mój 14-sto latek

[ulkamija]

Rodzice nastoltaków łączcie się!
Mój syn ma 14 lat. Ta burza hormonów skończy nie tylko jego ale przede wszystkim nas rodziców. Może ocaleje tylko mój mąż bo on do tego problemu podchdzi spokojniej niż ja. A może się mylę.On też to bardzo przeżywa tylko chce chronić mnie. Ten upór nastolatka jest nie do zniesienia. Ja pewnie też taka byłam ale do tego dochodzi bałaganiarstwo / tak nie umiałam bałaganic/ i lekceważenie różnych zasad. Przejście do gimnazjum tylko zaostrzyło te kłopoty. Nowe środowisko , nowi nauczyciele a przede wszystkim nowi koledzy wśród których trzeba się jakoś odnależć. Zaimponować.Jedzenie niedobre, ciuchy też nie takie.Jednym słowem najchętniej już by się usamodzielnił. Mówi że jak tylko będzie miał te18 lat to się wyprowadza. Ale jak trzeba zrobić zakupy-nie posprzątać-nie załatwić drobną sprawę-nie. No to ja się pytam jak chce się sam utzrymać i nie zginąć?! Ludzie, doradżcie jak nie złapać takiego doła żeby się chciało rano wstawać?

[plucha]

Przeczekać. Zdobyć się na filozoficzny spokój, nie wdawać się w
jałowe dyskusje.
Mark Twain powiedział: "Kiedy miałem 16 lat mój ojciec był
kompletnym durniem, ale do czasu kiedy skończyłem lat 20
niesłychanie zmądrzał". )

[afrodytka-net]

Do Twojej listy dopiszę jeszcze nie uczy się,ma 100000 odp.na minutę ,Twierdzi
że nauczył się 3 strony z histori w ciągu 3 minut ,prosi o spytanie -nie umie i
znów wraca po 3 minutach,o jakąkolwiek rzecz proszę po sto razy a jak juz
krzyknę przysto pierwszym to nie zrobi bo krzyczę!!!!!!! szczerze to juz chyba
nie mam na to sił.Poddaję się to mnie przerasta.Po dzisiejszym dniu psycha mi
siadła!wiem że w większości domach gdzie są 14 latkowie tak jest ale ja
wysiadam.........

[baba06]

a czym pasjonują się chlopcy w tym wieku, bo dla mojego syna wszystko / poza
grami komputerowymi/ jest nudne i bez sensu
Na szczęscie jeszcze czyta książki

Z nauką też się opuścił, wszystko jest odkladane na ostatnią chwilę, bo po co
się uczyć do kartkowki dzisiaj skoro jest za tydzień! po co się w ogóle uczyć
skoro nauczyciele nie pytają, a do sprawdzianu jeszcze tyle czasu oszalec można!
i do tego jest taki milczący! czy chlopcy się tak zamykają w sobie, czy to tylko
moj "przypadek"?

[agatka_s]

Moj ma 13-lat, poki co jest OK, ale

-jest bardzo roztrzepany, i malo co pamieta (jak za to musi sie
przypomina to jest wsciekly, ze traktuje go jak dziecko)
-neguje w zasadzie wwzystko co ja mowie (potem i tak robi jak ja
mowie, ale musi wpierw podziamgac jak mu zle itp)
-czas poswiecany nauce bardzo ostatnio sie zredukowal, uczy sie
bardzo dobrze, ale mam wrazenie ze dlugo to tak nie potrwa...
-nic ale nic mi nie mowi (to akurat bylo tak zawsze), rozmawiamy o
rzeczach ogolnych, o polityce, a nauce, sporcie ale co dzieje sie u
niego w klasie, z kolegami, kolezankami-nie pusci pary z geby.
-czulosc okazuje tylko wtedy jak mu na czyms zalezy, normalnie
jakbym siebie z dziecinstwa widziala, ja swojego tate tez tak zawsze
bralam pod wlos jak cos chcialam zalatwic, teraz syn to powtarza, to
chyba geny... (on stosuje metode na kotka ze shreka, trzepie rzesami
az milo)
-ostatni zdarzaja mu sie jakies wybuchy zlosci, tak z 5 minut sie
zlosci i ciska, a za chwile juz nawet nie pamieta o co mu chodzilo.


Jesli chodzi o zainteresowania to akurat troche ma, interesuje sie
obsesyjnie F1, poza tym polityka i historia, no i uprawianie sportu.
Komputer tez, ale w rozsadnych dawkach. No i zbiera monety Euro,
ostatnio ma taka idee fix, ze musi uzbierac wszystkie monety Euro
jakie zostaly wybite, we wszystkich krajach, we wszystkich latach...
(troche mu to zajmie).

Generelnie moj 13-latek na razie jest bardzo milym nastolatkiem,
totez staram sie jakos dawac mu maximum wolnosci i mojego zaufania,
zeby jakos ten okres przezyc wspolnie minimalizujac straty.

[szymucia]

kiedy czytam te wszystkie posty o 14 latkach to tak jakby ktoś widział mojego i
uzupełniał jego obraz. Baba06 napisała coś o czułościach. Ja nawet o tym nie
pisałam bo to takie przykre kiedy mówie do niego kochanie a on mi na to że "bez
tego kochanie , wystarczy imie".Pokażcie mi kogoś kto by nie chciał byc
kochany.O zwierzeniach, czy pogaduszkach nie ma mowy. No chyba że jak ma humor
ku temu to wieczorem leżąc w łóżku coś tam opowie. Nie dba o wygląd więc tematu
dziewczyn nawet nie poruszam bo widze, że to za wcześnie.Otacza go haos, bałagan
to i w środku też taki roztrzepany.Nie mam córki więc wydaje mi się że miałabym
lżej gdybym ją miała. Ale to chyba tylko złudzenie bo z dzieczynami"nigdy nie
wie oj nie wie się". Pozdrawiam i dziękuje za wsparcie. Nie poprawia sytuacji
ale pomaga nabrac dystansu i nie oszalec.

