czy to jest normalne???dwulatek

[all1501]

Mój dwulatek (2,4 latka) przechodzi siebie. Szczerze mówiąc mam juz go dość i
wszyscy wokoło takze. Nie mówi nic z wyjątkiem 10 słów. Chodzimy do logopedy
ale na razie efektów nie widać. Ostatnio na wizycie dal popis swojej
upartości i nie chciał nic robić poza układaniem klocków a jak mu pani nie
pozwoliła to ryk i złości.Mam często wrażenie ze jest głuchy bo powtarzam po
10 razy i nic, ale ostatnio jak chiał isc na pole to robił szybciutko
wszystko co chciałam: wyłączył TV, przyniósł butki itp., no i mam problem czy
nie słyszy czy tez ma słuch wybiórczy. A do tego rozpiera go energia, poza 2-
3 godzinami snu przed południem ciągle biega skacze wszędzie włazi, niszczy
wszysko co mu stanie na drodze. A jak nie to złości i agresja, bicie
wszystkich dookoła.Porafi w ramach buntu położyć sie na chodniku czy ulicy. A
na placu zabaw rozwala dzieciom zamki, babki, sypie piachem, zabiera zabawki
musi wejsc nawet na najwiekszą zjezdzalnie i to sam, wisieć na drązku,
chodzic po równoważni sam...stworzyłam jakiegos potwora. A z placu zabaw
wychodzi z rykiem i to na siłę wzięty na ręce. Rodzice sie na mnie patrzą jak
na jakąś wyrodną matke...a na niego jak na upośledzone dziecko bo jest
większy od 3 czasem 4 latków a mówi po chińsku....ja moge sobie mówić ale nic
nie pomaga...siedziałby tam cały dzień i byłoby mu mało....co ja mam z nim
robić, jak postępować, bo juz nie mam siły...choc są chwile gdy da mi buzi i
przytuli sie wtedy na chwile zapominam ze jest takim małym bandytą...

[mika_p]

Brzmi całkiem normalnie.
NIe stworzyłas potwora, dwulatki takie są.

Rób to co dotychczas, stawiaj granice gdzie trzeba, histerie ignoruj, własną
wolę przeprowadzaj gdzie musisz i czekaj. W końcu wyrosnie ci miłe dziecko.

normalny dwulatek

[anetina]

taki jak mój
chociaż Mały nie przechodził buntu 2-latka drastycznie
z placu zabaw zawsze z krzykiem niosę go w rękach albo wsadzam do samochodu
ale na naszym placu zabaw nie ma dziecka, które by samo chętnie wyszło w
trakcie zabawy

mówi ogólnie niewiele, ale powoli zaczyna powtarzać słowa
a tym bardziej nie jest to powód do chodzenia do logopedy

z chłopcem, który nie mówi albo mówi niewiele, idzie się do logopedy dopiero po
3 urodzinach

[flimoni]

Moja Ania ledwo co skonczyla 2lata a zachowanie ktore opisujesz jest juz od
dawna dobrze znane. Moja corka tez jest bardzo ruchliwa. Co do krzykow, to
stosuje prosta metode i o dziwo dziala. W sytuacji gdy chce wymusiac cos
krzykiem informuje ja spokojnym glosem (nie krzykiem i zloscia) ze nie moge z
nia rozmawiac jest sie tak zachowuje i ze bede z nia sie bawic jak sie uspokoi.
Mowie ze nie moge a nie nie chce.
Oczywiscie na poczatku sytuacje byly takie ze wrzeszczala i walila glowa przez
30 min i im dluzej ja sie nie odzywalam to ona wsciekala sie coraz bardziej. W
koncu zrozumiala na czym "zabawa" polega i zaproponowala ze sama pojdzie do
swojego lozeczka rzekomo spac. OK, corciu, idz !
Po 5minutach slysze:"Mamusiu juz nie placze"- glos calkiem radosny. Dobrze
coreczko to przyjdz do mie to sie pobawimy. Nagradzam dobre zachowanie, zle
karze lub ignoruje- same ignorowanie jest kara tylko dziecko musi wiedziec ze
ignoruje sie zachowanie a nie dziecko.
Za kazdym razem histeria trwala krocej.
Wiem, ze w miejscach publicznych takie zachowanie dziecka przysparza nam
wstydu, ale spobuj sie do tego zdystansowac. Ja poprostu sie nie rozgladam i
koncentruje sie na corce. Generalnie mam gdzies co sobie ktos pomysli, ja
wlasnie wychowuje corke i tyle. ))
Musze przyznac ze nie jestem matka ktora umie stawiac granice i czesto
przychodzi mi to z trudem, ale widze tego wymierne efekty i staram sie tego
trzymac.
W brew pozorom stawianie granic dla dzieci jest przejawem milosci i jezeli tak
jak ja masz z tym problem to staraj sie w ten sposob o tym myslec.
Zycze wytrwalosci i pozdrawiam.
Ela

