dziecko szczesliwe

[oliv2]

pytanie czysto teoretyczne: jak myslicie drogie Mamy, od czego zalezy ze
dziecko w pozniejszym wieku/jako dorosly bedzie optymistycznie patrzec na
swiat, bedzie miec w sobie wiecej pozytywnej energi?? czy to bardziej kwestia
tego ze jedno sie po prostu rodzi takie a drugie inne, czy wiekszy wplywa ma
tu doswiadczenia z dziecinstwa: szczesliwy dom, brak klotni, poczucie
bezpieczenstwa?
pozdrawiam

wychowanie

[vharia]

zdecydowanie stawiam na doświadczenia życiowe, głównie to, czym "nasiąkło" w
domu. Poczucie bezpieczeństwa, wpojone poczucie własnej wartości, poczucie
humoru rodziców, którego dziecko sie nauczy. I system wartości, który pozwoli mu
zorganizować sobie życie w satysfakcjonujący sposób.
Myślę, że są predyspozycje wrodzone, ale WSZYSTKO można popsuć, wzglednie dużo
naprawic.

[crusk]

Myślę, że cechy wrodzone mają duże znaczenie, ale chyba stawiam na doświadczenie życiowe i oczywiście „czym skorupka za młodu”
Jest takie powiedzenie, że „są dzieci czyste i są dzieci szczęśliwe”. Coś w tym jest – potrzeba poznawania i doświadczania. Można ją skutecznie stłamsić, pozostawić samopas, lub choćby częściowo ukierunkować.

Ważne jest też pielęgnowanie chwil kiedy dziecko zajmuje się sobą i takich kiedy zabawki nie są potrzebne do zabawy, bo wystarczy patyczek, albo własne paluszki, a cała zabawa jest w wyobraźni.
Takie dziecko się nie nudzi i nie zanudza. Takie dziecko chciałoby mieć różne rzeczy, ale nie rozpacza, że ich nie ma. Taki dorosły chciałby mieć wiele, ale potrafi docenić to co ma i pracuje by osiągnąć więcej, ale potrafi cieszyć się życiem. Poczucie humoru też potrzebne jest bardzo, w wydaniu rozdrobnionym, codziennym, żeby urozmaicić mozół codziennego wkładania kapci, mycia zębów, sprzątania zabawek, nie humor „salonowy”.

Jeszcze szacunek od pierwszych dni życia, bo dziecko jest człowiekiem.

[scher]

crusk napisała:

> Myślę, że cechy wrodzone mają duże znaczenie, ale chyba stawiam na
> doświadczenie życiowe i oczywiście „czym skorupka za młodu”

Też tak myślałem. Teraz twierdzę, że cechy wrodzone mają znaczenie decydujące.
Mam dwóch synów: obaj mają szczęśliwe dzieciństwo. Ale skłonności do
malkontenctwa zdradza tylko jeden.

Sz.

[agatka_s]

Nie umiem ocenic co jest wazniejsze (no bo to jak zawsze jest sprawa
indywidualna:jakies traumatyczne przezycia nawet najwiekszego optymiste uczynia
kaleka emocjonalna itp sa najrozniejsze losy ludzkie).

niemniej z wlasnych doswiadczen widze jak olbrzymie znaczenia ma niejako
wrodzone podejscie do swiata i zycia. Moj syn jest cudownym optymista i
radosnym dzieckiem, i takie dziecko poprostu latwiej sie wychowuje.

Jakos tak odpukac wszystko poprostu samo sie uklada, i to jest jak kolo
zamachowe-on daje sie lubic i tym samym odpowiada mu otoczenie, ja cala
rodzina, koledzy nauczyciele. Takiemu radosnemu i bezproblemowemu dziecku jest
poprostu latwiej. Naturalnie takim sympatycznym rozesmianym dzieciom otoczenie
odpowiada tym samym. Czasem mnie to troche niepokoi, bo moj syn nie zaznal do
tej pory niczego zlego, jakos zawsze ma "z gorki", ale kiedys to sie moze
zmienic.

Mam nadzieje ze nawet gdyby cos niemilego go spotkalo tak optymistyczny
stosunek do zycia mu zostanie juz na zawsze ! Moja rola jest raczej minimalna,
ja tylko jego radosc zycia pielegnuje, ale podstawa to jednak to jakim sie
urodzil.

