siostra nie lubi małego braciszka-minie?

[annetta1]

witam serdecznie,mam problem,moze kotos miał podobnie.Mam 4,5 letnią
córeczkę,do tej pory była oczkiem w głowie.Gdy na wiosnę miał się urodzic nasz
synek,mała bardzo się cieszyła,rysowała dla Michałka i o nim mówiła.Na
początku nasz synek,przez 2 miesiące mocno płakał całymidniami,bardzo nas
absorbował,dla Majki mielismy znacznie mniej czasu,oboje bardzo zmęczeni.Teraz
Michał ma 6,5 miesiąca,a nastawienie córki nie zmieniło się,nie chce dawac mu
swoich zabawek,gdy ją na chwilę o to poproszę,bo np.chcę dokończyc jakąś
czynnośc.Nie chce go zabawic,na chwilkę oczywiście.Bardzo rzadko się zdarza,by
go pocałowała i posiedziała przy nim.Gdy płacze,a ja np.jestem na dole w
łazience,czsem nie reaguje.A tak się cieszyła,ąe będzie miała brata...Dodam,że
córka nie chce chodzic do przedszkola,próbowałam rok temu ją zapisac,by miała
kontakt z dziecmi,koleżanki.Teraz oczywiście jej nie zapiszę,bo na pewno nic z
tego nie będzie,poczuje sie odrzucona,że mama siedzi z Michałem w domu,ą ją
oddała.Córka jest bardzo,zaborczo chyba do mnie przywiązana,gdy idę na
lekcje(uczę angielskiego prywatnie,ok.3 godziny dziennie),dzieci zaprowadzam
do teściów,z którymi Maja ma codzienny kontakt od dawna.Maja wtedy ma łzy w
oczach i żegna się ze mną bardzo długo.Może gdy mały podrośnie i będzie umiał
się z nią bawic,to wtedy go polubi?smuci mnie to,zapewniam przecież ją,że
kocham ją ogromnie,tak jak zawsze,poświęcam jej czas.Co robic,by Maja polubiła
małego?chyba ja popełniłam gdzieś błąd.

[mruwa9]

A moze za duzo od niej wymagasz? Dotychczas byla Waszym malutkim
dzieckiem, teraz nagle stala sie starsza siostra i oczekujecie od
niej prawie doroslych zachowan (daj zabawke, zajmij sie braciszkiem,
popilnuj), a to dalej jest ta sama mala dziewczynka, w dodatku
zagubiona w nowej sytuacji.
Sprobuj jak najwiecej uwagi zwracac na mala, unikaj zwrotow z cyklu:
zaraz, tylko nakarmie Michalka, cicho, bo dziecko spi, itd. Staraj
sie chwalic corke jak najczesciej i nie pros o zajmowanie sie
braciszkiem. Jesli maly troche poplacze, kiedy jestes w toalecie,
nie stanie mu sie krzywda. warto probowac znajdywac czas na zabawy i
zajecia wylacznie z corka , "sprzedajac" braciszka tatusiowi (niech
go zabierze na spacer albo niech wspolnie ogladaja tv), dziadkom,
albo jakos zagospodarowujac mu czas przy okazji (np. moze sobie
lezec na macie, w lozeczku albo na lezaczku podczas, gdy sie bawisz
z corka czy wspolnie czytacie, pieczecie ciastka), ale na prawach
goscia, a nie centrum zainteresowania. Przetestowalam w zyciu, to
dziala
Ale przede wszystkim- nie pros malej o pomoc w pielegnacji i opiece
nad braciszkiem. Pozwol jej byc dzieckiem, a do wspolpracy i
wspolnej zabawy jeszcze dojrzeje.