[neomia]

Jak najbardziej normalny!
Nie obwiniaj go, że nie mówi. Efekty u logopedy będą widoczne za kilka miesięcy
i zobaczysz jak mowa ruszy. Daj czas małemu i motywuj. Może wizyty u logopedy
go nudzą, są mało interesujące, a może jesteś z nim podczas ćwiczeń? Wtedy
warto zostawić go sam na sam z logopedą. Za dwa czy cztery miesiące zapomni o
buncie i będzie chętny do współpracy. Tak było z moimi Miśkami, a od pół
miesiąca nie te same dzieci - chętne do współpracy, już się nie wstydzą,mowa
ruszyła, choć czasami przepychanki na zęby i nogi pojawią się.
Gdy synek chce leżec na chodniku, pozwól mu chwilę, odwróć uwagę... Gdy psuje
dzieciom w piaskownicy zamki - powiedz co się stanie, gdy nadal będzie psocić i
gdy nie pomoże wyprowadź z piaskownicy.
Odpręż się, daj sobie luz i w ciężkich chwilach znajdź pozytywne cechy synka
albo policz do dziesięciu. I bądź konsekwentna.

[all1501]

ja chyba mieszkam w jakimś dziwnym miejscu bo ja widze same grzeczne dwulatki
co słuchają mamy i taty. Ale widocznie tak juz jest na tym swiecie ze muszą być
i te grzeczne i te łobuzowate dzieciaczki. Pozdrawiam mamusie niesfornych
dwulatków.

[lolinka2]

wiesz, bo nieraz jest tak, ze dwulatki (i starsze) są pokazowo idealne ale w
domu.... to juz tylko rodzice wiedzą. Mam taki czteroletni przypadek ) Na
zewnątrz cudo - wszyscy mówią 'och, jak wam dobrze. macie takie kochane
dziecko." Natomiast (i to już tylko my wiemy niestety) w domu to samo dziecko
wymaga zelaznej ręki, zelaznych nerwów, zelaznej cierpliwości i żelaznej
konsekwencji - inaczej nie byłoby idealne NIGDZIE, a w domu zdecydowanie nadal
nie jest, jest po prostu normalna - i też żelazna - ma zelazną siłę woli...

[jacksparrow1]

Moj syn rozgadal sie dopiero jak skonczyl 3 lata.
Do tej pory dzieciarnia(5.9) ma wybiorczy sluch.powtarzaj po sto razy zeby
poszla ( starsza corka) i zrobila lekcje to jakos odzewu nie ma, ale zapytalam
sie cichutko w kuchni czy ktos chce czekolade - uslyszaly na gorze doskonale i
nie trzeba byklo tego powtarzac.Zobacz - zapytasz sie o cos co dzieciakowi
pasuje - zrozumie i wykona natychmiast, jak cos nie po drodze to bedzie
gluche.Upartosc jest normalna w tym wieku.Nie daj sie tylko sterroryzowac i
twardo stawiaj granice.A na innych sie nie patrz.Niech inni pilnuja wlasnego
nosa.
Powodzenia

[betata1]

