rozdźwięk między poziomami

[olamazur]

Mój synek jest rozwinięty intelektualnie ponad swój poziom -
słownictwo, sposób wypowiadania się, budowania zdań jak u dziecka
rok lub więcej starszego. Rozwój emocjonalny - pewnie na swoim
poziomie. A może niżej? Tak by się zdawało, bo powstały między
poziomami intelektualnym a emocjonalnym rozdźwięk potęguje takie
wrażenie.

Jak to jest? Dziecko buduje zdania wielokrotnie złożone, potrafi
zrozumieć abstrakcyjne rzeczy, da się z nim poważnie porozmawiać i
jest w stanie zrozumieć skomplikowane procesy na podstawie niemalże
jedynie słownego wyjaśnienia. Ale jak mu się nie chce - nie wiem:
włączyć myślenia (?) - to płacze albo piszczy, czasem kładzie się na
ziemi, krzyczy, histeryzuje. Nie _chce_, by tłumaczenie do niego
trafiło i go uspokoiło? Nie _potrafi_ go przyjąć? _Musi_ swoje
wypłakać, bo ma tylko 2,5 roku? Nie umie, tak? To dlaczego po paru
godzinach umie opisać, co się działo? Emocjonalnie - histeria;
intelektualnie: spojrzenie z boku, analiza, co kto w domu robił
podczas jego histerii i dlaczego!

Czy to się będzie pogłębiało? Ten rozdźwięk. Czy to typowe?

Moja koleżanka ma bardzo rozwiniętego 10-letniego syna. Przeszedł
badania psychologiczne, które wykazały, że wiedzę, intelekt,
bystrość umysłu ma na poziomie gimnazjalisty, a emocjonalnie jest na
poziomie dziecka rok-dwa młodszego! Ma kłopoty z kontaktami
rówieśnikami (czuje się nielubiany), przyjaźni się z dziećmi kilka
lat starszymi od siebie. Koleżanka połżartem mi poradziła, bym nie
rozwijała swego dziecka...

Jestem ciekawa Waszych wypowiedzi na ten temat.

[aluc]

typowe, zwłaszcza dla dzieci nieco lepiej rozwiniętych
intelektualnie, często w tyle jest również rozwój fizyczny,
koordynacja ruchowa etc.

ale u dwuipółlatka chyba trudno jeszcze mówić o jakimś konkretnym
problemie z tym związanym po prostu oczekuj od niego tego, czego
możesz oczekiwać od dziecka w jego wieku i ciesz się wszystkim, co
jest ekstra bonusem

zapewnij mu środowisko rówieśników, poślij w swoim czasie do
przedszkola, zaobserwujesz prawdopodobnie lekkie "uwstecznienie się"
intelektualne, do przodu natomiast powinien wtedy pójść rozwój
społeczny, a za nim emocjonalny, niewykluczone, że do zerówki dogoni
rówieśników w tym względzie, nawet jeśli nadal będzie odstawał swoim
poziomem wiedzy - a tak naprawdę dopiero w tej okolicy zaczynają się
schody

nie traktuj jak małego geniusza, nie stymuluj, idź za nim

PS. mam w domu jednego takiego - w tej chwii już prawie
sześciolatka, i niewykluczone, że drugiego też - teraz niespełna
trzylatka, więc rozumiem i dużo ruchu zapewniaj na świeżym
powietrzu ))

[olamazur]

Dzięki za odpowiedź

> nie traktuj jak małego geniusza

Hmm... A w praktyce co to oznacza?
Bo my z mężem, babcią i ciocią powtarzamy mu kilka razy
dziennie "Antosiu jaki ty jesteś mądry!" - żeby wierzył w siebie,
miał poczucie wartości, mocy, że jest w stanie itd. Mamy wrażenie,
że dzięki temu wzmacnianiu pozytywnemu on tak się rozwija - bo
czuje, że może, że na pewno będzie potrafił.

> nie stymuluj, idź za nim

Nie kupować puzzli z coraz to większą liczbą kawałków? Nie czytać
coraz to poważniejszych historyjek? Nie tłumaczyć, co to są wybory
parlamentarne i tablica rejestracyjna?

> idź za nim

Czyli?...

[aluc]

nie traktować jak geniusza - nie zakładać, że jego przewaga
intelektualna nad rówieśnikami jest miażdżąca i zawsze taka będzie,
z superzdolnych dzieci najczęściej wyrastają najzupełniej
przecietnie zdolni dorośli, nie zapewniać mu specjalnego traktowania
w rodzinie, nie podporządkowywać jego rozwojowi mózgowemu wszelkich
rodzinnych planów

nie stymulować - nie zastanawiać się nad tym, jakie to jeszcze
rzeczy można mu wymyślić, żeby jeszcze bardziej poprawić mu pamięć,
jeszcze bardziej rozwinąć go językowo etc., nie unikać zabawek do
zabawy, a nie superhiperedukacyjnych, nie starać się, żeby każda
aktywność przynosiła mu jakieś wymierne korzyści intelektualne,
niech one będą skutkiem ubocznym, a nie celem

iść za nim - obserwować, czym się interesuje, nie wyprzedzać, nie
zakładać, ze skoro jest taki mądry i rozgarniety, to może należałoby
np. uczyć go czytać i pisać albo tabliczki mnożenia, natomiast jeśli
sam się tym zainteresuje - to nie zniechęcać

co oczywiście nie wyklucza puzzli z coraz większą liczbą kawałków (o
ile łatwiejszymi już się wyraźnie nudzi) oraz tłumaczenia świata
otaczajacego

nie róbcie sobie po prostu rodzinnego biznesu pn. "wychowujemy
wyjątkowo mądre dziecko"

[olamazur]

> z superzdolnych dzieci najczęściej wyrastają najzupełniej
> przecietnie zdolni dorośli

Jestem takim przypadkiem. Trochę żałuję, że mnie nie stymulowano,
nie zachęcano - mogłabym dalej zajść. A tak uległam złudzeniu, że
jestem taka super, to zawsze taka będę bez wysiłku. Wysiłku nie
było, efekty przeciętne.
Chciałabym, żeby mój syn w przyszłości nie żałował.


> nie zapewniać mu specjalnego traktowania w rodzinie, nie
> podporządkowywać jego rozwojowi mózgowemu wszelkich
> rodzinnych planów
> nie róbcie sobie po prostu rodzinnego biznesu pn. "wychowujemy
> wyjątkowo mądre dziecko"

Nie robimy tak. Daję słowo

[aluc]

to w takim razie dodam jeszcze - odrzuć jak najdalej taką motywację

ja też byłam zdolna, ale leniwa ale też wychowywałam się zupełnie
w innych warunkach, z innym dostępem do wiedzy, z innymi
możliwościami, z innym nastawieniem do indywidualizmu i osiągnięć
ponad przeciętną, chyba trudniej dzisiaj "przypadkowo zepsuć"
wybitnie zdolne dziecko, niż te trzydzieści parę lat temu

o ile oczywiście twój syn jest wybitnie zdolnym dzieckiem - a
wybacz, ale w tym wieku raczej nie można tego stwierdzić, każde
dziecko rozwija się w swoim tempie, a to tempo może się jeszcze
milion razy zmienić

[olamazur]

> o ile oczywiście twój syn jest wybitnie zdolnym dzieckiem - a
> wybacz, ale w tym wieku raczej nie można tego stwierdzić, każde
> dziecko rozwija się w swoim tempie, a to tempo może się jeszcze
> milion razy zmienić

Nie wiem, czy jest. Ba, ja nie wiem, czy mi na tym zależy Jak
ustalaliśmy z mężem priorytety wychowawcze, to jednym z głównych
było, że przede wszystkim chcemy mieć szczęśliwe dzieci. Mogą zostać
kim chcą, jak się zainteresują hydrauliką, to kupimy zestaw "mały
hydraulik". Chcemy, by miał przyjaciół i dobrze żył z ludźmi.
Czy mądrym i zdolnym dzieciom _przeważnie_ jest z tym ciężko?

aluc

[nangaparbat3]

Jak dobrze przeczytać taką radę dla rodzicow: idźcie za nim. Chyba wszystkim nam
nalezy o tym od czasu do czasu przypominać )))

[aluc]

wiesz, sama to powinnam ponaklejać sobie we wszystkich widocznych
miejscach

[roseanne]

no coz- to moj chleb codzienny

[olamazur]

> no coz- to moj chleb codzienny

Opowiedz

[roseanne]

w zasadzie czego to ja jeszcze nie pisalam

duzo na moim w stopce, jeszcze wiecej na mojej stronie, podlinkowanej na forum

ostatnie badania i testy byly wykonywane gdy mial 11 lat i wyniki na poziomie
collegu

[verdana]

Nie mów dziecku codziennie, ze jest mądre - tak samo, jak nie
mówiłabys mu codzinnie, ze jest piękne. Dziecko powinno byc chwalone
za to co robi, a nie za wrodzone zdolności. Pewnie, ze czasem mozna
to powiedzieć, ale bez przesady... Zamiast wzmacniać pewność siebie,
osłabiasz ją - bo jak mądry może czegoś nie zrozumieć, nie umieć?
I sama wpadłaś w pułapkę - fakt, ze dziecko intelektualnie wyprzedza
rowieśników nie oznacza, ze nie jest nadal 2,5 letnim dzieckiem i
nie reaguje tak, jak 2,5 letnie dziecko powinno reagować. Ty zaś
oczekujesz reakcji dziecka starszego - a ono starsze nie jest... I
zamiast zrozumienia spotyka się ze zdziwieniem, niechecią,
niepokojem.
To nie jest "rozdźwiek", bo dziecko jest prawidłowo rozwiniete,
tylko w jednej dziedzinie rozwija się szybciej. A w innych zgodnie z
wiekiem.
Zostaw nadmierne "stymulowanie" intelektu - raczej rozwijaj
umiejętnosci spoleczne, zabawę w piaskownicy i zapasy z tatą czy
kolega na kanapie. Bo na razie dziecko jest na tyle inteligentne, ze
już się zorientowalo, ze oczekujesz od niego wyjatkowych zdolności -
a nie zawsze potrafi temu sprostać.

[olamazur]

> Nie mów dziecku codziennie, ze jest mądre - tak samo, jak nie
> mówiłabys mu codzinnie, ze jest piękne. Dziecko powinno byc
> chwalone za to co robi, a nie za wrodzone zdolności. Pewnie, ze
> czasem mozna to powiedzieć, ale bez przesady...

Myślałam, że tu nie można przesadzić. Że im więcej dziecko chwalone,
tym lepiej. Nie jest tak?
Nie chwalę "w próżni", zawsze chwalę za coś. Układa puzzle - "dobrze
dobrałeś te dwa kawałki, super!"; bierze się za cięcie nożyczkami -
"ty już umiesz ciąć nożyczkami? brawo synku, dobrze ci idzie!";
zbudował wieżę z klocków rozdzielając kolory - "ale fajny dom,
ślicznie!".
Chwalę za co tylko się da, w myśl zasady im częściej, tym lepiej -
jakie zagrożenia?

> Zamiast wzmacniać pewność siebie, osłabiasz ją - bo jak mądry
> może czegoś nie zrozumieć, nie umieć? Bo na razie dziecko jest
> na tyle inteligentne, ze już się zorientowalo, ze oczekujesz od
> niego wyjatkowych zdolności - a nie zawsze potrafi temu sprostać.

Nie ganię, jak czegoś nie umie, nie jestem zawiedziona. Nie
mam "programu nauczania", np. nie czytamy domanem itp. (nie żebym
coś miała przeciwko mamom, które czytają z dziećmi domanem, po
prostu ja tego nie robię).

> I sama wpadłaś w pułapkę - fakt, ze dziecko intelektualnie
wyprzedza
> rowieśników nie oznacza, ze nie jest nadal 2,5 letnim dzieckiem i
> nie reaguje tak, jak 2,5 letnie dziecko powinno reagować. Ty zaś
> oczekujesz reakcji dziecka starszego - a ono starsze nie jest... I
> zamiast zrozumienia spotyka się ze zdziwieniem, niechecią,
> niepokojem.

Moje dziecko rozumie naprawdę dużo, a już na pewno rozumie, że jak
czegoś nie ma w domu, to nie ma. "Chcę mleka" - "Nie ma, trzeba
kupić w sklepie, jak kupimy, to dostaniesz" - zrozumienie takiej
sytuacji jest dla niego łatwe. I zazwyczaj rozumie, umie powiedzieć,
co to jest sklep, kim jest pani kasjerka, do czego służą pieniądze,
że są rzeczy drogie i tanie i z czym się to wiąże. Intelektualnie
rzecz ogarnia i opowiada własnymi słowami. Bywa jednak, że musi się
na ten temat rozhisteryzować - on chce mleka i buuu.
Nie pytam, jak w takich sytuacjach postępować, tylko o stan jego
emocji. Co się emocjonalnie dzieje z moim dzieckiem i jak mu pomóc?
Nie chcę, żeby płakał, żeby był nieszczęśliwy. On cierpi, jak tak
ryczy. Nie radzi sobie ze swoimi emocjami i to jest przykre. A ja
myślałam, że jak wytłumaczę i doprowadzę do zrozumienia przez niego
tej sytuacji, to nie będzie cierpiał np. jak nie będzie mleka.

