kto wam dał najwięcej miłości?

[flourman]

U mnie była to babcia od strony taty. Nie znaczy to, że reszta mnie nie kocha. W
zdrowej rodzinie każdy się na wzajem wspomaga, ale babcia miała najwiecej czasu
na tą pomoc(jak to z babciami bywa ;D ). To, że dzisiaj odrózniam dobro od zła i
jej zawdzieczam to, iż potrafie powiedzieć z czystym sumieniem, że jestem
uczciwym człowiekiem. Babcia zrobiła wiele, ażeby mnie i mojej sisotrze wpioć
pewne podstawowe prawa i zasady moralne. Chwała jej za to.

Gdyby każdy miał taką babcie i jej tak słuchał, to nie byłoby problemów z jakimi
mamy do czynienia w polityce i życiu codziennym!!

Co do tego czy sie to powtórzy, to sam nie wiem bo dzieci jeszcze nie planuje

[pochodnia_nerona]

Bardzo ładny temat. Ostatnio wspominałam swoich zmarłych bliskich - ciocię,
wujka - jej męża, wujka drugiego - jej i mojej mamy brata. Moja mama żyje, na
szczęście, bardzo doceniam jej miłość, choć mam do niej żal o parę spraw z
przeszłości. Ale będąc dzieckiem, dorastałam otoczona miłością bliskich osób,
właśnie rodzeństwa mamy, dużo od niej starszego - wujka oraz cioci i jej męża.
Wspaniali ludzie. Święta nie są dla mnie tym, czym były - nie ma już rodzinnej
Gwiazdki u siostry mamy, gdzie zbierała się cała nasza rodzina, a i rodzina też
już nie taka, jak kiedyś (kasa, rzeczy materialne). Może dorosłam i widzę
rzeczy, których jako dziecko nie dostrzegałam. Wiem tylko jedno - mojej
bliskiej rodzinie zawdzięczam bardzo wiele, również to, że nie kradnę, nie
jestem perfidna i podła dla ludzi, a najważniejsza dla mnie jest rodzina i
dobre relacje z ludźmi, nie kasa. Szkoda, że ICH już nie ma. Dobrze, że została
mi mama oraz bardzo dobry, czuły i kochający mężczyzna

[wisienka_ania]

Babcia i mama.
Mama taty zmarła, kiedy miałam 6 lat. Gdy Ją wspominam przychodzą mi do głowy
tylko chwile pełne bezwarunkowej miłości. Żadnych wymagań. Kompletny brak
stopniowania miłości - nie było bardziej i mniej kochanych wnuczków (druga
babcia potrafi kochać tylko jednego wnuczka, niestety nie mnie).
Moja najwspanialsza mama, która poświęciła dla mnie wszystko - została z
mężczyzną, którego przestała kochać, żebym tylko miała prawdziwą rodzinę i
porzuciła karierę zawodową, bo ja płakałam na samą myśl o przedszkolu.
Pamiętam, że kiedy moje koleżanki chodziły na wagary i kłamały rodzicom, ja
zostawałam w domu z mamą i oglądałyśmy razem telewizję albo gotowałyśmy obiad.
Do dziś zostało mi przekonanie, że jest jedyną osobą, której zawsze mogę zaufać
i która nigdy nie przestanie mnie kochać.

Dziękuję Ci babciu, mamo...Ja też kocham Was bezgranicznie...

[ona3010]

wiem ze zabrzmi to banalnie ale moj byly facet dal mi najwiecej milosci w
zyciu...

[cynta]

Fajny watek bo jest o tym czyja milosc najbardziej odczulismy a nie o pomiarze w
jednostkach. Po pierwsze Babcia, mama mamy, chyba jako jedyna nie widziala we
mnie zlych cech charakteru, po prostu byla, czesto bardzo nieporadnie bo
niewiele tak naprawde umiala zrobic przy dziecku (jej dzieci nianki
wychowywaly). Pamietam spacery i ksiazki i taki spokoj... Po drugie i na rowni
moja wlasna niania, Pani, jak ja nazywalam, miala cieple szorstkie rece, mowila
niesamowita poznanska gwara i byla jedyna osoba ktora mogla ode mnie
wyegzekwowac jedzenie i jakies tam posluszenstwo. Jej milosci nigdy nie
"uslyszalam" ale wszystko co dla mnie robila bylo nia przesiakniete... Babcia
umarla kiedy bylam nastolatka.. Pani udalo mi sie jeszcze pokazac moja
najstarsza corke...

