mama-psycholog chętnie pomoże...

[anna_lidia]

[anna_lidia]

Witajcie!Jestem psychologiem i mamą dwojga dzieci. Aktualnie jestem w domu z
młodszą córeczką i trochę mi brakuje kontaktów z ludźmi. Jeśli macie jakieś
pytania, wątpliwości, potrzebujecie kogoś, kto spojrzy z boku na sytuację, albo
po prostu życzliwie wysłucha - piszcie! Na forum, albo - jeśli wolicie - na
adres gazety. Postaram się odpowiadać wszystkim. Pozdrawiam serdecznie!

[mama_izuni]

Dzień dobry!Akurat ostatnio bardzo potrzebuję pomocy fachowca!!! Jeśli dostanę
odpowiedź będę bardzo wdzięczna. Moja córeczka ma 15,5 miesiąca. Jest bardzo
pogodnym dzieckiem, normalnie rozwiniętym. Jej dzień wygląda następująco:oboje
z mężem pracujemy. W tym czasie z Izunią jest babcia i dziadek. Około południa
Mała kładzie się spać z dziadkiem. Śpi ok. 2-3 godziny. Po 15.00 jak wracamy z
mężem z pracy jemy obiad-wszyscy razem. Potem mamy czas dla dziecka. Chodzimy z
nią na spacery (na zmianę z mężem). Potem bawimy się w domu lub idziemy w
odwiedziny (Iza bardzo lubi jak jest dużo ludzi i dużo się dzieje).Ok. 20.00
kąpiemy oboje Małą, pije mleko i idę z nią spać, tzn. kładę się z nią, a jak
zaśnie wstaję i mam czas dla siebie lub dla męża. Dodam, że w nocy śpię z Izą w
łóżku, a mąż osobno. Córeczka nigdy nie miała większych problemów z
zasypianiem. Przesypia całą noc jak tylko skończyła 6 m-cy. Zasypiała także
ładnie-w ciągu kilku, kilkunastu minut-bez żadnych fochów. Jednak od kilku dni
coś się zmieniło. W ciągu dnia jest wszystko w porządku, a jak idziemy spać
zaczyna się płacz. W przerwach Iza chce pić, jeść, bawić się, wszystko byle
tylko się nie położyć, a wygląda na zmęczoną-trze oczy, pokłada się. Po dwóch
godzinach nie wytrzymuję i usypiam ją na rękach nosząc. Wiem, że to nie jest
wyjście z sytuacji, ale nie wiem co robić. Mała wygląda jakby się czegoś bała.
Może tego, że jak się obudzi rano to mnie nie będzie. Dodam, że jak przychodzi
wieczór, to Iza chce być tylko ze mną. Dosłownie nie mogę nic zrobić, bo jak
jest z tatą to płacze. Nie wiem jak jej i sobie pomóc. Bardzo proszę o
odpowiedż na forum lub na mój adres [e-mail]. Z góry dziękuję!!!

[mama_izuni]

Jeśli inne Mamy wiedzą co zrobić, to również proszę o rady.

[anna_lidia]

Mamo_Izuni - opiszę na podany adres! Pozdrawiam.

[joanna129]

Dzien dobry,
mam nadzieje, ze znajdzie Pani chwile i dla mnie.
Mam synka 14 miesiecznego, ktory , jak mowi nasza Pani doktor- wie czego
chce. ..
Kochamy go z mezem strasznie, chociaz oboje zdecydowalismy sie na powrot do
pracy- 8h. Zajmuje sie nim rodzona ciocia, ktora bardzo zaakceptowal, sadze, ze
pewen zachowania syna uwarunkowane sa proba wymuszenia naszej atencji, bo nie
zawsze z nim jestesmy!


Chcialabym przedstawic zachowania Jakuba, ktore budza moje watpliwosci- nie
jestem pewna jak sobie z nimi poradzic!
1. Synek nie cierpi przebierania i przewijania z pieluchy- probowalam na
lezaco, stojaco- zawsze towarzyszy temu krzyk, krokodyle lzy- mimo spiewania
piosenke, proby zagadania reaguje jakbysmy go ze skory obdzierali -Naprawde
staramy sie to zorbic szybko i spawrnie na haslo idziemy na spacer
przebierze3my sie -0 juz jest WRZASK i np. proby rzucania sie na podloge!!!
Dotyczy to nas i opiekunki! Zamierzam go uczyc niedlugo siadania na nocnik!

2. Obzarstwo- lubi jesc, nie ma nadwagi , chociaz czasami mam wrazenie, ze
jednak jest tego za duzo... kazde wejscie do kuchni zwiazane jest dla niego z
jedzeniem- a ja np. musze cos zrobic.
Nie pozwoli nam zjesc obiadu- chce jesc z nami- chociaz co dopiero jadl,
wariuje jak widzi jedzenie, czyli powinnismy jesc tak ,zeby nie widzial, co
jest niemozliwe, dotyczy glownie nas w domu, na spacerze , obowiazkoweo w
foteliku samochodowym!

3. Problem po powrocie do domu! Cieszymy sie wszyscy , ze sie widzimy, bawimy
sie chwile ale gdy chcemy zjesc obiad- mamy problem!!!
NIGDY nie udalo sie dac Kubie zabawki, wsadzic do fajnego kojca itp. aby dal
nam 15minut na zjedzenie obiadu. Musi byc z nami na kanapie lub wyrywac sie z
krzesleka swojego i podjadac z nami. Jak mamy cos pieczonego,czego nie powinien
jesc i mam dla niego przygotowana przekaske specjalnie dla niego- chce jesc
nasze. Ostatnio aby go chwiel zajac puszczamy mu w tym czasie bajke, zeby go
chwile zajac. Jak maly bawi sie

4. Przechodzi okres "wkyrzania sie" : denerwuje sie i krzyczy za chwile po
sekundzie krzyczy jeszcze gloscniej itp. bo mu sie cos nie podoba...Jak na
chwile wyjde zpokoju i zauwazy to, zaczyna plakac , ze gdzies sobie ide...

5. Zaczal byc leniwy- chodzi za dwie rece ,ale nawet czasami nie chce chodzic
za 1, bo mu niewygodnie, staje przy swoim koszu z zabawkami i non-stop prosi
paluszkiem abym podala mu zabawke, do ktorej "nie moze siegnac", albo rzucamy
sobie pileczke, poczym o nnie chce podejsc do zabawki, bo mu sie nie chce...
tlumacze mu, ze musie cwiczyc da rade sam podjesc itp, ale tu tez uwazam ,
zeprobuje mi pokazac, ze tak bardzi mnie potrzebuje i beze mnie sobie nie
poradzi.

6. Pytanie dodatkowe- jestesmy tuz przed przeprowadzka! Czy powinnismy
spodziewac sie jakies dziwnej rekacji malego na nowe lokum?
Kontakt z rodzina pozostanie bez zmian!


Jezeli ktos ma ochote podzielic sie ze mna spostrzezeniami i radami jak sam
radzil sobie w takich sytuacjach, bede wdzieczna

[blondynka72]

Witam!
Ja mam dokładnie ten sam problem co mam_izuni, tylko moja Mała ma już 18 m-cy.
Dotychczas zasypiała bez problemu teraz buntuje się przeciwko wejściu do
łóżeczka i muszę z nią siedzieć godzinami i czekać aż zaśnie. Czy to minie? Czy
Mała boi się ciemności (chyba nie). I tylko ja mogę z nią być. Już mi Pani
kiedyś doradziła - proszę o pomoc ponownie.
Dziękuję
[e-mail]

[zlamacocha]

Mam pytanie odnośnie IQ. Co oznacza wynik 123? Na czym polega skala słowna, na
czym bezsłowna? Dzięki!

[anna_lidia]

Do zlamacocha: polecam zerknięcie na adres:
www.zdrowie.med.pl/psychologia/badania/skala.html

[zlamacocha]

Dzięki przepiekne.

[ankagoz]

Ja mam pytanie - jak postępować ze swoim dzieckiem

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=48477377&a=48939142
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=47634473&a=47896339
Bardzo proszę o opinię

[barcina]

Witaj!

Mam problem z zasypianiem mojej prawie 22miesięcznej córeczki.
Wieczorem po umyciu ząbków,koło 21 jest papa i buzi dla tatusia i idziemy spać.
Małą kładę na materazyk, ja obok niej i zasypiamy. Najpierw jest gadanie, że
tata, to tłumaczenie, ze tata idzie późńiej spać. A potem się rozkręca i zaczyna
siadać, rozgląać się, rozkopywać nóżkami. Ja ją kłądę, ona dalej , wstaje, rusza
mnie za włosy, ogólnie wcale nie szykuje się do spania. a potem jak ją znowu
kłade po wielu razach to zaczyna się śmiać. i atak znowu i znowu. Gdyby to
trwało 20 minut jak kiedyś to ok, ale to trwa godzinę, a wczoraj 1h i 45 minut.
Nie mam tyle cierpiwości i wkurzam się już na nią, mówię ostrzejszym tonem i
kłae jak wstanie nie tak delikatnie jak na początku.w końcu płacze trochę, bo i
jest zmęczona i też pewnie chciałąby spać.Co zrobić, żeby to tyle nie trwało, bo
i ona się męczy i ja nie mam tyle siły.
Mój brak cierplwości to pewni stąd, że wiem, że to czas zabrany mojemu
odpoczynkowi i byciu sama ze sobą.

Poradź jak postępować, aby zaspypianie nie stało się dla nas piekłem.

