Dość złudzeń!!

[kalosze2]

Właśnie, dość złudzeń.
Zdaję sobie sprawę, że mam dziś kiepski dzień i wyczyny mojego dziecka
doprowadzają mnie do nadmiernej irytacji, ale mimo tego myślę trzeźwo.
Dzieci to nie pociechy, nie skarby, ale ZłOśLIWE GNOMY, które walczą o wpływy
w domu, przyjemności i przywileje, egoiści, egocentrycy i złośliwcy.
I nie mam już nadziei, że mój ośmioletni syn kiedykolwiek wstanie rano z
uśmiechem, (a nie grymasem) na twarzy, na prośbę: załóż kurtkę- założy kurtkę
(zamiast zawodzić płaczliwym głosem, że wcale nie jest zimno), przyjdzie do
stołu na wołanie: obiad, umyje zęby w porze mycia zębów, podniesie papier,
który mu wypadł, itede. Że zaoferuje komuś pomoc, podzieli się słodyczami, czy
pożyczy siostrze którąś ze swoich zabawek.
Pewnie znowu wyjdzie na to, że wszystkiemu winna zła matka, ale ja pamiętam,
że zawsze był właśnie taki: marudny i krnąbrny. To dziecko się już nigdy nie
zmieni!
Dziś marzę tylko, żeby jak najszybciej stał się pełnoletni i samodzielny, i
żeby wyprowadził się z domu.
No, to się wygadałam.

[lola211]

Ha ha- moja tez bywa takim gnomem, ma 9 lat.
Trzymaj sie dzielnie, jeszcze kiedys zatesknimy za tymi ich grymasamiuznajac
je za zupelnie niewinne w stosunku do prawdziwych problemow z jakimi przyjdzie
nam sie borykac, gdy beda nastolatami.Fajna perspektywa, co?

[asidoo]

Prawda!

[scher]

kalosze2 napisała:

> Zdaję sobie sprawę, że mam dziś kiepski dzień i wyczyny mojego dziecka
> doprowadzają mnie do nadmiernej irytacji, ale mimo tego myślę trzeźwo.
> Dzieci to nie pociechy, nie skarby, ale ZłOśLIWE GNOMY, które walczą o wpływy
> w domu, przyjemności i przywileje, egoiści, egocentrycy i złośliwcy.

Masz kiepski dzień. Nie dzieci są z natury złe, ale ich _wyczyny_ potrafią
człowieka doprowadzić do białej goroączki.

> I nie mam już nadziei, że mój ośmioletni syn kiedykolwiek wstanie rano z
> uśmiechem, (a nie grymasem) na twarzy, na prośbę: załóż kurtkę - założy kurtkę
> (zamiast zawodzić płaczliwym głosem, że wcale nie jest zimno), przyjdzie do
> stołu na wołanie: obiad, umyje zęby w porze mycia zębów, podniesie papier,
> który mu wypadł, itede. Że zaoferuje komuś pomoc, podzieli się słodyczami, czy
> pożyczy siostrze którąś ze swoich zabawek.

Mój starszy jest wieku zbliżonym - prawie osiem lat. Problemy były podobne,
niedawno przechodziliśmy "bunt siedmiolatka" Bywa marudny, miewa grymasy na
twarzy, miewa tendencje do wstawania rano z nieuśmiechem, do niedzielenia się.

Pracujemy nad tym usilnie i efekty są. Przede wszystkim dostarczamy informacji
i uczymy właściwych nawyków. Informujemy, jak niektóre zachowania, gesty i miny
odbierają inni ludzie, także rodzice. "Prośbą i grożbą" skłaniamy - i
wymagamy! - zmiany zachowania, miny, tonu itp. Był okres, że wysyłałem dziecko
rano do łazienki, żeby ćwiczyło uśmiech przed lustrem. Na jęki, płaczliwy ton
reagujemy stanowczo; dziecko wie, że w ten sposób nic z nami nie załatwi.
Dzielenia się i uczynnych gestów uczymy perswazją i podsycaniem dobrych
zachowań (zauważamy najmniejsze dobre odruchy, wysiłki i wzmacniamy je
pochwałą).

Odnośnie wykonywania poleceń (przyjście do stołu, zęby, papierek) raczej nie
dopuszczamy zbędnych dyskusji. To egzekwujemy stanowczo.

[olamazur]

Do Kalosze2 i Sher: a czemu te dzieci są takie niemiłe?