[hedonista.oswiecony]

widzę, że wiele osób tak jak ja wskazuje na babcię lub dziadka. Co w tym jest,
że tak dobrze i ciepło wspominamy ich miłość i dlaczego podkreślamy tę
bezwzględną akceptację?

rodzicie to prawda muszą wymagać, ale w tym pośpiechu codziennym może jednak
brakować okazywania uczuć. Czy nie robimy czasem tak, że kochając dziecko
zapominamy mu o tym powiedzieć?

powiem szczerze, że ta bezwarunkowość ciągle mi daje do myślenia, że ta cała
dyscyplina i konsekwencja są ważne jakoś w wychowaniu, ale zdecydowanie chyba
nie doceniamy tej bezwarunkowej akceptacji. Wydaje mi się to być nieodzowne w
wychowaniu "normalnego" człowieka. Gdzieś kiedyś czytałem, że każdemu z nas
wystarczy choćby tylko jedna taka bezwarunkowo kochająca osoba, żeby wyrosnąć
na "człowieka".

ech, fajnie piszecie
ukłony
ed

[silvik]

"widzę, że wiele osób tak jak ja wskazuje na babcię lub dziadka..."
Podobnie było u mnie...
Rodzice dali i dają mi nadal miłość.
Jednak osobą mi najbliższą, do której zwracałam się z każdym problemem, każdą
radością(a Ona miała dla mnie czas) była moja Babcia, niestety nie ma Jej wśród
nas... Strasznie mi Jej brakuje, choć od Jej śmierci minął już rok...
Dwa razy w życiu nie mogłam powstrzymać swoich łez- raz gdy poroniłam, a drugi
raz na Jej pogrzebie...

[brandonka77]

rzeczywiscie tak jest ze dziadkowie daja najwiecej milosci wnukom, bo kochaja
ich bezwarunkowo, od swoich dzieci jednak czegos wymagaja,
zreszta nie bez powodu jest powiedzenie ze rodzice wychowuja a dziadkowie
rozpieszczaja
w sumie to jest troche przykre ze tak jest, bo wlasciwie to dzieci powinny
dostac bezwarunkowa milosc od swoich rodzicow, rodzice powinni kochac dzieci
takimi jakie sa
ja niestety chyba dostalam patologiczne uczucia dlatego mam mnostwo problemow w
zyciu dorosłym ale to juz zupelnie inna historia ...

[kubara1]

Bacia od strony taty, która mnie wychowywała i rodzice. Moja mama dajeteraz
taki ogrommoiłości mojemu dziecku, że sama się przyznaje, że przy własnych
dzieciach to neimożliwe, a przy wnuczkach jest bezwarunkowa, totalna akceptacja
i oddanie:-0)

[raveness1]

Ciagle tylko oczekujecie, kto mi da to, kto mi da tamto... A tak od siebie cos
dla swiata to nie laska?

[prerov]

Mama

[vulpe_cula]

Gdy byłam małym dzieckiem też wydawało mi się, że najbardziej kochają mnie
dziadkowie i babcie, byli dla mnie zawsze mili i mieli dla mnie słodycze, czy
inne upominki. Ale to nie babcia, ani nie dziadek wstawał do mnie w nocy, gdy
byłam niemowlęciem, ciągle się martwił o moje zdrowie, dbał o moje wychowanie i
wykształcenie, itd itp. To wszystko robili moi rodzice. Na co dzień może trudno
jest to zauważyć, człowiek łatwo przyzwyczaja się do luksusu, ale tyle miłości
ile dali mi moi rodzice, tyle pracy ile w to włożyli, to jest coś powalającego.
Teraz ta codzienność wygląda inaczej, przebił ich mój ukochany mąż. Jego miłość
nie tylko wyciąga z dołków, ale do tego uskrzydla. ))))))))))

[titta]

Tata. Babcia (ze strony mamy) kochala mnie i akceptowla bezwarunkowo (i
rozpieszczala ale to tata nauczyl mnie co to jest milosc, co to znaczy
kochac drugiego czlowieka.
Tacie i babci moglam powiedziec wszystko. W babci mialam sluchaczke i "pokrewna
dusze", w tacie oparcie i rade, choc nie zawsze aprobowal moje postepowanie.