[aluc]

ola, on ma dwa i pół roku, dziewczyno!
zachowuje się absolutnie normalnie, jak normalny dwuipółlatek
nieradzący sobie z emocjami i NIEROZUMIEJĄCY wszystkiego, chociaż
przyjmujący tłumaczenia

nie traktuj go jak dorosłego człowieka

[olamazur]

aluc napisała:

> ola, on ma dwa i pół roku, dziewczyno!
> zachowuje się absolutnie normalnie, jak normalny dwuipółlatek
> nieradzący sobie z emocjami

Ja wiem, że on się zachowuje normalnie. Nigdy nie twierdziłam
inaczej Sama też wpadłam na to, że nie radzi sobie z emocjami.

> i NIEROZUMIEJĄCY wszystkiego, chociaż przyjmujący tłumaczenia
> nie traktuj go jak dorosłego człowieka

Nie raz powiedzenie jak do dorosłego, spokojnie i jakby
mimochodem; "nie ma, jak kupimy w sklepie, to dostaniesz" ucinało w
zarodku szykującą się histerię. Mały w lot chwytał, że ryk tu po
nic. Nie ma, to nie ma. "To poproszę soku" - brzmiał po chwili efekt
jego przemyśleń. Nie zrozumiał? Jak najbardziej zrozumiał.

[verdana]

Zrozumiał, ale nie przyjął do wiadomosci - bo ma dwa i pół roku... I
radzi sobie z emocjami!!!! Radzi sobie tak, jak powinno sobie radzić
małe dziecko - a Ty oczekujesz "radzenia sobie" na poziomie 6-latka.
Z chwaleniem bardzo, ale to bardzo przesadziłaś. Tak nie można... Z
kilku powodów
-po pierwsze, zniechecasz dziecko do zrobienia czegokolwiek "dla
siebie", nie dla uzyskania nagrody - czyli pochwały. Jeszcze
troszkę, a Twoje dziecko nie bedzie umiało nic zrobić dla własnej
przyjemnosci, dla wlasnego wewnetrznego zadowolenia - bedzie
oczekiwało pochwały, a nie czulo satysfakcji po prostu z tego, co
robi.
-po drugie, inteligentne dziecko wie, że jak mama chwali bez
przerwy, to brak pochwały - jest naganą. A wiec bezwiednie sterujesz
dzieckiem, pochwalajac tylko to, co Twoim zdaniem jest dobre i
udane. Dziecko powinno móc robić coś, za co w ogole nie jest oceniane
-po trzecie, dewaluujesz pochwały. Zabierasz płynąca z nich
przyjemność. Ja do dziś pamiętam satysfakcję, gdy szczędzacy pochwał
ojciec powiedział, ze jest ze mnie zadowolony. Twoje dziecko nigdy
tak naprawde pochwalone nie bedzie - bo pochwały w takiej ilosci nic
nie znaczą
-Po czwarte wbijasz dziecko w dumę - będzie uwazało, ze zawsze jest
dobre, mądre i lepsze od kolegów. Tymczasem prawdopodobnie tak nie
jest - i moze bardzo nieprzyjemnie przezyć spotkanie z rówiesnikami
w przedszkolu.

[olamazur]

Rzecz w tym, że ja jak do tej pory umiałam z emocjami małego
postępować. Miałam świetne sposoby wyczytane w książkach:
utożsamianie się z uczuciami dziecka ("ja też..."), przesuwanie
wydźwięku z "boję się" na "nie lubię", pokazywanie swoich reakcji i
zachęcanie do naśladowania, tłumaczenie, bo jak intelektualnie
pojmie, to oswoi. Działało! I to jak! Słowa niemal magiczne - kojące
emocje dziecka jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. A teraz
nie działa. Proszę mi pomóc zrozumieć.

[verdana]

Dziecka nie wychowuje sie wg. książek. Próbowałas dziecku wmowić
pewne rzeczy (przepraszam bardzo - boje sie nie znaczy "nie
lubie"!!!! Dziecko lepiej niz Ty wiedziało, ze się boi, a Ty
negowałas jego uczucia). I
Obawiam sie, ze zrobilas dziecku w emocjach zamęt, usiłując naukowo
je " oswoić", stosujac sztuczki i chwyt ("ja też" - to zwykle
nieprawda...). Wyglada tez na to, ze to Ty nie radzisz sobie z
negatywnymi emocjami dziecka, i probujesz je natychmiast wyciszyć,
zmienić, zmniejszyć. A do negatywnych emocji dziecko ma prawo, ma
prawo być wsciekle, smutne, bać się - i wcale nie trzeba mu wmawiać,
ze powinien je zmienić czy przytłumić.
Lepiej dziecko przytulić, niż sterowac czymś tak kruchym jak
emocje.

[olamazur]

Podam przykład.
Dziecko boi się balonów i innych takich wiszących w sklepie z
sufitu. Mówi, że się boi. Ja na to: o balony, brr, masz rację, są
okropne, też ich nie lubię. Przy następnym pójściu do sklepu
(zabierałam małego, jak musiałam, bo jak nie musiałam, to oczywiście
oszczędzałam mu widoków balonów) mówiłam: idziemy do sklepu, ok? Tam
są te okropne balony, nie będziesz się bał? A on na to, że będzie.
No to ja jakieś uspokojenia i że będę z nim, i że balony
rzeczywiście są okropne i że ja też ich nie lubię. Któregoś
kolejnego dnia mały przeszedł z "boję się balonów" na "nie lubię
balonów", płacze nie powtórzyły się.
Źle to rozegrałam? (Chciałam dobrze. No i nie kłamałam, że boję się
balonów).

Inna sytuacja.
Mały rano płacze, że trzeba wstać, że nie chce, nie lubi i w ogóle
buu. Mówię mu: ja też bym jeszcze pospała, ja też nie lubię rano
wstawać. Och, jak mi jest źle, że wstać trzeba...
Znów nie ma kłamstwa, jest utożsamienie się z uczuciami dziecka,
mały w końcu wstaje - ze mną, swoją towarzyszką niedoli.

> A do negatywnych emocji dziecko ma prawo, ma prawo być wsciekle,
> smutne, bać się - i wcale nie trzeba mu wmawiać,
> ze powinien je zmienić czy przytłumić.

Właśnie o to chodzi w metodzie utożsamiania. Nigdy nie mówię, że nie
ma prawa być smutny czy zły. Zawsze mówię, ze ma do tego prawo i że
świetnie to rozumiem, bo ja też czuję to samo. Dzięki tym słowom
dziecko czuje się zrozumiane, a jego emocja zaakceptowana.
Akceptacja powodu do złości jest akceptacją samej złości
prawda? "Rozumiem, że się zdenerwowałeś, jak ci się domek z klocków
rozwalił. Masz prawo sie na to wkurzyć. Ja też bym się wkurzam, jak
mi coś nie wychodzi".

Czy to jest zgubne sterowanie? Powinnam zaprzestać takiego radzenia
sobie w takich sytuacjach?...
Przyznam, że to wywraca do góry nogami cały mój model wychowywania.
I co w zamian?

[verdana]

Problem w tym, ze mieszasz dziecku pojęcia "boje się" i "nie lubię".
Dziecko BAŁO się balonów- OK. Mozesz tłumaczyc, dlaczego są
niegroźne, ale nie jest dobrze, kiedy dziecko, pod Twoim wpływem,
zaczyna gubić sie we własnych uczuciach i mylić pojecia - teraz i Ty
nie wiesz - i co gorsza ono samo nie wie- co czuje. Nie będzie
umiało sprecyzowac, czy np. boi sie Pani w przedszkolu, czy jej nie
lubi - i mozesz miec kłopot...
Czasem utozsamiać się z uczuciami dziecka mozna, skoro sie je
pdziela, ale nie zawsze - dziecko powinno wiedzieć, ze mama może
czuć zupełnie co innego... I wobec tego on tez nie musi czuć tego
samego co mama.
Sama się zastanów, czy byłoby przyjemnie, gdybyś za kazdym razem ,
gdy sie komus skarżysz czy zwierzasz słyszała "A ja mam tak samo"?
To sprowadzenie tego co dziecko czuje, do tego co Ty czujesz -
zamiast on być centralna postacią - Ty nią jesteś. A poza tym -
dziecko ma prawo wściekać się o rzeczy, ktore Ty lubisz, i lubić te -
o ktore Ty sie wściekasz. Tymczasem stosowanie takiej metody uczy
dziecko, ze ma czuć to, co mama.
Czasem można dziecku powiedzieć "Ja też nienawidzę wstawać rano,
świetnie cie rozumiem", a czasem "Nie lubisz kaszy? A ja uwielbiam,
kompletnie nie rozumiem, dlaczego nie chcesz jeść, ale nie chcesz -
to nie."
Krótko - mam wrazenie, ze jest niedobre wychowywanie dziecka wg.
metody - to raz. Metody maja to do siebie, ze zawieraja elementy
manipulacji, sa dobre na jeden raz, ale nie stale.
Po drugie - uwazam, ze lepsze od jakiejkolwiek metody jest mówienie
prawdy. Rozumiesz uczucia dziecka - powiedz to. Nie rozumiesz - nie
musisz i dziecko moze sie tego dowiedzieć. Ty nie musisz - i nie
powinnaś - czuć tego co on. Bo jestescie dwoma innymi osobami i
macie prawo do własnych, odrębnych uczuć. Wazna jest ich akceptacja,
a nie ich podzielanie.

[olamazur]

OK, to do mnie przemawia. Przemyślę.
Oczywiście, nie postępuję mechanicznie według książek. Każda
sytuacja jest inna, kazdy dzień jest inny, inny ja mam nastrój czy
dziecko. Nie mówię wyuczonych regułek, reaguję na moje dziecko i
jego świat

[biaemi]

Tak sobie czytam te ciekawe wypowiedzi i mysle sobie, ze moze jest
tak, ze Twoj synek (to do autorki oczywiscie) nie jest jakos
nadzwyczajnie rozwiniety intelektualnie, tylko werbalnie. Moj
dwulatek wg badan minimalnie opozniony psychoruchowo ze wzgledu na
zaburzenia integracji sensorycznej tez bardzo duzo rozumie, ma
niezwykle skojarzenia i przemyslenia tez jak wynika z jego
zachowania i pojedynczych slow, bo do mowienia wcale sie jeszcze nie
rwie.Tez potrafi ze zrozumieniem przyjac, ze czegos nie ma i
dostanie dopiero, jak bedzie, albo, ze w ogole nie dostanie z
roznych powodow. Ale jak humor gorszy, to drobnostka powoduje
marudzenie i czyni nieszczesliwym.
Mysle, ze Twoj synek zachowuje sie jak normalne dwuipolletnie
dziecko, ktore bardzo szybko posiadlo umiejetnosc mowienia.
Z tego co piszesz, nie jestes mamuska przekonana o nadzwyczajnosci
swojego dziecka na tle innych, dlatego pozwolilam sobie na
wypowiedz "prosto z mostu".

[olamazur]

> Tak sobie czytam te ciekawe wypowiedzi i mysle sobie, ze moze jest
> tak, ze Twoj synek (to do autorki oczywiscie) nie jest jakos
> nadzwyczajnie rozwiniety intelektualnie, tylko werbalnie.

Nie chwytam różnicy, szczerze mówiąc... Aby zwerbalizować, trzeba
zrozumieć przecież? Jak nie rozumie, to chyba byłoby widać? Gadałby
bzdury?

[aluc]

ola, niekoniecznie

dzieci dobrze mówiące są zazwyczaj postrzegane jako "mądrzejsze" od
tych niemówiących, chociaż poziom rozumienia jednych i drugich może
być podobny

znaczy on rozumie tak jak powinien rozumieć chłopiec w jego wieku, a
dodatkowo jeszcze potrafi to zwerbalizować

[biaemi]

Dokladnie to mialam na mysli, co tutaj aluc wytlumaczyla.
Chcialam powiedziec, ze moj maluch praktycznie niemowiacy rozumie
prawdopodobnie mniej wiecej tyle, ile Twoj czyli tyle, ile
przecietny dzieciak w takim wieku jest w stanie zrozumiec. Gdyby ich
postawic obok siebie, to Twoj wygadany bylby postrzegany pewnie jako
znacznie bardziej rozwiniety intelektualnie, bo umie zwerbalizowac i
pochwalic sie swoimi umiejetnosciami.

[olamazur]

aluc:
> dzieci dobrze mówiące są zazwyczaj postrzegane jako "mądrzejsze"
> od tych niemówiących, chociaż poziom rozumienia jednych i drugich
> może być podobny
> znaczy on rozumie tak jak powinien rozumieć chłopiec w jego
> wieku, a dodatkowo jeszcze potrafi to zwerbalizować

biaemi napisała:

> Chcialam powiedziec, ze moj maluch praktycznie niemowiacy rozumie
> prawdopodobnie mniej wiecej tyle, ile Twoj czyli tyle, ile
> przecietny dzieciak w takim wieku jest w stanie zrozumiec. Gdyby
> ich postawic obok siebie, to Twoj wygadany bylby postrzegany
> pewnie jako znacznie bardziej rozwiniety intelektualnie, bo umie
> zwerbalizowac i pochwalic sie swoimi umiejetnosciami

Przemyślałam dogłębnie i omówiłam z mężem. Nie zgadzam się, mąż
również. Moim zdaniem dziecko, które mówi, ma jednak dalej posunięty
rozwój intelektualny, więcj połączeń w mózgu mu się wytworzyło czy
innych trybików.
Nie mam tu na myśli oczywiście mówienia polegającego na powtarzaniu
wierszyków czy innych zwrotów. Mój synek powtarza całe strofy
typu "z tej tu powieści morał w tym sposobie, jak ty komu, tak on
tobie" oraz klepie zasłyszane w rozmowach dorosłych teksty
typu "żeby ten premier już wreszcie odszedł" i tu jest jasne, że nie
ma pojęcia, o czym mówi. Takie mówienie nie jest dla mnie
świadectwem, że jest mądry, tylko że ma dobrą pamięć.