Przerabiam te zachowania prawie codziennie. Mam 2,5 letniego synka. Gdy zaczęły
pojawiać się histerie z powrotem do domu z dworu - wnosiłam na siłę małego a on
wrzeszczał jakbym go katowała, że nie raz sąsiadka wyjrzała z domu zeby
zobaczyć co się dzieje. Dziś wracamy na spokojnie. Ale zanim go zgarnę z
piaskownicy to ok. 4 razy mówię mu że już czas iść do domu. Komunikaty typu:
Zaraz musimy iść do domu bo... (nie mamy jeszcze obiadku, Zacznij zbierać swoje
zabawki bo idziemy już do domu, mamusia bierze łopatkę ty wiaderko i wracamy do
domku, później jeszcze wrócimy. trwa to ok. 5 minut ale odnosi sukcesy.
Histeria w centrum handlowym bo on chce na samolot, samochód. Ok. wchodzisz do
jednego pojazdu, który właśnie się zepsuł i nie działa - oszczędzsz 2 zł.
Chwilę posiedzi i idziemy dalej. Obiecujesz,że jak będziecie wychodzić to
wsiądzie do innego pojazdu. Ale pech w tym centrum handlowym wszystko jest
zpsute. Zachowania agresywne i złośliwe wobec innych dzieci mogą wynikać z
braku porozumienia między rówieśnikami. Dzieci w tym wieku raczej mówią dość
wyraźnie co usprawnia komunikację między nimi. Twój maluch gdy do nich mówi
jest niezrozumiały i zapewne ignorowany co jeszcze bardziej go złości. Spróbuj
uczestniczyć w zabawie dziecka z rowieśnikami bądz jego tłumaczem dla dzieci. A
mały jeszcze trochę i cię zagada!!!!!

[mstrus1]

do all1501
Moja córa również jest bardzo energiczna, szaleje na placu zabaw a jak trzeba
iść do domu to wrzeszczy że nie, również nie chce mówić - ( ma 2,2 latka) ale
ja jej nie zmuszam do mówienia zresztą jak - wg mnie ona na razie rozwija się
fizycznie. Zauważ że dzieci które już mówią pięknie również recytują wierszyki
nawet w wieku 2 lat nie są tak bardzo sprawne ruchowo.
DAJMY IM CZAS

[azoorek]

Zauwazylam u mojego, ze takie zachowanie wzmaga sie gdy ja jestem nerwowa.
Staram sie nie awanturowac tylko spokojnie z nim rozmawiac (czasami sie nie da,
to odchodze i czekam az sie uspokoi- czasami siedzi na ulicy i placze, ale jak
przemysli sprawe, to idzie za mna. Mam w nosie co inni sobie pomysla). Jak cos
zle zrobi, to wskazuje mu inne rozwiazanie i ztaram sie nie narzekac i nie
strofowac go na kazdym kroku. Oczywiscie nie jest to kosztem wymagan, bo ma
wytyczone granice. Tylko jak probuje je naruszyc, to spokojnie tlumacze mu
poraz setny i podsuwam inna zabawe lub propozycje. Czasami nieskutkuje, ale
jest troche spokojniejszy jak ja ja staram sie spokojnie reagowac. Dzisiaj np.
wywalil mi sok na podloge- dalam mu szmate, zeby wytarl i poraz dziesiaty
pokazalam mu gdzie ma stawiac- jak nie zapomni to postawi. Moj ma ponad 2,5
roku i dopiero ostatnio zaczyna troche powtarzac, ale niewyraznie.

[all1501]

u nas dalej nerwowo ale młody powiedzial dzis na auto "audi" i powtórzył jak
mówilam ze musze nalac kwiatuszkom wody powiedzial "hodi" to chyba znaczyło
wody... mam tylko nadzieje ze wyrosnie z tego buntu ...oby on nie trwal zbyt
długo...chcialabym odetchnąć zanim zacznie dojrzewac )))

[mamiza]

No więc ja mam synka, któy ma 2 latka i 3 miesiące, gada jak najęty, dosłownie
cały czas, wszyscy się dziwią że tak wcześnie wyraźnie mówi, ale ma za to
inny "mankament": w ciągu dnia jak jestem w pracy zajmują się nim dziadkowie i
wtedy jest bardzo grzecznym dzicekie, słuch, wkonuje poelcenia, wszystko je,
natomiarst kiedy ja wracam do domu albo w dni kied mam wolne zamienia się w
prawdziwego marudera, cały czas za mną chodzi i powtarza tylko: mama ukocha,
cały czas chce żebym go nosiła i jeszcze przypomina mu się żebym mu dawała jego
ukochne mleczko, tak tak jeszcze trochę go karmię, tak sobie myślę że to chyba
przez to karmienie tak się zachowuje jak jest ze mną, ale jak sobie pomyślę o
odstawieniu go to jest mi go żal, bo jest taki słodki...co o tym myślicie?