[anetkamati]

Czemu większość odpowiedzi to babcia? jak myślicie co odpowiedzą nasze dzieci
jak dorosną?czy za mało je kochamy?

[titta]

Wiekszasc ludzi myli milosc z ulegania wszelkim zachcianka
Rodzice musza malega czlowieka troche "ustawic" i w tym przejawia sie ich
milosc, choc moze byc to nie do konca przyjemne. Poza tym babcie maja zwykle
wiecej dystasu i cierpliwosci...

tato n/t

[mili_vanili]

Jest dla mnie - od zawsze - wzorem dobrego człowieka. Kocham go bardzo.

Drugi tata

[dziewczynka_z_tatuazem]

Najcudowniejszy facet pod Sloncem. Mimo ze nie jestem jego biologiczna corka
nigdy nie dal mi odczuc ze kocha mnie mniej niz moje siostry a jego biologiczne
corki.

Cieply, wyrozumialy, przy tym silny i interesujacy. Pamietam jak czytal mi
bajki na dobranoc albo opowiadal jak byl w wojsku

W moim narzeczonym odkrywam coraz wiecej cech mojego taty

zdecydowanie córeczka

[beatapl]

moja najukochańsza, a w dzieciństwie nikt sie szczegolnienie wyróżniał inplus
ewentualnie inminus

To mi dalo do myslenia

[pani86]

nie wiem kto mi dal najwiecej milosci. Prawdopodobnie babcie, bo one mnie
wychowywaly. Rodzice pracowali, a pozniej kiedy juz mogli ze mna spedzac czas ,
ja wolalam byc z babciami. Odzwyczailam sie od nich. Teraz mam 20 lat i musialam
sie do nich z powrotem przyzwyczaic. Bylo ciezko. Co by bylo gdyby nie te
Babcie Sa kochane.

[malinakalina]

Starsza siostra...najwiecej wlasnie ona.Starsza o 10 lat zawsze mi troche
matkowala ale teraz i ja potrafie sie nia zaopiekowac.....

[paulajal]

Pozazdroscić Faktycznie dziwne, ze główną opoką zdają się byc babcie, a nnie
rodzice. U mnie nie było takiej osoby i b mi tego brakowało.

Chciałabym mojego synka taką właśnie bezgraniczną matczyną miłością nasączyć.

[wuj_truj]

A ja nie doświadczyłam nigdy bezwarunkowej miłości, ani ze strony rodziny, ani
potem partnerów. Miłość to dla mnie również poczucie bezpieczeństwa. Kocham
moich rodziców i oni też mnie kochają, ale nie zmienię już chyba tego, że tym,
co czuję jest mieszanina lęku i miłości.

[yagiennka]

Hmmm, u mnie w rodzinie nie było jakichś zwyczajów wylewnego okazywania sobie
miłości ale czułam ta miłość, na pewno ze strony mamy. Także dziadków. Z ojcem
było gorzej, nie umiał jej okazywać, był strasznie zamkniętym w sobie
człowiekiem. Jako dziecko myślałam że jest tylko od ganienia, karania i
uprzykrzania mi życia. Gdy dorosłam to zrozumiałam że tez nas kochał, a
najbardziej zrozumiałam to gdy go juz zabrakło..
Teraz dają mi miłość mama i siostra a ja im i bardzo wyraźnie widze i odczuwam
że sa to osoby najblizsze mi na świecie i zrobimy dla siebie wszystko. I nie
chodzi o jakies przytulanki czy słowa ale włąsnie o czyny

[ibulka]

Najwięcej Miłości w życiu otrzymałam od Mamy, a teraz wciąż otrzymuję Miłość od
Męża i trójki Dzieci :o)

[iizaa]

Tata.

rodzice n/t

[ania.silenter]

Mama!