[mruwa9]

I jeszcze jedno: jak wygladaja twoje powroty do domu po pracy? Z kim
sie najpierw witasz? Sprobuj zawsze najpierw przywitac sie z corka,
niemowle moze poczekac. Popytaj, co robila, jak sie bawila,
poprzytulaj ja,skoncentruj sie tyroche na niej, zanim pobiegniesz do
synka. Byc moze tak wlasnie robisz, ale to tak dla uzmyslowienia.
Corka jest dosc duza i swiadoma zrzucenia z piedestalu jedynaczki,
synek przyszedl jako ten drugi i dla neigo sytuacja niebycia
jedynakiem jest naturalna i oczywista. A na tym etapie
nieuswiadomiona, wiec z pewnoscia nie obrazi sie, jesli chwile
dluzej na ciebie poczeka. A nawet jak, to od chwili placzu jeszcze
zadne dziecko nei umarlo.

[annetta1]

Pewnie masz rację,że czuje się trochę odrzucona.Ale synek jest ciagle mocno
absorbujący,nie lubi leżec w leżaczku,bo zaraz fik,na brzuch się przekręca i
marudzi,więc ja go znowu na plecy,inna zabawkę w raczki,zeby chwilę
posiedział.Czasem nie mam kiedy nawet obiadu ugotowac,serio.Na dodatek śpi mało
i czujnie,a wtedy to chodzę na palcach,i przyznam się fukam wtedy na nią,żeby
mówiła szeptem,inaczej mały się budzi i jest nie do wytrzymania.Mąz pracuje za
granicą,jest z nami co drugi miesiąc,wtedy jest mi lżej i mniej nerwowa jestem
.Eh..Czasem widzę,że Maja robi coś na złośc,albo cieszy się,gdy mały
płacze.Czasem go całuje i przytuli,wtedy jestem taka szczęśliwa.Gdy wracam z
pracy jest po 19,mały marudny,śpiacy,biegiem idziemy do domu,mycie,usypianie.Gdy
mały wcześnie usnie,mam wtedy czas,by jej poczytac.Potem obowiązkowe drapanie po
plecach,usypia ze mną w łożku.Zmęczona jestem i chyba zbyt mało cierpliwa.Czekam
na chwilę,gdy syn zacznie chodzic,moze będzie łatwiej?

[mruwa9]

kup sobie nosidlo albo chuste, wsadz marudzacego malucha do srodka i
nos po domu, bedziesz miala spokoj, wolne rece do zabawy lub
gotowania i czas dla malej. Albo do kojca, niech sie turla, co jakis
czas mozesz go obrocic i zagadac.
Jak synek zacznie chodzic, bedzie jeszcze trudniej: trzeba bedzie
caly czas pilnowac, zeby sobie krzywdy nie zrobil ani nie poczynil
zbyt duzych zniszczen w domu. I wtedy szczegolnie trzeba bedzie
bronic terytorium corki, zeby brat nie grzebal w jej rzeczach bez
zezwolenia.
Bycie mama wiekszej liczby dzieci to prawdziwe wyzwanie ale nikt
nie obiecywal, ze bedzie latwo.

[verdana]

Jak tak dalej pójdzie, to nie tylko nie polubi, ale znienawidzi...
Z Twoich postów wynika, ze zawsze pierwszeństwo ma dobro brata.
Twoja mała córeczka ma ustępować, ma dawać zabawki (dlaczego? To jej
zabawki...), ma siedzieć cicho, gdy mały śpi, ma przerywać swoja
zabawę, i zajmowac się bratem gdy placze. Nie da się ukryć - wygląda
na to, ze brat zrujnował jej życie. Była oczkiem w głowie, a teraz
Ty znajdujesz czasem czas, aby jej poczytać - i to pod warunkiem, ze
mały wczesnie zasnie.
Twoja córka MA PRAWO do tego, aby być równie wazna co brat. Ma prawo
do czasu spędzonego z Tobą i do wieczornego czytania, niezaleznie od
tego, jak bardzo brat jest uciążliwy. Zresztą nie bardzo to
rozumiem - wystarczy kupić kojec, aby przemiszczczanie się dziecka
nie było problemem, przynajmniej wtedy, gdy jest czas dla córki.
Młodsze dziecko moze czasem popłakać - nic się nie stanie. Gdy
będziesz zawsze zostawiała córke, by zająć sie synem - owszem,
stanie się.
Nakaz milczenia dla 4,5 latki? Wybacz, ale to naprawde nie do
wytrzymania. Dziecko nauczy się spać w każdym hałasie, małe dziecko
nie nauczy się być cicho przez parę godzin dziennie...
Przykro mi, ale jesli decydowałas się na drugie dziecko w tak
cięzkiej sytuacji (mąż poza domem, praca do 19) to chyba musiałas
sobie zdawać sprawę, ze jest to bardzo ciękie i ze bedziesz
niewiarygodnie zmęczona? Tyko na razie, ofiarą tej sytuacji pada
córeczka, dla ktorej , jak wynika z twoich postów zabrakło niemal w
ogóle czasu i uwagi.
Dla 4,5 latki to dowód, ze juz jej nie kochasz. Wróżę powazne
kłopoty. Teraz i na zawsze.

