakaś "symbioza", faza, że tylko mama, teraz będą koledzy, panie - mimo, że
człowiek sie na to jakoś przygotowuje ta sytuacja i tak zaskakuje... Nie wydaje
mi się, zeby większość tych mam chciała trzymać dziecko całymi dniami przy
sobie. One wiedzą, ze tak trzeba, ale przy tym czują to, co czują! I wolno im,
i trzeba przez to przejść, tak w życiu jest...
Jest etap bliskości, intymnej wręcz, potem oddalanie, potem szkoła - też trudny
czas, potem puste gniazdo... Na wszystko jest czas i miejsce, a zmiany
niepokoją, bo istotnie zmieniają się życiowe okoliczności, to naturalne.
Wszystko trzeba przeżyć

[ada1077]

Chyba nie masz dzieci albo jeszcze nie przeszłaś tematu: przedszkole, skoro
wydaje ci się, że to czy dziecko się szybko zaaklimatyzuje w przedszkolu zależy
od stylu wychowywania, który określiłaś jako: dla świata a nie dla siebie.
Dziecko niezależnie od tego ile ma różnych kontaktów z różnymi ludźmi i dziećmi
zawsze przechodzi z trudem zmianę trybu życia. Przedszkole to niestety jest
spora zmiana w życiu dziecka i to że ta zmiana jest dla dziecka stresem a przez
to co logiczne i dla rodziców, to nie tylko z tego powodu, że dziecku trudno
jest się rozstać z matką, która była obecna przy nim przez cały dzień.
Przedszkole oznacza dla dziecka nowy tryb życia, twarde reguły do których
dziecko musi się przystosować, wstawanie wczesnie rano i nie ma że boli,
niestety, ale nie każdemu dziecku jest łatwo przez to przejść i to już nie
zalezy od wychowania.

[dagmama]

Jestem za "uspołecznieniem", ale w odpowiednim czasie.
Nie imponuje mi ktoś, kto pozwala dwumiesięczniakowi wypłakać się w łóżeczku, bo
"musi się nauczyć sam zasypiać", albo zostawia półroczniaka na dłużej z kimś
innym, bo "musi się nauczyć samodzielności".
Oczywiście rozumiem, że niektóre mamy są zmuszone zostawiać niemowlę z nianią
albo oddać do żłobka i dzieci sobie radzą.
Po prostu jest czas na wszystko.

Do ada1077

[lolinka2]

Mam. Czteroletnia córkę, próbuję ją tak właśnie 'dla świata' wychowywać,
wychodzi różnie (vide podsumowanie pierwszego postu), ale właśnie aklimatyzuje
się błyskawicznie w każdym otoczeniu...

[aleksandrynka]

aklimatyzuje
> się błyskawicznie w każdym otoczeniu...
No to możesz się cieszyć, ze masz taką otwartą córę. Mój syn też się tak na
razie zachowuje (1,5 roku). Tyle, że dzieci też mają różne charaktery i może
się zdarzyć, że nasze (moje lub Twoje) następne dziecko nie będzie odstępować
spódnicy na krok, i tak bywa...

[judytak]

ada1077 napisała:

> Chyba nie masz dzieci albo jeszcze nie przeszłaś tematu: przedszkole, skoro
> wydaje ci się, że to czy dziecko się szybko zaaklimatyzuje w przedszkolu
zależy
>
> od stylu wychowywania, który określiłaś jako: dla świata a nie dla siebie.

oczywiście nie zależy tylko od tego,
ale od tego też, i to w dużej mierze

właśnie dlatego, że dla dziecka, które przez, powiedzmy, trzy lata było zawsze
w domu, zawsze z mamą, i, powiedzmy, z mamą, która nie ma w zwyczaju
stawiania "twardych reguł", pójście do przedszkola jest ogromną zmianą

podczas gdy dla dziecka, które regularnie przebywa bez matki, np. tylko z
ojcem, z opiekunką, z babcią, dziadkiem czy ciotką, w domu, na spacerach jak i
np. u babci, u ciotki, i wszędzie obowiązują te same podstawowe "reguły" (że
np. trzeba jeść, kiedy obiad podano, że po obiedzie się idzie spać, że jak
czegoś nie wolno, to nie wolno), i pamięta te okazje jako generalnie pozytywne,
zmiana ta nie jest takim przerażającym skokiem...

pozdrawiam
Judyta

[haganna]

A moim zdaniem nie o mamę tutaj chodzi. Są dzieci wychowywane przez babcie,
które mamę widzą tylko rano i w weekendy (a i to nie zawsze) i wcale nie
są "uspołecznione".