To jedna sprawa - bieżąca. A druga już teraz straciła wprawdzie na sile, bo już
piaskownica rzadkos ię zdarza, ale jak robić, gdy.... MOja córeczka od niedawna
jak przychodzi jakieś inne dziecko (poza Natalką i Jankiem których lubi) do
piaskownicy to chowa swoje zabawki jak kurka pod siebie, bardzi się przy tym
spiesząc. Nic nie może od nas inne dziecko pożyczyć, a jak chce wziąść zabawkę,
któą się nie bawi to leci i zabiera. Przeczytałam gdzieć, że to nie wina
rodziców, że dziecko jest egoistyczne i nie chce się dzielić, al enie było
napisane, jak tego dzieck auczyć. Nie wiem co robić, bo nie chcę jej swoim
dziwnym i złym zachowaniem jakoś skrzywdzić. Jak uczyć dzielenia? Dawać dziecku
innemu zabawkę, jak moje nie pozwala, to chyba zły pomysł. Co robić? A może to
samo minie.
POzdrawiam
Ela

[anna_lidia]

Witam!
Może najpierw sprawy "piaskownicowe", bo sytuację ze spaniem muszę sobie
jeszcze poukładać.
Twoja córeczka ma prawie dwa latka. A dla dwulatka jednym z najważniejszych
słów (oprócz "nie" oczywiście ) będzie słowo "to moje". Nie ma to nic
wspólnego z egoizmem, dziecko po prostu zaczyna odkrywać siebie, wyodrębniać
swój świat,i właśnie rozgraniczać na MOJE i NIE MOJE. Pryncypialnie i
zasadniczo, jak to neofita w jakiejś dziedzinie. Posiadanie, pilnowanie daje mu
poczucie bezpieczeństwa i panowania nad wydarzeniami. Oczywiście, że to minie.
Bardzo niedługo córka dojrzeje do myślenia typu "to moje, mogę pożyczyć
Piotrusiowi, on się pobawi, dalej będzie moje", bo teraz nie bardzo potrafi
jeszcze. Ja bym nie zmuszała, broń Boże nie zabierała siłą, od czasu do czasu
można przypominać o możliwości podzielenia się, ale z nastawieniem, że nie jest
to dla dziecka decyzja łatwa. Chwal nawet drobne inicjatywy. Podkreślaj, kiedy
ty się dzielisz,na podstawie tego, co się akurat dzieje tłumacz pojęcie
pożyczania (to wcale nie jest oczywiste!). Dzielenia się tzreba się nauczyć,
tak jak wspinania na zjeżdżalnię. Pewnie już w następnym "sezonie
piaskownicowym" będzie zupełnie inaczej. Wdzięczna będę za odzew - czy o to
chodziło? Czekam. Pozdrawiam.

[barcina]

Dziękuję za pomoc w sprawie piskownicowej. Czyli zachęcać, wskazywać, że
możnaby pożyczyć, ale nic na siłę. Dziękuję, bardzo mnie to uspokoiło, bo jak
to w piaskownicy inne mamy to różnie na to patrzyły, a wtedy traci się pewność
swojego zdania.
Dziękuję i czekam na pomoc w sprawie spania.
Dziękuję również w imieniu męża: powiedział, że to bardzo miły i fajny pomysł -
rady fachowacy to jest to.
Pozdrawiam
Ela

[wiolett1]

Ja tez mam podobne problemy z zasypianiem mmojej córki, jest w podobnym
wieku..to naprawde meczące. Od urodzenia jest zywym dzieckiem i od poczatku
ciezko ja bylo uspic, zwlaszcza zostawiajac sama. Wiec pozostalo lulanie na
posuszce..

[jatka71]

Dzien dobry,Opatrzność chyba nade mną czuwa, właśnie włączyłam forum, by
poszukać rad u psychologów a tu taka niespodzianka. Myślę,że Pani udzieli mi
rad, co robić z dzieckiem - 2,4 miesięcznym chłopcem. Od roku chodzi do żłobka,
(a właściwie moze chodził, bo chyba go wypiszę) rozwija się normalnie, pieknię
mówi, jest bystry - wcześniej zdarzało mu się,że piszczał, sporadycznie ot tak,
teraz od miesiąca jest horror - piszczy o byle co, wiem że to wymuszanie, ale
jak reagować gdy piszczy pół godziny, wrzeszczy, rzuca się na podłoge, ktoś kto
mnie nie zna, pewnie myśli, ze go maltretuję. Gdy go zabieram ze żłobłka jest
wesoły izadowlony, gdy ma iść koszmar. Koszmar jest, gdy ja wychodzę do pracy,
jestem zmęczona jego wrzaskami,czasamia już sama podnoszę głos, choć wiem że to
niewłaściwe podejscie, ale pisk jest niesmaowity,pracuję w szkole,więc
teoretycznie hałas mnie nie drażni, ten jednak jest nie do wytrzymania. Pomocy!
Dodam,że zostawianie go by się wywrzeszczał nie pomaga. Cyz powinnam pójść do
psychologa z małym?

[mikusek1]

Witam jestem mamą 8 miesięcznego Filipa.Na codzień nie mam z nim problemów poza
jego usypianiem. Z chwilą kiedy synek zaczął przekręcać się na boki skończyło
się jego samodzielne zasypianie.Obecnie jest zaciężki ,aby go usypiać na rękach
jak to do tej pory czyniłam w wózku natomiast wstaje i nie chce leżeć tak więc w
dzień na drzemki zasypia w huśtawca ,a na noc tłucze się po naszym łóżku
,raczkuje aż padnie ze zmęczenia naogół trwa to nieraz i 1,5 godziny. Tak nie
możej być dalej ,pare razy próbowałam aby zasnął u siebie w łóżeczku ale płakał
aż się zachodził i nie miałam serca tak go męczyć.Już nie wiem jak go nauczyć
.Czy jest jakaś metoda mniej stresująca i dla dziecka i dla rodzica.pozdrawiam Lidka

[agas111]

Dzień Dobry,
Mam problem dotyczący mojej 18 miesięcznej córeczki.
MOja Weronika na każdy zakaz, odmowę lub gdy zrobię cos nie tak jak ona chce
reaguje wybuchem złości i płaczu. Ale to nie wszystko, od jakiegoś czasu gdy
zrobię coś nie tak jak chce podchodzi do mnie i mnie bije. Tak samo zachowuje
się w stosunku do innych np. do taty czy dziadka.
Zupełnie nie wiem jak na to reagować, czy ignorować takie zachowanie, czy
przerywać bicie i tłumaczyć, że tak nie wolno??? Nie wiem co przyniesie lepszy
efekt. Dodam jeszcze, że na co dzień nie stosuję kar typu klaps, więc tym
bardziej jestem zaskoczona tym, że ona nas bije.
Czy może ma Pani dla mnie jakieś rady?? Z góry dziękuję.

[anna_lidia]

Witaj!
Uważam,że nie należy ignorować takiego zachowania, ale też nie nadawać mu
przesadnej ważności, co może je utrwalić . Prawdopodobnie to przejściowe
zafascynowanie świeżym odkryciem ze strony Weroniki. W opisanej sytuacji
przytrzymałabym rękę, tak, żeby uniemożliwić uderzenie i spokojnie
wytłumaczyła:"nie bij, nie wolno bić" i równocześnie odwróciła jej uwagę "chodź
szybko zobaczymy co tak stuka" i tak za każdym razem do znudzenia z waszej, a
skutku z jej strony. Ważna jest konsekwencja, ustąpienie przed złością powoduje
nasilenie tego typu zachowań, ale i pewna elastyczność: dziecko w tym wieku
słabo radzi sobie z uczuciem zawodu i frustracji, wywołuje to w nim silne
emocje. Konsekwencja połączona z dwracaniem uwagi (na szczęście w tym wieku
jeszcze możliwe), atrakcyjnym "reklamowaniem" tego, co trzeba będzie zrobić itp
strategie pomaga nie tylko rodzicom, ale i dziecku, które stopniowo uczy się
radzenia sobie z ograniczeniami. Pozdrawiam.

[anna_lidia]

Witajcie po weekendzie. Spędziłam go poza domem, a tu nowe wiadomości od Was i
mnóstwo maili. Cieszę się bardzo z waszego zaufania, ale z góry przepraszam, że
odpisuję z pewnym opóźnieniem. Jest tego naprawdę sporo! Wszystkim oczywiście
odpowiem. Bardzo też jestem wdzięczna, jeśli napiszecie, czy opowiedź dotarła,
czy dobrze zrozumiałam Wasz problem i co sądzicie o moich radach. Jest to dla
mnie wielka nagroda. Czekam na następne wiadomości. Pozdrawiam ciepło!

[anna_lidia]

UWAGA DO WSZYSTKICH: kochani, nie traktujcie moich odpowiedzi jak diagnozy
psychologa, który w trakcie wizyty czy też wizyt miał możliwość poznania Was i
waszych problemów, doprecyzowania wątpliwości, sprawdzenia hipotez, użycia ew
jakichś testow itp. Wiedząc tyle ile napiszecie w liście, nie znając ogólnej
sytuacji, mogę przecież zupełnie źle zrozumieć problem. Dziękuję za zaufanie,
jest coraz więcej wpisów i naprawdę dużo listów, odpowqiem wszystkim w miarę
czasu /odpisywanieto już mój stały punkt dnia, w czasie drzemki Małej/.
POZDRAWIAM WSZYSTKICH.

[anna_lidia]

Tydzień jestem z Wami na forum. Sporo wpisów a jeszcze więcej maili - przyznam
się, że odzew troszkę mnie zaskoczył! Staram się odpisać wszystkim, to już mój
stały punkt dnia. Dziękuję Wam za zaufanie. Powtarzam prośbę o odpisywanie,
bardzo bym chciała wiedzieć, czy odpowiedź dotarła i co o niej myślicie.
Powtórnie też się zastrzegam, i tu: UWAGA DO WSZYSTKICH: kochani, nie
traktujcie moich odpowiedzi jak diagnozy psychologa, który w trakcie wizyty czy
też wizyt miał możliwość poznania Was i
waszych problemów, doprecyzowania wątpliwości, sprawdzenia hipotez, użycia ew
jakichś testow itp. Wiedząc tyle ile napiszecie w liście, nie znając ogólnej
sytuacji, mogę przecież zupełnie źle zrozumieć problem.
Jeszcze raz wszystkich `pozdrawiam!!