Starszak bije młodszego

[stypkaa]

Podłączam się pod ten post, żeby nie tworzyć nowego, w sumie o
podobnym problemie.
Verdana "skrytykowałaś" autorkę, ale moim zdaniem konstruktywnie,
więc ja też poproszę
Opiszę sytuację u nas w domu.
Starszak ma 2 lata i 8 m-cy, młodszy 8 m-cy. Różnica więc bardzo
mała. Jest ciężko, aczkolwiek są też takie momenty, że ciepło się
robi na duszy, ale co zrobić żeby ich było coraz więcej, a tych
złych coraz mniej.
Przeczytałam bardzo dużo różnych materiałów/ksiązek nt. rywalizacji
rodzeństwa. Staram się, naprawdę bardzo się staram wcielać w życie
różne rady typu:
- staram się angażować starszaka do pomocy przy małym - np.
smarowanie pupy kremem przy przewijaniu, mydlenie przy kąpaniu,
potrzymanie butelki z piciem. Wychodzi to z różnym skutkiem, bo
Starszak jest bardzo żywym dzieckiem i czasem po prostu nie chce mu
się albo ma ciekawsze rzeczy do zrobienia.
- nigdy nie porównuje ich, nie mówie rzeczy typu: nie płacz, zobacz
Bartek (to ten młodszy) tak ładnie się bawi etc.
- jak Młodszy się urodził to "dał" Starszakowi prezent - rowerek
(może i przekupstwo, ale moim zdaniem dobry początek)
- nie każe oddawać Starszakowi zabawki bo akurat Młodszy chce się
nią bawić, ale staram się egzekowować i wprowadzać w życie zasadę:
nie wyrywamy, wymieniamy się - czyli jeśli Starszak chce coś co
akurat ma Młodszy musi dać mu coś w zamian.
- 3 tyg. temu wróciłam do pracy, więc mam generalnie mniej czasu dla
dzieci (ubolewam nad tym, ale nie ma innego wyjścia), ale po
powrocie z pracy staram się obu poświęcić trochę uwagi osobno,
staram się też pobawić z nimi razem. Niestety często jestem sama z
nimi wieczorem, mąż ma prace zmianową, więc muszę wykąpać Młodszego
i nakarmić, położyć spać etc. No i tu jest różnie - czasem uda się
Starszaka namówić, żeby mi pomógł, ostatnio nawet rozebrał się
podczas kąpieli Młodszego, więc jak wyjęłam Młodszego z wanienki na
przewijak, to Starszaka hop do wanienki. Kąpiel była więc jedna po
drugiej. Czasami jest jednak problem, bo jest marudny, niczym się
nie chce zająć, a ja przecież muszę wykąpać Małego.
Ale generalnie to z takimi sytuacjami daję sobie jakoś rade.
Najgorzej jest z biciem. Niestety Starszak bije Młodszego.
Próbowałam (jak radzą niektórzy) nie reagować na to zbyt
emocjonalnie, tylko tłumaczyć, tłumaczyć, tłumaczyć. Ale to nie
odnosi skutku. A przecież nie mogę pozwolić na to, żeby Młodszy był
wiecznie posiniaczony, podrapany etc. On się sam jeszcze nie obroni.
Ostatnio więc wprowadziłam zasadę, że jeśli Starszak użyje jakiejś
zabawki do bicia (a zwykle właśnie Młodemu obrywa się zabawką, a to
samochodzikiem w głowę, a to klockiem po twarzy ) to zabieram mu
tą zabawkę. I bardzo uważam na to co mówię wtedy, tzn. nie mówię że
nie wolno bić Bartka, tylko zawsze mówię, że po pierwsze zabawki nie
służą do bicia, a po drugie, że nie wolno NIKOGO bić.
Ale to trwa dalej.
Co robić? Co źle robię? Co robić inaczej/lepiej?
Poproszę o konstruktywną krytykę. Z góry dzięki wielkie

