reagowanie na płacz dziecka

[edyta-ziel]

no własnie jak reagować i kiedy? Mam 5-cio miesięcznego synka który zaczął od
niedawna płakać z nudów (czy też z niezaspokojonej ciekawości świata
Wcześniej raczej szybko reagowałam ale to były płacze związane z problemami
brzuszkowymi, jak się czegoś przestraszył itp. Teraz ewidentnie płacze z
nudów. Wczesniej potrafił obracać jedną zabawkę przez 15 min. i go to bawiło,
teraz jak kładę go na puzzlach piankowych obkładam zabawkami to po 5 minutach
jest ryk. No i nie wiem czy mam zaraz mu pomagać czy odczekac trochę... ile?
Bo z jednej strony nie chciałabym żeby się nauczył że ledwie stęknie to już
biegnę, a z drugiej takie przekonanie, że wystarczy popłakac odpowiednio długo
i intensywnie i w końcu mama przyjdzie też nie jest dobre. Co zrobić żeby
bawił sie trochę sam. Ja chętnie sie z nim bawię ale chciałabym żeby też uczył
sie samodzielności. Może jest to związane z rozwojem bo teraz umie tylko
przewracac sie na brzuszek, a nie umie z powrotem i nie umie pełzać i widzę że
go to frustruje. Pewnie jak już będzie umiał popełznąć po jakąś zabawkę będzie
trochę lepiej ale nie chciałabym na tym etapie zrobić jakichś błędów, za które
później będę pokutować. Doradźcie coś proszę... Może jednak lepiej reagować od
razu i czekac aż z tego wyrośnie?

[mika_p]

Oczywiście, ze reagować. Przekonanie, że mama zawsze przyjdzie, jest dziecku
niezbędne dla poczucia bezpieczeństwa, a poczucie bezpieczeństwa jest niezbędne
dla prawidłowego rozwoju. Dziecko, które czuje się bezpieczenie, nie boi się i
w pewnym momencie odrywa się od mamy i idzie poznawać świat bo wie, ze mama
jest tam gdzie trzeba. Dziecko nauczone, że wystarczy mamę spuścic z oka, zeby
zniknęła i nie wracała, nie da się od mamy tak łatwo odlepić. Proste.

[vanilla_sky7]

Też uważam że trzeba reagować, zwłaszcza ze dziecko jest jeszcze malutkie.
Dziecko w ten sposób sygnalizuje ze potrzebuje ciebie.
Jesteś teraz dla niego całym światem, najważniejsza jedyna mamusia, na której
zawsze mozna polegać. Nie bój sie, że rozpieścisz dziecko w ten sposób, na
pewno nie w wieku 5 miesięcy.
Jeszcze dużo czasu upłynie, zanim dziecko będzie próbowało płaczem wymusić np.
zakup cukierka

[vharia]

Nie liczyłabym na to, że niemowle bedzie bawiło się samo zadowalająco długo dla
dorosłego
Podobno przedszkolanki twierdzą, zę w I grupie w przedszkolu (!!!) maluchy bawia
sie w jedna zabawę około 5-max 8 minut. Później sie nudzą i rozłażą. No to
czego wymagać od niemowlęcia.

[joakal]

jeśli faktycznie płacze to należy reagować
jeśli tylko marudzi to nie, poczekać i zobaczyć co będzie robił, można też powiedzieć coś do dziecka albo dać zabawkę ale nie brać go od razu na ręce
pewnie już rozróżniasz kiedy twoje dziecko płacze bo cię potrzebuje a kiedy po prostu marudzi
jeżeli dziecko marudzi to szybko powinno znaleźć sobie jakąś rozrywkę - moja córeczka w tym wieku potrafiła chwilę sama się zając, czasami nie mogłam do niej od razu podejść gdy marudziła i jak już wreszcie podchodziłam to okazywało się że sama się sobą zajęła
i wbrew wcześniejszym opiniom nie ma teraz problemów z poznawaniem świata - wie za to, że mama też człowiek i czasami musi się zająć innymi sprawami

[edyta-ziel]

dzięki za odpowiedzi
Trochę mnie to podbudowało bo wszyscy mi wmawiaja że kręcę bicz na siebie. Młody
chce żebym mu poświęcała maksimum uwagi i ja na szczęście mam na to czas i
(jeszcze chęci. Może faktycznie na wychowywanie przyjdzie czas później....