Mówiąc o rozwoju intelektualnym, mam na myśli mówienie polegające
na tym, że mały wypowiada to, co jest efektem jego przemyśleń.
Rozmawiamy o czymś, a on się zastanawia, przetrawia w główce,
dopytuje o coś i mówi własnymi słowami tak jak to rozumie. Sam
zaczyna rozmowę na jakiś temat i mówi zdania nie zapamiętane, lecz
powstałe na poczekaniu.
Mam znajome dziecko w tym samym wieku, niemówiące, u którego po
oczach widać, że nie rozumie. I nie tylko po oczach, ale też po
reakcji na słowa, prośby czy inne komunikaty.

Tak więc pozostanę przy swoim zdaniu, że rozwój werbalny jest
świadectwem rozwoju intelektualnego

[iwpal]

olamazur napisała:
Przemyślałam dogłębnie i omówiłam z mężem. Nie zgadzam się, mąż
> również. Moim zdaniem dziecko, które mówi, ma jednak dalej
posunięty
> rozwój intelektualny, więcj połączeń w mózgu mu się wytworzyło czy
> innych trybików<

Tu musze sie wtrącic, nieco z obowiązku zawodowego. Dobrze
rozwinięta mowa świadczy wyłącznie o dobrze rozwiniętych
połączeniach (trybkach) dla mowy, a moze i myślenia (choc to nie
zawsze idziec równo w parze); może być jednakze opóznione
dojrzewanie połaczeń dla innych funkcji (np. ruchowych, czuciowych,
kojarzeniowych), co jest np. częste u dzieci z zaburzeniami
integracji sensorycznej. Wtedy dziecko "mądre i wygadane" jest np.
mało samodzielne, stroni od rówieśników czy jest niezgrabne ruchowo.
Jeżeli chcesz miec pewnośc, że Twoje dziecko wystaje "ponad poziom"
rówieśników, to idź do psychologa, który oceni malucha - to nie jest
specjalnie skomplikowana sprawa i przeciętny psycholog pracujący z
małymi dziećmi to potrafi. A w tej sytuacji kazda sugestia padająca
na forum, ze coś "nie tak" bedzie przez Ciebie odrzucana.

[olamazur]

Dziękuję za wypowiedź
Antoś akurat kojarzy zaskakująco inteligentnie, jest tak bystry, że
nas samych to czasem zdumiewa. Ruchowo ok - lubi się wspinać na
placach zabaw i dobrze mu idzie (nie muszę asekurować). Lubi się
bawić ze znajomymi dziećmi i potrafi z nimi współpracować (coś
wspólnie robić).
Do psychologa jeśli bym poszła, to nie po to, by mieć papierek, że
dziecko jest zdolne. To mi nie jest do niczego potrzebne,
nie "karmię się" mądrością mego dziecka. Mąż zastanawiał się w
sobotę, czy powinniśmy pójść do psychologa w związku emocjami, bo w
jego ocenie Antoś sobie z nimi nie radzi. Mnie się wydaje, że nie ma
takiej potrzeby, ale postanowiłam zapytac tu. Większość
wypowiadających się chyba również uważałaby, że nie trzeba iść.

[olamazur]

Antoś w sobotę rano powiedział:
- Chłopaki wszystko wiedzą.
Na to mój mąż:
- A mama?
Antoś: Mama jest dziewczyną.
Tata: A mama wszystko wie?
Antoś: Nie wie. Tylko mówi.

Wygląda na to, że mój syn ma ni mniej ni więcej tylko takie zdanie o
inteligencji płci żeńskiej, co niektórzy o inteligencji małych
dzieci )

PS Oczywiście jestem jak najbardziej skłonna uważać, że w tym
wypadku akurat nie wiedział co mówi, coś mu się pomyliło, klepał bez
zrozumienia, powtarzał bez związku z czymkolwiek usłyszane gdzieś
przypadkiem zdanie... etc. etc.

[nangaparbat3]

>>>Chwalę za co tylko się da, w myśl zasady im częściej, tym lepiej -
jakie zagrożenia?
Uzaleznienie od bycia chwalonym.
Robienie roznych rzeczy nie dlatego, ze sprawia to przyjemność, ale po to, zeby
zostać pochwalonym.
Brak pochwały moze byc odbierany jako kara.

Moze zamiast: jak pieknie tańczysz!
Powiedzieć: jak przyjemnie tak tańczyć!

Jednocześnie - bardziej chyba szkodzi niechwalenie niz za częste chwalenie.

widzialam na placu zabaw taka scene

[krwawakornelia]

Dziewczynka poltora roku strasznie duzo mowi. I bardzo ladnie. I mama
jej sie pyta, to co Kasiu,pojdziesz dalej na nozkach?
Dziewczynka odpowiada, tak mamusiu pojde dalej na nozkach.
Mamusia probuje ja wyciagnac z wozka dziewczynka w histerie,

[olamazur]

Pewnie chciała sama z tego wózka wyjść
Mój też głównie się histeryzuje, jak coś pójdzie nie po jego myśli,
nie tak jak sobie zaplanował. Np. chce sam wejść po schodach, a tata
go chwycił i wniósł kilka schodków wyżej. Jest ryk, mały schodzi,
tam gdzie przedtem stał - i wchodzi, tak jak sobie zaplanował.
Może Kasia też chciała sama wyjść z wózka.

[wierzba_b]

Ola, przeczytałam całą dyskusje i zasadniczo zgadzam się z Verdaną. Zwróciłam
uwagę na ten fragment Twojej wypowiedzi:
"Co się emocjonalnie dzieje z moim dzieckiem i jak mu pomóc?
Nie chcę, żeby płakał, żeby był nieszczęśliwy. On cierpi, jak tak
ryczy. Nie radzi sobie ze swoimi emocjami i to jest przykre. A ja
myślałam, że jak wytłumaczę i doprowadzę do zrozumienia przez niego
tej sytuacji, to nie będzie cierpiał np. jak nie będzie mleka."
To, co opisujesz jako problem do rozwiązania, jest - po prostu życiem,
immanentną cechą świata tego. Dorośli też w niektórych sytuacjach wkurzają się
nieporównywalnie mocno do wagi problemu - klną na komputery, trzaskają drzwiami
pokoju pani urzędniczki, która kazała donieść jeszcze jeden papierek, krzyczą na
dzieci sprawdzające, ile jest pasty do zębów w jednej tubce... I zrozumienie
sytuacji niczego tu nie zmienia. Życie takie.
Wydaje mi się, że mylisz radzenie sobie z emocjami (czyli umiejętność ich
pełnego przeżywania i okazywania w sposób nieniszczący dla siebie i otoczenia) z
nieodczuwaniem czy też uciszaniem emocji. Mówisz, że synek "cierpi, jak tak
ryczy". Pewnie, tyle że nie cierpi dlatego, że ryczy, tylko ryczy dlatego, że
cierpi i w jakiś sposób musi to okazać. Faktycznie możliwe, że się przy tym
trochę sam nakręca, ale to w tym wieku też normalne.
Z tego, co piszesz, wynika, że nie godzisz się z tym, że Twój synek czasem jest
nieszczęśliwy i poczuwasz się w obowiązku "zdjąć" z niego cierpienie za pomocą
tłumaczeń (które nie skutkują, więc pytasz na forum o lepszą metodę). Zrozum, a
raczej przyjmij do wiadomości: tak się nie da. Świat jest tak skonstruowany, że
każdy czasem bywa nieszczęśliwy. I dziury w niebie od tego nie ma. Twój synek
nie jest wyjątkiem od tej zasady. Twoim zaś zadaniem jest przekazać mu tę
właśnie uspokajającą pewność - że jego uczucia, choćby nie wiem jak silne, nie
są groźne. Że tej dziury w niebie nie będzie. On się uczy patrząc na Twoje
reakcje. Jeśli będzie widział, że usilnie próbujesz go uspokoić, uciszyć jego
uczucia tłumaczeniem czy czymkolwiek innym - nabierze wręcz odwrotnej pewności,
tej mianowicie, że mama obawia się jego "nieszczęśliwości". A skoro mama się
obawia, to znaczy, że naprawdę jest się czego bać.

[olamazur]

> Z tego, co piszesz, wynika, że nie godzisz się z tym, że Twój
> synek czasem jest nieszczęśliwy i poczuwasz się w bowiązku
> "zdjąć" z niego cierpienie za pomocą tłumaczeń (które nie
> skutkują, więc pytasz na forum o lepszą metodę).

Płakał z godzinę w sobotę Uspokajałam - tuliłam, tłumaczyłam,
szukałam rozwiązań, szłam na ustępstwa i nic. W końcu zrobiłam mu
kąpiel, w wannie się wyciszył, a jak wyszedł z wanny i stał taki
mokry, otulony ręcznikiem, to... opowiedział całe zdarzenie na
spokojnie. Uderzył mnie wtedy szczególnie mocno ów rozdźwięk między
poziomami i postanowiłam, że tu go opiszę i zapytam, co Wy na to.

> Zrozum, a raczej przyjmij do wiadomości: tak się nie da. Świat
> jest tak skonstruowany, że każdy czasem bywa nieszczęśliwy.
> I dziury w niebie od tego nie ma. Twój synek nie jest wyjątkiem
> od tej zasady. Twoim zaś zadaniem jest przekazać mu tę
> właśnie uspokajającą pewność - że jego uczucia, choćby nie wiem
> jak silne, nie są groźne. Że tej dziury w niebie nie będzie.

Ok, racja. Zgoda. Oczywiście, że rzecz nie w tym, że jakaś tam
sobota była przeryczana, dziury od tego nie ma. Bardziej ważną
kwestią jest, czy mój synek jako rozwinięty intelektualnie ponad
poziom rówieśników (załóżmy, że jest taki) będzie miał problemy
emocjonalne z tym związane. I jak minimalizować tego skutki
zawczasu. Jak postępować.

[joakal]

postaraj się zapisać go na jakieś zajęcia w grupie, on potrzebuje przede wszystkim rówieśników do zabawy
opiszę ci historię mojej dwu_i_pół_latki
chodzi do przedszkola już od roku, przez pierwszy rok pilnie się uczyła (wychowawczyni wyraziła nawet żartobliwą opinię że jest to typ kujona - siedziała przy pomocy naukowej dopóki nie uznała że doszła do perfekcji)
w październiku zapał osłabł, teraz już tylko dąży do interakcji z innymi dziećmi, socjalizuje się i całkowicie przestała się uczyć (nie obchodzi ją to), ważne dla niej jest zabawa z dziećmi, na razie nie radzi sobie jeszcze z odmową (nie każde dziecko chce się z nią bawić wtedy gdy ona wyraża chęć) ale jest coraz lepiej
oczywiście jak każde 2,5 letnie dziecko przechodzi bunt dwulatka (tak się pięknie nazywają te napady histerii), czekamy aż przejdzie (pozwalamy się wypłakać, na początku to było nawet pół godziny, teraz już szybko się uspokaja, po fakcie opowiada dlaczego płakała)

[srebrnarybka]

Płakał z godzinę w sobotę Uspokajałam - tuliłam, tłumaczyłam,
> szukałam rozwiązań, szłam na ustępstwa i nic. W końcu zrobiłam mu
> kąpiel, w wannie się wyciszył, a jak wyszedł z wanny i stał taki
> mokry, otulony ręcznikiem, to... opowiedział całe zdarzenie na
> spokojnie. Uderzył mnie wtedy szczególnie mocno ów rozdźwięk
między
> poziomami i postanowiłam, że tu go opiszę i zapytam, co Wy na to.
To nie jest żaden "rozdźwięk między poziomami", tylko zupełnie
naturalne zachowanie w każdym wieku. Każdy z nas, kiedy spotka go
coś przykrego, nieraz jest wściekły i reaguje wybuchem złości, a
potem, gdy się uspokoi, potrafi spokojnie i rzeczowo ocenić
sytuacją. Tyle tylko, że wybuch złości czy żalu 2,5 latka wygląda
inaczej niż człowieka dorosłego, bo nauczyliśmy się trochę
opanowywać nasze emocje, chociaż je odczuwamy, a poza tym nas
złoszczą nieco inne rzeczy, ale to dlatego, że w ogóle nasz świat
jest inny niż świat 2,5 latka. W zachowaniu Twojego dziecka nie ma
nic nienormalnego, a to, że jak mu jest źle, musi się wyryczeć, też
jest normalne i raczej trzeba mu na to pozwolić, bo inaczej będzie
mu się trudno uspokoić.