[ewalip]

Mam problem z zachowaniem mojego syna (15 miesięcy) w stosunku do jego kuzyna
(14 miesięcy). Otóż jak się spotykają to widać że obaj się bardzo cieszą,
jednak mój syn dziwnie okazuje tą radość. Atakuje kuzyna. To znaczy: próbuje
go na siłę sprowadzić do parteru ciągnąc np. za bluzę, zmusza go w ten sposób
żeby usiadł a potem dosłownie włazi na niego, albo macha rękami uderzając
młodszego przy okazji, próbuje cały czas go całować gryząc też przy okazji. Z
boku nieraz to wygląda komicznie ale widzę że młodszy zaczyna się go bać, bo
jak go goni to najczęściej go też przewraca. Nie wiem co robić, jak reagować,
tłumaczę, gadam i gadam ale skutków nie ma. Poradźcie coś.

[megann75]

może pani mi pomoże? jestem mamą 1,5 rocznego Filipa.To diabel wcielony.nie
chodzi tylko biega.z tym sobie radze ale nie moge zniesc tego ze kiedy tylko
sie oddalam krzyczy i placze MAMA!!! (nie moge nawet spokojnie wyjsc do
toalety). staram sie jek moge zeby kazdy dzien mial swoj staly rytm. czy są
jakieś metody na uspokojenie takiego szalenca?,bo czasem mam ochote po prostu
uciec. dodam tez na koniec ze bardzo trudno go uspic,kreci sie,jakby nie mogl
sobie miejsca znalezc.czy to moze byc ADHD?

[mama_wiki1]

Witam.
Wiktoria właśnie rozpoczęła swoja przygodę z przedszkolem. Przez pierwsze 3
tygodnie wszystko było OK. Później pojechaliśmy na spóźnione wakacje i po
powrocie córcia stwierdziła, że juz nie chce chodzić do przedszkola. Wczoraj i
dzisiaj rano był wielki płacz i lament przy porannym rozstaniu, i dzisiaj już
od godziny 6 po południu histeria, bo ona nie pójdzie do przedszkola.
Jestem zaskoczona. Wychowawczyni twierdzi,że Wika świetnie się bawi i nie
sprawia kłopotów.
Czy może mi Pani pomóc?

[anita258]

Witam.Jestem mamą 2 letniego Kbusia.Moje dziecko jest tzw.Zywym srebrem.Od
dzisiaj poszedł do żłbka no i sie zaczęło.Sa oczywiście plusy i minusy.Plusem
jest to że za mna niepłakał,jadł,spał{ale pani musiała go głaskać aż zasnął ,ale
zasnąl],śmial sie,mówi do pani ciocia , siadał na nocniku [w domu jest cudem
jesi usiadzie].A teraz minusy otórz bije dzieci -gdzie nigdy mu sie niezdarzyło
na podwórku , zabiera zabawki -tez mu sie to niezdarzyło,no i jak wyszli na dwór
to im uciekał [tern jest ogrodzony]ale panie za nim niebiegłąy tylko obserwowały
i wrócił-nasze spacery wygladaja raczej jak pościg bo on mi ucieka.Panie w
żłobku stwierzdiły że są widoczne problemy wychowawcze wiem że niejestem ideałem
ale co mam zrobić.A najlepsze jest to że jak jestem z nim naplacu zabaw to widze
że dzieci tez zabieraja zabawki i sie podskubjują.No i wydaje mi się że żłobek
jest odpoweidnim miejscem na społeczny rozwój dziecka a panie też powinny nawet
stosowac stanie w kącie np.za i tłumaczyć.I jeszcze jedno pytanie jak reagować
na histerie dziecka i na to jeśli jest agresywne no ijak mam sobie poradzić z
ucieczkami na spacerach .Bardzo prosze o pomoc.

[anita258]

Jesli moge prosić o przesłanie porady na mojego e-meila [e-mail]
Zgóry dziękuje

[anita258]

Bardzo prosze o odpwiedz.

[mamosz]

anna_lidia napisała:

> Witajcie!Jestem psychologiem i mamą dwojga dzieci. Aktualnie jestem w domu z
> młodszą córeczką i trochę mi brakuje kontaktów z ludźmi. Jeśli macie jakieś
> pytania, wątpliwości, potrzebujecie kogoś, kto spojrzy z boku na sytuację,
albo
>
> po prostu życzliwie wysłucha - piszcie! Na forum, albo - jeśli wolicie - na
> adres gazety. Postaram się odpowiadać wszystkim. Pozdrawiam serdecznie!

Czy moglabys rzucic okiem na moj watek na tym forum pt"Jak byscie zareagowaly"
bede wdzieczna za twoja opinie na ten temat.Pozdrawiam serdecznie i dzieki

[mamaby]

witam,
byc moze bedziesz mi mogla cos poradzic.W tej chwili tez jestem w domu - moj
starszy synek za miesiac skonczy trzy latka, a mlodszy ma dwa tygodnie. Maz
pracuje a tam gdzie mieszkamy nie mamy zadnej rodziny. Straszy synek poszedl od
wrzesnia do przedszkola. I tu zaczynaja sie problemy - moim zdaniem pojscie do
przedszkola oraz narodziny braciszka to troche za duzo na jego mala glowke.
Synek zaczyna nas bic jak nie zwrocimy na niego uwagi natychmiast gdy tego
potrzebuje ( nie sadze ze wczesniej reagowalam natychmiast), poczeka jedynie
jak widzi ze np karmie mlodszego, jak rozmawiam przez telefon - wtedy potrafi
uderzyc piescia celujac np w piers Powiem szczerze ze cala sytuacja mnie
troche przerasta. Maz po powrocie z pracy robi praktycznie wszystko - wyrecza
mnie w pracach domowych, bawi sie ze starszym synkiem i jak czas mu pozwoli
zajmuje sie mlodszym - dwoi sie i troi zebym mogla odpoczac. A ja chyba
zaczynam miec depresje - jestesm coraz bardziej nerwowa i najchetniej
ucieklabym gdzies daleko na kilka godzin - co nie jest mozliwe z powodu
mlodszego synka. Nie czuje sie dobrze sama ze soba a maz na pewno mnie nie
rozumie - nie jest kobieta, a ja nie ma msie przed kim wygadac.
Jesli masz jakas rade - cud dzieki ktorej moje samopoczucie sie chociaz ciut
poprawi - bede wdzieczna
pozdrawiam


anna_lidia napisała:

> Witajcie!Jestem psychologiem i mamą dwojga dzieci. Aktualnie jestem w domu z
> młodszą córeczką i trochę mi brakuje kontaktów z ludźmi. Jeśli macie jakieś
> pytania, wątpliwości, potrzebujecie kogoś, kto spojrzy z boku na sytuację,
albo
>
> po prostu życzliwie wysłucha - piszcie! Na forum, albo - jeśli wolicie - na
> adres gazety. Postaram się odpowiadać wszystkim. Pozdrawiam serdecznie!

[elfik252]

Mój synek ma 21 miesięcy , kedy mu czegoś zabraniam uderza głową w podłogę. Na
początku nie reagowałam wychodziłam z pokoju, potem zaczął uderzać coraz
mocniej do guzów, a w tej chwili tak długo uderza aż nie przyjdę. Teraz doszło
do tego , że uderza głową wszędzie (w ścianę, łóżeczko) jak coś nie udaje mu
się zrobić , coś gdzieś mu spadnie i nie może wyciągnąć itd. Ja teraz zmieniłam
taktykę i staram się zapobiegać uderzeniom przez trzymanie go. Nic mi nie
wychodzi. Prubowałam straszenia, dostał klapsa, przytulałam, próbowałam pokazać
inny sposób odreagowania...., i nic. Proszę o jakąś radę

[15lulu]

jak możesz to przeczytaju mój nowy wątek z dnia 20 paź. idoradź co robić

[ewag1903]

Mój 6 letni syn nie chce chodzić do przedszkola. Boi sie Pani( bo na niego
krzyczy) boi sie prac tam wykonywanych ( bo są za trudne i on sobie nie
radzi), boi sie kolegów ( bo go nie lubią i niechcą się znim bawić) Płacz ,
ból brzuszka i tak jest od początku..... mam kontakt z paniami w
przedszkolu, dom moje dziecko ma "zdrowy".Ta nadzwyczajna wrażliwość na
wszelkie potknięcia od pewnego czasu mnie bardzo martwi...Czekałam na to że
by może "wyrośnie " z tego, że paniom w przedszkolu uda się mu udowodnić że
radzi sobie z pracami( ja w tym czasie intensywnie pracowałam z nim w domu).
Jest chwalony , przytulany przy niepowodzeniach......W domu jest pewny
siebie, rozmowny,czasem niegrzeczny i uparty- czyli normalny.
A w przedszkolu cichy, nieśmiały, posłuszny ....
Kiedy zapytam dlaczego tak chętnie sprzątasz zabawki w przedszkolu a w
domku nie- słyszę - bo się boję,że pani na mnie będzie zła. Jak zwalczyć ten
jego strach? Czy powinnam iśc do psychologa? Z paniami w przedszkolu wiecej
rozmawiać? Sprawiają wrażenie niezainteresowanych.....Wiele rozmów z nimi już
przeprowadzilam ale niewiele robią aby mojemu dziecku pomóc.Czy to zachowanie
syna, ta nadwrazliwośc jest normalna ?bardzo mnie martwi to że jest odrzucany
przez kolegów, jak z tym walczyć?!!!
Będę wdzięczna za odpowiedź....lub radę.....
Pozdrawiam Ewa - moj mail- [e-mail]

proszę o odpowiedż

[ewag1903]