[haganna]

Bawił się trochę sam? Możesz tego oczekiwać od kilkulatka, ale nie od 5-
ciomiesięcznego niemowlęcia!!!
Płacze z nudów? Jessuuu! Na głowę upadłaś kobieto! Zajmij się dzieckiem!
Wymagać od 5-ciomiesięczniaka samodzielności - a to dobre!

[saba30]

Pewnie - dziecko staje sie coraz bardziej ciekawe świata - więc mu go pokazuj!!

[kosciotrupek]

Ja też sie zgadzam z tymi, którzy piszą, żeby reagować i podchodzić jak tylko
możesz na każdy płacz. Pewnie, ze są sytuacje, kiedy nie można podlecieć od
razu, wtedy z kolei można mówić coś do dziecka, śpiewaać - żeby słýszało głos
mamy. Ale jeśli możesz podejść, to podejdź do niego, spróbuj się z nim pobawić,
pokaż mu coś nowego, weź na ręce. Nie rozpieścisz go tym absolutnie. Każda mama
w tym momencie daje za przykład swoje dziecko, więc ja też opiszę Ci krótko moją
sytuacje. Otóż mój synek przez pierwsze 3 tygodnie życia leżał w inkubatorze, w
szpitalu, a ja w domu z zakrzepicą. Nie widzieliśmy sie więc przez ten czas
wcale. Skutek był taki, że gdy tylko "dostałam go w swoje ręce", to nie
wypuściłam go aż do mniej więcej 6 miesiąca życia. Wszystko w domu robiłam w nim
na rękach (włącznie z pieczeniem ciasta, gotowaniem, sprzątaniem itp )), a
jak nie był na rękach, to się z nim bawiłam, też bez przerwy. A, nie, przerwy w
zabawie były w czasie karmienia, to był mój czas na poczytanie sobie itp. No i
wszyscy trąbili, że wyrośnie z niego maminsynek i mazgaj. A tu proszę - fakt, że
uwielbia się przytulać do mnie (ma 16,5 miesiąca), ale dwa razy w tygodniu
zostaje z opiekunką, bez płaczu, sam potrafi się bawić przez godzinę nawet,
zanim zacznie szukać towarzystwa, prawie bez przerwy się śmieje (opinia
dziadków) i generalnie jest bardzo pogodnym dzieckiem. Myślę, że bardzo dużo dał
tutaj ten okres bycia z mamą na okrągło - nacieszył się i teraz juz może powoli
odchodzić ode mnie.
Wychodzę z założenia, że w tym najwcześniejszym okresie (5 m-cy to jeszcze to)
kształtuje się u człowieka zaufanie do świata. Jeżeli świat (w osobie mamy i
taty) odpowiada na potrzeby dziecka, to ono ufa mu, nie boi się ludzi, staje się
śmiałe i otwarte. A jeśli rodzice na to wołanie nie odpowiadają, to dziecko uczy
się, że nie warto wołać, "nie ma tam nikogo, kto może mi pomóc, w efekcie - nie
ma komu ufać".

[karmasz]

Ja mam mieszane uczucia co do reagowania na kazdy placz. Oczywiscie,ze dziecko
musi ufac i wiedziec,ze mama zawsze przyjdzie i zawsze bedzie przy nim jak
bedzie tego potrzebowac.Musi wiedziec,ze mama wychodzi i zawsze wroci.Ale jak ma
sie tego nauczyc skoro mama nie wychodzi... Pewnie 5 mies.dziecko jest jeszcze
za male na taka nauke ale kiedy jest juz na tyle duze zeby zrozumiec,ze musi
czasem samo sie pobawic,ze nie moze rodzicow szantazowac swoim placzem? Kiedy
jest ten czas/wiek? Jesli od urodzenia mama nie zostawia dziecka samego.Leci na
kazde mrukniecie,wyciaga z wozka bo sie skrzywil i pewnie zaraz bedzie plakac.
Daje sie pobawic wszystkim co dziecko sobie upatrzy bo malec sie denerwuje i
placze bo nie dostal tego czego chce.W jakim wieku nagle mozna dziecku zaczac
tlumaczyc,ze jestes juz duzy i trzeba zmienic zasady bo mamusia ma juz ciebie
dosyc? Dlatego nie jestem przekonana jaka metoda jest wlasciwa. Pewnie kazdy
musi wypracowac ja sam z wlasnym dzieckiem. Wydaje mi sie,ze jesli 5 mies
zaczyna plakac.Trzeba do niego podejsc,usiasc obok pogadac,podac inna zabawke i
znowu wyjsc.Nie brac od razu na rece jesli da rade. Jesli dziecko marudzi trzeba
do niego mowic,zeby slyszal nasz glos z innego pomieszczenia,zeby wiedzial,ze
jestesmy niedaleko. Czym dziecko bedzie starsze trzeba umiec odroznic placz bo
cos sie zlego dzieje od placzu ktorym dziecko chce nas wychowac i
terroryzowac.Trzeba czasem zostawic dziecko samo ,zeby mialo cel by sie nauczych
siegac po zabawke,jak bedzie starsze musi miec motywacje by sie przekrecic
,przesunac itd.