[scher]

olamazur napisała:

> Do Kalosze2 i Sher: a czemu te dzieci są takie niemiłe?

A spytaj się ich

[ib_k]

Boże skąd ja to znam!! Ale może my też takie byłyśmy?

[kalosze2]

Może to nieładnie z mojej strony, ale trochę pocieszył mnie fakt, że nie tylko
ja mam to na co dzień. Myślę, że niektóre dzieci takie po prostu są i szkoda
energii na skakanie wokół nich. Młodsza córka jest zupełnie inna, też ma
charakterek, ale w normalnym wydaniu. Czyli, że przy konflikcie interesów
porozmawia i pójdzie na kompromis, jak ma problem, to mówi, nie jęczy, pomaga,
dzieli się, okazuje czułość i zainteresowanie bliskimi. A syn zawsze był dziwak
i takie "trudne dziecko". Trudno.

[lola211]

Nie chwal dnia przed zachodem slonca.Córka podrosnie i tez bedzie miala takie
epizody, to normalne zachowania.

[kalosze2]

Lola, zmierzam do tego, że to są po prostu całkiem inne dzieci, a jak
wspomniałam młody był zawsze taką małą mendą < I mnie nie dobijaj, ja Ciebie
bardzo proszę...

[scher]

kalosze2 napisała:

> młody był zawsze taką małą mendą <

Obrzydliwie się wyrażasz o własnym dziecku

Guzik zrozumiałaś z mojego postu.

[kalosze2]

O co Ci chodzi, Scher? Uważnie przeczytałam Twój post, w którym opisujesz, jak
radzisz sobie ze swoim dzieckiem. Mam Cię pochwalić? ;D

[scher]

kalosze2 napisała:

> O co Ci chodzi, Scher?

O to, że masz kochać swoje dziecko i pracować nad udoskonalaniem jego
charakteru, nad korygowaniem jego zachowań, a nie określać go
mianem "psychopaty" albo "mendy". O ile wczoraj mogłaś być w emocjach, o tyle
dzisiaj, na zimno nazwanie swojego syna "mendą" świadczy o tobie jak najgorzej.

[kalosze2]

To Ty nie rozumiesz mnie i Twoje "masz" niczego nie wnosi. Nie prosiłam o rady,
chciałam się wygadać, a jak Ci sie nie podoba, to nie komentuj.

[scher]

Mądrej głowie dość dwie słowie.

[asidoo]

A może to dziecko jest psychopatą? 4% społeczeństwa jest psychopatami.

[asidoo]

4% to dużo - 4 psychopatów na 96 niepsychopatów. Na klasę 25 dzieci przypada 1
psychopata.

[scher]

asidoo napisała:

> A może to dziecko jest psychopatą?

Możesz zacytować fragment z pierwszego postu, który uzasadniałby taki wniosek?

[lola211]

Wiesz, ja nie mam porownania, bo mam jedynaczke.Od urodzenia gdzies tak do 6
r.z bywa dzieckiem nadzwyczajnym- spokojna, milusia, kochana, cukiereczek.A od
jakiegos czasu chwilami mozna szalu dostac- zachowanie toczka w toczke jak w
Twoim zalozycielskim poscie.Z tego co obserwuje to jest to prawidlowosc
rozwojowa.

[sylwia06_73]

Moja babcia mawiala,ze dzieci to takie niewdzieczne stworzenia.Wycchowala ich
czworo(jedno umarlo).

[niewinniczarodzieje]

tak to prawda
trafia się czasem dziecko z którem nie da się żyć normalnie
ja jeszcze mamą nie jestem
ale przez wiele lat byłam nianią ( w sumie 8 maluchów)
jedna dziwczynka wykończyła mnie do granic możliwości
miała wspaniałych rodziców w dodatku płacili dużo i bardzo się lubiliśmy
zaczęłam z nia prcacować gdy miała 8 miesięcy gdy skończyła rok odeszłam
nie byłam w stanie wytrzymać
wiecznie była niezadowolna
i tak kwaśna mina od rana do wieczora
wszystko było dla niej problemem jedzenie spania ubieranie
potafiła płakać kilka godzin non-stop
jak skończyła rok już się tylko zanosiła płaczem
a ja trzęsłam się przez resztę dnia bo zawsze bałam się że się udusi
wcześniej nie wierzyłam że tak mały człowiek potrafi być taki...podły
chyba tak to można nazwać
bo ja podchodziałam do niej z sercem na dłoni
a w zamian miałam wrzaski krzyki
mama o tym wiedziała i przyznała rację(
potem miała chłopca już 3 latniego i ten sam problem
wieczne niezadowolnie
gdy rano się budziła to z płaczem
szedł spać też z płaczem
o ubieraniu jedzeniu kąpieli wolałabym już więcej nie myśleć
bo był to koszmar (wymioty na zawołanie itd)
rodzina ta miałam 2 innych maluchów - kochanych i wspaniałych
więc to chyba nie jest wina rodziców
niektóre dzieci już się takie rodzą
wiecznie płaczą i jest im źle
nie starajmy się ich na siłę zadowolić
szkoda energii
trzeba wierzyć że z tego wyrosną