[lolinka2]

Spróbuj nie być dla niego wszystkim, a daj mu po prostu być.
Nie tłumacz, jeśli cię nie poprosi o wyjaśnienie, nie proponuj zabaw (bo można
przestymulować, a wtedy psyche siada dziecku w try miga), tylko poczekaj co on
zechce zrobić i jak najmniej w to ingeruj. Obserwuj, zapisuj i patrz na wszystko
okiem kibica z boku. To ci powinna ułatwić obiektywną ocenę sytuacji, a nade
wszystko, pomóc poznać własne dziecko, które kurna jak się boi to się właśnie
BOI, bo ma do tego prawo, a nie czegoś nie lubi. Bo np może obłędnie kochać
balony ale dostawać biegunki na myśl co to będzie jak któryś trzaśnie, co nie??
Nie majstruj przy jego uczuciach za mocno, bo narobisz więcej szkody (nie mnie,
nie sobie, ale Antosiowi) niż pożytku.
Stawiaj granice, wymagaj. Postaw na rozwój osobowości, np niech pomaga, niech
zauważa, kto jest smutny, zgadnie dlaczego, pocieszy - to ruch w dobrą stronę. I
niech odczuwa własne emocje sam, a jeśli ci to mówi, nie steruj nimi. Po prostu
powiedz "Aha, rozumiem. Czasem czuję się podobnie" (jeśli tak jest) albo
"Ciekawe, nigdy się tak nie czułam w tej sytuacji"
Ja się już wytresowałam w reakcji na labilną emocjonalnie aktualnie już niemal
sześciolatkę. Nutelka (zdolna mocno...) ma ChAD, potrafi się rozpłakać ot tak,
albo zupełnie bezprzyczynowo (bo mi się tak strasznie płacze samo), albo z
powodu bodźca nieadekwatnego do reakcji (np wiadomość z radia, albo tekst
piosenki, jakaś melodia...), ewentualnie z wyobrażeń (bo moja siostra mnie nigdy
nie pokocha, a w klasie nikt mnie nie lubi i nie chcą się ze mną bawić i oni mi
tylko przeszkadzają... - a koleżanek ma jak piasku na plaży). I wtedy reakcja
jest konkretna: hmm, smutno ci widzę... (odp: Uuuaaaaaaa!!!!!), coś konkretnego
czy tak po prostu (odp: Uaaaaaaaa!!!) Kocham cię, duża, jak chcesz pogadać to
możemy, a jak chcesz się przytulić to też możemy, każdemu czasem jest smutno i
łatwiej to przeżywać z kimś niż samemu... (Duża przychodzi się przytulić,
chlipie tak jeszcze ok pół godziny, a potem stwierdza: tak mi się jakoś
zrobiło... ale fajnie mamuna że jesteś). Buziak i życie toczy się dalej.
Ale to nie koniec. Duża miewa głupawki (haha, hihi - bez sensu i składu), Duża
miewa wścieki (pyskówki jak 12latka normalnie), Duża miewa lęki.. I z tym też
trzeba żyć. Metoda podobna: jak ma głupawkę, po prostu zachowuję się podobnie do
niej i tak sobie hihamy, o ile kontekst sytuacyjny jest correct i pilnuję żeby
sobie krzywdy nie zrobiła. Na pyskówki jest konkretne: Nie gadam z tobą takim
tonem, nie pozwolę żebyś tak do mnie mówiła i nie jesteś dla mnie partnerem do
TAKICH rozmów (po czym ostentacyjnie wychodzę z pokoju, ew. odkładam słuchawkę o
ile jest to rozm. telefoniczna). Jeśli się boi, ustalamy czego konkretnie,
wyobrażamy sobie różne sytuacje z tym strachem w roli głównej "i co by było
gdybyś w nocy wyszła na dwór?", mówię, że rozumiem, bo może się tego bać, czemu
nie? pytam co chce z tym zrobić, czasem okazuje się że nie chce nic, tylko chce
opowiedzieć że i jak się boi. No i dobra, nie będę kogoś uszczęśliwiać na siłę i
kombinacjami alpejskimi pozbawiać lęku, z którym de facto jest zaprzyjaźniona )
Mam nadzieję, że przynajmniej pomogło ci to spojrzeć na sprawę z innej strony.
Aha, i to co pisały dziewczyny o przedszkolu i detronizacji tamże - święta
prawda. Więc im wcześniej mały narcyzek tam trafi, tym lepiej.

[olamazur]

Mały narcyzek Dobre
Też bym chciała, żeby jak najwięcej przebywał z dziećmi, ale
dostanie się do przedszkola czy nawet kilkugodzinnego klubu
przedszkolaka było niemożliwe. Nie przyjmowali dzieci z rocznika
2005, pytałam. Chodziliśmy na kreatywkę, ale poza zainicjowanymi
przez rodziców powitaniami i pożegnaniami każde dziecko żyło w swoim
świecie.
Co do zamiany "boję się" na "nie lubię". Wydawało się to bardzo
dobrym zabiegiem osłabiającym lęki. Nie "zabraniam" mu bać się
zostać samemu w domu, ale balony? Niech będzie, że tylko mu
wmówiłam, że raczej ich nie lubił niż się bał. Ale przecież to
tylko balony, a nie sprawa gardłowa. Zresztą z czasem je polubił.

[zawsze-zosia]

Olu droga, to i ja się włączę pokrewna duszo moja.
Dziewczyny tu bardzo mądrze prawią. Sama poczytałam z ciekawością.
Mamy dzieci w podobnym wieku i chyba na podobnym poziomie
intelektualnym.( Puzle były wielka pasją Zośki mej przez kilka
miesięcy. Miesiąc przed drugimi urodzinami przerzuciła się na
abstrakcyjne myślenie i parę innych pasjii)Potrafi się bawić bitą
godzinę w jakieś królestwo, gada przy tym jak najęta itp. Ale nie
bedę tu rozprawiać o wyczynach córy, bo mogłabym tak do rana. Ja
podobnie jak Ty również chwalę moje dziecko ile wlezie, i jaka jest
śliczna też jej ciągle powtarzam, i jaka mądra, dobra i kochana.
Mimo konstruktywnej krytyki tej "metody" przez forumowiczki nie
zamierzam tego zmieniać. Dodam tylko, że chwalę też przy Zosi inne
dzieci, nie jest o to zazdrosna. Staram sie też wzbudzać u niej
wrażliwość na inne mniej szcześliwe dzieci( wrzucamy do skarbonki
pieniazki na prezenty dla biednych dzieci- to po lekturze "Franklin
i prezent świateczny"- Zośka sama chciała).
Co do rozwoju emocjonalnego dziecka Twego to zgadzam się z
przedmówczyniami całkowicie. Jest jak najbardziej normalny, nie
oczekuj zbyt wiele jeszcze przez wiele lat, ja tam podchodzę do tego
tak( chodzi mi tu o napadowy brak cierpliwości).Sama mam ochotę
czasem ze złości, zmęczenia coś kopnąć, wrzasnąćitp. Najczęściej
rozum mój bierze górę i radzę sobie idąc na spacer, wychodząc do
drugiego pokoju, robię sprzątanie , czy co tam jeszcze.(A czasem
sobie nie radzę i krzyknę na kogoś jak debil, a potem wyrzuty mi
spać nie dają. Na szczeście rzadko tak mam, ale...) Ale od czasu do
czasu wściekła jestem i JUŻ nawet bez KONKRETNEGO powodu. Dlatego
jak moje ukochane zaczyna histerię.. no to różnie...A to przytulę-
jak odpycha to mówię, że kocham, ale przyjdę jak się wypłacze, albo
ignoruję itp.OLu nie oczekuj, aby 2,5 letnie dziecko nie
histeryzowało, było zawsze poprawne i w przyzwoitym humorze. To jest
nierealne i nienormalne. Więc głowa do góry, Myslę, że Antoś jest
dzieckiem tak kochanym i docenianym, że i tak skazany jest na
sukces. Ta sytuacja z wchodzeniem po schodach... Ja po kilku takich
akcjach wytłumaczylam córci, że nie umiemy z tatą czytać w jej
myślach i jeżeli chce zrobić coś po swojemu to musi to głośno
powiedzieć. O dziwo pomogło, zrozumiała i problemy sie skończyły(
teraz dostajemy z mężem wyraźne instrukcje od córy).
A co do rozwoju społecznego (i tu ktoś madzrze nazwał to
detronizacją- czyli - nie zawsze ja wygrywam , nie zawsze jestem
pierwsza, najwazniejsza, najlepsza) to , no cóż... ja posłałam z
premedytacją do mini przedszkola (3-4 g.). A tam... niech sie dzieje
wola nieba. Żartuję oczywiście... ale tam konflikty, sprzeczki
rozwiązuje obiektywnie pani i nie ma forów dla nikogo. I tego im
szybciej się dziecię nauczy, tym w życiu będzie mu łatwiej. Tam też
Zosia uczy się nawiązywać znajomości ( do tej pory było : mamao, ty
sie spytaj). Mnie tam nie ma koniec kropka.Niech sobie kobitka
radzi.
Nie wiem jak tam wygląda to u was, ale dołączam się do poprzedniczek
radzących Ci, abyś nie przesadzała z tym rozwijaniem intelektualnym
(ja tez sobie sama o tym ciagle musze przypominać- ha, ha), postaw
też na rozwój społeczny( co byś nie wychowała małego- starego
czterolatka, który nie nadaje się do przedszkola... bo tam jest
nudno... bo dzieci są takie... dziecinne. BRRR) Dlatego dalejże do
dzieci, a tam niech się bawi w co tam chce. A w domku puzelki,
zagadki smoka obiboka , ksiażeczki z zadaniami i milion jeszcze
innych poważnych i mniej poważnych rozmów i pogadanek. Czytam Twoje
posty już od czasu jakiegoś i jakoś spokojna jestem o rozwój
emocjonalny dziecka Twego. Pozdrawiam Cię gorąco i nie myśł sobie ,
że ja taka zawsze pewna swego jestem, ale staram się nie wariowac i
nie analizować każdego zdania, zachowania wobec Zośki.
Aha, takie mini przedszkole pozwala mi na moje CUDO spojrzeć z
dystansem, Tj. pytam panie jak tam ona radzi sobie w różnych
sytuacjach ( konfliktowych), czy dzieli się zabawkami, pytam panie
jak one ją "widzą". A wzsystko to po to, aby nie wychować
przemądrzałej jedynaczki ( finansowo stoimy nieźle, córa
ma "wszystko" jak się to mówi , więc czasem się tylko boję, żeby mi
kiedyś nie powiedziała: mama, wyskocz z kasy....To miał byc taki
żart.
NO to koniec, pozdrawiam jeszcze raz Ciebie i inne kobiety(?panów),
których posty z przyjemnością przeczytałam.

[olamazur]

Dziękuję pięknie wszystkim za wypowiedzi Dziękuję zawsze-zosiu,
pokrewna duszo
Myślałam sporo o tym wszystkim. Np. o chwaleniu - że się uzależni
(to chyba myśl od Verdany), że to narzędzie manipulacji. Zwrócę na
to uwagę. Od dwóch dni gryzę się w język jak mam pochwalić, ale to
ciężko idzie jak się ma takie fajne dziecko.
Co do kontaktów z innymi - jak jest na dworze jakieś dziecko, to
inicjujemy zabawę z nim, przedstawienie się, robienie coś wspólnie.
Antek lubi dzieci, choć oczywiście nie umie jeszcze się z nimi
bawić. Ale reaguje na nie dobrze, chętnie pożycza zabawki itp.
Bardzo bym chciała, by poszedł na kilka godzin do przedszkola, do
którego ma chodzić od września, ale dyrektorka się nie zgodziła.
A do innego to chyba nie ma sensu - przywyknie, a potem będzie
musiał iść gdzieś indziej. Może znów na kreatywkę się zapiszemy,
choć te zajęcia są takie "paniocentryczne", dzieci nic razem nie
robią, ale może dobre i to.
Pozdrawiam Ola

[e-ftalo]

Przez całą tą dyskusję nie wiele pomogliście autorce tematu.A już skrajną opinią
jest "nie stymuluj dziecka,idź za nim".To jest takie podkładanie się i liczenie
że samo się rozwinie albo instytucje to zrobią.A tu przecież nie powinno być
pytanie "czy rozwijać" tylko "jak rozwijać".Rodzic powinien zorganizować we
własnym zakresie lub z pomocą znawców tematu zajęcia rozwijające dziecko.Zajęcia
nie mogą być przymusem,biznesem ani czymkolwiek co byłoby sprzeczne z naturą
dziecka.
Na pewno są w internecie witryny o takich zajęciach,również warto poszukać pod
hasłem edukacja domowa i poświęcić trochę czasu dziecku a nie marnować czas na
dyskusje gdzie brakuje jakichkolwiek konkretów.Trzeba też zajrzeć do
literatury,bo żaden nauczyciel ani czy organizator zajęć nie bierze pomysłów z
rękawa.

Dziecko nie "jest rozwijane"

[sir.vimes]

tylko się rozwija.

A już skrajną opini
> ą
> jest "nie stymuluj dziecka,idź za nim".To jest takie podkładanie się i liczenie
> że samo się rozwinie albo instytucje to zrobią.

[olamazur]

e-ftalo napisał:

> Przez całą tą dyskusję nie wiele pomogliście autorce tematu.