Pewnie dlatego tak sie nakrecilam,bo wlasnie bylam z dzieckiem u kolezanki ktora
ma roczniaka. I to co wyrabia ten malec z matka w glowie mi sie nie miesci.
Chcial jeszcze "wychowac" mnie i moje dziecko ale ja jesten odporna na takie
szantaze.

[igielka6]

Nie za ostro? Przecież nie chciała, żeby poszedł na spacer, tylko
zainteresował się czymś na kilkam inut (nie godzin). Każda mama ma obowiązki
nie tylko przy dzieciach i nie można go ciągle targać na rękach. Uważam pytanie
za uzasadnione i słuszne.

[igielka6]

Jak już wcześniej napisano, na pewno rozponajesz, kiedy maluszek płacze na
prawdę, a kiedy marudzi.
Na pewno jest ciekawy świata i będzie wymagał coraz to nowszych bodźców. Mam
córeczkę w tym smym wieku. Też obraca się na brzuszek, a potem nie bardzo umie
z powrotem.
Moja taktyka jest następująca. Jak ją przewijam, ubieram itd, mówię do niej jak
najwięcej, pieszczę, całuję itd, żeby mogła się nasycić bliskością. Jak już
beknie po jedzeniu, mówię do niej, że teraz chwilkę sobie posiedzi w
leżaczku=bujaczku, żeby jej sie w brzuszku ułożyło. Zawieszam oczywiście
zabawki, spokojnie usadzam i przypinam i mówię "zobacz, jak super" i pokazuję
zabawki. Nie daję więcej niż 3 , żeby nie zasłonić widoku. Spokojnie wtaję i
generalnie poruszam się powoli, spokojnie i powoli i staram się do niej mówić.
W zalężności od dnia posiedzi i pobawi się 10-30 min. Za każdym razem, jak
wchodzę, czy wychodzę z pokoju, to do niej mówię.
Lubi też bawić się na macie gomnastycznej, bo zabawki są nie tylko na dole, ale
też na górze. Jak po nie sięga, to się obraca odruchowo na plecki.
Świetnie sprawdzają się zabawki z lusterkiem nietłukącym, bo wtedy ma
towarzystwo.
Generalnie myślę, że wszystko zależy od dziecka. Synek dużo łatwiej się
koncentrował i dłużej bawił jedną zabawką. Ale też przyzwyczajenia. Mała miała
straszne kolki , więc też sporo czasu spędzała na rękach. Początkowo nie
chciała w leżaczku zostawać w ogóle sama. Jak przy niej klęczałam było ok, ale
nie mogłam odejść. I tak stopniowo. Zainteresowałam ją zabawkami. Najpierw
odeszłam tylko kawałek, potem dalej i na dłużej itd.
Spróbuj może małemu zainstalować miejsce zabawy w pomieszczeniu, gdzie akurat
zammierzasz coś robić. Mów do niego i opwiadaj o czym kolwiek.Nawet o tym, co
robisz. My z małą w ten sposób gotujemy obiady. Ona w leżaczku z zabawkami i
obserwuje, jak krzątam się po kuchni.
Na pewno nie zostawiaj, jak płacze, bo efekt będzie odwrotny, niż chcesz
osiągnąć. Jak marudzi, odezwij się do niego, uspokajaj, że jesteś, że nie
zostwiłaś samego, straj się, żeby jak najdłużej nie podchodzić. Ale jak się nie
uspokaja, to podejdź. Nie bierz od razu na ręce. Spróbuj zainteresować czymś,
jak nie skutkuje, to przytul i uspokój i spróbuj w innym miejscu. Nie zostawiaj
na pastwę losu, bo znienawidzi miejsce zabaw, źle je kojarząc.
Poza tym cierpliwości. Jest jeszcze mały. Urośnie, będzie więcej potrafił, to
łatwiej będzie go czymś zająć.
Aha! A próbowałaś karuzelki? Moje dzieci, jak sroka w kość. Obooje można było
nią zjać na naprawdę długo. Mała już łapie za zabawki i siłuje się z nimi.