Mój 6 letni syn nie chce chodzić do przedszkola. Boi sie Pani( bo na niego
krzyczy) boi sie prac tam wykonywanych ( bo są za trudne i on sobie nie
radzi), boi sie kolegów ( bo go nie lubią i niechcą się znim bawić) Płacz ,
ból brzuszka i tak jest od początku..... mam kontakt z paniami w
przedszkolu, dom moje dziecko ma "zdrowy".Ta nadzwyczajna wrażliwość na
wszelkie potknięcia od pewnego czasu mnie bardzo martwi...Czekałam na to że
by może "wyrośnie " z tego, że paniom w przedszkolu uda się mu udowodnić że
radzi sobie z pracami( ja w tym czasie intensywnie pracowałam z nim w domu).
Jest chwalony , przytulany przy niepowodzeniach......W domu jest pewny
siebie, rozmowny,czasem niegrzeczny i uparty- czyli normalny.
A w przedszkolu cichy, nieśmiały, posłuszny ....
Kiedy zapytam dlaczego tak chętnie sprzątasz zabawki w przedszkolu a w
domku nie- słyszę - bo się boję,że pani na mnie będzie zła. Jak zwalczyć ten
jego strach? Czy powinnam iśc do psychologa? Z paniami w przedszkolu wiecej
rozmawiać? Sprawiają wrażenie niezainteresowanych.....Wiele rozmów z nimi już
przeprowadzilam ale niewiele robią aby mojemu dziecku pomóc.Czy to zachowanie
syna, ta nadwrazliwośc jest normalna ?bardzo mnie martwi to że jest odrzucany
przez kolegów, jak z tym walczyć?!!!
Będę wdzięczna za odpowiedź....lub radę.....
Pozdrawiam Ewa - moj mail- [e-mail]

[aldi70]

Witam serdecznie, bardzo chetnie skorzystam z Twoich rad, poniewaz jestem mama
od 16 miesiecy i miewam czasami sporo klopotow w wychowaniu mojego
bardzo "zywego" synka.

[mama_ala1]

Witam, jeśli i dla mnie znajdzie Pani chwilę to bardzo proszę o pomoc....
Jestem mamą 3-letniej Zuzi oraz dwumiesięcznej Marysi. Staram się nie
faworyzować maleństwa , po to aby Zuzia nie czuła się zazdrosna ale i tak jest,
i to bardzo. Co gorsza "uwsteczniła" się do poziomu MArysi. Robi pisiu w majtki-
mimo iż wcześniej robiła na nocniczek; Kiedy idziemy na spacer zmuszona jestem
zakladac jej pieluchę , bo wiem ze jak tego nie zrobię to za 5 minut będziemy
wracac do domu aby sie przebrac. W nocy budzi się 1-2 razy i domaga sie mleka,
przychodzi do nas do łóżka. Pozatym w ciągu dnia jest humorzasta, wszystko robi
naprzekór. Kiedy jest pora posiłku-chce oglądac bajki , a jedzenie trzeba jej
podawac. Jestem załamana (( Co robić??????????
Zapisalam Zuzię na zajęcia raz w tygodniu na godzinę, chodzę tam razem z nią.
jest to takie mini przedszkole. mama nadzieje ze to coś pomoże.... Proszę o
jakies wskazówki jesli wogóle da się coś na takie zachowanie poradzić....

[jukath]

Witam, bardzo ciesze sie z mozliwosci zasiegniecia opinii fachowca...
Otoz moja 2-letnia coreczka, do wrzesnia przebywala z niania w domu. Dodam ze
niania mmieszkala z nami ( mieszkamy w niemczech a dziewczyna byla z Polski).Z
mniejszymi i wiekszymi kryzysami charakterystycznymi dla wieku wszystko jakos
sie ukladalo. Mala zawsze byla raczej samodzielna / siama, siama/, jast dobrze
rozwinieta na swoj wiek, wczesnie zaczela chodzic (9 m-cy). Tyle tla. Odkad
poszla do przedszkola wszystko sie zmienilo. Co mnie najbardziej martwi
to "ucieczka od samodzielnosci". Nie wiem jak to nazwac. Kaze sie karmic,
zdejmowac sobie buty, nie chce rysowac itd. , wszystko mama pomoze, mama
pokarmi... Na dodatek coraz czesciej slysze z jej ust odpowiedz "nie umiem".
Dodam ze zawsze chwalilismy wszelkie najdrobniejsze sukcesy, entuzjastycznie
reagowalismy na proby samodzielnego zrobienia czegos, nie bylo komentarzy typu
zostaw jestes na to za mala itp.
nie wiem czy to taki etap, reakcja na przedszkole, dodam ze to pierwszy dla nej
na taka skale kontakt z j. niemeickim. Czy ulegac jej zadaniom pomocy we
wszystkim, nosic na rekach zaspokajajac na pewno zwiekszona teraz potrzebe
kontaktu ze mna, czy tez stanowczo odmawiac - wywolujac ataki zlosci i placz??
Bede wdzieczna za opinie i porade
Justyna

[jabluszko_rumiane]

Skoro mozna skorzystać z opinii fachowca, to ja tez nieśmiało...
Moja córka poszła w tym roku do zerówki w szkole. Wczesniej 3 lata chodziła do
przedszkola. Pani w szkole mówi, ze córeczka nie moze usiedzieć na miejscu,
jest ruchliwa, nie moze się skupić długo na jednej rzeczy.Jak jej czytam
wieczorem książki tez się wierci. Ogólnie jest bardzo sprawna ruchowo, lubi
biegac, jest żywa, ciekawa swiata itd.Nie znosi nudy i zastoju. Jak przychodzi
do czynności wymagającej dłuższego skupienia, jest jej ciężko. Nie jest to moze
jakiś wielki problem, ale w kontekście przyszłorocznego rozpoczęcia nauki-to
sie martwię o nią. Jak ona sobie poradzi z tym,że trzeba jednak siedzieć cały
dzień w ławce. Dziękuję bardzo

[anna_lidia]

Do jabluszko_rumiane: przede wszystkim: to absolutnie normalne, że
sześcioletnie dziecko nie skupia się długo na jednej czynności i zdarza mu się
wiercić!
Nie piszesz, czy w już w przedszkolu mieliście takie obserwacje, czy problem
zaczął się wraz z rozpoczęciem zerówki. Jeśli dopiero teraz ("pani mówi, że się
wierci"), to tym bardziej bym się nie martwiła - córka ma jeszcze czas na
dorośnięcie do szkoły. Zresztą zerówka - nawet prowadzona w szkole - powinna
jednak mieć więcej wspólnego a przedszkolem niż pierwszą klasą. Może pani
wymaga zbyt długich sesji siedzenia spokojnie?
Proponuję razem z córką podejmować zabawy, które ćwiczą koncentrację i
skupienie, np. wspólne układanie lego, lepienie z plasteliny, malowanie,
czytanie - ale z jej udziałem np. pytaniami albo komentarzami, a nie tylko
bierne słuchanie itp. Córce da to możliwość poćwiczenia "siedzenia na miejscu"
w miłej sytuacji, a Tobie obserwowania jej reakcji: czy jeśli wydawała się
czymś pochłonięta, też miała kłopoty z dłuższym skupieniem się czy wiercenie
jest po prostu objawem znudzenia - to ważne rozróżnienie.
Czekam na następną wiadomość i gratuluję, że przede wszystkim zauważasz u
swojej córeczki że "jest żywa i ciekawa świata". To najważniejsze. Pozdrawiam!

[jabluszko_rumiane]

No właśnie juz w przedszkolu panie przebąkiwały, że moje dziecko jest
indywidualistką. Ciężko nią kierować wbrew jej woli-potwierdzam to niestety.
Ale myślałam, że powoli wyrośnie jak pochodzi do przedszkola, że nabierze
zachowań społecznych. Wiem, też,że takie są cechy dzieci bardzo inteligentnych.
Jak chce to umie sie zachować. Ponadto lubi dominować w zabawach, wymyślać,
kreować zabawy, ale lubi, żeby dzieci bawiały się w to co ona chce. No i na
koniec dodam, że jest obrażalaska. Juz jako 4-latka na podwórku, jako jedyna
sie boczyła na dzieci, kiedy one nawet nie wiedziały co to w ogóle znaczy. Na
nas tez się obraza. Ogólnie silna osobowość.Bardzo nad nią pracujemy,
rozmawiamy, nie bijemy, choć czasem ręka świerzbi...Chciałam sie wygadać.
Dziekuje za zainteresowanie.))))

[anna_lidia]

Podoba mi się jak piszesz o swojej córce. Na codzień na pewno jest trudniej,
niż gdyby była tzw. "ciepłą kluchą". Pociesz się że gdy dorośnie, większość
kłopotliwych teraz cech zamieni sie w wielkie atuty. Pozdrawiam.

