bije inne dzieci

[karo610]

Drogie mamy!
Mam problem: mój mąż chodzi własnie z synkiem na zajęcia adaptacyjne
do przedszkola. Synek ma 2 lata i 8 miesięcy - w jego grupie są
dzieci w zbliżonym wieku (większość nie ma jeszcze 3 lat). Niestety
synek bije dzieci i już sama nie wiem co robić. Tłumaczymy setki
razy, synek przeprasza, mówi że już nie będzie bił, po czym robi to
samo doszło do tego, że Pani w przedszkolu zwróciła mężowi uwagę,
że rodzice się skarżą i w domyśle jak tak dalej pójdzie to
zostaniemy poproszeni o wypisanie synka. Jesteśmy już oboje
załamani nie wiemy co robić! On odstaje swoim zachowaniem od
grupy. Przedszkole jeszcze się nie zaczęło na dobre a tu taka
sytuacja.. Czy ktoś z Was też był w takiej sytuacji? Co robić? Jak
tak dalej pójdzie, to będę musiała zrezygnować z pracy i znowu
siedzieć z małym w domu.. Tylko wiem że to nie rozwiąże problemu
bicia..

[agata19753]

U mnie to samo - zajęcia adaptacyjne, synek jest z listopada, więc
nie ma jeszcze 3 lat. Nie tyle bije, co wyrywa zabawki, a jak ktoś
jemu zabiera, walczy jak zapaśnik. też obiecuje, że nie będzie,
wprowadziliśmy kary za bicie i nagrody za dobre zachowanie. Zajęcia
adaptacyjne odbywają się u nas tak, że do grupy najmłodszej dołącza
się 'nowych', a na placu zabaw przy przedszkolu biegają niespełna 3-
latki z 7-latkami, które ida do szkoły, ale mają prawo do
wakacyjnego dyżuru w przedszkolu. Czyli sajgon i prawie żadnych
konkretnych zajęć dydaktycznych. Mam wrażenie, że wiele zależy od
wychowawcy. U nas na razie zmieniają się codziennie panie i jedne
potrafia zająć dzieci w sali na tyle, że nie w głowie im głupoty, a
inne puszczają je samopas i wtedy dochodzi do takich sytuacji, jakie
opisuję. (też miałam już rozmowę z panią, ale ta akurat przez 2
godziny nie zorganizowała dzieciom żadnej zabawy, więc moje 'żywe
srebro' nie wyhasało się jak trzeba.) Oczywiście nic nie
usprawiedliwia agresji, ale panie muszą sobie z tym radzić i
interweniować, Dzieci sa różne i mam nadzieję, że nasze wyrosną z
bicia. Na pewno jest to w jakimś stopniu odbiciem charakteru
dziecka. Mój jest cholerykiem - gwałtowne wybuchy złości, które
szybko mijają, upór, konieczność fizycznej aktywności przez cały
dzień, sama mam te cechy i wiem, jaka adrenalina jest, gdy się
wścieknę i jak szybko wściekać się przestaję. Podsumowując - nie
wiem, czy panie mogą zasugerować 'wypisanie' dziecka z przedszkola.
A, dodam na pocieszenie, że w zamian za to mój syn nie ma kłopotów z
aklimatyzacją w przedszkolu, uwielbia tam przychodzić, ale cóż,
jeszcze zamiast współdziałać - woli bawić się sam, takimi zabawkami,
jakie sobie upatrzył. No i obawiam się, że w przypadku mojego
dziecka to są oznaki typu przywódcy, albo jest tak, jak ja chcę,
albo biorę zabawki i ... A czy to dobrze, czy źle - to się okaże.
Głowa do góry. Może nie będzie tak źle.

[malabju]

Oczywiście nic nie
> usprawiedliwia agresji, ale panie muszą sobie z tym radzić i
> interweniować, Dzieci sa różne i mam nadzieję, że nasze wyrosną z
> bicia. Na pewno jest to w jakimś stopniu odbiciem charakteru
> dziecka. Mój jest cholerykiem - gwałtowne wybuchy złości, które
> szybko mijają, upór, konieczność fizycznej aktywności przez cały
> dzień, sama mam te cechy i wiem, jaka adrenalina jest, gdy się
> wścieknę i jak szybko wściekać się przestaję.

dlatego nie bedąc na zajeciach adaptacyjnych warto dziecku
organizowac jakoś dzień, aby mogło tą energię wyładować, trudno
jednak oczekiwać że w przedszkolu dzieci tylko będą "hasać" na
świerzym powietrzu i dziecko musi się jakoś nauczyć, że teraz jest
czas na czytanie, zabawę, jedzenie itd.. prawie 3 latek to nie
roczniak któremu jeszcze trudno pogodzić się z własnymi emocjami