[oldrena1]

szymucia napisała:
> bo to takie przykre kiedy mówie do niego kochanie a on mi na to
że "bez
> tego kochanie , wystarczy imie".Pokażcie mi kogoś kto by nie
chciał byc
> kochany.

Przecież nie o to chodzi, że on nie chce byc kochany.
Masz w domu młodego faceta (on tak już o sobie myśleć może), który
jest wyczulony na wszelkie oznaki "podkopywania" jego męskości,
sugerowania słabości, czy co tam mu po głowie chodzi...
Takie "kochanie" niemęskie jest i już. A nie daj Bóg, w towarzystwie
innych młodzieńców okazać mu czułość, czy zdrobnić imię.
Syn Ci wchodzi w fazę burzy hormonów, szukania tożsamości, negacji
autorytetów dotychczasowych, kwestionowania wiedzy i znajomości
życia przez jego "starszych". On "wie lepiej", jest już "prawie
dorosły", a jednocześnie trochę zagubiony w tym, co się z nim
dzieje - huśtawka nastrojów może być dobijająca. Normalka.
Dystans, ustalenie zasad i nieodpuszczanie (minimalnych ) wymagań
mnie osobiście uratowało przed stwierdzeniem, że jestem matką do
czterech liter.
A żeby było optymistycznie:
Znowu z moim szesnastolatkiem mamy o czym rozmawiać, mogę liczyć na
jego pomoc (tak jak on na moją), nadal jestem ważną dla niego osobą.

Pozwoliłam mu dorosnąć, jednakowoż łatwo nie było.

[reniatoja]

Jej, jakbym czytala o wlasnej corce. Tylko ja mam tego wszystkiego
jeszcze wiecej, wiecej, ja juz nie wyrabiam, naprawde. wiem, ze niby
trzeba rozmawiac, rozmawiac, jeszcze raz rozmawiac. Zeby to jeszcze
sie dalo... Nie wiem co Ci doradzic, sama jestem w takiej sanej
sytuacji.

[sun_of_the_beach]

Skoro metoda męża skutkuje, czemy sama jej nie stosujesz?

[szymucia]

Dobre sobie. Metoda męża. Jak zwykły śmiertelnik może miec tyle cierpliwości to
po pierwsze. A po drugie mąż po powrocie z pracy nie musi się handryczyc o
jedzenie, które prawie zawsze nie smakuje.Nie drze kotów o ciuchy które ubiera
pogniecione bo nagminnie leżą wciśnięte w kąt.Nie , to chyba nie była
najtrafniejsza rada, ale dzięki.

[verdana]

Nie wie, ale chyba macie talent do sprawiania sobie samym klopotow.
Nastolatek, dorosly chlop nie je, bo mu nie smakuje? To nie, tez mi
problem. Ja nawet nie wiem, czy moj trzynastolatek je kolacje (chyba
rzadko), a sniadania daje chyba psu. Nie moje śniadanie, nie moj
problem.
Chce chodzic w pogniecionych rzeczach - i dobrze, odpada prasowanie.
Ja tak i tak bym nie prasowała, ale jestem zadowolona, ze nie muszę.
A niemal wszystkie nastolatki sa w pogniecionych ubraniach, wiec w
czym problem?
Nie lubi, jak się do niego mowi "kochanie"? To po co mówic???? Ja
tez nie znosze zdrobnień swojego imienia i biada temu, kto do mnie
tak powie.
Nie uczy sie tydzień wczesniej do klasówki? A ile z Was robi
wszystko z tygodniowym wyprzedzeniem?
Nie chce sluchać rad? To po co ich udzielać - 14-latek sam sobie w
wielu wypadkach da radę, a czesto znacznie lepiej niż rodzice.
W nastolatkowycm wieku należy ograniczyć wymagania do niezbednego
minimum, ni czepiac się rzeczy nieistotnych (jedzenie, ubranie), a
nerwy i awantury zostawić na sytuacje ekstremalne. Wtedy szansa, ze
w sytuacji prawdziwego problemu nastolatek nas posłucha jest o 200%
większa. I o to chodzi.

[afrodytka-net]

Masz pewną rację ale nie ze wszystkomi dziecmi tak jest moja kolezanka ma 3
dzieci i robi tak jak ty jednio ma już 17 lat dzieci same ze wszystkim doskonale
sobie radzą nigdy nie musi im nic przypominac z a bardzo koło nich biegać i są
ok. dobrze się uczą.Ale ja próbowałam z moim gdybym odpusciła nie chodziłby do
szkoły jadłby pewnie same słodycze zarósł brudem a któregoś dnia przywiozłaby go
policja do domu.wydaje mi się że najwazniejsze jest miec kontrolę i modlć się
żeby to jakoś przetrwać.

[szymucia]

Właśnie. Tu nie ma żednej reguły. Są dzieci które mają w sobie coś takiego że
lubią usłuchnąc i nie trzeba przy tym używac decybeli a są i takie którym jest
obojętne czy głośno czy prośbą bo i tak nie usłuchną.
Ten komputer to zmora , naprawde. Choc ustalamy pory korzystania z niego i oni
to rozumieją ale i tak drążą i nie akceptują. Gdyby ich tak zostawic to pewnie
by skostnieli przed ekranem. Nie czytają lektur tylko opracowania w kompie.Zadne
zajęcie nie jest tak atrakcyjne jak np tibia. Wasi też? Pozdrawiam

[szymucia]

verdana napisała:

> Nie wie, ale chyba macie talent do sprawiania sobie samym klopotow.
> Nastolatek, dorosly chlop nie je, bo mu nie smakuje? To nie, tez mi
> problem. Ja nawet nie wiem, czy moj trzynastolatek je kolacje (chyba
> rzadko), a sniadania daje chyba psu. Nie moje śniadanie, nie moj
> problem.
> Chce chodzic w pogniecionych rzeczach - i dobrze, odpada prasowanie.
> Ja tak i tak bym nie prasowała, ale jestem zadowolona, ze nie muszę.
> A niemal wszystkie nastolatki sa w pogniecionych ubraniach, wiec w
> czym problem?
Straszny minimalizm. Jak poprzeczka nisko to i skok nie wysoki.Znam młodych ludzi którzy nie maja żadnych ambicji bo nie wyrobili ich w sobie. Tacy są pod budką z piwem. Nie chciałabym tam szukac swojego syna