[anna_lidia]

Jukath!
To, co przede wszystkim zwrócilo moją uwagę w Twoim liście, to wiek córeczki.
Piszesz, że ma 2 lata. To jeszcze malutkie dziecko! Wydaje mi się, że to raczej
wcześniejsze zachowania były "ponad wiek", teraz nie robi nic takiego, czym by
trzeba się zaniepokoić (w sensie prawidłowego rozwoju), choć oczywiście dla Was
taki regres na pewno jest problemem. Pójście do przedszkola na pewno wywarło tu
olbrzymi wpływ, choć u wielu dzieci nawet bez żadnych zmian życiowych zdarza
się takie "cofnięcie" - na początku każda nowa umiejętność dawała satysfakcję,
podziw otoczenia, poczucie wpływu...potem to powszednieje, a dziecko zauważa
plusy powrotu do bycia maleństwem - obsługiwanym, karmionym, noszonym przez
mamę. Takie zachowania zwykle bość szybko mijają, dziecko ponownie "dorasta" do
samodzielności w danej dziedzinie. Nie piszesz, jak mała czuje się w
przedszkolu, czy już się tam zaaklimatyzowała. Jeśli chodzi o strategię na
najbliższy czas, to doradzałabym właśnie jak najwięcej kontaktu, córeczka
bardzo potrzebuje teraz bliskości, uwagi i poczucia bezpieczeństwa.

[jukath]

Bardzo dziekuje za odpowiedz!
Ciesze sie ze wyglada ze nic powaznego sie nie dzieje. Pozostaje nam wiec
przeczekac az wszystko samo sie unormuje. A co do opinii ze mala wczesniej
robila duzo na swoj wiek, to jestem troche zaskoczona. Czytajac posty chocby na
tym forum mialam raczej wrazenie ze to raczej przecietne w tym wieku
umiejetnosci. Dodam ze nie spiewa i nie recytuje wierszykow

[anna_lidia]

przepraszam, odpowiedź wkleiła się gdzieś dalej. Pozdr

[ania320]

Potrzebuję pomocy.Mam w domu dziewięcio letniego egoistę z dwójką młodszego
rodzeństwa.Młody ma ciężkie życie bo jak tylko coś nie idzie po jego myśli
odbiera to jak atak na swoją osobę.Jemu jest ciężko, mnie jest ciężko i nie
wiem co robić.Pozdrawiam

[anna_lidia]

Aniu320!
Bardzo trudno mi cokolwiek odpisać, bo nie podałaś żadnych bliższych
szczegółów. Wiem tylko, że istniejąca sytuacja jest trudna dla Was wszystkich.
Napisz proszę - na forum albo adres anna_lidia.gazeta.pl, jaka róznica wieku
dzieli rodzeństwo, jakie są główne punkty zapalne, jakie reakcje syna masz na
myśli itd...Chętnie odpowiem. Pozdrawiam.

[gemmavera]

Przepraszam, że się wtrącę - ale mam sugestię. Wydaje mi się, że dobrze by było
się "nie rozdrabniać" - może więc Anno_Lidio dołączysz do psychologów
pomagających na forum Psychologia dziecięca ?
Pozdrawiam

[anna_lidia]

Witam ponownie!
Bardzo dziękuję Wam za zaufanie, przepraszam , że nie odpisywałam na bieżąco,
ale przez cały czwartek byłam pozbawiona komputera, niestety. Już nadrabiam!
PS. Do wszystkich, którzy napisali maile - również dzisiaj wysyłam opowiedzi.
Pozdrawiam ciepło!!!

moze mi tez pomozesz??

[halszka07]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=49854988&a=49854988

przedziały IQ

[iwpal]

W samym podręczniku do testu WISC-R sa innaczej określone przedziały IQ niż w
podanym linku
>= 130 intelig.bardzo wysoka
120-129 intelig.wysoka
110-119 intelig.powyżej przeciętnej
90-110 intelig.przecietna
80-89 intelig.poniżej przeciętnej
70-79 granica pomiędzy normą a upośledzeniem umysłowym
<= 69 upośledzenie umysłowe

Więc IQ 132 wg skali wechslerowskiej to inteligencja bardzo wysoka

[iwpal]

O, sorry - IQ =123 to inteligencja wysoka

[verdana]

Naprawdę?
Wydawało mi sie, ze bardzo wysoka jest od 140.

[iwpal]

>verdana napisała:
> Naprawdę?
> Wydawało mi sie, ze bardzo wysoka jest od 140.<

Zacytowałam podręcznik do skali wechslera dla dzieci.
140 to wysoko w testach na IQ np. mensy, ale oni nie stosuja skali
wechslerowskiej, tylko współczynnik Cattela.

[lahesis]

Witam,
Mój problem polega na tym, że moje dziecko (lubiące do niedawna myć ząbki)
ostatnio nie daje sobie umyć ząbków (myjemy i tak jedynie rano i wieczorem).
Odbywa się to w gromnych katuszach (psychicznych) zarówno dla nas rodziców i
dziecka. Nie wiem jak to zmienić. W ten spoób myjemy zęby już dobrych kilka
tygodni...
Bardzo proszę o pomoc, za którą z góry dziękuję

pozdrawiam

[anna_lidia]

Do Lahesis:
Nie wiem, w jakim wieku jest dziecko, trudno mi więc dopatrywać się tu jakichś
prawidłowości "rozwojowych". Genaralna zasada jest taka, że w przypadkach buntu
łąmanie siłą najczęściej pogarsza tylko sytuację. Stąd w sprawach, w których
można, nawet przy pewnym wysiłku, zdobyć się na elastyczność ("dobrze, śpij
sobie na podłodze, jeśli tak chcesz") i strategię na przeczekanie. Trudniej
poradzić sobie, gdy bunt dotyka zasad, których łamanie jest wykluczone
(koniecznie trzeba myć zęby, absolutnie nie wolno skakać ze stołu itp). W
takiej sytuacji, jaką opisujesz, zastanowiłabym się co w istocie może być
źródłem oporu dziecka. Może nie smakuje mu pasta? może chciało by większej
samodzielności? można się zgodzić na samodzielne mycie ząbków na
zasadzie "świetnie, tylko ten jeden/dwa ząbki są jeszcze brudne " i poprawiać,
z tym, że na początku rzeczywiście bardzo oględnie. Lepiej żeby przez kilka dni
miało zęby nie do końca domyte, niż żeby nie myło ich wcale, a z czasem zakres
naszej pomocy pewnie się rozszerzy. Niektóre dzieci buntują się też przeciwko
unieruchomieniu głowy w trakcie mycia, nacisk może być za duży, albo ruchy
szczotki zbyt mocna - o co nietrudno w trakcie szarpaniny o mycie zębów. Jeśli
dziecko jest na tyle duże, żeby to zrozumieć, dobrze mogą zrobić naklejki
przylepiane za każde umycie ząbków na specjalnej karcie, a może lustrze albo
glazurze? Nie wiem, może ktoś jeszcze ma jakieś pomysły - mogę doradzać tylko
elestyczność i cierpliwość (a wierzcie, sama doskonale wiem, jakie to trudne),
nie straszenie dziecka i w ogóle "odczarowanie" sytuacji łazienkowej, żeby nie
było tak, że wszyscy - i dorośli i dziecko z góry liczą się z wojną. Takie
pzrepowiednie z reguły się spełniają. Życzę powodzenia, chętnie przeczytam jak
się rozwija sytuacja. Pozdrawiam.

[lahesis]

Mój synek ma obecnie skończone 17 miesięcy... i zaczyna coraz częściej stawiać
na swoim

pozdrawiam

[lahesis]

Uzbroiłam się w cierpliwość i ... juz zauważyłam pierwsze efekty.
Mój synek już sam otwiera buzie do mycia ząbków i daje sobie trochę pojeźdździć
(celowo żyłam tego słowa, bo faktycznie musze sie śpieszyć) szczoteteczką...
On w tym czasie stojąc na toalecie pochyla się nad zlewem i bawi korkiem
zatykając i otwierajac odpływ. Ale to nie wielka cena za czyte ząbki, prawda?


Mam kolejne pytanie jak w sposób pokojowy oduczyć synka jedzenia przy
reklamach? Jak go zabawiam lub/i ogląda reklamy potrafizjeść ogromne ilości.
Czasem udaje mi się nakarmić go bez niczego i też jest dobrze, ale zjada mniej.

pozdrawiam i z góry dziękuję za pomoc

Prośba

[natasza997]

Moja 3leltnia corcia,, zakochala ''sie w ciotecznej siostrze 6letniej.Stan trwa
juz długo . Kiedy sie spotkaja ,mnie sie niesłucha kompletnie i zachowuje sie
jak w amoku jakbym byla obca. Prosby grosby nic nie pomagaja.Placzem koncza sie
dziewczynek rozstania lub awantura oczywiscie tylko mojej corci. nie jestem
przewrazliwona tylko zdaje mi sie ze mama powinna byc dla niej wazna choc na 10
min jak nie najwazniejsza..sytuacja trwa juz dlugo nie chce rywalizowac ale
wydaj mi sie ze nie jest to normalne .

[anna_lidia]

Witam. Dzieciom często zdarza się taka fascynacja, nie jest to nic
niepokojącego. Przeciwnie, czasem może przydać się do nauki nowych zachowań
("Piotrek je już nożem i widelcem, ja też spróbuję"). Nie mówiłabym też o tym w
kategoriach rywalizacji, zwłaszcza że nikt na świecie nie jest w stanie
rywalizowac z pozycją Mamy. W chwilach spotkań z kuzynką ciesz się po prostu
zwolnieniem od obowiązku zajmowania się córką (zakładając że dziewczynki nie
robią nic niebezpiecznego). Pozdrawiam.

