Różnica 2 lat między rodzeństwem

[oliwiaen]

Mój synek na drugie urodzinki będzie miał najprawdopodobniej braciszka i
chciałabym się dowiedzieć, jak się wychowuje dzieci z taka różnicą wieku, no i
dwóch chłopców. Sama mam młodszą o rok siostrę, więc wiem mniej więcej, jak to
jest przy różnicy jednego roku. Mamusie, które macie dzieci z różnicą wieku 2
lat, zwłaszcza chłopców - powiedzcie, jak to jest? Dwulatek ma już przecież
poczucie własnej tożsamości, własne zdanie, bardziej niż roczniak wykształcony
charakter, a jednocześnie nadal bardzo potrzebuje opieki. Jakich problemów
mogę się spodziewać?

[cynta]

U mnie sa 2 lat a miedzy #2 i #3, dziewczynki. Wydaje mi sie ze to troszke za
malo na wyrazna roznice kto starszy a kto mlodszy, prawie rowne wzrostem przez
wiele lat, teraz mlodsza wyzsza. Podobne ubrania, itp. podobno tego nie lubily,
trzeba uwazac zeby nie traktowac jak blizniakow. Nie wiem czy podobnie bylo u
ciebie, dla rodzica to podobnie a dla tego starszego dzieck ato bol bo nie jest
uznane jako starsze, pozniej oczywiscie..

Mam 3 chłopaków

[przygodziak]

i różnica pomiędzy nimi jest mniej więcej około 2 lat. Jak jest? Zabawnie,
trudno, ciężko, okropnie, wspaniale. Jeżeli dobrze zorganizujesz czas i maluszek
nie będzie wymagał jakiejś szczególnej troski (kolki) to nie powinno być
problemu. Też się bałam i to bardzo, bo byłam sama jak palec z dwójką małych
facetów i nie miałam nikogo do pomocy, ale niemowle do jakiś 3 miesięcy nie jest
kontaktowe, zatem można ze starszakiem spędzać mnóstwo czasu, czytać, jak się
karmi, bawić w przewijanie maluszka, uczyć jak kąpać noworodka. Nie możesz
jedynie dopuścić do tego, aby starszak poczuł się odrzucony, bo nie możesz mu
już poświęcać całego swojego czasu. Po prostu zwłaszcza w tych pierwszych
miesiącach powinnaś nawet z lekką przesadą zwracać uwagę na synka, wręcz mu się
na każdym kroku przypominać i dawać do zrozumienia, że tak naprawdę to nic
specjalnego się nie stało i nadal jesteś jego mamusią. W razie pytań jestem do
dyspozycji.

[oliwiaen]

Bardzo dziękuję za odpowiedź. Podniosłaś mnie na duchu, bo skoro dałaś sobie
rady sama, to ja też powinnam sobie poradzić, tym bardziej, że mam w razie czego
pomoc mamy. Ja najbardziej obawiam się braku akceptacji rodzeństwa ze strony
synka. W ramach przygtowania do całej sytuacji kupiłam lalkę-bobasa i zaczęłam
się nim zajmować jak maluszkiem. Przez jakiś czas było dobrze, a potem synek
zaczął zabierać "dzidziusiowi" butelkę, smoczek z buzi, generalnie okazywać
zazdrość. A choćbym nie wiem jak mu poświęcała czas, to przy dziecku też coś
będę musiała zrobić, zwłaszcza, że zamierzam karmić piersią. Martwi mnie też
właśnie owa "dobra organizacja czasu", np. drzemki. Sypialnię mamy w innej
części domu niż pokój dzienny, więc albo niemowlę będzie musiało spać w dziennym
w obecności synka (i jak mu wytłumaczyć, żeby się bawił cicho?), albo będę
musiała zostawiać je samo w sypialni. Wiem, że pewnie i tak wszystko jakoś się
ułoży, ale będę wdzięczna za wszelkie podpowiedzi!

[przygodziak]

Dla mnie zawsze było oczywiste, że dziecko śpi samo w łóżeczku, czy wózku i
usypianie na rękach w ogóle nie wchodziło w grę. Przy pierwszym był to strach,
że przekręcę się i zaduszę dzieciaka, a przy kolejnych konieczność - sama sobie
zrobiłabym krzywdę. Karmiłam piersią do 9 miesięcy, zatem i to nie stanowiło
problemu, bo w tym czasie można ze starszym czytać książeczkę, opowiadać bajki,
oglądac telewizję, czy też w ogóle być przy jego zabawie. A co do ciszy. U mnie
nigdy nie było jej w ciągu dnia. Małe mieszkanie, zatem zawsze słychać było
odgłosy z kuchni, pralkę, bawiącego się brata czy telewizor i tak właściwie
wcale nie zabiegałam o tę ciszę. Mam złe doświadczenia z rodziny, gdzie trzeba
było chodzić na palcach, mówić szeptem a i tak maluch budził się co 5 minut.
Ważne, tak uważam, aby maluch i w ogóle dziecko miało ciszę w nocy, to ma być
pora snu, pełnego i głębokiego, a w dzień to tylko drzemka. Zatem moje dzieci,
jak były śpiące, to nie przeszkadzało im zupełnie nic, spały słodko a domownicy
mogli normalnie funkcjonować.
I taka rada, według mnie nie róbmy takiej wielkiej sprawy z faktu pojawienia się
rodzeństwa, bo właśnie tym wiecznym przypominaniem i całym zamieszaniem, moim
zdaniem, stwarzamy, że dziecko jest coraz bardziej przerażone nadchodzacą
sytuacją i nasze zdenerwowanie powoduje więcej szkody. Jakoś udało mi sie tak
postępować, że jak dotąd bracia poszliby za sobą w ogień (8, 6 i 4 lata) i nie
wyobrażają sobie życia bez siebie. Nigdy nie zauważyłam nawet najmniejszego
objawu zazdrości o uczucia moje względem rodzeństwa. Zatem, tak jak pisałam,
staraj się jak najmniej zmienić tryb życia twojej pociechy i nie wprowadzaj
większego zamieszania niż będzie. A najważniejsze: nie denerwuj się, bo dzieci
to nasz obraz i z reguły powtarzają nasze uczucia: im bardziej same się boimy
tym bardziej boi się dziecko.
Pozdrawiam