[verdana]

Hm, jedno z tak wychowanych moich dzieci zdaje w tym roku na studia
doktoranckie, drugie studiuje dwa kierunki, a najmlodszy 13-latek
czyta książki (wprawdzie czasem zamiast odrabiania lekcji), ale
zdecydowanie to wolę.
To nie jest minimalizm, tylko pozwolenie mlodziezy, wchodzacej
powoli w wiek dorosly na to, aby nie musiala podoprzadkowywac się
poleceniom rodziców, odpowiednim dla 7-latka. Zastepowanie
kontroli "zewnetrznej" kontrola wewnętrzną. To, co rodzice każa
zrobic to tylko jej proteza - i tak za dwa-trzy lata nie bedę w
stanie niczego wyegzekwować. Najwazniejsze jest nauczenie
nastolatka, że musi odpowiadać w coraz wiekszym stopniu sam za
siebie, a nie po prostu słuchac mamusi.
No i ambicja, aby zjeść dobrze i dobrze się ubrac - to tez chyba nie
za wysoka poprzeczka.

[chruppp]

veranda: zdecydowanie się z Tobą zgadzam

[kamilka400]

Czesc!Jestem na tym forum nowa.Mam rowniez syna,14-latka i dobrze
ten problem rozumiem.Albo jest fajny,albo niemozliwy.Strasznie
czasami upierdliwy ,marudny i prawie zawsze niewinny.Wiem, ze dobrze
jest chlopca zaangazowac w sport ale niestety nic nie chce mu sie
robic, obecnie.Wczesniej byl bardzo aktywny:tenis
ziemny,koszykowka,troche narty ,itp.Obecnie troche lekcji, telewizja
i komputer.Ale jest bardzo czysty i ladnie sprzata, ale wtedy jak on
chce.A ja, jak mam dola,biore psa i ide na spacer i zaczelam jezdzic
na rowerze treningowym w domu i to mi b.pomaga.A i rowniez czasami
musze sobie poplakac gdyz tak trudno jest mi sie z nim dogadac (ale
sa dni,ktore sa naprawde super).Pozdrawiam was wszystkie.Odezwe sie.

[anula291]

NO to ja też napisze co nieco o moim nastoletnim synu.
Problemy z nim mam od samego początku jak poszedł tylko do zerówki.Z
roku na rok to się pogarsza.Ma problemy z nauką a do tego nie chce
się uczyć.Jego zachowanie pozostawia wiele do życzenia, jest podatny
na wpływy, kłamie, zdarzają się kradzieże.W domu rozmawiamy z nim o
tych wszystkich sytuacja bardzo dużo , tłum,aczymy jak ważna jest
nauka, jakie konsekwenceje poniesie za swoje czyny.Zresztą nie raz
już poniósł ale to niczego go nie nauczyło, wogóle nie uczy się na
błędach.Byłam z nim u psychologa kilka razy ale nie wiele to
pomogło.Tłumaczymy mu że nie musi być omnibusem ale ona nie ma
chęci do nauki ani odrobinę.Stale nas oszukuje , obiecuje poprawę
ale nie dotrzymuje słowa..Juz nie wiem co mam robic jak
postępować ...jakiekolwiek próby ,tłumaczeniem, grożbą ,prośba itp
nie skutkują.Nie zależy mu na nauce ani na dobrej opinii.Wiem ,że
czuje się przez to gorszy,ale przeciez to od niego zależy czy bedzie
lepiej.Jest strasznym egoistą wie jak bardzo nas krzywdzi ale to go
nie powstrzymuje przed robieniem czegoś złego.Wiem,że brzmi to
wszystko straszanie z ust matki,ale mam już dosyć chciałabym
wiedziec jak postępować z nim by w przyszłości żyło mu się lepiej
ale jak narazie to widzę to czarno.Syn w tym roku skończy 14 lat i
zapewne jeszcze najgorsze przede mną, nie wiem skąd mam czerpać na
to wszystko siły, straszanie się tym wszystkim przejmuję.Mam jeszcze
2 nastoletnie starsze córki, z nimi nie mam żadnego problemu.Córki
tęż zaczynają się irytować zachowaniem syna, tłumaczą mu również
ale to na nic.Nie wyamgam od niego aby był aniołkiem,ale to co on
wyprawia to ktś z boku może pomyśleć ,że wogóle go nie wychowujemy
(i zapewne większość tak uważa),Nie raz spotykam się ze
stwierdzeniem innych ludzi ,że nie wyobrażają sobie jak dziecko
może nie słuchać rodziców.Ja ma naoczny przypadek ,że może.I co mam
go bić? Moim zdaniem nie tędy droga.Tłumaczenia nie pomagają,jego
wpadki nie uczą go,kary również nie wnoszą nic .Straszanie się
rozpisałam, dziękuję za cierpliwość.Czasem przychodzą mi do głowy
rózne myśli m.in.że jestem złą matką,że nie potrafię wychować
syna ,że nie nadaję się do tego,że jestem za słaba
psychicznie.Wszystko to odbija się na moim zdrowiu, mam juz pewne
dolegliwości spowodowane nerwami.Jest mi z tym wszystkim strasznie
żle.

