brak cierpliwości

[doroti6969]

mam dwójkę dzieci - 4 lata i 2 miesiące - i już brakuje mi siły i
cierpliwości do zajmowania się nimi (mój mąż cały dzień pracuje i nic nie
pomaga). najtrudniej jest mi ze starszą, która cały dzień kręci się przy mnie
i chce, żebym się z nią bawiła. a ja często nie wytrzymuję i na nia krzyczę,
a potem mam wyrzuty sumienia, że ją odtrącam. najgorzej jest, jak cały dzień
siedzimy w domu, a ona właśnie jest chory i już trzeci dzień nie wychodzimy
na dwór, gdzie mogłaby się pobawić z innymi dziećmi. czy wasze dzieci też
chcą, żebyście się z nimi ciągle bawiły? jak sobie radzicie z opieką dwójki
dzieci bez wzbudzania zazdrości u starszego?

[misiamalatralalala]

moze czas oddac starszą do przedszkola?

[doroti6969]

teoretycznie chodzi do przedszkola ale tylko do 12.30. odbieram ją przed
leżakowaniem, bo nie chce leżakować, poza tym jeszcze nie dojrzała na tyle,
żeby tak długo przebywać z dziećmi. dużo też choruje - średnio 2 tygodnie w
przedszkolu i tydzień chora.

[lina37]

spruboj twoje 4 -letnie dziecko integrowac w twoje zycie i obowiazki
dzienne ,nie musisz byc doskonala Pania Domu w tym czasie jak masz dwojke
dzieci i to w dodatku jedno z nich ma dopiero 2 mies.Moja corka miala 2 lata
jak urodzil nam sie syn ,moj maz rowniez byl (jest) caly dzien poza domem ,terz
na poczatku usilowalam poknac wszystko ,byc perfekt -stalo sie moja
dewiza ,lecz po czasie zauwazylam-hopa ,zaczyna mi brakowac sil staralam sie to
rozwiazac ale dalej chcialam byc perfekt .O niiie pomyslalam pewnego dnia i po
rozmowie z mezem obnizylam moja poprzeczke i zaczelam WYCHOWYWAC DZIECI na
sprzatanie zawsze mialam czas-nie zajac nie ucieknie.moja dwulatke mialam
zawsze kolo siebie tzn.przewijanie malego ,gotowanie zupekRAZEM,jak maly spal -
zabawa .Sprzatanie domu stalo sie rzecza podrzedna ,robilam to jak maz
wychodzil z dziecmi w wochenende na spacery lub zabiera dzieci na zakupy lub
bawi sie z nimi w drugim pokoju -taki jest jego zadanie w rodzinie nie tylko
zarabianie pieniazkow bo to jest o wiele latwiejsze niz menegerowanie takiej
firmy RODZINA.POgadaj z mezem i powiedz mu czego od niego oczekujesz i w jaki
sposob moze ci pomoc.
powodzenia
lina-mysle o tobie bo znam ten problem

[stypkaa]

Zgadzam się w 100% z Tobą. I mimo, że na razie mamy jedno dziecko (drugie
urodzi się w lutym) to już teraz mam tak ustawione priorytety, że rodzina jest
najważniejsza, a sprzątanie może poczekać.
Na szczęście nie jesteśmy pedantami (co przy dzieciach jest straszne, bo można
sprzątać 24h/24h a i tak nie będzie idealnego porządku), więc jakoś sobie
dajemy radę. Ja ogarniam z grubsza dom jak mały pójdzie spać. Odkurzanie i
mycie podłóg w całym domu to rola męża (zwykle robi to w niedziele, bo nawet w
soboty ostatnio pracuje).
Najgorsze jest zmywanie - ale mamy mocne postanowienie kupienia jak najszyciej
zmywarki - bo jak mawia mój mąż - szkoda życia na zmywanie
Gotuję obiady co 2-3 dni, też wieczorami jak mały pójdzie spać.
Także na razie (póki nie ma drugiego maluszka) cały mój czas po pracy poświęcam
dziecku. Jak jestem bardzo zmęczona to olewam wszystko i po zaśnięciu małego ja
też idę spać. No i jakoś na razie daję radę, chociaż ciążą przy małym dziecku
jest męcząca (ale o ile bardziej "sprawna", bo nie ma czasu na rozczulanie się
nad sobą )

[vharia]