Tak źle nie było ) Parę rzeczy dało mi do myślenia i choć stoją
w sprzeczności z tym, co do tej pory myślałam, to zaczynam się
zgadzać (np. że ciągłe chwalenie może mieć swoje wady).
Fakt, że najbardziej mnie w tym wątku interesowałoby mnie
zagadanienie emocji a nie zdolności dziecka, a tu stwierdzenie
"a właśnie że sobie radzi" + trzy wykrzykniki (verdana) było mało
pomocne. Bo jak można oceniać, że sobie radzi, skoro ryczy z całych
sił (psychicznych) usiłuje się uspokoić i nie daje rady.

> A już skrajną opinią jest "nie stymuluj dziecka,idź za nim".To
> jest takie podkładanie się i liczenie że samo się rozwinie albo
> instytucje to zrobią. A tu przecież nie powinno być pytanie "czy
> rozwijać" tylko "jak rozwijać".

Wczoraj "poszłam za nim". Znaczy się dostał do ręki nożyczki i starą
gazetę i ciachał ją na małe kawałeczki, bo to własnie chciał przez
godzinę robić. Gdyby to on szedł za mną, zdecydowanie robilibyśmy
"coś mądrzejszego" (w mojej ocenie oczywiście). Nie mam przekonania,
że takie "pójście za nim" jest dla dziecka korzystne (wolałabym dla
niego jednak puzelki), ale od czasu do czasu niech ma.

> Rodzic powinien zorganizować we własnym zakresie lub z pomocą
> znawców tematu zajęcia rozwijające dziecko.Zajęcia
> nie mogą być przymusem,biznesem ani czymkolwiek co byłoby
> sprzeczne z naturą dziecka. (...)
> Trzeba też zajrzeć do literatury,bo żaden nauczyciel ani czy
> organizator zajęć nie bierze pomysłów z rękawa.

Jestem tego samego zdania.

[aluc]

wiesz co, trochę to dla mnie przerażające, to, że wolałabyś "coś
mądrzejszego"
jak już musisz koniecznie mieć podbudowę z korzyści - cięcie
nożyczkami rozwija dziecko manualnie, co potem przydaje się przy
nauce pisania
ale nie o to chodzi, naprawdę

w tym wieku wszystko chyba poza oglądaniem telewizji przez cały
dzień jest dla niego rozwijające - cięcie nożyczkami, przewalanie
się po dywanie, rozsypywanie cukru z cukiernicy - wszystko jest
doświadczeniem

[olamazur]

aluc napisała:

> wiesz co, trochę to dla mnie przerażające, to, że wolałabyś "coś
> mądrzejszego"

Pisałam to półżartem

> jak już musisz koniecznie mieć podbudowę z korzyści - cięcie
> nożyczkami rozwija dziecko manualnie, co potem przydaje się przy
> nauce pisania
> ale nie o to chodzi, naprawdę
>
> w tym wieku wszystko chyba poza oglądaniem telewizji przez cały
> dzień jest dla niego rozwijające - cięcie nożyczkami, przewalanie
> się po dywanie, rozsypywanie cukru z cukiernicy - wszystko jest
> doświadczeniem

Ależ wiem o tch manualnych itd. Poważnie, Aluc

[verdana]

naprawde uwazasz, że placz to brak radzenia sobie z emocjami? Że z
emocjami radzi sobie to dziecko, ktore "dusi" wszystko w sobie, nie
ryczy przez godzinę, tylko racjonalizuje swoje zmartwienie - jest
smutne, ale spokojne? Ze siłą woli potrafi się powstrzymać i nie
okazywać emocji (bo emocji zlikwidować się nie da, prawda?)
To najlepsza droga do problemow psychicznych w przyszłosci - z
takich dzieci wyrastaja anorektycy, zawałowcy, perfekcjoniści,
ktorzy nie potrafia sobie odpuscić.
I też trochę przerazajacy dla mnie jest fakt, ze w tym wieku po raz
pierwszy dziecko przez godzine robilo to, co samo wymyśliło i na co
miało ochotę, a nie to , co jest "pożyteczne".

[olamazur]

Będę sie starać więcej "chodzić za nim", choć nie sądzę, bym do tej
pory go do czegokolwiek zmuszała. Mój synek nie ma problemu z
asertywnością, mówi "nie" bez odwołania
A co do uczuć - masz rację. Nie będę oczekiwać, że się uspokoi po
pierwszych wyjaśnieniach. Niech wypłacze, co ma do wypłakania, będę
tylko tulić, jeśli będzie chciał.

[srebrnarybka]

Myślę, że Verdanie nie chodziło o to, że Ty masz "chodzić za
synkiem". Myślę, że po prostu wystarczy, jeśli zapewnisz mu
bezpieczne warunki, dostarczysz dużo bezpiecznych zabawek i
pozwolisz bawić się tak, jak on chce, a nie będziesz za
nim "chodzić". Bo on po prostu potrzebuje możliwości samodzielnego
rozwoju, a nie dyktowanego, sterowanego czy manipulowanego z ukrycia
przez mamę. Oczywiście pewne zabawy stymulujące muszą być, ale one
będą i tak, ale najlepiej, jeśli Ty dasz trochę luzu sobie i dziecku.

[srebrnarybka]

P.S. Nie musiałaś dziecka do niczego zmuszać, ono jest na tyle
inteligentne, ze doskonale wiedziało, czego od niego oczekujesz i
temu się podporządkowywało, a nie nauczyłaś go własnej inicjatywy,
więc podporzadkowywało się Twoim pomysłom.

[lolinka2]

Uwierz mi, że jest.
Wg teorii które mi ostatnio na ten temat prezentowano, owo pójście za dzieckiem
(zwane też czasem zabawy) pokazuje dziecku że jest bezwarunkowo akceptowane
przez rodzica (nie warunkowo, gdy się rozwija, jest super, najzdolniejsze,
genialne i takie tam), tylko wtedy gdy jest głupiutkim dzieckiem, gdy chichocze
tysiąc pięćset razy z kiwnięcia palcem, kiedy milion razy zmienia reguły gry w
Chińczyka (jestem na tym etapie i szlag mnie trafia, przyznaję) i ogólnie na
stuprocentowym luzie odczuwa emocje i rodzica i własne, w ten sposób uczy się je
nazywać, odczuwać i różnicować.

[bazylea1]

mam to samo, tyle ze moj ma juz 4,5 roku. "problem" tkwi głównie w
naszych głowach, nieraz wieczorem z mężem wbijamy sobie do głów: TO
jEST MAŁE DZIECKO. trudno o tym pamietac gdy prowadzimy dyskusje o
kosmosie, dinozaurach itp. ostatnio złapałam sie na tym ze czytamy
mu głównie książki "wiedzowe" (sam tak chce, np ostatnio na dobranoc
od dłuzszego czasu słownik laroussa dla dzieci). zakupiłam wiec w
merlinie ksiazeczki o uczuciach i czekamy. aha, syn miał badania u
psychologa przedszkolnego bo zastanawialismy sie czy nie posłac go z
poprzednim rocznikiem (jego grupa była mieszana a w tym roku
podzielona). wyszło ze intelektualnie jest 1-2 lata wyzej a
emocjonalnie zgodnie z wiekiem. zostawilismy go w jego roczniku.
a co do rozwoju werbalnego i intelektualnego, z moich obserwacji
wynika ze szybki rozwój mowy najczesciej jednak wiaze się z wysoką
inteligencją u dziecka. co nie znaczy ze dziecko które słabo mowi
nie moze byc inteligentne, ale dziecko które dobrze mowi na ogół nie
jest nieinteligentne.

[bazylea1]

aha, jeszcze polecam ksiazke "rozwoj psychiczny dziecka 0-10 lat".
etapy rozwoju u mojego syna zgadzają się co do joty. to
uspokajające, jak miał 2,5 r tez miał fazę ostrego buntu wiec pewnie
Twoj syn zachowuje sie jak normalny 2,5latek mimo ze jest bardziej
rozwiniety intelektualnie. na dodatek czesto podobno wystepuje u
dzieci b. inteligentnych nadruchliwosc, czasem mylona z adhd. u mnie
ten przypadek, teraz juz syn troche sie uspokoił ale do niedawna to
był tajfun z którym trudno było wytrzymac.

[olamazur]

> nieraz wieczorem z mężem wbijamy sobie do głów: TO
> jEST MAŁE DZIECKO.

My też tak ostatnio sobie powtarzamy...

[ejka.pe]

I ja od jakiegoś czasu to sobie przypominam, i do głowy wbijam...

Olu, bardzo się cieszę, że taki wątek pojawił się na forum, i Tobie,
jako jego autorce, serdecznie dziekuję.
Śledzę całą dyskusję uważnie i staram się wyciągnąc stąd jakieś
korzyści dla siebie samej... Miałam kiedyś podobne do Twoich
dylematy i dużo o tym rozmyślałam. Od kiedy uświadomiłam sobie, że
wciąż mam do czynienia z małym, choc mądrym dzieckiem, przestałam
wymagac od córeczki dojrzałości emocjonalnej. Wiem, że ma prawo
wściekac się, krzyczec - czasem zupełnie nieracjonalnie. Nie
oczekuję, że będzie na każdym kroku rozsądna i wszystko da sobie
wytłumaczyc, wręcz przeciwnie - liczę się z jej złością, płaczem.
Jest mądra, sprytna i bardzo bystra. Ale jest przy tym jeszcze mała
i nie zawsze radzi sobie z uczuciami tak, jakby życzyli sobie tego
dorośli. Zrozumienie tego faktu bardzo mi pomogło, naprawdę.

Dziękuję wszystkim mądrym mamom za mądre słowa, a zwłaszcza
verdanie, i pozdrawiam.

[olamazur]

No, mnie też pomogło Wczoraj, jak mały ryczał, to tylko tuliłam
i wszystkim w domu powiedziałam (żartobliwym tonem, oczywiście),
żeby nie uciszali Antosia jak płacze, ma się wypłakiwać do woli, bo
inaczej nam tu psychopata tłumiący uczucia wyrośnie. Pokiwali
głowami ze zrozumieniem ("znowu jakieś mądrości z forum przyniosła"
mieli wypisane na twarzy). Ale się zastosują, moja w tym głowa
Również wszystkim, co postawili mnie do pionu, dziękuję! Ola

Kołowacizny dostałam.

[karola1008]

Mam pdobny problem co Ola, z tym, ze z 4,5 latkiem. W zeszłym roku w
grudniu poszedł do przedszkola. Choć wczesniej zapewnialismy mu
kontakt z dziećmi, choć jest bardzo samodzielny-pojawiły sie
problemy. Płacz, niechęć do przedszkola, choć do jego grupy chodziły
dzieci, z którymi na podwórku uwielbiał się bawić. Przedszkolanka i
dyrektorka przedszkola zasugerowały nam konsultacje u psychologa, bo
ich zdaniem synek wykazywał cechy dziecka wybitnie zdolnego. Obie
powiedziały, że te trudności emocjonalne też mogą na to wskazywać-
rozwoj intelektualny nastepuje kosztem rozwoju emocjonalnego.
Do psychologa z nim nie poszliśmy. Nie wiem w końcu, czy moje
dziecko jest wybitnie zdolne, czy nie. I nie jest mi ta wiedza
szczerze mówiąc potrzebna.Synek jest fajnym chłopczykiem, ma swoje
zdanie, poglądy, zainteresowania. Z emocjami jest różnie, ale
uważam, że ma prawo do swoich dziecięcych lęków i "dziwactw". Ja mam
32 lata, a swoje leki i dziwactwa też mam. Jest bardzo wrażliwy, źle
znosi zmiany. Gdy się czegoś boi, staram się przy nim być i pomagać
mu-tak jak mój mąż jest przy mnie, gdy ja mam jakieś problemy. Do
przedszkola się przyzwyczaił i chętnie chodzi, ma swoich ulubionych
kolegów i koleżanki. Wiem, czym się interesuje i staram się stwarzać
okazje do rozwoju zaiteresowań, ale nie zapisujemy go jeszcze na
żadne dodatkowe zajęcia. On nie wykazuje takiej chęci na razie.
Czasami nachodzą mnie myśli, że może właśnie powinnam pojść z nim do
psychologa. Dyrektorka przedszkola sugeruje zmianę grupy, albo wręcz
przedszkola, na jakieś małe, prywatne, bo, jak twierdzi, u niej
wychowawczyni, mając 25 dzieci w grupie nie jest w stanie poświęcić
Jaśkowi więcej czasu, zająć się nim i jego rozwojem. Ale po co takie
zmiany? Widzę, że synek się cieszy, gdy widzi kolegów, a po
przyjściu z przedszkola ma tyle do opowiedzenia, że nie sądzę, by
się nudził.Widzę też, że się rozwija, pojawiają się nowe
zainteresowania i umiejętności.
Zostawię sprawy tak jak się mają. Czy synek może kiedyś mieć do mnie
o to żal? Mam nadzieję, że nie, tak jak ja nie mam żalu do swoich
rodziców, że nie poddawali mnie żadnej specjalnej edukacji. Nie
myślę, gdzie teraz mogłabym być gdyby... Jestem zadowolona z tego,
kim jestem i jak żyję (co nie znaczy, że nie narzekam czasami).
A co do chwalenia to uważam, że potrzebne jest mądre chwalenie, a
wyrażane przez niektórych tu na forum obawy o dewaluacji chwalenia
nie są bezpodstawne. Czasem złapię synka, przytulę go, wycałuję
mówiąc: "Mój kochany, mądry synek" tak właściwie bez powodu, z samej
radości, że go mam. Doceniam ten kapitał akceptacji, jaki możemy dać
dziecku, ale chwalić też trzeba mądrze. Ze wszystkim trzeba
wypośrodkować, a najwłaściwszym wydaje mi się chwalenie za
osiągnięcia. Przy czym za osiągnięcie uważam zarówno napisanie
doktoratu-nie do zrobienia dla malucha i jak i podlanie kwiatków bez
rozlewania wody.
Aluc dobrze napisała (albo napisał): idź za dzieckiem. Słuchaj jego,
nie tylko siebie.