Uważam, że wszystko zależy od dziecka, od jego psychiki i osobowości. Jedne
gładko przechodzą fazę żłobka, przedszkola, opiekunek, inne nie. Nie wolno na
siłę zmuszać do czegoś. Nie zrobi się z wrażliwca przebojowego dziecka, sorry.
Można dziecko ośmielić, ale radykalnych zmian nie będzie (zakładam, że nie
izolowało się go wcześniej, nie chowało pod kloszem).

Chodziłam do żłobka, do przedszkola, zajmowało się mną kilka opiekunek, byłam
wysyłana na kolonie, obozy i zimowiska. Mama zaczęła całonocne dyżury jak
miałam bodajże 4 lata. I co? Przeżyłam, ALE wspomnienie kolonii, przedszkola,
opiekunek to istna trauma. Prosiłam, błagałam, żeby mnie zabrali, że nie chcę,
ale moja mama "robiła karierę" i moje płacze ignorowała. Jest teraz babcią, ale
nie zastosowałam ani jednej jej rady na temat wychowywania dzieci. Szczerze
powiedziawszy - moje poglądy na temat wychowywania dzieci są totalnym
zaprzeczeniem jej poglądów.

Nikogo dla świata nie wychowujesz. Uczysz dziecko przetrwać, odnaleźć się w tym
świecie, korzystać z niego. Nie żyjemy "dla świata", tylko "w świecie".

[lolinka2]

Dla świata, w sensie "dla ludzi, z którymi i wśród których później będzie żyć".

[haganna]

No dobrze, nie żyjemy DLA ludzi, tylko właśnie WŚRÓD ludzi.

[antonina_74]

A ja jestem wyrodna, żadne serce mi nie pękało, myśmy w dzieciństwie całą
trójką chodzili do przedszkola i mój Kuba też poszedł tuż przed 3 urodzinami,
od razu na 8 godzin, bez adaptacji, cudów, zostawania z mamą, wycofywania z
przedszkola i nowomodnych wynalazków. Przepłakał, przechorował ile było trzeba,
trzy lata przedszkola z nieśmiałego dzikusa podejrzewanego o autyzm zrobiły
bystrego, kontaktowego chłopca, uspołecznił się, rozwinął intelektualnie i o to
chodziło.
Szczerze mówiąc to gdyby nie był taki nieśmiały i "dziwny" to nie upierałabym
się przy przedszkolu tak wcześnie, może bardziej kontaktowemu dziecku wystarczy
tyle co na placu zabaw, ale jego chciałam 'wrzucić" w otoczenie społeczne, w
grupę. Pierwszy rok był ciężki ale cały czas widziałam postępy w mowie, w
zabawie, w umiejętnościach.
I dlatego się zgadzam.

[pade]

