6 latek pyskuje!

[justii00]

Mam synka 6 letniego,w zerowce wychwalany a w domu....pyskuje i nie
slucha.Czasami brak mi cierpliwosci bo mam jeszcze 5 mies synka i
czuje ze sytuacja mi sie wymyka ...

[lila1974]

Byłam małym pyskaczem i pamiętam, że nie znosiłam sytuacji, w
których byłam stawiana przed faktami dokonanymi - rodziło to we mnie
bunt i prowadziło do wymiany zdań.

Moja córa odziedziczyła po mnie tę cechę, więc staram się ją
uprzedzać o pewnych rzeczach, np. zapowiadam idąc z nią do szkoły,
że dziś nie możemy zaprosić po szkole kolezanki, bo idziemy na
zakupy. Wówczas ona wiedząc o tym nie nastawia sie w szkole na
wizytę kolezanki i nie pyszczy. A bywało, że jej nie uprzedzałam,
wówczas strasznie sie denerwowała.

W dodatku na magnetycznej tablicy zrobiłyśmy rozpiskę dni i każdego
wieczoru robimy podsumowanie. To Koni musi wówczas określić, czy
tego dnia była fajna i szło się z nią dogadać, czy może była
humorzasta, pyskowała lub była niemiła dla siostry.

Widzę, że jest to jakiś sposób motywowania jej do pracy nad sobą.
Oczywiście nie mam złudzeń, że młoda będzie idealna i za byle bzdurę
jej nie wlepiam minusów, ale za jakies wyjątkowo wredne zagrywki już
tak.

I bardzo ważna sprawa - spokój rodzica. Zauważyłąm u nas - jesli ja
jestem poirytowana, to wówczas przechodzi to na córę i trudniej nam
się dogadać. Czasami uprzedzam ją, że tym tonem nic ze mną nie
załatwi.

[justii00]

dziekuje za podpowiedz,od dzis tez bede tak robic z synem

[aluc]

jako pyskata matka pyskatego dziecka dodam jeszcze jedno - z jednej
strony na niego warczę, z drugiej strony serce mi rośnie, że nie
jest potulnym cielęciem

[grzanka23]

Moja 5 latka tez pyskuje i czasami bardzo niegrzecznie.

[justii00]

dziekuje wam za odpowiedzi

cytat z dziewczynki lat 10

[nangaparbat3]

Do nauczycielki, ktora skrzyczała ją, ze pyskuje:
Ja nie mam pyska tylko buzię i proszę sie zwracać do mnie jak do dziecka.

Po tej opowieści rada pedagogiczna zgodnie obnizyła dziewczynce ocenę z
zachowania, dość radykalnie.

[verdana]

A ja sie zastanawiam, co oznacza słowo "pyskuje". Bo czesto mam
wrazenie, ze pyskowanie to np. odmowa wykonania natychmiast
polecenia, posiadanie wlasnego zdania, sprzecznego z opinią mamy.
Dziecko, ktore nigdy nie pyskuje powinno odwiedzić psychologa...
A 6-latek, ktory ma 5-miesiecznego brata przezywa stres i
przynajmniej pyskować nalezy mu w umiarkowanym zakresie pozwolić.

[lila1974]

Dopuszczam ociąganie się w wykonaniu moich poleceń, bo sama
pamiętam, że moim ulubionym słowem w dzieciństwie było "zaraz"

[mama303]

nangaparbat3 napisała:


> Po tej opowieści rada pedagogiczna zgodnie obnizyła dziewczynce
ocenę z
> zachowania, dość radykalnie.

A przeciez ta mała miała rację do tego bardzo odważna i
inteligentna bestyjka.

Moim zdaniem pyskowanie to w pewien sposób zaleta dziecka. Jak
dziecko umie sie przeciwstawic, broni swoich racji i ma odwage
cywilną to tylko plus.

[nangaparbat3]

To była swietna dziewczynka, ale miala swoje zdanie, nie bala sie go wypowiadać
- czasem robiła to moze zbyt dosadnie, ale w końcu wszystkiego uczymy sie stopniowo.
Rada pedagogiczna byla pierwszą, w jakiej wzielam udział - do dzisiaj (a
dziewczynka jest juz dorosła, ma dzieci) mi wstyd, ze nie odezwalam sie wtedy w
jej obronie - zwyczajnie stchorzyłam.

[verdana]

Eh, moja córka na słowa wychowawczyni "ty gó..aro"
odpowiedziała "nie wiem, która z nas jest gó..ara". Zostałam
wezwana do szkoły, do dyrektorki.
Po pewnych wyjasnieniach, córke strasznie ochrzaniono... i na
semestr, po miesiącu dostała ocenę z zachowania "wzorową".
Czyli bywa, ze nawet dyrekcja szkoły wie, ze pyskowanie nie zawsze
jest nieuzasadnione.

[scher]

nangaparbat3 napisała:

> czasem robiła to moze zbyt dosadnie

Więc obniżono jej ocenę słusznie. Może w ten sposób nauczyła się
kultury słowa mniej "stopniowo".