[alua_mm]

Mój synek ma dwa lata. W tygodniu zajmuje sie nim babcia i generalnie jest
zachwycona. Młody jest grzeczny, pogodny, usłuchany. Jest też strasznym gadułą.
W domu natomiast potrafi się czsami bardzo źle zachowywać. Ja uważam, że po
prostu w domu wyzwalają się jego emocje, uczucia (pozytywne i negatywne) z
całego dnia, jego tęsknota za nami. Ostatnio byliśmy na tygodniowych wakacjach -
24 godziny na dobę spędzał z rodzicami i był jak aniołek!! Żadnych krzyków,
złości, histerii. Dwulatek, mimo że potrafi czasem wszystko powiedzieć i dużo
rozumie, nie potrafi jednak wyrazić swoich uczuć słowami, tylko przez swoje
zachowanie.

[husmus]

Mieliśmy podobnie i ekscesy nadal się zdażają, szczególnie - o zgrozo - gdy
jest widownia. Opracowałam taktykę tłumaczenia i odwracania uwagi, czasami
podstępu. I często sytuacja jest zażegnana.

Przykład z piątkowego spaceru - idziemy alejką, na alejce ślimak, więc stoimy i
zachwycamy się, oglądamy. I za chwilę słyszę, żebysmy go .......wzięli do
samochodu. No więc tłumaczę, ze nie można, że jego mama będzie płakała i tym
podobne dziwolągi. Zrozumiał kiedy powiedziałam, ze przecież ..... nie mamy w
samochodzie fotelika dla ślimaka)))))))))
Pozdrawiamy i życzymy cierpliwosci.

[jasiek33]

Ja naprawdę powinnam iść na kolanach do Czestochowy....
nie zazdroszczę takiego zachowania - nei chcę krytykowac , bo jako matka prawie
3 latka, wiem ,że wychowanie dzieci to ciężka harówa ale mnie trochę denerwują
takie zachowania dzieci. I przyklaskiwanei, ze to normalne. Moim zdaniem nie
jest to normalne. Moje dizecko jest baaardzo żywe, gada non stop odkad skończył
2 lata - pełnymi zdaniami, wyraźnie, na temat, zna wszytskie literki, cyferki.
Zna piosenki , wierszyki na kazdy temat. Potrafi w paiskownicy podejśc do
dziecka i poprosić o zabawke albo zapyatć czy moze się pobawić . I co słyszy?
NIEEEEEEEEEEEEEEEEE. Histeryczny wrzask ze strony 2, 3 latków. Zabieranie a
raczej wyrywanie zabawek to norma. I ucieka zszokowany do mnie bo nie wie co
sie dzieje? I co ja mam mu powiedzieć? Zeby nie zginął w tym tłumie tłumaczę
mu, zeby robił to samo!!!! Paranoja! Bo ja musze moje dziecko dostosować do
jakiś rozwrzeszcanych, niegrzecznych dzieci. I ja juz nie wiem czy to ja jestem
nienormalna?, moje dziecko dziwne? czy otoczenie?Wiem, zę zaraz spotka mnie
krytyka ale prawda jest taka, ze przyklaskujecie na opisane wyżej zachowania i
uważacie, ze to noramlne. Zamiast tłmaczyć i wychowywać.
Moje dziecko też nie jest święte ale nigdy do tej pory nie musiałam sie za
niego wstydzić a na dzieci zachowujace sie w opisany sposób i ich mamusie
patrzę z zażenowaniem (rozumiejąc przy tym jednostowe zachowania dzieci)
Generalnie chciałam powiedzieć, ze to nei jest normalne i moze należałoby
spedzać wiećej efektywnego czasu z dzieckiem, zainteresowac go czymś, spróbowac
ustalić jakeiś zasady ...
Ania

[azoorek]