ja cieszę się tylko że to nie moje dzieci
a mamą współczuję

[niewinniczarodzieje]

można takowego osbnika nazwać psychopatą
oto zachowanie mojego 3 letniego podopiecznego
(jestem au-pair mieszkam z nim)
6.00 niemiłosierne wycie w łóżku przeplatane piskiem
7.30 od przebudzenia wyje non stop a raczej jęczy.
śniadanie- trzeba trzymać talerz - bo wyrywa i rzuca nim
trzeba go karmić, przypiąć do krzesła trzymać jego głowę, uważać by nie dostać
po twarzy.
usta otwiera po 5 minutach proszenia grożenie
to co już wpkauje mu się do buzi natychmiast wypluwa
co 3 łyżkę zje
mając do końca 4 łyżki zmusza się do wymiotów-często z powodzeniem
8.00 koniec koszmaru - śniadanie
ubieranie-plucie kopanie wrzask rozbieranie się
9.00 po śniadaniu ubrany
ma 4 letniego i rocznego brata.
od 9.00 do 12.00 bije braci wyrywa zabawki wrzeszczy piszczy
na niczym się nie skoncentruje dłużej niż 2 minuty
gdy zostawia braci na chwilę w spokoju
zrzuca wszytsko co znajdzie na drodze kopie wylewa wyrywa
dewastacja !!!
jak juz nie ma nic do roboty znęca się nad psem
12.00 lunch to samo co przy śniadaniu
13.00-15.00 sen
15.00-17.00 zabawa ta sama co rano
17.00 obiad to samo co rano
18.30 kąpiel - wylewanie wody z wanny
kopanie braci szczypanie (w wannie)
ubieranie w piżame to samo co rano
19.00 łóżko wyje i piszczy godzine czasem dwie

rodzice wiedzą że jest nazwijmy to trudny więc ja się raczej nim nie zajmuje
ale wystarczy posłuchać jego wycia 2 godziny i czujesz się jak balon z którego
uleciało powietrze
on nigdy się na niczym nie koncentruje
może to ADHD lub coś innego
pomimo 3 lat nic nie mówi
jedynie wyje ,lub piszczy
jak go nie nazwać psychopatą
wszyscy skaczemy koło niego cała uwaga skupia się na nim
nic to ni daje
przez 5 miesięcy nie widziałam go bawiącego się czy szczęśliwego
wszystko mu nie pasuje
i to wycie non-stop
grr

[niewinniczarodzieje]

pisłam już że jego bracia są cudowni marzenie każdej niani i mamy

[mama303]

niewinniczarodzieje napisała:

> pisłam już że jego bracia są cudowni marzenie każdej niani i mamy

To nie dziwi mnie że dzieciak jest az tak sfrustrowany. Byc zawsze tym
najgorszym! można sie obwiesić.

[niewinniczarodzieje]

ja wiem że ten cały temat nie brzmi dobrze
wiem też że mamy kochają tych małych tyranów tak samo jak inne dzieci
ale jak ktoś z takim nie żył to nie zrozumie
każdy dzień jest taki sam te same problemy
normalne dziecko ma czasem gorszy dzień i daje popalić
tylko że ty idąc dziś spać nie wiesz że jutro może ten dzień nadejść
a mam tyrana ma pewność że będzie to samo co zwykle

a co do mojego malucha
to on ma super
cała uwaga koncentuje się na nim - czyż to nie cudowne!
to raczej jego bracia sią poszkodowani

ja jak z nim zostaje to go najnormalniej olewam
i o dziwo wtedy czasem się uspokaja
kładzie sie na podłodze na brzuchu
i wykonuje jakieś dziwne ruchy-wciąż te same czasem przez 20 minut non-stop
nie potrafię powiedzieć co z nim jest nie tak
może dlatego że nie mówi ma problem
ale nie zmienia to faktu że jest nie do zniesienia

[scher]

> jak go nie nazwać psychopatą
> wszyscy skaczemy koło niego cała uwaga skupia się na nim

Wydaje mi się, że to żaden psychopata, ale zwykłe biedne dziecko - albo zbyt
mało rozpieszczane albo zbyt mocno rozpuszczane. Albo i jedno, i drugie.