[nangaparbat3]

A kto nauczy kultury nauczycielke (40 plus), ktora zwraca się do dziecka "Nie
pyskuj!"
Taktownego wypowiadania krytyki uczy sie nie karą, tylko przykładem.
Pamiętam, jak w tej samej szkole podstawowej odezwalam sie do uczniow naprawdę
grubiańsko. Kosztowało mnie to nieprzespaną noc, następnego dnia zaczęlam lekcje
od przeprosin. Usłyszalam:
Proszę pani, niech sie pani nie martwi, nie takie rzeczy slyszelismy....

[scher]

nangaparbat3 napisała:

> Taktownego wypowiadania krytyki uczy sie nie karą, tylko
> przykładem.

Uczy się wszelkimi skutecznymi metodami.

> Kosztowało mnie to nieprzespaną noc, następnego dnia zaczęlam
> lekcje od przeprosin.

Ilu znasz nastolatków, u których sumienie działa podobnie? Dopiero
trzeba ich tego uczyć, do takiej kultury dorasta się latami.
I jest utopią, że sam dobry przykład wystarczy. Często dziecko
trzeba zmusić do korekcji zachowania. W wychowaniu nie uciekniemy od
uzasadnionego przymusu.

[nangaparbat3]

Scher, dzieci traktuja innych tak, jak same są traktowane. Przysiegam.

[scher]

nangaparbat3 napisała:

> Scher, dzieci traktuja innych tak, jak same są traktowane.

Utopia

[nangaparbat3]

scher napisał:

> nangaparbat3 napisała:
>
> > Scher, dzieci traktuja innych tak, jak same są traktowane.
>
> Utopia
>

Eksperiencja

[scher]

nangaparbat3 napisała:

> Eksperiencja

Argumentum per eloquentiam

[nangaparbat3]

No dobra, poddaję się, wygadana nigdy nie byłam i w tym wcieleniu raczej juz nie
będę

[scher]

)

[jakw]

Wiesz, twój synek całkiem niedawno przestał być jedynakiem. Masz dla
niego mniej czasu, mniej cierpliwości i przy niemowlaku wydaje ci
się całkiem dorosły, prawda?
Zanim się wkurzysz na starszego, pomyśl moment czy dana sytuacja by
nastąpiła, gdyby nie został jakiś czas temu starszym bratem. Mi to
pomagało. A potem jakoś już się wszyscy przyzwyczailiśmy do tego, że
jest nas więcej.

[weronikarb]

ech mój zaczal duzo wczesniej Az sie boje co bedzie jak bedzie
mial 6 lat
Teraz mam czasami wrazenie iz rozmawiam z doroslym

[gosiaaaaa07]

Dzieci często pozwalają sobie na tego typu odzywki, gdyż w ten sposób chcą zostać zauwazone, podkreslic że mają swoje zdanie. Może spowodowane jest to spowodowane problemami w szkole, konfliktami z rówieśnikami albo dziecko czuje sie niedocenione przez rodziców. Wdając się w tzw "pyskówki" rozładowują emocje.
Aby takie sytuacje się nie powtarzały nie należy dawać się sprowokować - nie unosić głosu i nie wdawać się w niepotrzebna dyskusje. ( to jeszcze bardziej go nakręci). Gdy się uspokoi warto porozmawiać z dzieckiem, wypytać co się dzieje w szkole.
Gdy sytuacja się powtarza, myślę że trzeba wprowadzić konsekwensje takich zachowan.

[annasta123]

Witam

[annasta123]

Witam, zdaje się że moment pójścia Pani syna do zerówki zgrał się z pojawieniem drugiego dziecka, zatem bardzo prawdopodobne, że zachowanie chłopca jest niczym innym jak zwróceniem na siebie uwagi i efektem zazdrości. W dodatku jak Pani wspomniała chłopiec był wychowywany w domu zatem nie miał codziennych kontaktów z rówieśnikami i tym samym okazji do wspólnego funkcjonowania. Nałożenie się tych dwóch sytuacji mogło spowodować że chłopiec poczuł się odrzucony, przez 5 lat miał rodziców i zabawki dla siebie aż to nagle pojawia się braciszek a rodzice go "wyganiają" z domu i wszystkim musi się dzielić. Dlatego uważam że przede wszystkim należy z dzieckiem porozmawiać o zaistniałej sytuacji i sprawić by znowu poczuło się bezpiecznie. Co do samego pyskowania i sposobu odzywania się radzę ustalić pewne zasady, dziecko musi wiedzieć i znać jasne reguły co mu wolno a czego nie, nie dopuszczalnym jest brak szacunku do starszych a tym bardziej do rodziców. Jeżeli syn nie reaguje na Pani ostrzeżenia i uwagi należy być konsekwentnym i go ukarać, nie można wdawać się w dyskusje z dzieckiem. Niemniej jednak radze zwrócić uwagę na przyczyny takiego zachowania o których wspomniałam na początku i serdecznie zapraszam do zapoznania się z artykułem dot. zazdrości i rywalizacji między rodzeństwem. parenting.pl/portal/zazdrosc-o-rodzenstwo