Dla mnie akurat takie zachowanie nie jest normalne i ciesz sie, ze masz
spokojne dziecko. Zaborczosc wzgledem zabawek itp. jest normalnym etapem w
rozwoju, a dziecko przechodzi rozne okresy w rozwoju- raz jest pod gorke, raz z
gorki. Nie narzekam na swojego, bo slucha co sie do niego mowi i ostatnio
widze, ze zaczyna bardziej racjonalnie podchodzic do roznych rzeczy, bo coraz
wiecej rozumie. Ale zdarzaja sie sytuacje, ze co 50 metrow kladzie mi sie na
ulice i wrzeszczy- zwlaszcza jak sie uczuli na cos (wiec radze mnie oceniac, bo
przyczyny zachowan sa rozne)- a doniedawna tez uwazalam, ze mam aniolka, bo nie
plakal, nie awanturowal sie. Dwulatek roznie moze reagowac- jeden jest bardziej
rozwiniety i nastawiony na kontakt, inny mniej- dzieci to mali egoisci. W
takiej sytuacji (zabawa w piaskownicy) mowie swojemu, ze jak nie chce sie
dzielic, to niech tego nie robi- jak czegos nie mam ochoty robic, to tez tego
nie robie- i mnie smieszy jak nianie czy mamy w takiej sytuacji wyzywaja dzieci
od sobkow czy niegrzecznych dzieci. Zreszta uwazam, ze to jest pozytywna
oznaka, bo widac, ze dziecko zaczyna ma wlasne zdanie i zaczyna je akcentowac-
inna sprawa jest stawianie granic i rozwiazywanie problemow. Mnie natomiast
dziwi jak widze, ze dziecko dostaje klapa w tylek za takie zachowanie- dwulatek
ma prawo nie panowac nad soba, bo jest maly, rowija sie i ma prawo do bledow
(zreszta czesto rodzice nie wymagaja od siebie samych, a jak dziecko nasladuje
ich zachowanie, to jest wielkie oburzenie i kara).

[jasiek33]

Uwierz mi, że jestem faktycznie dumna , ze mam takie dziecko.
Mnie nie chodzi o dawanie klapsów za to, ze dziecko nie chce podzielić sie
zabawką. I rozumiem,że dzieci zaczynają mieć poczucie włąsnosci. Mnie chodzi o
to, ze należy dziecku tłumaczyć, rozmawiać z nim, pokazywać , ze nie zawsze
mogą sie bawić same - że są inne dzieci dokoła nich, inni ludzie, że są dzieci
które nie mają zabawek (w ogóle albo akurat w tej chwili), co by było gdyby one
nie miały zabawek i ktos nie chciał sie podzielić....Jest sto tematów, które
przy takiej okazji można poruszyć.
I jak sie siedzi z dizeckiem w piaskwonicy to jest to akurat dobry moment, zeby
próbować ukształotować jego stosunki z rówieśniakami a nie plotkowac z inymi
mamami.
Ale moze ja mam akurat takie podejście do rzeczy bo pracuję i ten czas który
spędzam z synem staram sie spędzac efektywnie, moze jestem mniej zmęczona i
sfrustrowana - nie wiem ale moze coś w tym jest. staram sie mojego syan
traktować poważnie, rozmawiam z nim o wszystkim, informuje go o różnych, nawet
poważnych , naszych decyzjach, daję mu prawo wyboru (często oczywiscie
wirtualne ale póki co on ma swiadomosć , ze jest traktowany serio). Po prostu
staram sie go wychowywać.
ania

[alua_mm]

Ja się całkowicie z Tobą zgadzam. Mój dwulatek spędza ponad 9 godzin z moją
mamą. Chodzą razem na spacery, plac zabaw, do piaskownicy. On oczywiście ma
takie egoistyczne zapędy żeby zabierać dzieciom zabawki i nie dawać swoich, ale
w takim momencie rodzic/opiekun/nioania MUSI wkroczyć do akcji i wytłumaczyć, że
można komuś pożyczyć zabawkę, zamienić sie na chwilę, bawić się wspólnie. W
dzieciach trzeba kształtować takie zachowania i to jest właśnie rola opiekunów.
Z moim synem nigdy nie ma takich scen, że on się rzuca na ziemię, bo nie chce
wracać do domu. Dziecku to trzeba spokojnie wytłumaczyć, czasem jakoś zachęcić
do powrotu do domu, czasem się umówić, że np. teraz wracamy, a po obiedzie znowu
wyjdziemy. Ja z moim synem często tak robię, a on wie, że jak coś obiecałam, to
tak będzie. Tu jest potrzebna konsekwencja i szczerość. W poprzedniej swojej
wypowiedzi napisałam, że moje dziecko czasami źle się zachowuje w domu. Ale to
jego złe zachowanie to pestka w porównaniu z tym, co czytam na forum o innych
dwulatkach. I tak jak Jasiek mogę powiedzieć, że jestem dumna z mojego dziecka.