[julamimi]

u mnie roznica miedzy dzieciakami 3 lata (10mcy i 3lata 10mcy). Tak
drastycznego bicia, zeby byly siniaki czy zadrapania u Mlodszego nie
przerabialam, niemniej Starsza co jakis czas a to szczypnie
Mlodszego niby mimochodem przy przytulaniu, a to mu palec w oko
prawie wlozy itp. Mowie jej wtedy, ze ZADNEGO z moich dzieci nie
wolno bic. Mlodszy czasem lapie Starsza za wlosy. Ona wtedy "mama,
ratuj", a ja mowie Mlodszemu, ze ZADNEGO z moich dzieci nie wolno
bic. Moze o tyle taka formulka trafia do Starszej, ze widzi takie
samo traktowanie obojga
No i wkladam jej jeszcze do glowy, zeby nie traktowala innych tak,
jak sama nie chcialaby byc traktowana.
Zle nie jest, nie powiem, ale naklad pracy przy dwojce jest ogromny
pozdr

[verdana]

Przykro mi, nie pomogę. u mnie starszak tez bije mlodszego (mlodsza
tez bije starszaka). Aktualnie, po ostatniej przepuchance, mlodsza
ma ogromnego siniaka.
Starszak ma lat 24, młodsza 21.

[jola_ep]

> wystarczy kupić kojec, aby przemiszczczanie się dziecka
> nie było problemem

Ja kładłam na podłogę, brzegi dostępnego terytorium (przejście do kuchni)
zagradzałam np. zwiniętym kocem. Póki nie zaczęło raczkować w zupełności
wystarczało

> Nakaz milczenia dla 4,5 latki? Wybacz, ale to naprawde nie do
> wytrzymania. Dziecko nauczy się spać w każdym hałasie, małe dziecko
> nie nauczy się być cicho przez parę godzin dziennie...

Potwierdzam. Opiekunka próbowała początkowo uciszać starszą, ale potem sama
doszła do wniosku, że to nierealne

>Wróżę powazne
> kłopoty. Teraz i na zawsze.

Verdana, dlaczego taki pesymizm
Będzie dobrze, tylko trzeba zmienić swoje postępowanie i sposób patrzenia na
dzieci. To jest coś, co trzeba co jakiś czas robić - a już zawsze wtedy, gdy
pojawiają się jakieś problemy ))

Pozdrawiam
Jola

[jola_ep]

Może zacznij od tego, że dasz swojej córce prawo do negatywnych emocji względem
młodszego brata?
Ona nie musi się nim zajmować, nie musi go zabawiać, w żadnym wypadku nie musi
dawać mu swoich zabawek. Nie proś jej o to. Ma pełno prawo być zazdrosna i jest
to bardzo naturalne.

Pozwól jej poczuć się wyjątkową
Ja swojej starszej nie kochałam tak samo, jak młodszego
Ja ją kochałam najbardziej ze wszystkich dziewczynek na całym świecie i
najbardziej ze wszystkich "dużych" dzieci Mówiłam jej o tym, a ona lubiła
tego słuchać
Była starsza więc mogła więcej - więcej niż jej młodszy brat.
I potrafiła dużo więcej od młodszego brata )
Jak młodszy skupił na niej wzrok, to mówiliśmy, że podziwia, że np. tak świetnie
skacze. Faktem jest jednak, że młody lubił na nią patrzeć, gdy się wygłupiała

Młodszego karmiłam długo piersią - to był czas także dla córki. Jego karmiłam,
ją przytulałam i jej czytałam. Mówiłam, że brat znowu mnie zwabił na sofę i
teraz zamiast sprzątać muszę się dziećmi zajmować. I że chyba niecnie
współpracują

Starszą musiałam wypisać z przedszkola, bo nie tolerowała tego, że ją zostawiam
dla brata. Akceptowała jednak mój powrót do pracy (zostawała wtedy z nianią i
bratem). Była bardzo do mnie przywiązana i "przyklejona". Widocznie tego
potrzebowała, więc jej to dawałam.