[71gosik]

Mam synka (maj 2003) i coreczke (czerwiec 2005), roznica 2 lata i 40 dni. I
choc synek czekal na siostre (wysylal mnie do szpitala po nia juz od 7-go m-ca
ciazy), choc wiedzial, ze bedzie malutka, bedzie spac i plakac, to jednak
pojawily sie problemy, ktorych nie przewidzialam. Byl zazdrosny o moj czas i
uwage ( a poswiecalismy mu o wiele wiecej niz wczesniej), co objawialo sie
agresja, podchodzil do lozeczka i albo uderzyl albo przycisnal, tak wiec na
poczatku wyjelismy klamke od drzwi okoju, w ktorym mala spala, bo jak tylko sie
odezwala to byl wyscig kto pierwszy do niej doleci. Po jakis 2 m-cach troche
sie uspokoilo, nigdy nie mowilam, jestes starszy ustap, oddaj. Ale nadal opieka
nad takimi malcami to wysilek.
Malgorzata

[velopedus]

U mnie roznica 21,5 m-ca (synek ma teraz 2 i 4, coreczka ponad pol roku). Tez
sie balam, zupelnie niepotrzebnie. Wiekszosc kwestii organizacyjnych rozwiazuje
sie sama . Moj synek nigdy nie byl o mala zazdrosny, a ja nie staralam sie w
zaden szczegolny sposob okazywac mu, ze nic sie nie zmienilo . Bylam z nim po
prostu i poswiecalam mu tyle czasu i uwagi, ile bylam w stanie bez szkody dla
malej i wlasnego zdrowia psychicznego. Dalej czytalam i tulilam, ale tez
karmilam mala, przewijalam i siedzialam przy komputerze. Mlody przyjal to jakos
tak naturalnie .

Tez bylam i jestem z dziecmi sama, maz wraca dopiero po 18. Bywa ciezko, ale w
moim przypadku raczej z racji braku cierpliwosci, bo z organizacja zycia
domowego jakos nie mam problemow . A co do spania - corka od urodzenia
spedzala cale dni w gondoli lub foteliku w salonie - jak byla spiaca, to spala,
jak nie, to sie na nas patrzyla. Nigdy nie uciszalam synka, wyszlam z zalozenia,
ze dzieciaki musza sie do siebie jakos dostosowac. Szybko zalapal, ze jak Zoja
spi, mam czas wylacznie dla niego i zaczal wspolpracowac ). Dopiero od
niedawna mala spi w sypialni takze w dzien - ale to dlatego, ze w salonie ma
zbyt duzo waznych spraw na glowie, zeby zamknac oczy, i nie ma to nic wspolnego
z poziomem halasu .

Rzecz, bez ktorej bym na pewno zwariowala: SMOCZEK. Radze zabrac juz na
porodowke, niech sie mlode przyzwyczaja ).

Pozdrawiam.
Bedzie lepiej, niz mozesz sobie wyobrazic.

Maja

[nalenale]

Miedzy moimi sa dokladnie 2 lata roznicy, to chlopiec i dziewczynka, ale na
poczatku plec chyba nie ma takiego znaczenia. Problemy oczywiscie moga sie
pojawic, i musisz byc na to przygotowana. Od razu Cie pociesze ze ta zazdrosc
mija. U mnie trwalo to 3 miesiace, potem na moment wrocilo kiedy mala zaczela
raczkowac. Teraz jest super. On ma 5 lat, ona 3 i naprawde swietnie sie razem
bawia, bardzo sie kochaja. Oczywiscie czasem sie pokluca, ale to nic groznego...
Wracajac do pierwszych miesiecy, u mnie bylo koszmarnie. Myslalam, ze zrobilam
synowi krzywde rodzac mu siostrzyczke. byl piekielnie zazdrosny, kazde wziecie
jej na rece konczylo sie jego placzem, krzykiem poloz dzidzie, nawet przy
karmieniu w nocy jakos sie budzil... w dzien trzymajac mala na reku musialam
druga reka asekurowac zeby jej nie przywalil. Najwazniejsze jest to, zebys go
nie karcila. Ucz go, ze jezeli jest zly, moze krzyknac, ale nigdy uderzyc.
Wykarz zrozumienie dla jego problemow, poswiecaj mu duzo uwagi. Polecam ksiazke
"Rodzenstwo bez rywalizacji" Nie pamietam autora, jak znajde to Ci napisze. I
nie martw sie, wszystko bedzie dobrze, to swietna roznica wieku tylko trzeba
dobrze sie do tego przygotowac. A moze U Ciebie bedzie lepiej i synek od razu
zapala miloscia do braciszka... Pozdrawiam