[jasiek33]

azorek napisał, ze jak dziecko czegoś nei chce roić to niech nie robi....
ok - teoretycznie w porządku. Tylko w życiu nie jest tak, ze jak sie czegoś nei
chce to sie nie robi. Zeby dorosły człowiek był istota społeczną i żyło mu się
dobrze w społeczeństwie to musi wiedzieć , ze obok niego są inni. I potrzeby
tych "innych" on tez musi uwzględnić. Bo jak będize uwzgledniał tylko swoje to
za 20 lat będizesz czytała posty na emamie o facecie, którego cieżarna zona co
drugi dzień musi się z nim "przespać" bo jak nie to będize niezadowlony. Bo ON
została nauczony , że ma zaspakajać sowje poztreby. Co tam inni...Uważam, ze
jednak dwu, trzy latka powinno sie uczyć zgodnego z zycia z inymi. Na naukę
asertywności jeszce przyjdzie czas...

[surviver_30]

Czytam to wszystko i sama już nie wiem co myśleć... Mój synek ma w tej chwili 2
lata i 4 miesiące i dłuższy czas nie było z nim większych problemów. Przez
wiele godzin siedzi z babciami, bo oboje z mężem pracujemy. Babcie są w
porządku, są konsekwentne, cierpliwe i zdają sobie sprawę, że musimy trzymać
się razem, bo dla nas wszystkich ważną sprawą jest dobre wychowanie małego.
Problem stanowi mój tato, który jest w opozycji do nas wszystkich, bo jemu się
wydaje że najlepiej i najwięcej wie o psychice i wychowaniu dzieci. A tak nie
jest - mały jest z nim grzeczny, ale okazuje się, że nie zna słowa sprzeciwu.
Dziadek na wszystko mu pozwala, pobłaża i właśnie widać tego efekty. Dziadziuś
wyjechał na dwa tygodnie i zaczęły się schody. Synek został z osobami, które
wyznaczają mu wyraźne granice i zaczął sie przeciw temu buntować. Nigdy jeszcze
nie było tak źle. Napady histerii i złości ma codziennie, a czasem nawet kilka
razy. Dla nas to koszmar, ale staramy się jak możemy postepować konsekwentnie.
Wierzcie mi, nerwy mi puszczają i cierpliwość się kończy, ale staram się,żeby
ode mnie dziecko dostawało tylko pozytywną energię. Ale wieczorem po
takiej "użerce" nie raz już z bezsilności i złości się popłakałam.
Dlatego mam mętlik w głowie. Nie chcę mieć niegrzecznego dziecka i od początku
starałam się aby tak było. Złościłam się na tatę, bo niektóre jego metody
wydawały mi się niedopuszczalne. Może jednak on ma lepsze sposoby? Co o tym
myślicie?

[azoorek]

A w sytuacji jak jakis maluch podbiega do niego i wyrywa mu zabawke, to tez ma
sie dzielic? Wlasnie to jest dobry moment na uczenie asertywnosci. Jak sie chce
bawic, to nie moze pozwolic na to, zeby ktos zabieral mu rzeczy bez pytania.
Inna sprawa jest np. wymiana. W odwrotnej sytuacji tez ma wytlumaczone, ze inne
dziecko tez nie chce dac, bo w danej chwili sie bawi- moze poprosic, ale
niekoniecznie dostanie . Czasami obserwuje babcie czy nianie- w takiej sytuacji
jeszcze opierd.. dziecko, za to ze nie chce sie dzielic. Nie dziwie sie, ze nie
chce sie dzielic, bo jak ktos wyrywa mu zabawke, to na pewno ma poczucie
krzywdy. I jeszcze opiekun na niego naskakuje. I nie napisalam, ze wszystko ma
nalezec do niego, tylko ze nie powinien pozwalac, zeby ktos wtracal mu sie w
zabawe bez pytania. A to spora roznica. To tak jakby ktos z torebki wyciagnal
Ci portfel, a maz jeszcze powiedzal, ze powinnas podzielic sie z biedniejszym
(niestety czesc spoleczenstwa tak traktuje kradziez). To samo jest np. z
czestowanie na placyku (czesto nikt sie nie pyta nawet czy moze poczestowac,
tylko od razu daje) czy jakas osoba bierze go za reke i chce "zabrac" od mamy.
Niby to niewinne, bo w koncu nic sie nie stanie, ale moze przyjsc taki dzien,
ze ktos to zrobi w zlych zamiarach. Dziecko powinno wiedzec, ze w niektorych
sytuacja ma prawo protestowac i nie dac (sie).