Podsumowując - nie
> wiem, czy panie mogą zasugerować 'wypisanie' dziecka z
przedszkola.
mogą i juz z spotkałam się z takim przypadkiem, gdy moje dziecko
chodziło z jednym 'cholerykiem" do przedszkola - pani w przedszkolu
starała się przez jakiś czas temu zaradzć ale miara sie przebrała
jak dziecko dość mocno oberwało i szczee mówiąc ciesze się że kazali
rodzicom go wypisać

moje dziecko tez ma gwałtowny charakter, tak samo jak jak ale tak
jak ja nauczyłam sobie radzić sobie z tym charakterem, tak samo
pokazałam dziecku że są inne spoby niż agresja, że w inny sposób
można wyładować złość niż bijąc kolegów

do tej pory wszystkie przypadki agresji u dzieci jakie mialam okazje
widzieć to zawszeto samo - dziecko na placu zabaw, mamusia / tatuś
siedzący daleko na ławce i ledwo co zwracający na dziecko uwagę..
interweniujące przeciwko agresji dziecka po dłuższej chwili jego
wybuchu złości.. albo reagujące jedynie mową - czyli syn rzuca
kamieniami a mamusia stojąca nad dzieckiem i w kółko tylko
mówiąca "tak nie wolno, tak nie wolno"

sorry jesli kogoś uraziłam , ale ja stoję po drugiej stronie, moje
dziecko jest typem dominujacym, ale nie raz widzę jak trafia na
chleryka na podwórku, który za to, że moja corka nie chce sie z kimś
bawić dostała od innego dziecka, w gorszm przypadku rzucano w nią
kamieniami, piachem itp, itd iak widzę rodziców, którzy nie potrafią
się nalezycie zająć swoim agresywnym dzieckiem to mnie krew zalewa -
pierwsza rzecz - zająć się dzieckiem, zapewnić mu zajęcie a nie
zostawiać samego sobie
drug rzecz - jesli na prawde zaczyna byc agresywny - odciągnąć
malucha, nawet gdyby miał kopać, krzyczeć itp - samo gadanie i tak
do niego nie dociera
trzecia rzecz - dopiero po odciągnieciu i uspokojeniu sie dziecka do
niego przemówić
czwarta rzecz - znowu zacznie to samo, to koniec zabawy i do domu
piąta rzecz - nie potrafisz sobie poradzić z agresją swojego dziecko
to polecam psychologa dziecięcego - agresja nie bierze się z nikąd

i nie tłumaczcie sobie - bo moje dziecko ma taki charakter i już

[ameliakuba]

Witam wszystkie mamy! Mam corke w podobnym wieku i problem bica juz
za nami (taka mam nadzieje). Wszystko sie zaczelo od tego, ze jak
byla malutka jej starszy kolega z podworka zawsze ja bil, popychal i
inne "fajne" rzeczy. Takim tez sposobem robila to samo, nasladujac
go. Byl nawet taki czas, ze wstydzilam sie wychodzic z na na plac
zabaw, jakis koszmar, mowie Wam!!!!!Twalo to miesiace; wieczne
tlumaczenia, rozmawiania, az pewnego dnia nie wytrzymalam i dalam w
dupe. Wiem, ze zaraz bede na forum jakas wyrodna matka, ale na
prawde nie wytrzymalam! A najlepsze, ze nie mam wyrzutow i ciesze
sie, bo teraz ten koszmar sie skonczyl i zrozumiala, ze wlasnie tak
boli jak uderz jakies dziecko. Trudno, nie kazdy jest idealny. Nie
namawiam na klapsy, tylko opisuja moja sytuacje. Acha, zawsze
mowilam, ze klapsy sa zle i krytykowalam rodzicow, ze robia takie
rzeczy. Ale prosze, stalo sie....Pozdrawiam i powodzenia!

[karo610]

Dzieki dziewczyny za reakcje. Stwierdzilismy z mezem, ze skoro
prosby, grozby i tlumaczenia nie pomagaja, to wprowadzamy w zycie
ostrzejsze metody.. od wczoraj zadnej telewizji, bajek, slodyczy..
jednym slowem zadnych przyjemnosci a za kazde zle zachowanie kara-
do pokoju (cos na zasadzie karnego jezyka). Zdalismy sobie sprawe,
ze chyba nasz synek potrzebuje "twardej reki" - nie dzialaja na
niego delikatne metody.. zobaczymy jakie beda efekty.. dzis ostatni
dzien dni adaptacyjnych..
A swoja droga mysle, ze to normalne ze sa konflikty w przedszkolu
miedzy dziecmi i panie - jako profesjonalistki powinny umiec sobie
z nimi radzic! oczywiscie nie tlumacze synka, ale rownie dobrze za
jakis czas inne dziecko moze miec "faze bicia" i przedszkolanka musi
umiec sobie z tym radzic..
Mam tez nadzieje, ze jak synek bedzie w przedszkolu sam, nie bedzie
z nim rodzica, to nie bedzie czul sie juz tak pewny i troche sie
utemperuje, oczywiscie wraz z naszymi ostrzejszymi zasadami w domu..
Akurat trafilismy na grupe na prawde dziwnie grzecznych dzieci..
tylko siedza i sie bawia po cichu - az dziwne! wczesniej chodzilismy
na zajecia przedprzedszkolne i tam nasz synek nie roznil sie w swoim
zachowaniu niczym od innych dzieci! prawie kazdemu zdarzalo sie
krzyczec, wyrwac zabawke czy nawet uderzyc, ale pani i rodzice
rozumieli to i doskonale sobie z tymi radzilismy.. a tu chyba
trafilismy na dziwna grupe Synek jest zywy, wesoly, na prawde
fajny z niego dzieciak. Boli mnie ze tak szybko go ocenili..
Mam nadzieje ze od dzis bedzie lepiej!