[kamilka400]

anula291 napisała:

> NO to ja też napisze co nieco o moim nastoletnim synu.
> Problemy z nim mam od samego początku jak poszedł tylko do
zerówki.Z
> roku na rok to się pogarsza.Ma problemy z nauką a do tego nie
chce
> się uczyć.Jego zachowanie pozostawia wiele do życzenia, jest
podatny
> na wpływy, kłamie, zdarzają się kradzieże.W domu rozmawiamy z nim
o
> tych wszystkich sytuacja bardzo dużo , tłum,aczymy jak ważna jest
> nauka, jakie konsekwenceje poniesie za swoje czyny.Zresztą nie raz
> już poniósł ale to niczego go nie nauczyło, wogóle nie uczy się na
> błędach.Byłam z nim u psychologa kilka razy ale nie wiele to
> pomogło.Tłumaczymy mu że nie musi być omnibusem ale ona nie ma
> chęci do nauki ani odrobinę.Stale nas oszukuje , obiecuje poprawę
> ale nie dotrzymuje słowa..Juz nie wiem co mam robic jak
> postępować ...jakiekolwiek próby ,tłumaczeniem, grożbą ,prośba
itp
> nie skutkują.Nie zależy mu na nauce ani na dobrej opinii.Wiem ,że
> czuje się przez to gorszy,ale przeciez to od niego zależy czy
bedzie
> lepiej.Jest strasznym egoistą wie jak bardzo nas krzywdzi ale to
go
> nie powstrzymuje przed robieniem czegoś złego.Wiem,że brzmi to
> wszystko straszanie z ust matki,ale mam już dosyć chciałabym
> wiedziec jak postępować z nim by w przyszłości żyło mu się lepiej
> ale jak narazie to widzę to czarno.Syn w tym roku skończy 14 lat
i
> zapewne jeszcze najgorsze przede mną, nie wiem skąd mam czerpać na
> to wszystko siły, straszanie się tym wszystkim przejmuję.Mam
jeszcze
> 2 nastoletnie starsze córki, z nimi nie mam żadnego problemu.Córki
> tęż zaczynają się irytować zachowaniem syna, tłumaczą mu również
> ale to na nic.Nie wyamgam od niego aby był aniołkiem,ale to co on
> wyprawia to ktś z boku może pomyśleć ,że wogóle go nie wychowujemy
> (i zapewne większość tak uważa),Nie raz spotykam się ze
> stwierdzeniem innych ludzi ,że nie wyobrażają sobie jak dziecko
> może nie słuchać rodziców.Ja ma naoczny przypadek ,że może.I co
mam
> go bić? Moim zdaniem nie tędy droga.Tłumaczenia nie pomagają,jego
> wpadki nie uczą go,kary również nie wnoszą nic .Straszanie się
> rozpisałam, dziękuję za cierpliwość.Czasem przychodzą mi do głowy
> rózne myśli m.in.że jestem złą matką,że nie potrafię wychować
> syna ,że nie nadaję się do tego,że jestem za słaba
> psychicznie.Wszystko to odbija się na moim zdrowiu, mam juz pewne
> dolegliwości spowodowane nerwami.Jest mi z tym wszystkim strasznie
> żle.
Witaj anula!
Bardo cie prosze nie zalamuj sie,ja ciebie bardzo dobrze
rozumie.Musisz byc silna!Ja czasami tez sie zalamuje ale potrafie
szybko sie podniesc do gory.Ja dopier ide z moim synem do
psychologa.Moj ma problemy z zachowaniem i z dostosowaniem sie,chce
decydowac o wszystkim i omijac nauke.Czyta tylko kaczora donalda i
czasopisma o samochodach.Ale jesli chodzi o pieniadze ,jest bardzo
uczciwy i nigdy nikomu nic nie ukradl.Wydaje mi sie, ze jest
zagubiony.Tylko nie wiem,dlaczego?Jestesmy rodzina szanujaca
sie,poswiecamy im czas(mam jeszcze jednego synka,12-latka) i bardzo
ich kochamy.Moze to faktycznie taki trudny wiek,ktory po prostu
przejdzie...?Glowa do gory,pomysl czasami o sobie .idz z kolezanka
na kawe,albo do kina.pospaceruj po parku, pocwicz w domu na macie
(jak ja to robie)itd.A czy robicie cos razem?czy twoj syn lubi jakis
sport?My dosc czesto chodzimy na basen i jest super.
Serdecznie cie pozdrawiam.Koncze,jest juz pozno.Odezwij sie.

kezdy taki byl..chyba

[camel_3d]

14 lat to taki wiek, ze lepiej nie mowic. Jak sobie przypomnie siebie w tym
wieku, to po prostu zalamka. Hustawka charakterow od aniolka po diabla
wcielonego - robienie piekla w domu inclusive
stopnie...pojechaly w dol. Dopiero 8 klasa.. czyli jakies 15 lat sie zmeinila.
Nagroda za doba nauke i takie tam dyrdymaly.
Najwazniejsze, zeby mial z kim pogadac.
Bo mnie "uspokajala" moja ciocia ktora miala anielska wrecz cierpliwosc do
mnie)) i brala mnie na spacery plus rozmawiala jak z doroslym, a nie z
dzieckiem, ktore ma srake w glowie))

[13monique_n]

A mój prawie 15 latek żyje po to, by żreć się z siostrą (12 letnią).
Bywa wkurzający i pyskaty, ale wtedy to ja go sobie wypożyczam na
długi spacer i troche gadamy. Tłumaczę, dlaczego oczekuję od niego
pewnych zachowań i bedę sie przy tym upierać. Ale za to gdzie
indziej możemy ponegocjować. Z nauką na szczęście jest bardzo
dobrze, ale czasem łapie lenia i wszystko olewa.
Padła tutaj jedna jedyna rada, jaką można zastosować - przeczekać.
Ja mogę dorzucić od siebie, że działa też rozmowa, a właściwie
pytanie wprost "dlaczego.....?" Konieczność stawienia czoła temu
pytaniu i udzielenia odpowiedzi bywa trzeźwiąca. Chociaż czasem na
krótko

[szymucia]