Wychowujemy dzieci dla świata?
Nie podoba mi się to sformuowanie, wcale a wcale.
Powołujemy dzieci na ten świat, chołubimy je, kochamy, wychowujemy, pomagamy
przystosować się do rzeczywistości. Nie robimy tego dla innych. Robimy to bo je
kochamy, bo chcemy by były szczęśliwe same ze sobą i z innymi ludźmi.
Mojemu starszemu dziecku nie potrzebne było przedszkole, ani żłobek. Bardzo
przezył rozstanie z mamą, była to wręcz dla niego trauma. A że trafił dodatkowo
na wredne przedszkolanki, pogłebiło to jego poczucie opuszczenia przez mamę,
przez najbliższych. Za to świetnie się zaadaptował w zerówce, jest bardzo
otwartym i kontaktowym dzieckiem, no i można powiedzieć, że dopiero teraz jest
szczęśliwy.
Nie wiem jak będzie z córcią. Do żłobka jej nie posłałam, bo nie miałam
sumienia, po prostu. Pójdziemy razem do przedszkola i zobaczymy jak będzie
się "adaptować".
Dzisiaj jadąć autobusem usłyszałam rozmowę trzech dziewczyn, z całą pewnością
matek. Opowiadały o swoich dzieciach. Jedna z nich mówiła baardzo głośno, więc
chcąc niechcąc słyszałam każde słowo. Opowiadała o swoim synku, który jest
wychowywany przez babcię, bo ona pracuje (baaardzo szeroko rozpowszechnione
zjawisko). Synek jest ponoć baaardzo rozpieszczony, wymusza wszystko płaczem,
babcia ustępuje, dziadek po kryjomu daje słodycze itd, itp. A mamusia jest o to
baaardzo zła i całą winę za rozpieszczenie dziecka zwala na rodziców.
To nie tak, moje drogie. Nie można oczekiwać od dziadków, że będą wychowywać
dzieci, używając nakazów i zakazów , że będą stosować się do poleceń matki. Nie
można oczekiwać, że złobek czy przedszkole wszystko załatwi, że uspołeczni
dziecko.
A jeśli chodzi o nianię, prosty przykład: jeśli dziecko nie schodzi z kolan
mamy, a jednocześnie wciąż mówi o niani to o czym to świadczy?
Wiem, że w życiu nie ma prostych rozwiążań.
Dla mnie najlepszym byłaby praca na pół etatu. Dzieci by się uspołeczniały, ale
nie cały bozy dzień, a mama odetchnęła by troszkę od domku, a jednoczesnie
miała czas dla dzieci i dla siebie.
pozdrawiam

[anetabaq]

Witam...
Popieram Twoją wypowiedź i twierdze, że praca nad dziećmi...przebywanie z nimi,
rozmowy, zabawy, tańce, czytanie bajek, itd. to te "zjawiska" bardzo
uspołeczniają dziecko.
Nie jestem zwolennikiem żłobków, a Twoja wypowiedź utwierdziła mnie w
przekonaniu, że nie dam dziecka do żłobka (bo tak miało być we wrześniu -
chyba, że będę zmuszona (gdy męża zwolnią z pracy - wowczas On się zajmie
kształtowaniem osobowości Synka))
Synek jest bystry i szybko się uczy, ale nadal nie schodzi mamie z kolan ) a
Tata musi się nieźle wygłupiać by Maleństwo zapomniało o mamie na 15 minut )
Także najlepsze uspołecznienie dzieci jest w domu...gdy MY IM UKAZUJEMY JAK
NALEŻY PODCHODZIĆ DO LUDZI, ZWIERZĄT i ZABAW.
Przedszkola i żłobki to naprawde ostateczność
Pozdrawiam

[marzena20]

Nie do końca zgadzam się z Anetabaq, owszem, żłobek to ostateczność, dziecko
nie jest jeszcze gotowe emocjonalnie. Nie każdy trzylatek dobrze poczuje się w
przedszkolu, ale czterolatek do przedszkola powinien pójść.
Napisałaś: Także najlepsze uspołecznienie dzieci jest w domu...gdy MY IM
UKAZUJEMY JAK
> NALEŻY PODCHODZIĆ DO LUDZI, ZWIERZĄT i ZABAW.
Owszem, to prawda, ale tylko częściowa. Nie zastąpisz dziecku świata
rówieśników, nie stworzysz każdej sytuacji, która pozwoli mu dojrzewać
społecznie, to niemożliwe.
Ktoś wcześniej napisał, że wszystko zależy od wrażliwości i indywidualności
dziecka. Zgadzam się z tym, ale jeśli z pewnymi sprawami dziecko nie zmierzy
się w przedszkolu, chcąc nie chcąc będzie musiało przeżywać dodatkowe stresy w
szkole.
Ja swoją małą chcę posłać do przedszkola za rok, jak skończy trzy lata. Jeśli
nie będzie gotowa, poczekam jeszcze rok. Nie darowałabym sobie, że pozbawiłam
ją możliwości kontaktu z innymi dziećmi, nowych doznań, problemów, sytuacji.
Przecież wcześniej czy później będzie musiała żyć samodzielnie. Im wcześniej
zacznie się uczyć, tym lepiej dla niej.
Pewnie, że dla mnie będzie to bolesne, niepokój będzie mnie zżerał, ale nie o
moje dobro i spokój ducha tu chodzi.