[marzec7]

Bardzo mi się podoba Twoje podejście.

[karola1008]

Dzięki Marzec.

[rycerzowa]

Z mojego doświadczenia, wynika,co następuje.

1. Nie jesteśmy elastyczni, nie umiemy sobie poradzić z "rozdźwiękiem miedzy
poziomami". Od dzieci, które są np. wyższe od rówieśników , albo zdolniejsze,
wymaga się, by były dojrzalsze.
Tymczasem rozwój emocjonalny postępuje najwolniej, nie da się go przyśpieszyć, i
chyba tak musi być.

Spotkałam wiele dzieci nad wiek rozwiniętych, wybitnych, czy nad poziom
wyrośniętych.
Ale nigdy - dziecka w naturalny sposób nad wiek dojrzałego.
To znaczy - spotkałam, ale ZAWSZE było to dziecko okaleczone.

Czyli - należy wiedzieć, jakie są normy rozwojowe dla dziecka w konkretnym
wieku, jak pomagać mu w naturalnym dorastaniu, ale w tej jednej dziedzinie
niczego nie przyśpieszać, bo to zwyczajnie niemożliwe.

2. Wszyscy chcielibyśmy, aby ewentualne wybitne zdolności naszych dzieci nie
zostały zmarnowane. Stąd pęd do stymulowania rozwoju intelektualnego.
Ale czy naprawdę dziecko jest "wybitne"?
O "wybitności" bardziej świadczą pytania, które dziecko zadaje, niż odpowiedzi,
jakich umie udzielić.
Obserwując małe dziecko więcej wiemy o jego otoczeniu, niż o nim samym.

Na przykład synek autorki wątku wydał krytyczną opinię o poziomie wiedzy kobiet.
Czy dziecko w jego wieku miało jakąś szansę na obserwację i wnioski? Żadną.
Powtórzyło zasłyszany antyfeministyczny slogan. Jak każde w miarę inteligentne
dziecko wiedziało, kiedy ten slogan powtórzyć.

(Moja mała córeczka też kiedyś odcięła się starszej siostrze, która nie
pozwalała małej bawić się jej lalką: "Nie ta matka, która urodzi, ale ta, która
wychowa". Rozumiała, co mówi? Absolutnie. Gdzieś usłyszała i popisała się).

Obserwując teraz dwujęzyczne dziecko w wieku dwu i pół lat, widzę właśnie, jak
mowa odzwierciedla poziom nie tyle dziecka, ale rodziców.
Mały mówi bardzo dobrze po duńsku, ale tak "zwyczajnie", bo chodzi do
przedszkola. Po polsku zaś mówi pięknie, używając zdań wielokrotnie złożonych,
wyszukanych zwrotów, dojrzałych określeń.
Jednym słowem jest mądrzejszy po polsku, niż po duńsku.
Ale on język polski zna wyłącznie od swej matki, osoby mądrej i artystycznej z
natury i z zawodu.

3. Olu, jeśli twój synek jest naprawdę nieprzeciętnie zdolny - co jest bardzo
możliwe - to sam będzie starał się "rozwijać".
Będzie zamęczał otoczenie pytaniami o istotę, o przyczyny zjawisk, będzie
eksperymentował i starał się wyciągać wnioski.
Będzie działał, będzie twórczy.
Rolą rodziców jest nie przeszkadzać, i stworzyć warunki.

Czyli nie o puzzle i oglądanie encyklopedii chodzi.(Chociaż nie zaszkodzi).

4. A jeśli maluch jest tylko zadbany, wyuczony, jak złośliwi mówią -
wytresowany, to też nie jest źle.
Jest dzieckiem pierworodnym. Poświęca mu się dużo czasu, darzy świeżym,
niezmęczonym uczuciem. Ma wiec młody szanse rozwinąć cały swój potencjał.
Takie dzieci robią w życiu karierę, daleko zachodzą, aczkolwiek bywają "nieco
nerwowe".

5. Na końcu, ale nie ostatnie:
Ktoś już tu słusznie napisał,że nie da się ocalić dziecka przed cierpieniem.
Paradoksalnie, gdy chcemy ochronić to nasze pisklę przed wszelką przykrością,
wyrządzamy mu krzywdę.
Ono ma żyć pełnią życia, czyli jak mówi poeta: "Kochać i tracić, pragnąć i
żałować, padać boleśnie, i znów się podnosić..." itd.

[karola1008]

Rycerzowo, jak zwykle strzał w 10. Podlizałam się, ale naprawdę
zawsze coś mądrego napiszesz. A w końcu-kto nas ma dopieszczać, jak
nie my same?

"bardziej wolę jak jesteś zielona"

[crusk]

Przeczytałam, bardzo ciekawa dyskusja. Całym sercem podpisałabym się pod
postami Verdany, Aluc, Rycerzowej. Zwłaszcza „Jednym słowem jest mądrzejszy po
polsku, niż po duńsku” bardzo mi się podobało.
Mój młody, jako 2-latek, był nad wyraz wygadany. Werbalnie - celne uwagi,
słuszne wnioski, rozsądne odpowiedzi, ale naprawdę: „mamo, nie tak, buuuu” . Coś
nie wyszło, nie miał siły, nie zrozumiał o co chodzi. Często nawet nie potrafił
powiedzieć co jest nie tak. Nie rozczulałam się nad lekkim zadrapaniem, albo
małym siniakiem, dlatego wcześnie nauczyłam się rozróżniać kiedy płacz
spowodowany jest bólem fizycznym, a kiedy dyskomfortem psychicznym. Zwykle
wystarczyło utulić, albo pozwolić się wypłakać.

Emocje to chyba najtrudniejszy kawałek w wychowaniu dzieci. Jak okazać aprobatę,
czy dezaprobatę, jak pochwalić, jak nauczyć nazywać uczucia.
Kiedyś zasłyszałam zdanie, że przy dzieciach po dwakroć częściej trzeba
werbalizować własne uczucia, po to by dzieci mogły się ich od nas tych nauczyć,
tak jak smarowania chleba, mycia rąk, czy mówienia „dzień dobry, jak się masz”
gdy się z kimś witają.
Nie chodzi mi o powtarzanie dziecku „kocham cię” na każdym kroku, bo to uczucie
przenika przez skórę i warto okazywać je też w inny sposób, choć też trzeba je
nazywać. Jest masa rzeczy, które cieszą nas, denerwują, roztkliwiają. Czasem się
boimy, czasem martwimy, współczujemy, zazdrościmy itd. Mniej więcej jak miał 2
lata mój syn powiedział do mnie „bardziej wolę jak jesteś zielona” – miałam na
sobie czarny sweter - to kalka z moich wypowiedzi, gdy coś mi nie do końca
odpowiadało, lub miałam na jakiś temat inne zdanie niż rozmówca – czyli
akceptuję twój wybór, choć osobiście wolę...
Druga, ważna rzecz. Nikt nie lubi być zaskakiwany (nie mam na myśli miłych
upominków), a większość sytuacji, które przytrafiają się 2-3-latkowi zdarzają
się po raz pierwszy w życiu. Ważne, żeby w miarę możliwości przygotowywać
dziecko do rzeczy, które go spotkają. Jeśli przed szczepieniem zapewnię dziecko,
że nie będzie bolało, następnym razem nie uwierzy, zrobi histerię. Jeśli powiem
będzie bolało, ale mniej niż wczorajszy siniak, dziecko będzie przygotowane i
nie straci do mnie zaufania.
Jeśli widzę, że jakaś sytuacja wywołuje lęk, staram się dotrzeć do sedna tego
lęku. Nie mówię „nie bój się synu”, raczej staram się opisać co widzi,
wytłumaczyć jak działa, jeśli nie wiem – nie mam problemu, żeby kogoś zapytać.
Ma to dwa cele – poznawczy dla syna i niejednokrotnie dla mnie i (ważniejszy)
uspokajający, bo zamiast czegoś się bać trzeba to poznać lepiej. Strach ma
wielkie oczy bo się go boimy.

Dziecku nie przeszkadzać, ale asekurować w działaniach odkrywczych.
Dziecko stymulować, czyli podsuwać nowe rzeczy, ale nie forsować, nie namawiać -
jeśli przyjdzie pora samo zapyta „co to za literka” i jeśli przyjdzie pora
zapamięta ją.
Dziecku trzeba pozwolić się wypłakać, bo jak inaczej ma odreagować jakieś swoje
niepowodzenia, których my nie zrozumiemy, bo są to dla nas rzeczy proste i
oczywiste.
Mój syn często płacze, że idzie spać. Jest potwornie zmęczony, zasypia na
siedząco, nie ma siły utrzymać szczoteczki do zębów, ale płacze, bo chciałby
jeszcze to, tamto i owo. Chciałby zbudować maszynę lego i narysować ogród i
napisać coś i zagrać w domino i jeszcze …
Mój syn mówi „kocham cię i lubię”. Cieszę się, że mnie i kocha i lubi, a
rozdźwięk między poziomami jest u niego czasem większy, czasem mniejszy, czasem
go nie ma.

[lolinka2]

brawo, ta pani.
pełen szacunek i poparcie dla treści Twojego postu.

[olamazur]

Hurtem powiem, że mnie się również bardzo podobają wypowiedzi w tym
wątku. Dziękuję i pozdrawiam

[e-ftalo]

Takie przedszkole czy inne nie jest od prowadzenia indywidualnego toku nauczania
lecz dla całej grupy.To jest zadanie rodzica.Jeśli brak pomysłu,można zapytać
panią z przedszkola co zrobiła by gdyby miała takie dziecko.Pewnie coś wymyśli
bo skoro dla 25 dzieci codziennie coś tworzy to i dla jednego też.

Pozwolę sobie wrócić do tematu...

[olamazur]

Ów rozdźwięk widać było wczoraj szczególnie wyraziście. Mój synek
objawił mi się jako dziecko bardzo nieśmiałe, niezdolne do kontaktu
z obcym dzieckiem, niezdolne do uczestniczenia w zajęciach, na
których jest pierwszy raz.

Podeszła do niego dziewczynka kilka m-cy starsza (która zresztą też
była na tych zajeciach po raz pierwszy). Zachęcona przez swoją mamę,
powiedziała, że się nazywa Marta i chciała mu podać rękę. Antoś nie
powiedział, jak ma na imię, nie podniósł na nią głowy, ręki nie
podał. Podszedł natomiast do mnie i czysto i wyraźnie stwierdził
"o, Marta, to tak jak małpka Marta w książkach o Noddym".

Umiejęności społeczne i dojrzałość emocjonalna słabiutko (
A jeszcze wiosną było nieźle. Chodziliśmy na zajęcia, witał się
wtedy i żegnał ze wszystkimi dziećmi, brał udział w zabawach.
Wczoraj nie chciał nic robić, tylko patrzył.

Dlaczego? Coś w wychowaniu dziecka nie tak robimy?

Mam nadzieję, że te zajęcia to dobry pomysł. Że mu minie, że się
oswoi, że będzie śmielszy.

[verdana]

Gdzie tam slabiutko! Normalnie - jak na dwuipółletnie dziecko. To
nie jest wiek, w ktorym dzieci znają dobre maniery, ani też wiek,
gdzie dzieci sprawnie nawiazują kontakty. Niektore oczywiscie tak,
ale w większosci to jezcze poziom zabaw samotnych lub "obok" sibie.
Parę miesiecy w tym wieku - to przepaść (parę miesiecy to jedna
szósta całego zycia Twojego dziecka...). Nie jest przypadkiem, ze do
przedszkola przyjmuje sie trzylatki, mlodsze czesto słabo radza
sobie w grupie.
No i dziecko ma prawo nie miec ochoty brać udziału w zajeciach, na
ktore zaprowadziła go mama. jedne moga być fajne, a inne nie -
powiedz, czy Ty równie dobrze bawisz się na kazdej imprezie w
kompletnie obcym towarzystwie? A dlaczego Twoim zdaniem
dziecko "powinno" dobrze się bawić?
Co robicie w wychowaniu dziecka nie tak? Proste, za dużo
oczekujecie....

[olamazur]

verdana napisała:

> No i dziecko ma prawo nie miec ochoty brać udziału w zajeciach, na
> ktore zaprowadziła go mama. jedne moga być fajne, a inne nie -
> powiedz, czy Ty równie dobrze bawisz się na kazdej imprezie w
> kompletnie obcym towarzystwie? A dlaczego Twoim zdaniem
> dziecko "powinno" dobrze się bawić?