Ja prędzej wyjde z siebie niż na spacer. Żeby to jeszcze chciało mu się gadac.
Najlepiej powiedziec 'nie bo nie'Wydaje mi się że zamiast dojrzewac on sie jakoś
uwstecznia. Dziecinne zachowania/wiem że to jeszcze dziecko, ale ma juz 14
lat/bo i dziecinni koledzy go odwiedzają.Spadek totalny ambicji. Po co się uczyc
skoro wygodniej i fajniej cały czas grac na kompie wbijając ku zazdrości kolegów
kolejny lewel.Ta TIBIA już całkiem działa mi na nerwy. Każdą prace odwlekałby w
nieskończonośc bo właśnie gada z kolegami na gg. Jedzenia też nie chce mu się
samemu robic bo szkoda na to czasu. Ale zrobione przeze mnie posiłki są
oczywiście niezjadliwe."niedobre, albo'znów to samo' Nie chce jeśc w szkole a w
domu wydziwia już do przesady. 14-sto latek a sylwetka krucha i licha. Mięśnie
gdzieś zaginęły , spodnie zdejmuje bez rozpinania guzika. Widmo anemii pełną
parą.Waży 45 kg i zadowolony bo higienistka szkolna powiedziała że ok. Akurat ok
!! Nie mam ambicji utuczyc dziecka ale przecież teraz organizm dojrzewa i
rośnie.Jak wytrzyma to kręgosłup kiedy mieśnie słabe.A bałagan w pokoju?! ech!
wystarczy na dziś bo jeszcze ktoś pomyśli że nie widze w swoim dziecku żadnych
zalet. To prawda że czasem ciężko ale nadzieja na lepsze jutro umiera ostatnia.

[13monique_n]

szymucia napisała:

> Ja prędzej wyjde z siebie niż na spacer. Żeby to jeszcze chciało
>mu się gadac. Najlepiej powiedziec 'nie bo nie'
Wiesz, ja jestem "mędząca" matka. Sama do nich nigdy nie
powiedziałam "nie, bo nie". Więc używa argumentu "ja do Ciebie tak
nie mówię. Pytam, bo chcę zrozumieć. Chyba możemy porozmawiać" (ale
ten rodzaj rozmowy to moje "biedne" dzieci miały od zawsze).

>Dziecinne zachowania/wiem że to jeszcze dziecko, ale ma juz 14
> lat/bo i dziecinni koledzy go odwiedzają.
No to jest dzieciak, którego ciało urosło szybciej niż rozum -
czasem się z tego razem śmiejemy, a ja opowiadam o tym, jak to się u
mnie przejawiało

>Ta TIBIA już całkiem działa mi na nerwy.
Oj, mnie doprowadzało do szału i mieliśmy kilka poważnych awantur na
tym tle. Wyjasniłam, że mam do Tibii stosunek co najmniej wrogi, ale
się przełamię, jeśli stopnie w szkole będą nie gorsze niż 4, a
domowe obowiązki (w tym wyprowadzanie psa) bez zarzutu. Jeśli coś
nie tak, Tibia odłączona.
A "uratował" mnie jeden z adminów/moderatorów Tibii, który im
skasował na serwerze jakieś tam 100 "leveli" hihihi i moje dzieciory
się obraziły na Tibię (Dzięki Bogu).


Moim smakuje to, co robię do jedzenia, ale różnie bywa z
podgrzewaniem samemu. Wtedy jest ban na słodycze na przykład. Ja mam
dużo szczęścia, bo młody to raczej ma apetycik, ale córka to juz
niekoniecznie. Rece opadają, kiedy człowiek stara sie im urozmaicić
menu. Ale ostatnio wzięłam się na sposób i gadam do nich, że już mi
się znudziło i chyba im nagram moje marudzenie na mp3 i będę włączać
zdalnie, bo ja już siebie nie mogę słuchać, a odpuścić nie mogę, bo
za zagłodzenie dziecka to prokurator, a co dla dzieciora niejadka???
Hę?(trochę humorystycznie rozmawiam, ale na jakiś czas to
skutkuje )

[jola_ep]

> 14-sto latek a sylwetka krucha i licha. Mięśnie
> gdzieś zaginęły , spodnie zdejmuje bez rozpinania guzika.

I myślisz, że receptą na to jest jedzenie? Nie zmuszaj, nie zachęcaj, olej
Mam 8-latka chudzielca. Sylwetka krucha i licha, kości odstające, je mało, ale chętnie (nie wnikam, nie zachęcam, nie zmuszam).
Ale za to silna bestia i zwinna Nawet chcieli go z łapanki do klasy sportowej werbować (gimnastyka na przyrządach, robili testy sprawnościowe)

> Jak wytrzyma to kręgosłup kiedy mieśnie słabe.
To nie tylko sprawa mięsni. To także układ więzadeł, system nerwowy i parę innych rzeczy. A siła mięśni nie rośnie od jedzenia.

Widzisz, najważniejsze jest przekonać dziecko, że jedzenie to jego PRAWO, a nie obowiązek. Gotuj smacznie, staraj się (ale nie za bardzo, bo wtedy żal, gdy nie chce jeść ), a co on z tym zrobi, to jego sprawa

Pozdrawiam
Jola

[afrodytka-net]

Słuchajcie ,, przeczekać,, ktoś napisał nie umiem! nie potrafię!! za wszystkie
jego niepowodzenie winię siebie zreszta on tez tak robi Przykład M<owi że
pieczarka na biologię potrzebna mówie idz kup nie poszedł,nie kupił rano
wrzeszczy ze moja wina i ze pałe dostanie przezemnie.,,mi nie zalezy zobaczymy
na koniec roku,,-jego słowa
więc jak zwykle dzien zaczymam bardzo milo!!Skarpetek nie ma wcieło kolejną parę
oczywiście moja wina (znajduję je w róznych ciekawych miejscasch oczywiście po
jednej)Kanapki nie takie,,Smama sobie zjedz,,Sopocka ma inny kolor.O czapkę
nawet juz nie walczę.bez sensu.więc po wspaniałym poranku czekam na powrót ze
szkoły i kolejną walkę o przedrwanie .Ostatnio z uśmiechem na twarzy powiedział
,,ciekawe kto wytrzyma ja czy ty?A ja juz wiem że nie wytrzymam!!!