Mruwa9 dobrze radzi
Pozdrawiam
Jola

[vharia]

Generalnie powtórzyłabym to, co w poprzednich postach.
Dodam:
starsze dziecko NIE MUSI kochać młodszego (!!!) to siostra a nie
matka z zestawem hormonów. Z czasem sie zprzyjaźnią a potem
pokochają, jeśli im nikt nie będzie przezskadzał. Najgorszym
rodzajem przeszkadzania jest wyraźne oczekiwanie (czyt. niema
presja) aby starsza koniecznie pokochała braciszka. Moja starsza
jakiś czas mogła otwarcie mi mówić, że nie lubi młodszego. Nie
rwałam włosów z głowy a potem samo jej przeszło.
Zabawek dawać NIE MUSI. Zajmować sie NIE MUSI bo to nie jej dziecko
i jest na tyle mała, ze to się ociera o NIE MOŻE.

Przede wszystkim nie nastawiaj się i nie przesądzaj. Dzieci
zmieniają zdanie z tygodnia na tydzień, oboje są bardzo mali,
młodszy zmienia się ekspresowo, wiec i ich kontakty będą ewoluować
bardzo szybko.

[k1234561]

Przyłączam się do postów poprzedniczek.Bardzo trafnie podsumowały
opisaną przez Ciebie sytuację.
Dla dobra córeczki naprawdę zastosuj się do tych rad,które tu
dostałaś.Ja doskonale rozumiem Twoje dziecko w jak ciężkiej została
postawiona sytuacji.Najpierw roztaczano wizję przed nią jak to
fajnie mieć braciszka,sama słodycz,a jak przyszło co do czego to
malutka zeszła na dalszy plan,odsunięto ja od ukochanej mamy,mama
tylko z Michałkiem a ona jak Kopciuszek,przynieś -wynieś i bądz
cicho.Wcale się nie dziwię ,ze tak zareagowała, z moim charakterem
to ja bym się zacięła na amen,o ile byłabym starsza tak np.7-9
lat.Znienawidziłabym go i to wierz mi na bardzo długo.Dobrze ,że
córka młodsza i z pewnościa ta niechęc minie o ile i Ty zmienisz
swoją postawę.
Jeśli nie to będziesz miała sytuację podobną do mojej znajomej,która
mając najpierw syna po 4 latach urodziła córkę.Zachowywała się
podobnie jak Ty i nie dostrzegała problemu.Efektyn nienawidzi
siostry, a są oboje w podstawówce.Nic nie minęło,a z wiekiem wręcz
się pogarsza.Ona dopiero teraz widzi problem,bo siadanie nawet do
jednego stołu u nich w domu to udręka.Ona nie lubi wolnych dni,bo
znimi nie da się wytrzymać.Nie pomagają spokojne
rozmowy,tłumaczenia.Syn ma żal od maleńkości i koniec.Nic już tego
powiedział nie zmieni.On nienawidzi siostry za to że mu zabrała
mamę.Taka jest tego konkluzja.Patrząc generalnie na te dzieci to
każde osobno jest "do rany przyłóż",synek kocha mamę ponad
wszystko,jest to naprawdę miły,fajny chłopak.Sympatycznie się z nim
czas spendza.Dziewczynka to samo.Oboje bardzo kochają rodziców,ale
nienawidzą się wręcz nawzajem,ot taki drobiazg.
Więc dla dobra sprawy,naprwdę zastanów się nad swoim postępowaniem.

Życzę wszystkiego dobrego
Anika