Mój syn lubi tańczyć. Jak leci muzyczka w radiu, to mały tańcuje, a
jak zaczynają gadać, to "żąda" od radia, aby przestali i puścili
muzykę. Często sobie pląsamy w domu. W niedzielę oglądaliśmy "taniec
z gwiazdami", mały siedział wbity w fotel, oczu od tv nie mógł
oderwać. I wypalił tak z głębi serca:
- Mama! Ja chcę tańczyć tak jak oni!
Przyznam, że bardzo mnie to ujęło Obiecałam mu, że znajdę mu
jakieś zajęcia. Dzień później wynalazłam rytmikę dla dzieci
2,5-letnich w YMCE.
Poszliśmy, ale Antoś nie tańczył, nie chciał. Spiął się, stał z
boku, a nawet popłakał, jak go pani wzięła na ręce.
Spoko, nie musiał. Ale w końcu nie były to zajęcia wybrane dlatego,
że ja sobie wydumałam, że chcę mieć dziecko tancerza. To on chciał i
wyrażał to od dawna swoim zachowaniem, a dodatkowo słownie w
niedzielny wieczór.

A więc tego chce, ale nie może przeskoczyć pewnych cech swojej
osobowości, tak mi się wydaje. Ciagle przebywa z rodzicami albo z
babcią i jest mało uspołeczniony. Na widok obcych się spina.

Mówi, że mu się na zajęciach nie podobało. Ja jednak myślę, ze
powinniśmy chodzić, że z zajęć na zajęcia będzie śmielszy i bardziej
chętny do zabaw. Nie może przecież ciągle siedzieć w domu. Czeka
mnie być może bój z babciami, które będą przekonywać, że jak nie
chce, niech nie chodzi. Ja uważam, że tym bardziej powinien zacząć
gdzieś chodzić i to jak najwięcej, bo coś już tu zostało zaniedbane.

> Co robicie w wychowaniu dziecka nie tak? Proste, za dużo
> oczekujecie....

Myślałam raczej, czego nie robimy, żeby radził sobie w otoczeniu.
Nie oczekuję wiele - chciałabym, żeby sobie radził z ludźmi. Myślę,
że te zajęcia mu pomogą.

[nangaparbat3]

Grupowe zajecia taneczne nie maja nic wspólnego z domowym pląsaniem w
towarzystwie mamy.
2, 6 to naprawde bardzo niewiele.
Sama popelnilam bląd - corke trzyletnią, bardzo odważną, garnacą sie do dzieci i
do dorosłych, zapisalam na rytmikę (przyjmowano od 5 lat). Wszystko bylo dobrze,
do dnia kiedy zorganizowano zabawę mikołajkową - poszlismy na nią z małą, bawiła
się swietnie, potem ogłoszono, ze kto chce wziąć udzial w konkursie proszony
jest na estradę, dzielnie ruszyła w tamtą stronę - byla najmniejsza, najmłodsza
ze wszystkich, zauwazono ją, ludzie - dorosli, którzy przyszli ze swymi dziecmi
i starsze dzieci - nagle wszyscy zaczęli patrzeć wlasnie na nią, usmiechac się,
a nawet smiac glośno, zyczliwie - ale ona przeraziła się. Zaczęła rozpaczliwie
plakać, wyszliśmy, długo nie mogła się uspokoić - tamtego dnia, w jednej chwili
z ufnej, dzielnej dziewczynki zmieniła się w skrajnie niesmiałą, bojacą się
okropnie sytuacji, w której jest obserwowana przez innych, zwłaszcza dorosłych.
Gdybym nie widziała na wlasne oczy nigdy bym nie uwierzyla, ze pojedyncze
doswiadczenie tak bardzo moze na kogos wplynąć.
Tak czy owak - to ja ja tam zaprowadziłam, ewidentnie za wczesnie, a zrobiłam
to, bo podobnie jak Ty chciałam bardzo mieć uspołecznione dziecko. Skutek -
dokładnie odwrotny, od parunastu lat corka uczy sie - powoli, krok po kroku, z
powodzeniem, ale i z trudem - radzenia sobie z niesmiałością, z lękiem przed
społeczną ekspozycją.

[olamazur]

Dzięki nangaparbat - będę o tym pamiętać.

[crusk]

olamazur napisała:

> Poszliśmy, ale Antoś nie tańczył, nie chciał. Spiął się, stał z
> boku, a nawet popłakał, jak go pani wzięła na ręce.

Czy przed pójściem na pierwsze zajęcia opowiedziałaś synkowi jak tam będzie? -
że będą inne dzieci, że będzie pani, że będzie tańczył z innymi dziećmi, itd.
Wiesz, każdą planowaną, nową rzecz, która ma spotkać mojego syna
"przegadujemy", tzn. staram się go przygotować do tego co sie stanie. Opowiadam
jak to wygląda, co może być miłe, uprzedzam jeśli może być niemiłe, czy bolesne,
itd. Nawet, jeśli nie jestem w stanie przewidzieć wszystkiego jest łatwiej, niż
z rzeczami serwowanymi bez uprzedniego przygotowania.

> Spoko, nie musiał. Ale w końcu nie były to zajęcia wybrane dlatego,
> że ja sobie wydumałam, że chcę mieć dziecko tancerza. To on chciał i
> wyrażał to od dawna swoim zachowaniem, a dodatkowo słownie w
> niedzielny wieczór.

Chyba pisałyśmy już o tym, że werbalnie dzieci tak małe niekoniecznie wyrażają
swoje prawdziwe "chcenie". Tańce maluchów to nic innego jak poznawanie własnego
ciała i jego możliwości. Nie wyrażają w ten sposób chęci bycia tancerzem, tylko
chęć poznania swoich możliwości – najpierw kręcą cudnie tyłkami, potem robią
przysiady, potem tupią i podnoszą nogi, klaszczą – kolejność indywidualna. Jeśli
dziecko ma do tego poczucie rytmu - super.

>
> A więc tego chce, ale nie może przeskoczyć pewnych cech swojej
> osobowości, tak mi się wydaje.

Jego osobowość dopiero się kształtuje i potrwa to jeszcze kilka lub kilkanaście
lat. Oczekujesz chyba od swojego syna czegoś, czego ja uczę swojego 4,5-letniego
syna i ostrożnie wymagam od nastoletniego bratanka - konsekwencji wypowiadanych
słów.

>
> Mówi, że mu się na zajęciach nie podobało.

Jeśli dziecku coś sprawia trudność praktyczną, czegoś nie rozumie, nie potrafi
zrobić, przekłada to na emocje, komunikuje, że danej czynności nie lubi, nie
chce robić. 2,5-roku to bardzo pracowity okres w życiu, tyle nowego sie poznaje,
ale na każdą poznaną rzecz potrzeba trochę czasu - na oswojenie się, utrwalenie,
zrozumienie. Może twój syn nie rozumiał poleceń - nawet jeśli Tobie wydawały się
proste.

> Ja jednak myślę, ze
> powinniśmy chodzić, że z zajęć na zajęcia będzie śmielszy i bardziej
> chętny do zabaw. Nie może przecież ciągle siedzieć w domu. Czeka
> mnie być może bój z babciami, które będą przekonywać, że jak nie
> chce, niech nie chodzi.

Masz rację, ale może na razie nie na rytmikę, jeśli mu nie odpowiadała, ale na
inne zajęcia uspołeczniające. Jeśli uważasz, że potrafi wyrażać co myśli,
postaraj dowiedzieć się przez pytania naprowadzające, co mu się nie podobało w
zajęciach.
Kontakt z dziećmi jest najlepszym stymulatorem rozwoju, a i uspołeczni się
młody, dlatego nie daj się babciom, jakby co


> Ja uważam, że tym bardziej powinien zacząć
> gdzieś chodzić i to jak najwięcej, bo coś już tu zostało zaniedbane.

Niczego nie przyspieszysz i raczej niczego nie zaniedbałaś. Trudne zniechęca,
czasem na zawsze. Dzieci uspołeczniają się ok. 3-go roku życia.
Verdana ma rację, że kilka miesięcy to wielka różnica wieku u 2-3-latków.

> Nie oczekuję wiele - chciałabym, żeby sobie radził z ludźmi. Myślę,
> że te zajęcia mu pomogą.

Chyba jednak oczekujesz bardzo wiele. Zapewnienie poczucia bezpieczeństwa
takiemu maluchowi jest pierwszym warunkiem, żeby w przyszłości radził sobie z
ludźmi i wszystkim co go spotka.

[olamazur]

Opowiadałam mu, może zbyt krótko (tylko jeden dzień był na
przygotowanie). Jeśli chodzi o zapewnienie bezpieczeństwa - mówiłam,
że cały czas będę z nim, że nigdzie nie pójdę. Trzymałam go za
rączkę. I... miałam wrażenie, że to nie jest dobrze. Tam na tych
zajęciach dostałam takiego uczucia, że gdybym go nie zapewniała, że
na pewno będę z nim cały czas, to by w nim nie postała myśl, że może
być inaczej, a tak - kurczowo trzymał moją rękę. Bo przecież
słowa "nie ma się czego bać" padają wyłącznie w sytuacjach, gdy być
może jest się czego bać. Nie wiem, czy się jasno wytłumaczyłam,
chodzi mi o to, że gdybym lekko podeszła do tych zajęć, to być może
Antek też by tak do nich podszedł, a tak - było sporo napięcia.

[crusk]

olamazur napisała:

> Opowiadałam mu, może zbyt krótko (tylko jeden dzień był na
> przygotowanie). Jeśli chodzi o zapewnienie bezpieczeństwa - mówiłam,
> że cały czas będę z nim, że nigdzie nie pójdę. Trzymałam go za
> rączkę.

Poczucie bezpieczeństwa w szerszym znaczeniu. Nie tu i teraz, ale wypracowane
systematycznie, przez powtarzalność czynności, konsekwencję, zaufanie. Czasem
nie doceniamy drobnych, powtarzalnych czynności, po których dziecko orientuje
się, że wszystko jest w porządku. Wystarczy, że w innej kolejności podasz mu
ubrania. Jakiś drobiazg, którego odkrycie zajmuje trochę czasu, bo dla nas jest
czynnością automatyczną lub nie wartą uwagi. Tak było z moim synem, nie wpadał w
histerię, że „nie tak”, ale np. na cały dzień uczepiał się „maminej spódnicy” i
był rozdrażniony.
Kiedy mój młody był w wieku twojego syna uwielbiał wszelkie imprezy estradowe,
te światła kolorowe, muzyka itp. Bywaliśmy owszem, czemu nie, sama lubię bywać
na koncertach, może nie na wszystkich jak leci, ale w owym czasie bywałam na
wszystkim. Zawsze tuż przed sceną z „dylującym” i wyśpiewującym malcem.
Publiczność nieraz większy ubaw miała z nas, niż z tego co na scenie. Czasem
przeciągał mnie kilka ulic, gnaliśmy bo „muzyka”, a to tylko „discoauto”
przejechało. Teraz (4,5) jest bardzo wybiórczy jeśli chodzi o muzykę, śpiewa,
układa piosenki, rozpoznaje instrumenty, ma fazy np. na skrzypce lub kontrabas
(ten uparcie kojarzy się z pociągiem). Na zorganizowane zajęcia z dziećmi nie
chciał chodzić, wolał swobodne zabawy z dziećmi w domu, w ogrodzie, parku – sam
nawiązywał znajomości z rówieśnikami i starszymi dziećmi.

Tak jak twój Antoś, mój syn był baaardzo wygadany. Zawsze wiedział kiedy i o co
zapytać, co odpowiedzieć i zawsze współczuł gdy komuś działa się krzywda.
Wszyscy traktowali go jak o rok starszego. Kłopoty zaczynały się np. u
okulistki, która nie pojmowała, dlaczego młody nie pozwala się wymiernie zbadać,
przecież wszystko mówi (miał wtedy 2 lata i 3 miesiące). Trochę czasu zajęło mi
wytłumaczenie, że połowa rzeczy, które widać na obrazkach testowych to rzeczy
niezrozumiałe dla tak małego dziecka, że nie powie czy widzi linię poziomą, czy
pionową, bo w jego głowie pojęcia nie nabrały jeszcze faktycznego znaczenia, że
lewa i prawa strona nie są dla niego oczywiste. Dzieci w podstawówce mają z tym
często problemy, a co dopiero niespełna 2,5 latek. O stresie jaki wszystkiemu
towarzyszył nie wspomnę.
Emocje zwykle idą własnym tempem, odpowiednim do wieku dziecka, tylko
opiekunowie muszą o tym pamiętać i przekładać wszystko „z polskiego na nasze”,
czyli zrozumiałe dla dziecka.

To się napisałam A rozumienie pojęć Mój syn, zupełnie niedawno, może miesiąc
temu, przy obiedzie oznajmił:
- Dosyć już tych białek i mikroelementów, potrzebuję teraz węglowodanów.
Co ni mniej ni więcej znaczyło, że „nie będę jadł obiadu, wolę słodycze”. I całe
miliony takich przykładów

> I... miałam wrażenie, że to nie jest dobrze.

słusznie

> Tam na tych
> zajęciach dostałam takiego uczucia, że gdybym go nie zapewniała, że
> na pewno będę z nim cały czas, to by w nim nie postała myśl, że może
> być inaczej, a tak - kurczowo trzymał moją rękę. Bo przecież
> słowa "nie ma się czego bać" padają wyłącznie w sytuacjach, gdy być
> może jest się czego bać. Nie wiem, czy się jasno wytłumaczyłam,
> chodzi mi o to, że gdybym lekko podeszła do tych zajęć, to być może
> Antek też by tak do nich podszedł, a tak - było sporo napięcia.