[oldrena1]

Afrodytko, "przeczekać", to nie znaczy "dać sobie wejść na głowę".
Może Ci się nie spodobać, to co napiszę, ale... Moim zdaniem pora na wyciągnięcie wniosków, a nie na obwinianie siebie samej. On Cię wini, bo widzi, że Ty sama masz do siebie pretensje i poczucie winy.
Tak naprawdę, to Ty masz wszystkie atuty w ręku. Ty - rodzic - jesteś dojrzalsza, bardziej doświadczona, umiesz przewidywać pewne sytuacje, Ty go utrzymujesz...
On - jeśli się wygłupi, coś zawali, to na własne konto, bo nie jest już przedszkolakiem, za którego mamusia ma pamiętać. Niebożątko... nie zależy mu? "Zobaczymy na koniec roku"? Toż przede wszystkim on zobaczy. Sobie zaszkodzi, nie Tobie ("każdy ma niezbywalne prawo do spieprzenia sobie życia" - jak to mówił jeden z bohaterów Amelii). Ty już do szkoły chodziłaś, Tobie już na szkole nie zależy.
Możesz mu pomóc, lecz nie robić za niego, to co sam powinien zrobić.
Jeśli czegoś nie zrobi, to on powinien ponieść tego konsekwencje. Wystarczy, byś sama była o tym przekonana i nie chroniła go jak malucha.
Nie nosi brudnych ubrań do pralki - nie będzie miał upranych. Nie Twój problem, tylko jego. Nie chce jeść, co zrobiłaś - bardzo proszę: wstaje pół godziny wcześniej i szykuje sobie śniadanie w domu i do szkoły. Ty się wyśpisz, weźmiesz dłuższy prysznic, czy zrobisz pełny makijaż, czy co tam. Nie chce sam szykować posiłku - to niech zjada co mu dają. Krótka piłka.

Ucinasz te jego oskarżenia pod Twoim adresem (bez wdawania się w dyskusje)? Reagujesz na niewłaściwy sposób odnoszenia się do Ciebie?

W wieku 14 lat młodzieniec sam pracuje nad swoim charakterem, rodzice już wtłoczyli w niego gros tego, co chcieli (i nie chcieli) mu przekazać. Teraz, moim zdaniem, koryguje się pewne zachowania i na nowo definiuje granice, do jakich młody człowiek może się posunąć. Ustal te granice i się ich trzymaj.

Powodzenia!

[baba06]

to wszystko co piszesz oldrena1 jest bardzo mądre i jasne tylko jak trzeba to
zastosować w życiu to już trochę trudniej, bo po drugiej stronie jest partner,
który nie chce "współpracować".

A co zrobić
- kiedy nastolatek się obraża i milczy jak grób?przeczekać?, czy drążyć?
- kiedy ja mowię,że nie może grać na komputerze, bo coś co wspolnie ustaliliśmy
zawalił, a on mi mowi,że będzie i włącza komputer!!!, albo obrażony /znowu/
kładzie się na łóżku i gapi się w sufit?

Chciałabym spokojnie z nim rozmawiać, ale jest coś w jego zachowaniu co
wyprowadza mnie z równowagi.

[oldrena1]

baba06 napisała:

> tylko jak trzeba to
> zastosować w życiu to już trochę trudniej, bo po drugiej stronie
jest partner,
> który nie chce "współpracować".

No tak. Ciągle o tym zapominam. Ja mam łatwiej - uład 1 na 1.
Nie mówię, że jest różowo i teraz, z szesnastolatkiem. Czasem się
powściekam, czasem spokojnie porozmawiam... Czasem on się powścieka
na mnie albo rozżali, ale już przestałam słyszeć "ty nic nie
rozumiesz", "z tobą nie można rozmawiać" i tego typu zarzuty młodych
wobec starych. Dogadujemy się, m. in. przez to, że od małego jest
przyzwyczajony do mówienia o własnych uczuciach i dowiadywał się, co
ja czuję w różnych sytuacjach. Jest lepiej, ale nigdy nie będzie
idealnie. Lajf
taki.

Co robić, kiedy się obraża i "sufituje"? Z mojego doświadczenia
wynika, że próba drążenia jest nieskuteczna, a może tylko rodrażnić
i Ciebie, i młodzieńca. Niech sobie posufituje, powyklina w myślach
na starych i poprzeżywa tę jawną nieprawiedliwość i niezrozumienie
jego potrzeb przez Ciebie. Ciesz się chwilą ciszy. Nie ma siły, syn
sam musi sobie poradzić ze złymi emocjami. Skoro podziwianie sufitu
mu pomaga...

> - kiedy ja mowię,że nie może grać na komputerze, bo coś co
wspolnie ustaliliśmy
> zawalił, a on mi mowi,że będzie i włącza komputer!!!,

I co dalej? Walczymy o dostęp do tego pstryka w obudowie komputera?
A komputer w jego pokoju (jak u większości rodzin z komputerami w
domu)?
Nie wiem, co zrobić. Ja zapobiegłam takim sytuacjom kupując komputer
do domu, nie dla dziecka, i stawiając go w pokoju używanym wspólnie.
Pewnie bym syna wzrokiem zabiła, gdyby włączył komp, jeśli ja
nałożyłam szlaban. A potem, gdyby niedobity zaczął grać - złośliwie
odcięła dostęp prądu do kompa, czy to włącznikiem na listwie, czy
też kopem w obudowę ;->, mówiąc przy tym "złości mnie, gdy
lekceważysz moje zakazy; szlaban, to szlaban - do książęk!", czy
jakoś tak. Z tym, że to może być niebezpieczne dla
zrowia i życia matki, więc musiałabym zadziałać w miarę szybko,
zanim młody się rozegra.

> Chciałabym spokojnie z nim rozmawiać, ale jest coś w jego
zachowaniu co
> wyprowadza mnie z równowagi.