[janet3]

Ja też mam pytanie.Moja 3 letnia córka uporczywie od pewnego czasu dłubie przy
paznokciach i skórkach.Czasem robi to tak długo aż rani sobie delikatną skórkę
wokół paznokci.Na nic zdają się moje prośby by przestała.Mam wieloletnią
koleżanke ,która robi dokładnie to samo tyle że u niej to sprawy nerwicy.Proszę
powiedzieć czy tak małe dziecko może byc również nerwowe.Dodam tylko ,że córka
wychowuje się w spokojnej zdrowej atmosferze.Będę bardzo wdzięczna za
odpowiedz, pozdrawiam

[mikusek1]

Witam jestem mamą 8 miesięcznego Filipa.Na codzień nie mam z nim problemów poza
jego usypianiem. Z chwilą kiedy synek zaczął przekręcać się na boki skończyło
się jego samodzielne zasypianie.Obecnie jest zaciężki ,aby go usypiać na rękach
jak to do tej pory czyniłam w wózku natomiast wstaje i nie chce leżeć tak więc w
dzień na drzemki zasypia w huśtawca ,a na noc tłucze się po naszym łóżku
,raczkuje aż padnie ze zmęczenia naogół trwa to nieraz i 1,5 godziny. Tak nie
możej być dalej ,pare razy próbowałam aby zasnął u siebie w łóżeczku ale płakał
aż się zachodził i nie miałam serca tak go męczyć.Już nie wiem jak go nauczyć
.Czy jest jakaś metoda mniej stresująca i dla dziecka i dla rodzica.pozdrawiam Lidka

[czijo1]

Witam serdecznie. Jestem mamą 4,5 letniego synka. Wychowuję go od urodzenia sama
(od 4 tygodnie). I z tym właśnie aspektem zaczynam mieć problemy. Ojciec
dziecka mieszka daleko od nas(400 km), syna nie odwiedza, nie interesuje się
nim w ogóle. Widział go w ciągu tych 4 lat 2 razy i to przy okazji sprawy o
alimenty. Jestem teraz z dobrym człowiekiem i zamierzamy założyć rodzinę.Mój
nowy partner wspaniale dogaduje się z synem, mają wspólne zainteresowania,
spędzamy ze sobą dużo czasu razem. Jednak synek często wspomina o ojcu,
doputuje się o niego, pyta dlaczego go nie odwiedza. Mówi,że czasami tęskni,
momo,że ostatni raz widział go gdy miał 3 latka. Nie ukrywam przed nim prawdy
ale boję się, że nigdy nie zaakceptuje "nowego" taty. Proszę poradź droga mamo
i inne mamy, jak rozmawiać z dzieckiem o takich sprawach, jak tłumaczyć, że
prawdziwy tata nie będzie z nim się bawił, odwiedzał, zabierał na rower itd.
Ciągle boję się, że mogę popełnić błąd, który wpłynie na jego psychikę i dalsze
życie.
z góry dziękuję i serdecznie pozdrawiam.
mój adres [e-mail]

[dorotakgg]

Drpga Pani dr, moja dwulewtnia corcia juz nie chodzi w pieluszce, zakladana ma
tylko na popoludniowa drzemke i na noc. Zauwazylam, ze czesto jak sie nie chcemy
na cos zgodzic albo cos idzie nie po jej mysli, chce zwrócić na siebie uwage, w
gościach lapie sie za pupe i mowi "sisiu", niby ze chce do lazienki. Tak jednak
nie jest,udaje zazwyczaj i wymusza wg nas takie zachowanie jakie chce osiagnac,
musze rozladowywac syt. i mowie, ze sciemnia, zaczynam laskotac, jednym slowem
odwracam uwage na wesoło. Nie zawsze sie to jednak udaje i aczyna mnie to jednak
powoli zastanawiac, czy nie jest to nerwowe?
Jak przyjdzie ktos obcy to od razu tez tak woła. Proszę o rade i informacje,
czy powinnam jakoś zareagować?

[anna_lidia]

Witam!
Na wstępie wyjaśnienie: nie jestem lekarzem, tylko psychologiem, a przy tym,
jak się wielokrotnie zastrzegałam, występuję tu raczej jako matka dzieląca się
doświadczeniem /no, podpartym jakąś fachową wiedzą / jak wszyscy na forum.
UWAGA DO WSZYSTKICH: kochani, nie traktujcie moich odpowiedzi jak diagnozy
psychologa, który w trakcie wizyty czy też wizyt miał możliwość poznania Was i
waszych problemów, doprecyzowania wątpliwości, sprawdzenia hipotez, użycia ew
jakichś testow itp. Wiedząc tyle ile napiszecie w liście, nie znając ogólnej
sytuacji, mogę przecież zupełnie źle zrozumieć problem.
Wracając do tego, co napisała dorotakgg: córka, jak Pani słusznie zuważyła
chce zwrócić na siebie uwagę, zwłaszcza w sytuacji kiedy czuje się pozostawiona
na marginesie. Jest to absolutnie normalne i bardzo częste w tym wieku.
Radziłabym okazywać jej zainteresowanie,zwłaszcza w takich momentach jak
goście, a na alarmy "łazienkowe" nie zwracać żadnej uwagi, tzn szybko ją
wysadzić, a jeśli wiadomo już, że alarm był fałszywy, po prostu wrócić do
przerwanej sytuacji bez uwag i komentarzy. Pozdrawiam.

[dorotakgg]

dziekuje pani psycholog wiem, ze nie jest Pani lekarzem, ale zawsze raźniej
otrzymać opinię osoby przede wszystkim bardziej doświadczonej i znającej wiecej
zakamarków duszy dziecka niż przeciętna mama
Wydaje mi sie, ze poswiecam swojej córeczce bardzo dużo czasu, ale jesli tak sie
zachowuje to po prostu dam z siebie więcej. Zobaczymy jaki będzie rezultat, mam
nadzieje, ze pozytywny Teraz generalnie ma okres wszystkiego na "nie". Musimy
to przjśc wspólnie.
Dziękuję i pozdrawiam
D.

[ewalip]

Będę wdzięczna za zerknięcie na link forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?
f=575&w=50023856 bo nie chce mi się pisać znowu tego samego, a chętnie bym się
poradziła bo nie wiem co robić

[anna_lidia]

Niestety nie otwiera się podane forum

[anna_lidia]

Witajcie po weekendzie. Spędziłam go poza domem, a tu nowe wiadomości od Was i
mnóstwo maili. Cieszę się bardzo z waszego zaufania, ale z góry przepraszam, że
odpisuję z pewnym opóźnieniem. Jest tego naprawdę sporo! Wszystkim oczywiście
odpowiem. Bardzo też jestem wdzięczna, jeśli napiszecie, czy opowiedź dotarła,
czy dobrze zrozumiałam Wasz problem i co sądzicie o moich radach. Jest to dla
mnie wielka nagroda. Czekam na następne wiadomości. Pozdrawiam ciepło!

[wiolett1]

Ja tez prosze o opinie:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=50040210

[anna_lidia]

Witaj! Trudno mi jakoś odnieść się do tak postawionego pytania. Rozumiem, że
masz wątpliwośći dotyczące stylu rozmawiania z dzieckiem,nie w ogóle całego
procesu wychowania? jako że praktycznie niemożliwe jest traktowanie 3-letneigo
dziecka jak osoby dorosłej, odpowiedzialnej i mającej pełną wiedzę o świecie.
Myślę, że sygnalizujesz ciekawy problem. Czekam na szczegóły. Podrawiam.

[beata0000]

Witam. Moje dziecko (2 latka) twierdzi, że jest kotem. Zastanawiam się, czy to
normalne, czy kwalifikuje się do psychiatry?

[anna_lidia]

Witaj!
Pozwolę sobie odpowiedzieć na forum, jeśli coś więcej, to oczywiście zapraszam
do napisania maila.
Twój problem znałam dotychczas tylko z teorii, ale jest to podobno często
występujące wśród dzieci 2-3 letnich zachowanie, podobnie, jak wymyśleni
przyjaciele czy towarzysze zabaw. Tego typu fantazje mogą być długo obecne,
stale udoskonalane i nie ma w tym nic niepokojącego, zwłaszcza, jeśli dziecko
nie poświęca im całego swojego czasu i uwagi. Mimo to nie zaszkodzi podsuwać mu
nowych pomysłów do zabawy, wspólnie wcielać się także i w inne postacie.Dobrze
byłoby podchodzić do tego jak do każdej innej zabawy, dziecko wyczuwa bowiem
zwiększone zainteresowanie i jeszcze chętniej powtarza jakąś aktywność.
Niepokojąca cię dokładność przy wcielaniu się w kota po prostu dobrze świadczy
o pamięci córki i jaj zmyśle obserwacyjnym. Jeśli coś nadal Cię będzie
niepokoiło, polecam spotkanie z psychologiem. Pozdrawiam.

[marzena.alicja]

Witam,
jestem mama 3 letniej dziewczynki. Mała poszła w tym roku do przedszkola i
zaczeły sie problemy. Nie chce jeść i popuszcza w majteczki siusiu. Są dni że
nic nie je. Nie chce jeść warzyw ani owoców. Jadłaby tylko kluski, rosół, rybe
i kotlet smarzony oraz suchą bułkę lub chleb. Nic więcej nie weźmie do buzi. Co
najdziwniejsze jest pełna życia i energii i wcale nie jest chuda a naprawdę
czasami w ciągu kilku dni zjada tylko jeden dwa posiłki (tylko to co uda nam
sie jej dac w domu). Myslałam że może to wina przedszkola ale ona lubi tam
chodzić. W domu też wszystko w porządku. Jedynia róznica jest taka że zmieniłam
pracę i teraz mniej mam dla niej czasu. Myslę że to moja wina ale nie mam w tej
chwili innego wyjścia. Czy cos mogę zrobic aby zaczęła jeść czy musze byc
poprostu cierpliwa.