Święta racja, na pewno w sytuacji krytycznej zapomnieć, że takie słowa istnieją
i roztoczyć „świetlaną wizję przyszłości”

[szarsz]

olamazur napisała:
> - Mama! Ja chcę tańczyć tak jak oni!
> Przyznam, że bardzo mnie to ujęło Obiecałam mu, że znajdę mu
> jakieś zajęcia. Dzień później wynalazłam rytmikę dla dzieci
> 2,5-letnich w YMCE.


Ale on wcale nie chciał na rytmikę. Przecież ona w żadnym elemencie
tańca z gwiazdami nie przypomina


pozdrawiam serdecznie

ps. a w ogóle to strasznie fajny wątek

[olamazur]

> Ale on wcale nie chciał na rytmikę. Przecież ona w żadnym
> elemencie tańca z gwiazdami nie przypomina

W opisie zajęć było sformułowanie, że to jest przygotowanie do nauki
tańca towarzyskiego w przyszłości, że dzieci będą się uczyć
rozpoznawać rytmy. Ale wiadomo - nie od razu Kraków zbudowano
Na razie było b. ciekawe ćwiczenie - pani grała trzy różne melodie,
mówiła, że jedna oznacza "idzie miś", druga "bzyczą pszczółki", a
trzecia "maszerują krasnoludki". A potem tylko grała i pytała
dzieci, kto to teraz idzie. I dzieci zgadywały po melodii.

> pozdrawiam serdecznie
> ps. a w ogóle to strasznie fajny wątek

I bardzo ważny dla mnie. Dziękuję w tym miejscu za wszystkie
wypowiedzi - stawiają sprawę we właściwym świetle.

[szarsz]

Chyba się nie zrozumiałyśmy

Mi chodziło o to, że dla takiego malucha to są dwie kompletnie różne
rzeczy. Bez związku.

[olamazur]

> Chyba się nie zrozumiałyśmy
> Mi chodziło o to, że dla takiego malucha to są dwie kompletnie
> różne rzeczy. Bez związku.

Ha, to się teraz będę głowić, co masz na myśli, pisząc "to"
Które rzeczy są zupełnie różne? Zajęcia i taniec z gwiazdami?

> Ale on wcale nie chciał na rytmikę. Przecież ona w żadnym
> elemencie tańca z gwiazdami nie przypomina

No pewnie. Ale moje dziecko nie chciało tańca z gwiazdami, tylko
chciało tańczyć. Wystarczy zacząć wyklepywać jakiś rytm, uderzając
się rękami po dżinsach, a małemu zaczyna się kręcić pupa , cieszy
się i zachęca innych, by tańczyli razem z nim. On chce tańczyć -
mówi o tym jego ciało i on sam o tym mówi. Jasne, że nie marzył
konkretnie o rytmice w YMCE, bo kompletnie tego nie znał, ale są to
zajecia najbardizej zbliżone do jego oczekiwań, jakie mogłam mu
znaleźć.

[mama303]

verdana napisała:

> Co robicie w wychowaniu dziecka nie tak? Proste, za dużo
> oczekujecie....

i za dużo analizujecie każde jego zachowanie.

[olamazur]

> i za dużo analizujecie każde jego zachowanie.

Warto

[mama303]

olamazur napisała:

> > i za dużo analizujecie każde jego zachowanie.
>
> Warto

Dlaczego warto?
Moim zdaniem zbytnia analiza zachowań dziecka nie słuzy ani dziecku
ani rodzicom. Obserwujesz swoje dziecko jak "obiekt", narażasz
siebie i dziecko na budowanie troche zniekształconego obrazu małego
rozwijajacego sie człowieka. On nie ma ochoty podac dziewczynce
ręki - Ty już dopatrujesz sie jakichś swoich zaniedban w kwestii
uspołecznienia. On ma jakieś opory na zajeciach
tanecznych /Pierwszych!/ - Ty juz sie dopatrujesz czegoś
niewłasciwego i jakichs swoich błedów.
Moim zdaniem to bierze sie z Twojego głebokiego przekonania że
możesz w bardzo duzym zakresie ingerowac w psychike swojego dziecka,
zmieniać go, wpływać na niego. Zastanawiasz sie jak to robic
najlepiej.
ja uważam, że możemy ingerowac tylko w pewnym zakresie /niewielkim w
gruncie rzeczy/. dziecko to nie biała niezapisana kartka, dziecko
jest juz "jakieś" wtedy gdy sie rodzi a właściwie juz w chwili
poczęcia. Lepiej chyba iść bardziej w kierunku bezwarunkowej
akceptacji niz "naukowej" analizy w celu ciągłego ulepszania
egzemplarza

[olamazur]

> Dlaczego warto?

Ponieważ tak jest:

> Obserwujesz swoje dziecko jak "obiekt", narażasz
> siebie i dziecko na budowanie troche zniekształconego obrazu
> małego
> rozwijajacego sie człowieka. On nie ma ochoty podac dziewczynce
> ręki - Ty już dopatrujesz sie jakichś swoich zaniedban w kwestii
> uspołecznienia. On ma jakieś opory na zajeciach
> tanecznych /Pierwszych!/ - Ty juz sie dopatrujesz czegoś
> niewłasciwego i jakichs swoich błedów.

A tego się dowiaduję po analizach na tym forum:

> Moim zdaniem to bierze sie z Twojego głebokiego przekonania że
> możesz w bardzo duzym zakresie ingerowac w psychike swojego
> dziecka, zmieniać go, wpływać na niego. Zastanawiasz sie jak to
> robic najlepiej. ja uważam, że możemy ingerowac tylko w pewnym
> zakresie /niewielkim w
> gruncie rzeczy/. dziecko to nie biała niezapisana kartka, dziecko
> jest juz "jakieś" wtedy gdy sie rodzi a właściwie juz w chwili
> poczęcia. Lepiej chyba iść bardziej w kierunku bezwarunkowej
> akceptacji niz "naukowej" analizy w celu ciągłego ulepszania
> egzemplarza

Więc sama widzisz, że warto No bo chyba nie uważasz racji
wyłożonych przez siebie, verdanę, rycerzową i in. za niewarte
czytania? Pytanie oczywiście retoryczne

[rycerzowa]

Problem jest - ale nie z powodu "rozdźwięku między poziomami".

"Rozdźwięk" faktycznie jest, gdyż chłopak reaguje emocjonalnie na poziomie swego
wieku, a intelektualnie (uwagi o imieniu koleżanki) - znacznie wyżej.
No to co, martwisz się,że jest mądrzejszy, niż wynika z metryki?

A gdzie jest problem?
Problem jest w tobie, w matce , której serce - jak to się patetycznie mówi -
"przenika miecz boleści".
Widzisz, że on się lęka, wycofuje - i cierpisz.

Nasi pierworodni dostarczają nam wielu cierpień!

Potem przekonujemy się, że dziecko wcale tak boleśnie wszystkiego nie odbiera.
Nie dołączył do grupy, bo nie miał ochoty, nie bawił się, bo mu się nie
podobało, bo nowe miejsce go zaskoczyło, nie zdążył sie oswoić.

Przecież mały nie płacze, nie zrywa się z krzykiem w nocy, nie zaczął się
moczyć"? To by dopiero oznaczało cierpienie.
A tak - jest zwykłą reakcją na nowość, najnormalniejszą w jego wieku.

Wiesz, ja tam nie lubię tzw. cygańskich dzieci, które wszędzie się czują dobrze,
wszystkich od razu lubią, wobec wszystkich od razu są śmiałe.
Wolę, gdy sympatię i zaufanie dziecka zdobywa się stopniowo, bo wtedy to jest
coś warte, bo znaczy,że się na to zasłużyło.
To samo się odnosi i do dorosłych, nie?

Zatem nie wymagaj od malca więcej, niż od dorosłego.

[olamazur]

No nie, aż tak nie jest Z tym mieczem boleści. Uderzyła mnie
tylko różnica w zachowaniu Antosia teraz i kilka m-cy temu. Jak mały
miał 20-24 m-ce, chodziliśmy na kreatywkę (zajęcia b. podobne do tej
rytmiki teraz). Antoś robił chętnie wszystko, co tam się robiło,
witał się i żegnał z dziećmi, był wyluzowany i rozbawiony. Jak
musiałam wyjść do toalety, to mogłam go zostawić z grupą i przez te
kilka minut mojej nieobecności Antoś się bawił jakby nigdy nic.
Nawet nie patrzył na drzwi, czy już wracam.
Ostatni raz na kreatywce byliśmy w maju, minęło pół roku, idziemy na
zajęcia bardzo podobne, a Antoś zachowuje się inaczej. To co sobie
pomyślałam? Że coś przez te pół roku zaniedbaliśmy, że za bardzo
synka "udomowiliśmy".

Może trochę na wyrost te moje obawy. Tak naprawdę, to będzie mozna
coś powiedzieć po 2 czy 3 zajęciach. Jestem prawie pewna, że mały
się rozkręci.

Dziękuję za wszystkie wypowiedzi.

[verdana]

Nie, nie , nie - dziecko tak nie działa! To, co podobalo mu się pare
miesiecy temu teraz moze się nie podobać, budzić lek, albo po prostu
nudzić - i odwrotnie. Dziecko nie rozwija sie w ruchu liniowym -
tzn. jesli raz cos zrobilo, będzie tak robić zawsze, jesli raz sie
nauczyło - bedzie pamietać.
dziecko zmienia się bardzo szybko - na pewnym etapie moze być
przebojowe, na innym niesmiałe. Problem jednak - i tu rzeczywiscie
widze problem - zaczyna sie wtedy, gdy rodzice wymyslili sobie
stadium koncowe i do niego dążą "chce mieć dziecko, ktore bedzie
przebojowe i bedzie dobrze czuło się w towarzystwie". I uwazają, ze
maja obowiazek wychowac dziecko wlasnie tak - niezależnie od tego,
jakie jest.
A dziecko akurat nie jest przebojowe i woli być samo. I co wtedy?
Pozwólcie dziecku na to, by było takie jakie jest - korygować nalezy
wady, a nie normalne cechy charakteru.
W dodatku błędem jest wyobrazanie sobie, ze 2,5 letnie dziecko
potrafi przewidzieć sytuację . dziecko może chcieć tanczyć, jeździć
na koniu, iść do kina - ale brak jakiegokolwiek doswiadczenia
powoduje, ze nie jest w stanie przewidzieć, co naprawdę będzie się
tam działo i czy będzie mu sie podobało.

[olamazur]

> Dziecko nie rozwija sie w ruchu liniowym -
> tzn. jesli raz cos zrobilo, będzie tak robić zawsze, jesli raz sie
> nauczyło - bedzie pamietać.

No właśnie, a ja myślałam, że tak.

> Problem jednak - i tu rzeczywiscie
> widze problem - zaczyna sie wtedy, gdy rodzice wymyslili sobie
> stadium koncowe i do niego dążą "chce mieć dziecko, ktore bedzie
> przebojowe i bedzie dobrze czuło się w towarzystwie". I uwazają,
> ze maja obowiazek wychowac dziecko wlasnie tak - niezależnie od
> tego, jakie jest.

No właśnie, taki obowiązek rodzica bym widziała... Wychować
uspołecznione dziecko. Oczywiście nie na siłę czy wbrew temu, jaki
jest, ale jednak z ludźmi żyć trzeba. Za rok do przedszkola synek
pójdzie - chciałabym, by to nie był szok i nowość, by znał taką
formę spędzania czasu, w grupie dzieci.

> A dziecko akurat nie jest przebojowe i woli być samo. I co wtedy?
> Pozwólcie dziecku na to, by było takie jakie jest - korygować
> nalezy wady, a nie normalne cechy charakteru.
> W dodatku błędem jest wyobrazanie sobie, ze 2,5 letnie dziecko
> potrafi przewidzieć sytuację . dziecko może chcieć tanczyć,
> jeździć
> na koniu, iść do kina - ale brak jakiegokolwiek doswiadczenia
> powoduje, ze nie jest w stanie przewidzieć, co naprawdę będzie się
> tam działo i czy będzie mu sie podobało.

Bardzo sobie cenię Twoje wypowiedzi. Dzięki.

[verdana]

Obowiazkiem rodzica jest raczej zaakceptować dziecko, niż je
zmieniać na siłę - o ile nie robi nic destrukcyjnego, tylko ma taki,
a nie inny charakter, czy upodobania. I wiesz? Czasem to wychodzi
dziecku na dobre - nigdy nie wiadomo, jaka cecha dziecka przyda mu
się w przyszłosci - może wcale nie ta, którą sobie wymarzylismy.
Zresztą sporo 3-latkow, niezaleznie od wychowania, dobrze bawi się
z dziećmi, a już niemal wszystkie 4 czy 5 latki. Nie ma co
przyspieszać rzeczy, ktore i tak same nadejdą.