[daggga]

azoorek napisała:

> A w sytuacji jak jakis maluch podbiega do niego i wyrywa mu zabawke, to tez
ma
> sie dzielic? Wlasnie to jest dobry moment na uczenie asertywnosci.

Nie. Wtedy trzeba uczyć asertywności.
Ale jeśli do mojego dziecka podeszło by drugie i chciało zabawkę, a moje by
wrzasnęło "nieee!" to bym mu powiedziała, że nie wolno tak wrzeszczeć i
skorzystyała z okazji, by wytłumaczyć, ze nalezy się dzielic, bo za chwile moje
dziecko też zapragnie pobawić się zabawką innego dziecka.
Wiadomo, każdy po cichu się cieszy, gdy dfziecko nie daje sobie w kaszę
dmuchać. Ale uwierzcie, to nietrwała radość, łatwo sie obraca przeciw nam i
reszcie świata. Uczmy dzieci życzliwości, której tak wszystkim dziś brakuje.
daga

[mama_4latka]

Ja tylko odnośnie tego, że Twój syn nie chce mówić - mialam z moim synem te
same problemy. Miał ponad 2 lata i poza kilkoma słowami nic nie mówił. Byłam u
paru lekarzy i wszyscy kazali czekać aż skończy 3 lata. I dokładnie tak było
skończył trzy i zaraz potem jakby się odblokował. Teraz ma skończone 4 i gada
jak katarynka (czasem mam dość) i sama się śmieję, jaka byłam niecierpliwa i
nie mogłam się doczekać aż zacznie mówić. Myślę, że niepotrzebnie go męczysz -
od wielu mam słyszałam, że po 3-cim roku życia dziecko się rozgadało. Tym
bardziej, że jest taki ruchliwy - musi mu być ciężko usiedzieć u logopedy.
Odnośnie słuchu - sprawdź, czy w Waszym mieście nie ma poradni logopedyczno -
foniatrycznej lub czegoś podobnego. Ja u nas w takiej przychodni sprawdzałam
synowi słuch. Pozdrawiam.

czy moj, syn jest nienormalny?

[woltom]

Od jakiegos czasu moj synek zachowuje sie nienormalnie, tak to
oceniamy.Kilkakrotnie w ciagu dnia i nocy dostaje szału zupełnie bez
powodu.Budzi się z płaczem i krzykiem, z jednej strony woła mamę, a gdy ta
przychodzi zaczyna ja okładać, trzaska drzwiami rzuca zabawkami.Sytuacje te
zaczynają nas przerastać.Staramy się zachowac cierpliwość, po kilku takich
atakach naprawde ciężko to zrobić.Nie znamy dnia ani godziny.Słabo mówi i
czasami wydawałoby sie ze jest to sprawa utrudnionej komunikacji.Wstyd
gdziekolwiek jechać.zaczynamy się zastanawiać czy nie sa to jakieś zaburzenia.
Pediatra kazała nam sie skontaktowac z neurologiem, ale prawde powiedziawszy,
pewnie usłyszelibyśmy że to my jestesmy nerwowi itd.Co robić? Czekać az
wyrośnie?

[mika_p]

Na pewno matki na forum lepiej ocenią dziecko i rodziców nie widząc go, niz
specjalista, lekarz ze specjalizacją w bezpośrednim kontakcie. Tak więc luz i
czekaj na wypowiedzi.