[sanyu]

zdecydowanie to Ona

[b-beagle]

Nie ma jak u mamy

[black_kat]

Babcia od strony mamy. Teraz mi jej bardzo brakuje...

prababcia

[szelest_tafty]

kochała mnie najbardziej, bezwarunkowo, prawdziwie, zniewalająco. Cieszę się, że
udało mi się ją poznać.

mama

[mamakrzysia4]

[ollaboga77]

moj były facet z którym byłam 5lat!

[blum5]

a ja w ogole nie czulam sie kochana, bo moi rodzice wiecznie cos do mnie mieli,i
czulam ze nie jestem ta wymarzona dziewczynka. nigdy NIGDY nie uslyszalam od
nich slowa kocham, zreszta oni mieli problemy ze soba a dzieci im najwyrazniej
przeszkadzaly. babcie tez nie.
a chyba najwiecej milosci i akceptacji otrzymalam od meza, bo chcial mnie taka
jaka bylam i pomogl mi uwierzyc w siebie.a do tego dal mi poczucie szczescia.

[ona33]

Mama....chociaż była to miłość bardzo .."surowa".....babcia od strony Taty, chociaż nigdy o tym nie mówiła.....ale najwiecej od wielu lat..... mój MĄŻ, który całkowicie zrekompensował mi wszystkie braki miłości z dzieciństwa..... !

Tatulek...

[toskania8]

mój nawiększy przyjaciel, moja podpora, mój największy autorytet moje źródło
siły.
I od 11 miesięcy już go tu ze mną nie ma.
No Mama oczywiście, nie mniej, ale inaczej, to sprawa charakterów, że z Tatą
rozumieliśmy się bez słów a z Mamą nie zawsze. co oczywiście nie znaczy, że
kochałyśmy się mniej.
I też jej już nie ma.
I Rodzice mojej Mamy, to była cudowna milośc,ciepło, bezwarunkowa akceptacja.
A Mama Taty zupełnie nie, tam nie bylo tak naprawdę żadnej więzi (tamten
dziadek zmarł przed moim urodzeniem).
jakie mądre są te tak często cytowane słowa księdza Twardowskiego "spieszmy się
kochać ludzi, tak szybko odchodzą)", to się naprawdę rozumie kiedy już odejdą

Moja cudowna Babunia :)))

[vega36]

Była dla mnie autorytetem, kiedy miałam 2 lata, 12 lat, 22 lata. Chyba ona jedna
kochała mnie naprawdę. Zawsze gotowa wysłuchać, poradzić, zrozumieć... Siedziała
przy mnie całymi nocami, kiedy chorowałam. Wspaniale gotowała i dogadzała mi jak
tylko mogła. Była radcą prawnym, ale mimo nawału pracy zawsze znalazła czas dla
mnie. Jeżeli jest we mnie coś dobrego, tylko Jej to zawdzięczam. Kiedy odeszła,
nie mogłam się nadziwić, że Słońce jeszcze świeci, domy stoją i ludzie normalnie
żyją, jakby nic się nie stało. Ja przecież przeżyłam katastrofę kosmiczną....

[cioccolato_bianco]

tata i babcia ze strony mamy.

nikt mi nie dał

[drzejms-buond]

sam sobie wziąłem
w wieku 32 lat
:-[

[vatum]

mnie też nikt nie dał. szkoda. ale ja daję mnóstwo swojemu dziecku. nawet doszłam do wniosku, że gdybym miała między kogo podzielić tę miłość byłoby lepiej dla dziecka. ma jej teraz za dużo

morze pozytywnych emocji :)

[hedonista.oswiecony]

przeczytałem wiele pięknych słów w tym wątku i dziękuję wszystkim bardzo za
tyle ciepłych emocji, które płyną z Waszych ust
uśmiechy
ed

[joa8]