Wiesz, ja mam niewątpliwie łatwiej, bo róznica wieku u nas to 8,5 a nie 4
Jednak nawet w tak korzystnym układzie nie jest łatwo i czasami człowiek nie jak
się nazywa. Ja staram się przede wszystkim wykorzystywać drzemki małego do
kontaktu ze starszą, "narzucam" jej te formy spędzania czasu razem, bo nie
wszystko da się zrobić z tego, co ona zamarzy. Dużo z nią rozmawiam, opowiadam,
wypytuję, nawet śpiewam to, co lubi- robiąć coś innego)) (sprzątanie,
prasowanie itp.) Bardzo dużo jej czytam, bo to mnie najmniej męczy i nie wymaga
"spalania się" intelektualnego, kiedy i tak jestem wykończona. Wciągam ja w
pomoc przy niemowlęciu, ona akurat aż się pali do tego.
Generalnie u nas ok. 2 miesięcy przypadł kryzys i było najcieżej. Potem już z
górki, niemowlę tak szybko się zmienia! Teraz ma 5,5 miesiaca i wszystko już
nieźle funkcjonuje a córka przystosowała się (już chyba całkowicie) do nowej
sytuacji.
Wiem, że mam niewątpliwie łatwiej: chodzi do szkoły, wychodzi na podwórko do
kolezanek sama (choć nie na niewiadomo ile, bo się boję), umie siebie obsłużyć w
dużym zakresie. Życzę duuuużo sił i cierpliwosci, bo wierzę, ze tem poczatkowy
okres jest najważniejszy dla późniejszych kontaktów rodzeństwa i warto dać z
siebie wszystko. Pozdrawiam!!!

[marianna72]

Mi tez jej brak i odziwo mialam jej wiecej na poczatku u nas roznica 2lata i
7miesiecy.
Teraz mlodszy ma 10 miesiecy a starszy 3lata i 6 miesiecy .Taki powazny kryzys
np u mnie zaczal sie ok 8 miesiaca malucha .Moze dlatego ,ze mlodszy stal sie
b.absorbujacy taka mala przylepa maruda no i nie wytrzymuje czasami.
Mam nadzieje ,ze sytuacje z czasem sie unormuje od czwartku starszak idzie do
przedszkola wiec bede sama z maluchem moze jakos nabiore sil.
U nas wlasciwie nie ma specjalnej zazdrosci dzieci sie smieja na swoj widok i
lubia przebywac razem bardziej brakuje mi cierpliwosci z niedospania i ogolnego
zmeczenia no i odbija sie to negatywnie na starszaku.
Czasami az sie dziwie co sie ze mna stalo bo do czasu pojawienia sie malucha
bylam wrecz aniolem cierpliwosci zadnych krzykow wiecznie usmiech na twarzy
jesli cos mnie zdenerwowalo to najwyzej troche musialam sie wygadac wieczorem
mezowi a teraz ehh szkoda gadac(:::

[asias73]

Witaj!
Ja tez mam dwojke,synek 2 miesiace a coreczka 2,5 roku. Itez moja cierpliwosc
pozostawia wiele do zyczenia. Mam do siebie ogromne pretensje,ze trace
panowanie nad soba i krzycze na corcie a przeciez ona tez jest jeszcze malutka.
Kazdy dzien zaczynam z postanowieniem, ze dzis olewam wszystko tylko maluchy
mnie interesuja, bede opanowana i kochana, niestety na tym sie konczy.....
Moze troszke cie pocieszy to,ze nie tylko ty nie wytrzymujesz, jest nas calkiem
wiele.

[daaar0]

O tak. Brak cierpliwości to jest problem, z którym i ja się borykam.
Choć wydaje się, że moja sytuacja jest o wiele lepsza niż przedstawione
powyżej. Mam na razie jedno dziecko(córka 22 m-ce), drugie w drodze. Z małą
dużo pomagają mi moi rodzice (są na emeryturze i kiedy jest pogoda zabierają ją
na spacery).Mała jest baaaardzo żywą i absorbującą osóbką. Często kiedy się z
nią bawię łapię się na tym, że zamiast czerpać z tego radość czuję narastające
znużenie. Kiedy jesteśmy na siebie skazani przez dłuższy czas bywa, że
puszczają mi nerwy i na nią nakrzyczę (np. kiedy któryś z kolei raz pomimo
licznych próśb, a potem gróźb dobiera się do kociej miski). Takie sytuacje
bardzo mnie stresują. Mając pełną świadomość, że nie powinienem, nie potrafię
nad sobą zapanować i kończy się moim krzykiem. Zaraz potem są potężne wyrzuty
sumienia i złość na siebie. Z niepokojem myślę co będzie przy dwójce (

[stypkaa]

Skoro drugie w drodze to może być tak, że to znużenie i brak cierpliwości jest
bezpośrednio związany ze stanem w jakim jesteś. Jednak jak by nie było to w
czasie ciąży hormony wariują, a tu jeszcze trzeba mieć anielską cierpliwość do
dziecka.
Wiem jak to jest, bo u nas też drugie w drodze
Także nie obwiniaj siebie, tylko póki możesz korzystaj z dobrodziejstwa jakim
są dziadkowie. Jak Ty będziesz wypoczęta to będziesz miała więcej cierpliwości.
Takie jest moje zdanie