[anna_lidia]

Generalna zasada co do jedzenia jest taka, że "zdrowe dziecko z głodu nie
umrze" czyli samo zapewni sobie właściwą ilość jedzenia. Oczywiście rodzice
muszą zadbać, żeby było to jedzenie wartościowe, tym bardziej, im mniej zjada
dziecko (odrobinka mięsa, a nie odrobina chipsów). Zmuszanie, czy nawet
przesadne skoncentrowanie rodziców na kwestii jedzenia może zaowocować długimi
problemami. Dieta córki wydaje mi się zupełnie dobra. Jeśli tylko rzeczywiście
nie zjada ŻADNYCH warzyw, nie pije soków i trwa to dłuższy czas, można
skontaktować się z lekarzem w sprawie ew podawania witamin. Doradzam
cierpliwość - jeśli mała jest energiczna i zadowolona, prawdopodobnie nie
dzieje się nic złego. Na poczatku przedszkola problemy z jedzeniem czy
siusianiem są absolutnie normalne - dziecko jest w nowym środowisku, uczy się
nowych zasad, a czasem po prostu nie ma czasu, zajęte zabawą. Dobrze byłoby się
upewnić, że w przedszkolu nie ma żadnych utrudnień w zgłszaniu potrzeb
fizjologicznych /jak reagują panie, czy oferują pomoc, czy córka się nie
wstydzi itp/ i zmuszania do jedzenia. Pozdrawiam!

tik nerwowy

[dorotafx]

A ja mam pytanie odnośnie tiku nerwowego który zauważyłam niedawno u mojego
syna. Bardzo często mruży oczy i pociera zewnętrzną stroną ręki twarz (oczy,
nos). Robi to gdy się denerwuje albo jest zmęczony a nawet jak się bawi .
Przyznam że jest dosyć nerwowym dzieckiem, ale musze powiedzieć że my oboje z
mężem nie jesteśmy z natury spokojni, więc te jego nerwy tłumaczę takim
charakterem. Jest często nadto pobudzony, dużo się złości, ale to też taki wiek
(2,5). Nie wiem czy to pocieranie dłonią twarzy to tik czy może go coś swędzi,
choć tweirdzi jak go pytam że nic go nie swędzi. Ktoś mi powiedział że to mogą
być robaki, ale to też wydaje mi się mało prawdopodobne. Czy mam udać się do
lekarza? pediatry, neurologa, psychologa? a może przeczekać?

[anna_lidia]

Witam,
Jeśli niepokoi Cię takie zachowanie, uważasz je za niezwyczajnie natężone,
spróbuj wykluczyć najpierw ewentualne przyczyny somatyczne, np. alergię, któta
często objawia się podrażnieniem oczu i błon śluzowych nosa (alergia często
odpowiada także za nadmierne pobudzenie dziecka). Jeśli uda się wykluczyć takie
przyczyny i okaże się, że to tylko przyzwyczajenie, proponuję przeczekać.
Pozdrawiam.

[marzena.alicja]

Dziękuję za odpowiedź. Ja też tak myslę. Ale jak przekonać o tym mojego męża? Z
nim mam chyba większy problem.

[daniell01]

Droga mamo-psycholog,

Jestem w trakcie sprawy rozwodowej. Nasz 5 letni syn jest świadkiem naszych
kłótni i utarczek słownych, nadal wszyscy mieszkamy razem. Jak mogę mu pomóc
przetrwać to wszystko? Syn jest bardziej emocjonalnie związany ze mną a nie z
mężem, widzi,że mąż źle odnosi się do mnie i mały ciągle się pyta kiedy
będziemy mieszkać bez taty i kiedy tata przestanie krzyczeń na mamę...
Proszę o rady i namiary na miłych, ciepłych i dobrych psychologó dziecięcych
w W-wie.Dziękuję za wszystkie informację.
Pozdrawiam wszystkich.

Ja również czekam na odpowiedz

[janet3]

Spytałam kilka postów wyżej o problem uporczywego skubania paznokci, bardzo
proszę powiedzieć co Pani o tym myśli.

[anna_lidia]

Witam. Polecałabym skonsultowanie się z lekarzem-pediatrą co do ew przyczyn
somatycznych a teraz także wyleczenia powstałych ranek, które gojąc się swędzą
i prowokują dziecko do dalszego rozdrapywania - po pierwszym uszkodzeniu
naskórka tworzy się w ten sposób błęne koło. Mógł to być sposób na uspokojenie
się,zajęcie uwagi - ale bez znajomości sytuacji trudno mi postawić jakieś
hipotezy. Polecałabym, oprócz fachowego wygojenia skórek i zmniejszenia
świądu, dyskretne pilnowanie i zajmowanie uwagi dziecka, podsuwanie zabaw typu
plastelina, ale nie zwracanie uwagi wprost żeby nie utrwalić takiego
zachowania. Pozdrawiam.

do anna_lidia

[janet3]

Bardzo dziękuję za odpowiedz

[anna_lidia]

Witaj. Opisałaś poważny problem, bardzo trudno coś odpowiedzieć w kilku
słowach. Mimo rozwiązania Waszego związku dalej OBOJE odpowiadacie za swojego
synka, co np oznacza dbanie o jego spokój, nienarazanie go na bycie świadkiem
Waszych kłótni. Wiem, że jest to bardzo, bardzo trudne w sytuacji takiego
kryzysu, ale spróbujcie choć czasem powstrzymać się od utarczek w jego
obecności. Rozumiem, że problemem są tu głównie reakcje (wkrótce już byłego)
męża, może więc udało by się przekazać mu, żeby panował nad emocjami w
towarzystwie syna, bodaj w trosce o własny obraz w jego oczach - w końcu
przecież rozwodzi się z Tobą, a nie ze swoim synem. Mam nadzieję, że możliwe
będzie zachowanie kontaktów pomiędzy nimi - o to też mąż powinien zacząć starać
się u syna już teraz. Wasz kryzys dotyczy Was, jemu potrzebna jest mama i
tata.Bardzo dobrze,że syn ma oparcie w Tobie w tych trudnych chwilach. Staraj
się tłumaczyć mu, że czasem dorośli ludzie próbują dojść do porozumienia także
w taki trudny sposób, że nie ma to zupełnie nic wspólnego z jego osobą (dzieci
w takiej sytuacji często reagują poczuciem winy) i niedługo się unormuje (np
przez fakt osobnego zamieszkania=braku powodów do nieporozumień) i dalej
będziecie dla niego kochającymi rodzicami, choć już nie będziecie małżeństwem.
Jeśli chodzi o psychologów - przepraszam, ale nie bardzo mogę tutaj kogoś
polecać. Życzę spokoju i odnalezienia swojego szczęścia. Pozdrawiam.

[emm11]

Witam
Mam problem z pierwszoklasista który nie chce pracować w szkole. A jeżeli już to
Pani twierdzi że gdy ona coś do niego mówi on jest takjakby nieobecny, niesłucha
jej. W domu pracuje chętnie, na moje pytanie dlaczego nie otwiera książki sam,
dlaczego tak mało wykonuje zadań w szkole wzrusz ramionami. Po długich rozmowach
prosbach jest troche lepiej ale i tak Pani mów że jest wolny i nie potrafi to
coinne dzieci.

[ewalip]

przez przypadek temat mojego "postu" wkleił się gdzieś wyżej, za zerknięcie
będę bardzo wdzięczna

[j.kinga1]

Będę wdzięczna za sprawdzenie poczty i odpowiedź. Pozdrawiam

[renag]

Moja Ola właśnie skończyła 4 lata. Mamy narastający problem z jedzeniem. Nie
pamiętam kiedy to się zacząło, ale Olusia stopniowa wyeliminowała ze swojego
jadłospisu większość wartościowych potraw.
Obecnie wygląda to tak, że nie je: żadnych owoców ani warzyw w postaci
naturalnej(!!) tzn surowych ani gotowanych, nie je jogurtów, ziemniaków, kaszy,
żadnych sosów np mięso plus warzywa, żadnego sera, prawie wogóle mięsa, ryb.
Pije wszelkie soki owocowe - więc pilnuję żeby miała swoje "Kubusie" "Pysie" i
inne 100% soki owocowe. Soków warzywnych już niestety nie ruszy. Lubi Danonki,
makaron, ryż, bułki, kolety panierowane z kurczaka, od czasu do czasu zje
zupę "kuszelkową" - tj pomidorowana na zmiksowanych warzywach z kuszelkami -
tzn kluskami z kaszki manny. No i przebojem który mogłaby jeść codzienne jest
pizza - jeden tylko rodzaj broń Boże przed jakimikolwiek modyfikacjami - spody
z Fawora plus koncentrat pomid plus żółty ser. Mleko - czasami. No i
oczywiście mogłaby jeść same słodycze - czekolady, żelki, kisiele i inne.
Dodam, że Olcia urodziła się duża - 4.700, była na piersi dwa lata i jako
dwulataka pięknie jadła wszystkie dorosłe potrawy> Dzisiaj wygląda ok (18 kg)
generalnie rzeczy które lubi zjada w sporych ilościach.

Chłopcy 9 lat i 1,5 roku jedzą wszystko, w domu jest codziennie obiad, staram
się urozmaicać, ładnie podać itp i trafia mnie gdy wszyscy jedzą np. ziemniaki,
mizera, jajo a nasza gwiazdka - pizze.
Najmłodzy 1,5 je jabłko w kawałku, a Ola ewentualnie ze słoiczka - no bo ulegam
i kupię.

Innych problemów raczej nie mamy, raczej w normie kłócą się i kochają jako
rodzeństwo, Mała jest bardzo rezolutna, "po prostu taka jestem" "bedę jadła
wszystko jak dorosnę" "ja tego nie jem, nie lubię"
Robiliśmy badania jakiś czas temu - wszystko w normie, żelazo piękne - chyba od
tej czekolady
Co robić - brać głodem? Próbowałam - ale kosztuje mnie to za dużo nerwów, brak
czasu, bo najmłodszy tez absorbuje, bo praca - a i tak zreguły kończy się tym,
że obiad pozostaje nieruszany a ja jej robię znowu pizze

Może ktoś ma/miał taki przypadek, kiedy to przechodzi?

Pozdrawiam
R.