[dorota.konowrocka]

Też mam takiego syna i też wydaje mi się, ze taki się po prostu urodził. Drugi
też jest bardzo spokojny i pozytywnie nastawiony do życia i też wydaje mi się,
że takiego dostałam już na porodówce Ja sama dzieciństwo miałam różne, raz
lepiej, raz gorzej, ale też wydaje mi się, ze to, że teraz mam dobre,
spełniające sie życie, wynika z tego, ze gdzies w środku miałam jakies dość
znaczne pokłady siły życiowej, odporności na przeszkody, optymizmu i
przekonania, ze sama dam sobie radę. Także stawiam na geny - choć oczywiście
środowisko nawet najlepszego osobnika moze zamordować Ale dobre dzieciństwo
nie zrobi z marudy wesołka.

Dorota

[bri]

Moim zdaniem wrodzony temperament ma kluczowe znaczenie. Niektóre dzieci od
urodzenia są marudne i ciągle niezadowolone a inne pogodne i wesołe.

[magdalena18]

Pytanie jacy są rodzice tych dzieci.

[titta]

Marudni rodzice, z lekkimi sklonnosciami do depresji tez moga miec szczesliwe i
pogodne dziecko. I odwrotnie. To geny decyduja o pozimie roznych
neuroprzekaznikow i hormonow ( a one z kolei o naszysm samopoczuciu i podejscu
do swaita) ale dziedziczenie nie jest takie proste. (Moja babcia tryskala
radoscia zycia, mama jest typowa malkontetka, ja i ojciec roznie, a brat jest
niepoprawny optymista .
Rodzice powinni pomoc dziecku poznac wlasne slabosc i pokazac sposoby radzenia
sobie z nimi. Optymisty z depresyjnego malkontenta nie zrobia ale moga mu pomoc
to "cos" co wyje i marudzi w srodku wziasc w ryzy.

[bri]

Zgadzam się - napisałam, że wrodzony temperament ma kluczowe znaczenie, ale
oczywiście to nie jest jedyny czynnik. Z pewnością np. skrajnie złe warunki
mogą całkowicie zabić w dziecku naturalną radość życia. Zresztą w dorosłym też.

[mchopka]

Ja znalażłam odpowiedz w tej ksiązce dziecko.zlotemysli.pl/kingap.php

[agawamala]

Uważam, że wiele zależy od tego czy dziecko wychowuje się w normalnym domu.
Normalny dom to: pełna rodzina ( matka+ ojciec + dzieck/dzieci) i to nie
ojciec , którego potomstwo widzi 5 minut dziennie przed telewizorem, a taki,
który uczestniczy w wychowaniu.
Normalny dom, to także do, w którym każdy zna swoje miejsce, ma prawa i
obowiązki, jest szanowany i szanuje innych. Rodzice nie wmawiają dzieciom
genialności, wyznaczają bezpieczną granicę, są konsekwentni,.
Normalny dom, to także dom "żywy" - niekoniecznie taki, w którym rodzice
wyjazają sobie z dzióbków- mogą się pokłócić, mieć odrębne zdania, dyskutować,
ale bez obrażania partnera a już napewno bez rękoczynów.
O tym, że jest to dom bez nadużywania alkoholu czy przemocy nie muszę wspominać.
Normalny dom, to także taki, w którym zaspakaja się potrzeby dzieci
emocjonalne , finansowe, dba o naukę, wakacje itp.

[monia145]

Agawamala, dlaczego mam wrażenie, że piszesz o swoim domu?

[agawamala]

Bo zrobiliśmy z mężem wszystko, aby nasze dzieci były szczęśliwe. I kiedyś same
nam o tym opowiedziały.

[nangaparbat3]

Szczęśliwe dzieci mają szczęśliwych rodziców, po prostu.

[steffa]

Na pewno jest to kwestia charakteru, potem wychowania.
Staram się nie przekazywać swojemu dziecku moich schiz i fobii. Akceptuję go i wspieram. Co innego
można robić. Moje dziecko jest nadzwyczaj pogodne i szczęśliwe, aż sama się dziwię.

[emag1]

to nie chodzi o to zeby nie przekazywać dziecku swoich schiz i fobii. i tak sie
nie da. najwazniejsze jest to zeby dziecko widziało, ze pomimo ze sie czegos
obawiasz, potrafisz sobie z tym poradzic.
tak jak poprzedniczki/cy uwazam ze szczesliwy rodzic=szczesliwe dziecko.
szczesliwy nie oznacza przeciez wiecznie rozradzowany i usmiechniety. przez
bycie szczesliwym rozumiem bycie w zgodzie z samym soba.