krzyk

[mariab3]

Czy krzyczycie na swoje pociechy jak wam nerwy puszczają? Ja ostatnio kilka
razy darłam się jak opętana i mam takie wyrzuty sumienia,normalnie
moralniak.Ale moje dziecko czasami tak daje mi popalić,że sama nie wiem jak
mam reagować.Siedzę od 4 lat w domu z dzieckiem i podejrzewam, że również ta
sytuacja doprowadza do tego,że moje nerwy mi puszczają.Czy są może mamy w
podobnej sytuacji i jak one sobie radzą?

[igge]

Przepraszam. Ale ostatnio syn (9 lat) powiedział mi, że nie przyjmuje moich
przeprosin bo wiadomo, że znowu mi się to zdarzy. Zupełnie wyeliminować krzyku
nie potrafię, czasami wrzeszczę zanim pomyślę i się uspokoję ale pracuję nad
sobą.

[mama403]

dopisuję się do klubu. Niestety. Staram się, ale nie wychodzi tak jak bym
chciała. Też cztery lata w domu. Wrr Ale mam nadzieję, że będzie lepiej )
Pozdrawiam

[mkostki]

A komu się to nie zdarzyło? Wszystkich tych mówiących w przypadku krzyczącej
mamy "jak mozna krzyczeć na dziecko?" zostawiłabym na godzinę z moimi
dziećmi,szczególnie ze starszym,który jest w stanie wykończyć kompanię
komandosów. Nie zliczę,ile razy dziennie mam ochotę go udusić. Bardzo się
staram byc cierpliwa, ale i tak kilka razy dziennie krzyknę. Tyle że szybko się
opanowuję. W ekstremalnych przypadkach wsadzam go do łóżeczka, daję zabawkę i
wychodze do łazienki,żeby sobie solidnie pobluzgać. Pomaga.

[mariab3]

Dzięki dziewczyny! Moja mama mi wciąż powtarza,że na dzieci nie powinno się
krzyczeć, i że u niej to Marysia jest grzeczna i jej słucha.Jak to słyszę to
mam wrażenie,że mi odbija,że moje nerwy nadają się do specjalisty itp. Po
waszych odpowiedziach dochodzę jednak do wniosku,że chyba jestem
normalna.Babcie chyba tak już mają,że wnuki traktują jak bustwo i są w nie
zapatrzone.Jak mała wraca od Babci to ja mam po jednym dniu górę prania,bo u
Babci wolno chodzić w skarpetach po trawie i turlać się w piaskownicy.Babcia ma
luzik a ja dostaję palpitacji.Gdybym pozwoliła na to co u Babci to pralka
chodziłaby na okrągło (a tak ma chociaż jednodniowe przerwy),mąż chodzłby
głodny a dom wyglądałby jak po wojnie więc czasami muszę się wydrzeć żeby to
opanować.Pozdrawiam.

[nangaparbat3]

mariab3 napisała:

Jak mała wraca od Babci to ja mam po jednym dniu górę prania,bo u
> Babci wolno chodzić w skarpetach po trawie i turlać się w piaskownicy.Babcia
ma
>
> luzik a ja dostaję palpitacji.Gdybym pozwoliła na to co u Babci to pralka
> chodziłaby na okrągło (a tak ma chociaż jednodniowe przerwy),mąż chodzłby
> głodny a dom wyglądałby jak po wojnie więc czasami muszę się wydrzeć żeby to
> opanować.Pozdrawiam.

Możesz jeszcze mniej sie przejmowac praniem. Zresztą po trawie mozna, a nawet
należy chodzic boso, więc jak bedzie ciepło przynajmniej te skarpetki Ci
odpadną.
Przyznam się, że nie wyobrażam sobie zakazywania turlania się po piaskownicy,
czy po trawie - to jedna z najprzyjemniejszych zabaw, nie pozbawiaj tego
dziecka.
Może gdyby udalo Ci się przykładać mniejszą wagę do porządku i czystości,
bylabyś spokojniejsza? Dziecko powinno eksplorowac świat, a naprawdę trudno być
eksploratorem, kiedy nie wolno się zabrudzić

[mariab3]

Krzyk oczywiście nie jest właściwym środkiem wychowawczym ale czasami naprawdę
jest jedyną metodą opanowania sytuacji.Nie uwierzę,że choć raz nie
podniosłyście głosu na wasze dzieci lub nie zrobili tego wasi mężowie.To
niemożliwe!Jestem z córką 24h,7 dni w tygodniu,karmiłam piersią 2,5 roku,mąż ma
taką pracę,że niestety niewiele może mi pomóc przy małej i w takiej sytuacji
moje nerwy i wytrzymałość fizyczna też mają granice.Zrozumie to ta,która jest w
podobnej sytuacji.Gdy ma się na każdy gwizdek babcie i tym podobne osoby do
pomocy to odpowiedzialność za wychowanie dzieli się,a ja praktycznie sama
odpowiadam za wszystko.Mój mąż naprawdę się stara,poświęca córci max swojego
wolnego czasu i nie mam do niego pretensji ale wychowanie dziecka to naprawdę
trudna sprawa.Niektórzy mam wrażenie,że bagatelizują sprawy wychowania,no a
później rosna dzieci nieprzystosowane do życia w społeczeństwie.Cały czas
podtrzymuję to,że krzyk nie jest dobrym rozwiązaniem, aczkolwiek ...

[katklos]

Unikamy krzyku - wychodzimy z załozenia, ze "tylko spokój moze na uratować"- i
poki co- zachowywanie spokoju procentuje - nasz 2-letni synek jest spokojny,
posłuszny ( mniej lub bardziej, ale nie jest źle, nie ma napadów
złości...Jeszcze nidgy nie "darłam sie na synka jak opetana", owszem, czasem
podnsimy głos, ale ponad wszytko starmy sie zachować spokoj...Nie krzycz tak
bardzo....

[magdalena18]

Nie wszyscy z nas są tak zrównoważeni i opętani. Cóż krzyk jest mało skuteczny w
wychowaniu dzieci, ale wydaje mi się że jeżeli mamy tego świadomość i mamy
świadomość tego że to nasze zachowanie było nie ok. i umiemy się do tego
przyznać że nas poniosło, przeprosić, to chyba to nie szkodzi dziecku. Moje
dzieci jak krzyknę albo sie wydrę albo jak zrobi to mój mąż mówią: CZy ty jesteś
zmęczona że tak krzyczysz? Bo jak jeste`ś zmeczona to odpocznij a nie krzycz...
albo znenerwowałaś się to idź się uspokoić albo możemy o tym pogadać.
Zresztą z krzykiem i taką syt. dzieci skonfrontują się w życiu nie raz. Lepiej
więc przećwiczyć to w domu w bezpieczniejszych warunkach by później
skonfrontować się z tym łatwiej w życiu. wszystko ma swoje zalety i wady
Kto powiedział że Ci którzy krzyczą są gorsi od tych którzy nie krzyczą? W
ramach zdrowego rozsądku oczywiście?

[vanilla_sky7]

Mi też zdarza się zanadto podnieść głos, ale cóz-jesteśmy tylko ludżmi,
miewamy gorsze i lepsze dni. Jedni z nas to uosobienia cierpliwości a inni to
nerwusy, i tym jest trudniej zapanować nad nerwami.
Najgorzej jest gdy nasz gorszy dzień zbiegnie się z gorszym dniem dziecka
Poza tym zgadzam się z Magdaleną18: dziecko, na które nigdy nikt nie podniósł
głosu może być w szoku gdy np. krzyknie na nie nauczycielka w szkole.