[ilona54]

witam,mam pytanie odnosnie mojego dziecka,mala ma 17mies,jest dzieckiem
spokojnym,zadowolonym,ale....gdy na cos jej nie pozwalamy i mowimy "niu niu" lub
po prostu "nie wolno", ona zaczyna bic sie po glowce i mowi "niu niu",albo gdy
sie przewroci,uderzy,wowczas tez sie bije po glowie i wola "niu niu". Tlumaczymy
jej ,ze glowka i Ona jest "aja",kochana itp.Co mam myslec o takim zachowniu
dziecka???Rozumie,ze nie wolno,ze cos zrobila nie tak,ale dlaczego odrazu bije
sie po glowie???Pomoz zrozumiec nam reakcje naszego dziecka.
pozdrawiamy
ilona54

[krossa1]

mamy podobny problem.mój tomek obecnie 20 miesięcy, na niektóre zakazy lub jak
coś nie jest po jego myśli, zaczyna rzucac się po ziemi, drapać po buzi,
szczypać siebie i innych. wczoraj na przyklad nie pozwolilam mu pojsc do kuchni
(goracy piekarnik)on w tym czasie trzymal w rączce okrągle pudeleczko po
bańkach, tak się wściekl że wlożyl to pudelko do buzi i z calej sily zacisnal
na nim zeby tak ze przecial sobie warge. jak reagować na takie histerie,
pediatra powiedzial zeby nie reagowac, ale jak mam nie reagowac skoro wiem ze
moze sobie zrobic krzywde.
dziekuje za odpowiedz, kasia

[joanna129]

Dzien dobry,
mam nadzieje, ze znajdzie Pani chwile i dla mnie.
Mam synka 14 miesiecznego, ktory , jak mowi nasza Pani doktor- wie czego
chce. ..
Kochamy go z mezem strasznie, chociaz oboje zdecydowalismy sie na powrot do
pracy- 8h. Zajmuje sie nim rodzona ciocia, ktora bardzo zaakceptowal, sadze, ze
pewen zachowania syna uwarunkowane sa proba wymuszenia naszej atencji, bo nie
zawsze z nim jestesmy!


Chcialabym przedstawic zachowania Jakuba, ktore budza moje watpliwosci- nie
jestem pewna jak sobie z nimi poradzic!
1. Synek nie cierpi przebierania i przewijania z pieluchy- probowalam na
lezaco, stojaco- zawsze towarzyszy temu krzyk, krokodyle lzy- mimo spiewania
piosenke, proby zagadania reaguje jakbysmy go ze skory obdzierali -Naprawde
staramy sie to zorbic szybko i spawrnie na haslo idziemy na spacer
przebierze3my sie -0 juz jest WRZASK i np. proby rzucania sie na podloge!!!
Dotyczy to nas i opiekunki! Zamierzam go uczyc niedlugo siadania na nocnik!

2. Obzarstwo- lubi jesc, nie ma nadwagi , chociaz czasami mam wrazenie, ze
jednak jest tego za duzo... kazde wejscie do kuchni zwiazane jest dla niego z
jedzeniem- a ja np. musze cos zrobic.
Nie pozwoli nam zjesc obiadu- chce jesc z nami- chociaz co dopiero jadl,
wariuje jak widzi jedzenie, czyli powinnismy jesc tak ,zeby nie widzial, co
jest niemozliwe, dotyczy glownie nas w domu, na spacerze , obowiazkoweo w
foteliku samochodowym!

3. Problem po powrocie do domu! Cieszymy sie wszyscy , ze sie widzimy, bawimy
sie chwile ale gdy chcemy zjesc obiad- mamy problem!!!
NIGDY nie udalo sie dac Kubie zabawki, wsadzic do fajnego kojca itp. aby dal
nam 15minut na zjedzenie obiadu. Musi byc z nami na kanapie lub wyrywac sie z
krzesleka swojego i podjadac z nami. Jak mamy cos pieczonego,czego nie powinien
jesc i mam dla niego przygotowana przekaske specjalnie dla niego- chce jesc
nasze. Ostatnio aby go chwiel zajac puszczamy mu w tym czasie bajke, zeby go
chwile zajac. Jak maly bawi sie

4. Przechodzi okres "wkyrzania sie" : denerwuje sie i krzyczy za chwile po
sekundzie krzyczy jeszcze gloscniej itp. bo mu sie cos nie podoba...Jak na
chwile wyjde zpokoju i zauwazy to, zaczyna plakac , ze gdzies sobie ide...

5. Zaczal byc leniwy- chodzi za dwie rece ,ale nawet czasami nie chce chodzic
za 1, bo mu niewygodnie, staje przy swoim koszu z zabawkami i non-stop prosi
paluszkiem abym podala mu zabawke, do ktorej "nie moze siegnac", albo rzucamy
sobie pileczke, poczym o nnie chce podejsc do zabawki, bo mu sie nie chce...
tlumacze mu, ze musie cwiczyc da rade sam podjesc itp, ale tu tez uwazam ,
zeprobuje mi pokazac, ze tak bardzi mnie potrzebuje i beze mnie sobie nie
poradzi.

6. Pytanie dodatkowe- jestesmy tuz przed przeprowadzka! Czy powinnismy
spodziewac sie jakies dziwnej rekacji malego na nowe lokum?
Kontakt z rodzina pozostanie bez zmian!


Jezeli ktos ma ochote podzielic sie ze mna spostrzezeniami i radami jak sam
radzil sobie w takich sytuacjach, bede wdzieczna

[azada]

Kilerka. Taką ksywę ma moja córeczka (3 latka). Obecnie drugi tydzień chodzi do
przedszkola i bije dzieci. Nie są to zwykłe popychanki. wczoraj "przydzwoniła"
dziecku z tzw. "główki". Pani w przedszkolu krzyknęła na nią,Zosia zrozumiała,
że źle zrobiła. Niemniej jednak zdarza jej się bić, pani na nią krzyczy, Zosia
nie lubi chodzić do przedszkola i robi się koło zamknięte. Wierze paniom
przedszkolankom dziwi mnie jednak fakt, że w domu aż takie brutalne zachowania
się nie zdarzają. Zosia ma młodzszego braciszka (4 miesiące)jeśli już zdarzy się
jej doprowadzić go do płaczu to tylko dlatego że go "troszkę" mocniej przytuli.
Tłumaczę jej wtedy że musi to robić delikatniej bo braciszek jest jeszcze
malutki. Ale kiedy Zosia jest w przedszkolu to nie mam okazji zareagować
bezpośrednio po fakcie bicia. Co mam zrobić, dlaczego tak się dzieje, czy
powinniśmy udać się do psychologa, czy Zosia w ten sposób odreagowuje coś czego
nie wolno jej robić w domu, czy w taki sposób przystosowuje się do życia w
przedszkolu, w nowej społeczności?
Zaznaczę jeszcze że Zosia chodziła również do żłobka, nie powiem że była
aniołkiem, zdarzyło się jej uderzyć inne dziecko, ale były to bardzo sporadyczne
przypadki i nie tak brutalne.
Pozdrawiam i proszę o pomoc.
Mama Ania

[anita258]

Mój post wlejił się wśrodek innych na które jest juz opowiedz.Bardzo prosze o
rade.I jeszcze jakie ma pani saposoby na to aby dziecko słuchało bo moje dziecko
robi to o co go prosze jak krzynke,dzisiaj prosiłam żeybposkładał klocki przez
10 minut normalnie po czym poweidziałam to dosyc głośno i może bardziej
stanowczo no i posprzatał,słuch ma w porządku poprostu mnie olewa.

[anna_lidia]

Witaj Aniu!
Sytuacja Zosi jest teraz naprawdę trudna - mały braciszek /emocje z tym
związane wcale nie są najsilniejsze na samym początku, często dochodzą do głosu
po pewnym czasie i są dla dziecka w jej wieku naprawdę BARDZO trudne/ i nowe
środowisko. Na pewno potrzebuje dużo oznak miłości i wsparcia, także możliwości
wyrażania ewentualnej frustracji czy agresji i uzyskania waszej pomocy. Z
drugiej strony - bić absolutnie nie wolno i Zosia musi się do tego
przystosować - tutaj trzeba by utworzyć wspólny front z panią opiekunką /ale
raczej nie metodą, że pani na nią nakrzyczy i już/ - może z pomocą
przedszkolnego psychologa? Na pewno trzeba Zosi pomóc.. Pozdrawiam.

[justyna265]

Jestem mama 14-miesiecznej Natalki.
Juz od dluzszego czasu Natalka na czyjs placz reaguje placzem.
Wystarczy krzyk dzieci(w czasie zabawy) lub podniesiony glos zaczyna plakac.
Corka jest bardzo do mnie przywiazana.
Maz nie moze sie do mnie zblizac bo zaraz jest placz.
Czy jej to kiedys przejdzie?
I dlaczego tak reaguje?

[anna_lidia]

Trudno mi coś odpowiedzieć na tak postawiony problem - bardzo ogólny. Na pewno
warto się zastanowić nad przyczynami aż takiej wrażliwości Natalki, ale wiem
niestety za mało, żeby snuć jakiekolwiek przypuszczenia. Niepokoi mnie uwaga
o "nizbliżaniu się" męża - to też temat do refleksji o dotychczasowej jakości i
ilości kontaktów z tatą. Pozdrawiam.

[loya2005]

jak oduczyć dziecko 9-letnie nocnych wędrówek do łóżka rodziców? zasypia sama w
towarzystwie mamy, a ok.23-24 ładuje się między rodzicami i odmawia powrotu do
swojego łóżka. co robić? proszę o radę.
pozdrwiam,

[anna_lidia]

Odprowadzać do jego/jej łóżka. Konsekwentnie i spokojnie. Innego wyjścia nie
widzę. pozdrawiam