Znam. Pomagało mi spojrzenie jak na obcego. A obcy są mi najczęściej
obojętni, znaczy, nie budzą moich silnych emocji. Więc na zimno
mówiłam wtedy, że dzieckiem nie jest (tiaaa), rozumie po polsku,
mieszka ze mną od lat i wie, że te numery nie przejdą. Najpierw
cośtam (co miał do zrobienia), potem przywilej.

[chruppp]

> kiedy nastolatek się obraża i milczy jak grób?przeczekać?, czy
drążyć?

To zależy od sytuacji. Najlepiej powiedzieć, że ja wiem, co chcę
powiedzieć, ale ty nie wiesz i to jest Twój problem, bo nie wiesz
jakie będą konsekwencje (tu potrzeby jest autorytet - o tym piszę
poniżej). Jak zdecydujesz się rozmawiać - czekam w pokoju.

> - kiedy ja mowię,że nie może grać na komputerze, bo coś co
wspolnie ustaliliśmy
> zawalił, a on mi mowi,że będzie i włącza komputer!!!, albo
obrażony /znowu/
> kładzie się na łóżku i gapi się w sufit?

Jak włączy kompa - to hmm.. allbo cię testuje albo nie jest dobrze.
To źle jest wtedy, gdy nie masz autorytetu bo go nie zbudowałaś
(szkoda że to tak brutalnie brzmi ale to prawda). Najczęściej jest
to wynik niekonsekwencji w działaniu ciebie - rodzica. Zaczyna się
od błachostek, kończy poważnie w wieku dojrzewania dziecka.
Najlepszym rozwiązaniem w ww. sytuacji jest doprowadzenie do
egzekwowania kary. Ale bez przesady. Jeżeli kara obejmowała komputer
("to nie będziesz grał na tym komputerze!") a twój większy bobas
stwierdzi "to idę do kolegi" - cóż, sama nie powiedziałaś że zakaz
wyjścia z domu też będzie "w pakiecie" więc nie miej pretensji, jak
pójdzie.
Przykładzić trochę inny ale na temat siedzienia przy kompie i
klasówki:
- masz kartkówkę jakąś niedługo?
- jutro z historii. [to duży PLUS że ci mówi że ma kartkówkę! NIE
ZMARNUJ TEGO BĘDĄC UCIĄŻLIWA bo następnym razem możesz się nie
dowiedzieć...]
- nauczyłeś się już? [jest 19.30, ty dopiero weszłaś do domu,
widzisz że gra na kompie i pewnie nic nie jadł bo ma jeszcze kapcie
szkolne na nogach]
- nooo... ZARAZ! się biorę.
[teraz najlepiej złapać oddech i iść zrobić sobie herbatkę. Po 15
minutach zaglądasz do pokoju. Twoja pociecha wciąż rąbie w
komputerze w najlepsze.. Masz dwa wyjścia:
wyjście A - to o której mogę cię przepytać? [atakujesz jasno]
wyjście B [subtelne i bardziej zalecane ]- jest już 20.
Chciałabym bardzo, żebyś trochę pospał w nocy i ja też chciałabym
przespać się do rana. Może zrobimy tak: ja przeczytam newsy na
gazeta.pl a ty się pouczysz w międzyczasie? To przyjdę za 15min. Idę
coś przekąsić. Chcesz coś zjeść przed nauką? [jak chce - to mu zrób,
jak nie chce - to jego problem. będzie głodny]
No i na zakończenie: nawet jak nie masz ochoty przeglądać internetu,
porób coś na kompie. Niech zobaczy, że musi ci go udostępnić - to go
oderwie od grania. Jak nie będzie chciał żebyś go pytała po nauce (a
widzisz że zaczął coś czytać z historii) - nie pytaj. Najważniejsze
że wziął się do pogłębiania wiedzy a nie rozwalania bogu ducha
winnych istot na ekranie lub budowania wirtualnych imperiów.

[milla007]

"Nie nosi brudnych ubrań do pralki - nie będzie miał upranych. Nie
Twój problem, tylko jego. Nie chce jeść, co zrobiłaś - bardzo
proszę: wstaje pół godziny wcześniej i szykuje sobie śniadanie w
domu i do szkoły. Ty się wyśpisz, weźmiesz dłuższy prysznic, czy
zrobisz pełny makijaż, czy co tam. Nie chce sam szykować posiłku -
to niech zjada co mu dają. Krótka piłka."

A co bys zrobila w przypadku gdyby bral majtki i skarpetki od brata
lub meza? Ja mam akurat taki przypadek. Wiem, ze teoretycznie mozna
zalozyc klodki w innych szufladach... tylko czy trzeba sie posuwac
sie do takich drastycznych rozwiazan? Moze sa jakies lagodniejsze?

pozdrawiam Milka

[olek.kwiatkowski]

Nie wiem moze jestem naiwna, ale czy z dzieckiem nie mozna normalnie
pogadac, tak na spokojnie, jak czlowiek z czlowiekiem ? Poprosic,
powiedziec ze jest nam ciezko ciagle byc na nogach i fajnie by bylo
jakby taki duzy facet choc ciut nam pomagal.

Z moim skutkuje. Tzn pewnie ze ciagle mu sie zdarza zapomniec itp,
ale ma dobre intencje i jak poprosze to raczej sie stara. No a juz
napewno nie robi takich rzeczy celowo.

Czy brudne skarpetki i nie zjedzone kanapki musza od razu stanowic
pretekst do 2-giej wojny swiatowej ?