[porta2]

Zastanawiam się nad źródłami zachowań tych dzieci, ale nie bardzo zgadzam się z
wami. Nie dziwi mnie, gdy w tak paskudny sposób określa dziecko obca kobieta,
jakaś tam au-Pair, ale kiedy w taki sposób nazywa swoje dziecko publicznie
MATKA - na jaki stosunek do jej dziecka pozwala wówczas innym? Objawy, o
których piszesz w tym poście nie przystają do ADHD, dzieci nadpobudliwe nie
zachowują się w taki sposób, chyba, że cię nie lubią! Bardziej byłabym skłonna
do przychylenia się w kierunku autyzmu, takie dzieci należy zbadać w różnych
kierunkach, pod różnymi kątami, choćby po to, by wykluczyć podejrzenia!!! Nie
wiem, na co czekacie?! TO WASZE DZIECI!!! Dopiero w realiach szkolnych
będziecie szukać pomocy? Wtedy często jest za późno! Wtedy te dzieci sa już
zepchnięte na takie miejsce, z którego bez terapii nie są w stanie się
wydostać!!! Nie krytykujcie ich, nie obrzucajcie epitetami, bo nie polepszycie
w ten sposób sytuacji, a tylko ją pogorszycie. Szukajcie pomocy u specjalistów,
by nie skrzywdzić własnego dziecka.Pozdrawiam wszystkich wyrozumiałych i
mądrych rodziców.
A opiekunkom naszych dzieci oczekującym, że 3-letnie dziecko musi skupić uwagę
na czymnkolwiek dłużej niż dwie minuty - radzę zmianę pracy, najlepiej w
ogrodnictwie. Tam ludzie liczą się z prawami natury i niczego nie przyspieszą.
Do dziecka trzeba przede wszystkim CIERPLIWOŚCI.

[dorota.konowrocka]

Kalosze2, świetnie Cię rozumiem. Jestem na tym etapie, że marzę o tym, by oddać
moich synków do przedszkola z internatem bez prawa powrotu na święta do domu.
Mówię, tłumaczę, proszę, krzyczę, rozśmieszam, zabawiam, uciekam się do
podstępów, wszystko na zmianę i mam wrażenie, że obaj, w różnym stopniu, wchodzą
mi na głowę. Jeśli bawię sie z nimi, jestem obok -wszystko jest OK. A niech
tylko spróbuję zająć się jakaś swoją pracą lub rozrywką... Są jak chwasty,
zagarniają każdą wolną przestrzeń, raz zdobytych terytoriów nie oddadzą nigdy.
Rysują po ścianach (starszy), rozgniatają jedzenie i rozprowadzają je po
podłodze (młodszy). Ciągle wszystko jest brudne, zapaćkane, porysowane.
Czekoladowe, bananowe, soczkowe łapki są wszędzie, nieuchronnie na moich
czystych dzinsach czy bluzce. Ciągle wszystko jest zaplute, ubrudzone ziemią,
ciągle słychać jakieś krzyki, łomoty i hałasy, ciągle ktoś komuś coś zabiera i
wyrywa, kogoś tłucze, niszczy roślinki, rzuca zabawkami, zdejmuje ubrania z
wieszaków i rzuca na podłogę albo zawodzi pod łóżkiem. Budzę się rano i widzę
dwa gnomy, które zaczynają uderzać łyżkami z całej siły w ramę łóżka,
zaśmiewając się przy tym do łez, a ja znękana zakrywam głowę poduszką. Są
odważni, samodzielni, ciągle gdzieś ich nosi, mają 1000 pomysłów na minutę i
żadnej woli podporządkowania się, a jednoczesnie co jakiś czas MUSZĄ naładowac
akumulatory moją obecnością i wówczas jakakolwiek próba odejścia od nich na dwa
kroki, odklejenia ich ode mnie powoduje szał, płacz i zawodzenie.Anarchistyczni
terroryści, egoiści, narcystyczni psychopaci i socjopaci. Jak jest dobrze, jest
bardzo dobrze: ciepłe łapki przytulają moją twarz, mała główka lezy na kolanach
, zasypia wtulona we mnie, ogromnę oczęta patrzą na mnie, a ich właściciel
prowadzi ze mną pasjonującą rozmowę o zwyczajach wielorybów. Kiedy jest źle,
jest okropnie: ten sam synek wyje histerycznie pod łóżkiem, jeszcze gorzej, gdy
próbuję go wziąć i dramatycznie gorzej, gdy próbuję wyjść.