Wychowywali mnie Rodzice mojej Mamy. Mieszkałam z nimi pierwsze 4 lata.
Ich miłość była bezgraniczna. Otaczała mnie każdego dnia. Było ją widać we
wszytskim - w dbaniu o mnie, w robieniu mi prawie codziennie mojego ulubionego
grzybka , w tłumaczeniu mi świata, w codziennych spacerach, w licznych
rytuałach, które miałam z Babcią i Dziadkiem, w mówieniu mi, że mnie kochają.
Babcia przeszła na wcześniejszą emeryturę, zeby się mną zająć (Mama była na
pierwszym roku studiów). Nigdy mi o tym nie powiedziała!
To oni dali mi poczucie, że jestem kochana, potrzebna, wyjątkowa, świetlista.
Że miłość po prostu jest, nie trzeba na nią zasługiwać, zabiegać o nią.

Rodzice mojego Taty mieszkali kilka ulic dalej i byłam tam codziennie. Babcia
uczyła mnie gatunków róż (miała wielki ogród), łaciny (tak, tak, uczyła 5-latkę
łacińskich sentencji , robienia na drutach, gotowania wyśmienitych zup.
Spędzałam w jej ogrodzie magiczne chwile. Dziadek był trochę niedostępny, ale
zawsze o mnie pamiętał. Dali mi ogromne wsparcie intelektulane, bym
powiedziała. Zachęcali mnie do nauki, do zdawania pytań. Dziecięca ciekawość
świata przy mojej Babci wprost kwitła

Obie moje Babcie i jeden Dziadek nie żyją. Drugi Dziadek jest bardzo chory i
spodziewamy się jego odejścia w każdej chwili.
Nad moim biurkiem wiszą ich fotografie. Jak się na nich patrzę, to wiem skąd
jestem.

Rodzice kochają mnie bardzo, ale trochę im zeszło zanim nauczyli się być
dobrymi rodzicami. Byli bardzo młodzi, kiedy ja byłam mała i ja niestety
uczestniczyłam w ich dojrzewaniu emocjonalnym, co dla dziecka była stanowczyo
za dużym obciążeniem.
Za to teraz nasza bliskość jest wspaniała. Ale zdobyta trudnymi doświadczeniami.

ruskie pierogi :)

[hedonista.oswiecony]

nie ma dla mnie cieplejesz emocjonalnie potrawy od ruskich pierogów ze
skwarkami, z cebulką i kwaśną śmietaną . Babcia robiła je co tydzień i zawsze
wyśmienicie smakowały. A jak smakowała kawa zbożowa z mlekiem i chrupiącymi
bułeczkami z masłem, kiedy przychodziłem do babci przed szkołą po pokonaniu
kilkuset metrów, czasem także zimą i podczas pierwszych przymrozków. Mieszkanie
babci w zimie było takie ślicznie zaparowane, było tam jak w saunie i było tak
zajebiście ciepło i bezpiecznie. Do dziś lubię zapachy kuchenne
uśmiechy
ed

pierożki, kluseczki, placuszki mojej Babci

[toskania8]

moja najkochańsza Babcia była absolutną mistrzynią świata w robieniu
wszelkiego rodzaju pierogów z najróżniejszymi nadzianiami (ruskie oczywiście
też), kluseczek, kopytek, placków kartoflanych z borówkami. Ale jakoś
najbardziej utkwiły mi w pamięci takie placuszki z krojonych w plastry jabłek
maczanych w cieście na zsiadłym mleku . A Babcia była samą miłością. Dziadek
zresztą też.
Wy wszyscy szczęśliwi ludzie, którzy jeszcze macie Babcie, Dziadków, Rodziców,
kochajcie ich i mówcie Im to często.
A Tobie, hedonisto dziękiza pomysł takiego fajnego wątku.
Jakie to wspaniałe, że tylu ludzi tu pisze.

[joa8]

a dla mnie taką potrawą jest grzybek (czyli taki gruby omlet) z dżemem )
Naprawdę przez długi czas jadłam go codziennie. NIkt nie marudził, że to
monotonna dieta. Dziadek kroił mi go, jak tort, na trójkąty.
Niestety nie udaje mi się odtworzyć tego smaku dziś. Babcia coś tam musiała
magicznego dosypywać