[oldrena1]

No, naprawdę... ja nie mam gotowych rozwiązań.
Przede wszystkim od zawsze rozmawiam z moim synem. Lubię go w każdym
okresie jego życia, i aniołkowatym i zbuntowanym. I okazuję mu to.
A ciągle wyskakują nowe problemy, z którymi trzeba sobie radzić. Z
tym że bez poczucia udręki.
Z pewnością to, co do tej pory napisałam w tym wątku można by uznać
za stosowanie metody "wet za wet". Nie o to mi chodziło. Raczej o
to, żeby rodzice uświadomili sobie, że nie muszą brać na siebie
ciężaru takiej opieki nad nastolatkiem jak nad przedszolakiem. I
mogą pozwolić dziecku na ponoszenie konsekwencji jego zachowania. I
mogą jeszcze w dodatku wykorzystać własne poczucie humoru w tym
trudnym okresie.
Nastolatek ma rączki, nóżki i rozumek już bardziej rozwinięte niż 4-
czy 5-latek. Da radę dużo spraw załatwić samodzielnie.
I trzeba próbować dojść z nim do porozumienia (a to nie zawsze
oznacza, że będzie _dokładnie_ tak jak rodzice by sobie życzyli).
Jeśli się nie da, to np. zwołać naradę rodzinną i wszyscy debatują
nad tym, co zrobić, żeby razem żyło nam się lepiej. Jest problem
(ale tym problemem nie jest dziecko, lecz to co ono robi) i wszyscy
myślą, jak można go rozwiązać. A potem wszyscy trzymają się ustaleń.

To tylko przykład sposobu, który może u niektórych poskutkować, przy
dużych i małych sprawach.

[chruppp]

> gdyby bral majtki i skarpetki od brata
> lub meza?

moja droga jak to mężowi nie przeszkadza (i bratu!). Jak im
zabrakanie majtek to mu wytłumaczą po chopsku żeby gacie sobie prał!

link

[13monique_n]

www.charaktery.eu/psychologia_w_szkole/2007/04/2341/Praktyczne-zastosowania-energii-dojrzewania/

Tutaj wklejam zaledwie jeden artykuł, ale jak komus się chce, to
można znaleźć sporo ciekawych informacji.
Ja mam tak, że jak zrozumiem mechanizm "dlaczego", to łatwiej mi,
chocby się pogodzić i przeczekac. Albo jakoś dogadać. Może ten
artykuł jeszcze komuś pomoże

[anula291]

dziękuję za cipeple slowa i dodanie otuchy (kamilko400).Napewno nie
poddam się, ale jest tak sttrasznie ciężko.Zpewnością muszę poszukać
psychologa bo nie wiemy juz co mamy robić.Ostatnio mój syn poszedł
do sklepu ukraść sobie batonika, złapano gao, wezwano nas,
odebraliśmy , tłumaczyliśmy jak to może skończyć się następnym
razem,że wezwa policję, no i po około tygodniu poszedł do tego
samego sklepu znowu ukraść , oczywiście złapano go ponownie,
zagrozono policja to uciekł im.Jesteśmy normalna rodziną , nie
alkoholikami nie ma zadnej patologii, syn ma wpajane co jest dobre a
co złe.Dostaje kieszonkowe raz w tygodiu,Ale widze ,że jak ma na coś
ochote to to zrobi i nie ważne są konsekwencje.Jeżeli ktoś był w
takiej sytuacji to wie jak się teraz czuje, nie mam ochoty na nic, a
przeciez mam jeszcze inne dzieci ,które nie powinny cierpieć przez
to.Chciałabym wiedzieć gdzie popełniamy błąd jak dalej postępować..

[szymucia]

Nie kradnie dlatego że jest głodny, nie popisuje się przed k,olegami/chyba. Jest
jakiś inny powód. Może warto by sie zastanowic czy nie kleptomania zmusza go do
takich czynów.Nie zakazy , nakazy będą skuteczne a fachowa rada
psychologa.Dziecko samo sobie z tym nie poradzi bo to nie zależy od niego.
Odezwij się czy myślałaś o tym. Pozdrawiam

[kkkoty]

witam

mam podobny problem. przestał nas kompletnie słuchać, nie wykonuje
większości poleceń. Jak się uprze to ani prośbą ani groźbą nie można
go zmusić. Zaczął być bezczelny i niemiły. Nie wiem co robić, już
nie mam siły, a do tego zaczynam się denerwować bez powodu,
przewiduję sytuacje, które jeszcze nie nastąpiły, na zasadzie
samosprawdzającej się propgnozy, koszmar, już nie mam siły, kazdy

pozdrawiam i proszę o rady

[szymucia]

Przedświąteczny przydział sprzątania. Mieszkamy teraz w dośc dużym domu , gdzie
naprawde jest co robic i każdy ma co sprzątac. I wiecie co powiedział /szok/ że
on się wcale nie chciał przeprowadzac. LUDZIE !!!
A wiecie że nawet mnie to strasznie nie wkurza a... po prostu śmieszy.A to
dzięki lekturze wszystkich postów na temat 14 sto letnich trutniów.
Dzięki za te wszystkie złote myśli i wsparcie. W grupie siła.Kiedy bezsilnośc
jest napięta do granic zawsze mozna sie smiac. Niech to nie będzie jednak śmiech
przez łzy.Pozdrawiam.

[to.ja.kas]

Hahahaha, moja 16 letnia córka jak gonie ja do sprzatania to też
woła, że wolała stare, małe mieszkanie.
Ale ogólnie 16 lat u dziewczyny to juz powolny poczatek madrzenia.
I tak dziękuje losowi, że nie jest taka jak byłam ja ))

[tinka198000]

No właśnie, my często zapominamy, że zachowywaliśmy się podobnie.
Ja również ideałem nie byłam - pyskówki, przedkadanie wszystko na
później, niechęć do nauki, wagary.
Tak to juz jest, że w tym wieku człowiek ma takie, a nie inne
zachowania (nie zawsze dobre). Może warto sobie przypomnieć, jak to
było, gdy to my mieliśmy te naście lat? Wtedy można na to spojrzeć z
dystansem.

[szymucia]

Witam po dłuższej przerwie co wcale nie znaczy że 14-to latek już dorósł i jest
ok. O wcale nie!! Na forum "starsze dziecko" jest matka która też potrzebuje
wsparcia i pociechy.Rodzice szalonych nastolatków łączcie się!