Przetrwamy to. Choć ja zaczynam szukać psychoterapeuty albo metod na
odreagowanie, bo inaczej wpadnę albo w nerwicę, albo w znieczulicę. Muszę sobie
jakoś pomóc, bo ich pozabijam. Nie wiedziałam, szczerze mówiąc, ze dzieci są
takie szurnięte. A moje naprawdę są kochane. Więc jeśli Twój jest gorszy, to
naprawdę współczuję, świetnie rozumiem i trzymaj się. To zupełnie normalne, że
czasem mamy ochotę zamknąć je w komórce i nie zaglądać tam przez tydzień (ja mam
taką ochotę).

Dorota

[kalosze2]

Trzymajmy się razem, my Matki Psychopatów

[mama303]

kalosze2 napisała:

> Trzymajmy się razem, my Matki Psychopatów
Kobity, opanujcie się. Poczytajcie się co Wy wypisujecie.

[kalosze2]

Mama30, luz, człowiek musi czasem odreagować. To był żart.
Rzecz w tym, że kocham swoje dziecko, staram się jak mogę, wyłażę ze skóry,
motywuję, nagradzam, tłumaczę i...zero rezultatów. Więc może po prostu pozostaje
mi zaakceptować fakt, że właśnie ten ośmiolatek nie urodził się do bycia miłym
dla otoczenia i współpracy z nim. Tyle.

[karola1008]

Kaloszki2 (albo Kaloszku2-jak wolisz), każda matka ma chyba takie chwile, że
własne potomstwo chciałaby wyrzucić przez okno. Mój 4-letni synek, który
naprawdę jest fajny, potrafi doprowadzić mnie do takiego stanu, że dziekuje
Bogu, gdy mogę odprowadzić go do przedszkola i mieć trochę spokoju. W
repertuarze ma: wycie-gdy mu czegoś zabronię, w pisakownicy-piski, bo nie może
się dogadać z dziećmi, niechęć do dzielenia się z jednej strony i płacz, gdy
ktoś z nim zechce się podzielić. A już najbardziej mnie wkurza sytuacja, która
często ma miejsce, gdy Jaś styka się z młodszym dzieckiem, które usiłuje go
uderzyć. Zamiast po prostu odejść i powiedzieć: Nie bij mnie, synek siedzi i
wyje w sposób udawany i przesadny i czeka na dalsze ciosy. Wiele razy o tym
rozmawialiśmy, ćwiczylismy tę sytuację, on doskonale wie co ma robić. No
przecież nie mogę za każdym razem podchodzic do niego i roztkliwiać się nad
nim, bo dwulatek machnął go łopatką. Przecież krzywda jest wtedy żadna i ból
też żaden. W końcu zapowiedzałam mu, że jeżeli w takiej sytuacji po prostu nie
odejdzie i nie powie maluchowi, by go nie bił, ja po prostu nie będę reagować.
Ze starszymi dziećmi Jaś nie ma tego typu kłopotów, bo po pierwsze ładnie się z
nimi bawi, radzi sobie z rozwiązywaniem konfliktów. NIe da się ukryć, że w
sytuacjach podbramkowych, gdy starsze dziecko ciągle go np. popycha albo kopie
i inne sposoby nie działają, Jasiek po prostu mu oddaje.

[sulamita]

POCIESZAM!!! Moje takie było i wyrosło na miłe i spokojne.Do tej pory nie wiem
czy to wychowanie(fakt, dużo konsekwencji), czy ten typ tak ma.

[shamsa]

łączę się w bólu

[mamotek]

mnie dodatkowo smuci fakt, że moja córka jest tak często nieszczęśliwa sama ze
sobą...kiedyś pójdzie w świat i przestanie nas nękać ale od samej siebie nie
ucieknie...