[phantomka]

A jak to wyglada na placach zabaw, czy on mial do tej pory duzy
kontakt z rowiesnikami?
Pewnie, ze pani powinna umiec zareagowac, ale poki ma was przy
sobie, to na rodzicach spoczywa ten obowiazek. Wychowawczyni
niewiele moze w takiej sytuacji - duzego wachlarza kar do wyboru nie
ma, bo przeciez jej obowiazkiem jest opiekowanie sie wszystkimi
dziecmi i kiedy zostanie z nimi sama, to taki bijacy maluch staje
sie duzym problemem.
No ale nie on pierwszy i jedyny bijacy, masa dzieci przechodzi taki
etap. Czesto wynika on z leku, z nieumiejetnosci rozladowania emocji
zwiazanych z przygoda przedszkolna, dlatego musicie go uczyc, jak ma
sobie z tym radzic w cywilizowany sposob.

[makurokurosek]

A swoja droga mysle, ze to normalne ze sa konflikty w przedszkolu
> miedzy dziecmi i panie - jako profesjonalistki powinny umiec sobie
> z nimi radzic! oczywiscie nie tlumacze synka, ale rownie dobrze za
> jakis czas inne dziecko moze miec "faze bicia" i przedszkolanka musi
> umiec sobie z tym radzic..

Oczywiście że normalne są konflikty jednak nie normalne jest stałe zachowanie
agresywne. To ty jesteś odpowiedzialna za wychowanie syna i nauczenie go
rozładowywania emocji. Dla opornych rodziców czasami kubeł zimnej wody jakim
jest wypisanie dziecka z przedszkola ( dyrekcja może to zrobić gdy dziecko swoim
zachowaniem zagraża bezpieczeństwu innych) otwiera trochę oczy i zmusza do pracy
nad dzieckiem

[gika_gkc]

mój Mały też tak zareagował na początku przedszkola
panie jednak bardzo szybko sobie z tym poradziły
po 2-3 tygodniach tłumaczenia naszego i pań w przedszkolu szybko się
nauczył, że nie tędy droga, bo inaczej nikt się nie bedzie z nim
bawił, a panie wykluczą go ze wspólnych zabaw
my nie stosowaliśmy żadnych kar - tylko tłumaczyliśmy,
tłumaczyliśmy, prosiliśmy, prosiliśmy, okazywaliśmy naszą
dezaprobatę
wg mnie to bez sensu karać dziecko w domu za coś, co miało miejsce
kilka godzin temu w przedszkolu
owszem, jeśli podczas wychodzenia z przedszkola pani się poskarżyła
się na Małego, a on zaraz po wyjściu chciał jakiś słodycz to mu nie
kupiłam i tyle
reszta to konsekwentne i spokojne tłumaczenie

[agata19753]

Jestem mamą choleryka z drugiego postu(a), czytam wszystkie posty i
myślę sobie, jak 'fajnie' jest mieć jedyną dobrą receptę na
wszystko. Rady pt. 'ja postąpiłam tak i tak' nic nie dają, bo
okoliczności są zawsze inne. Inny dom, rodzice, dziecko, itp. Klapsy
nie są dobrą metodą, bo dziecko uczy się, że można rozładować emocje
agresją - sama chyba popełniłam ten błąd. I w piaskownicy nie siedzę
pięć ławek dalej, tylko reaguję na każdą sytuację konfliktową,
tłumaczę, czasem stosuję kary, często nagrody za dobre sprawowanie.
Dziecko chodziło na zajęcia przedprzedszkolne, więc też było
przygotowane do bycia w grupie, do dzielenia się zabawkami, itp. Ale
inaczej reaguje dwu- inaczej trzylatek, inaczej w grupie 10, a
inaczej 25 dzieci. Dziś była inna pani, inaczej reagowała, było
lepiej. Wychowanie dzieci należy do rodziców, jasne, Ale jednak
oddajemy dzieci na 8 godzin do przedszkola i wtedy nie mamy nad nimi
kontroli. Są w sytuacji innej niż domowa, nieznanej nam, znanej za
to paniom przedszkolankom, które umieją sobie z tym jakoś radzić.
Pozdrawiam i życzę powodzenia, życzę wszystkim wzajemnej
życzliwości, także w obliczu sytuacji, która może niekoniecznie jest
łatwa.

[janka19]

A ja jestem z tej drugiej strony barykady.
Moja córka jest osoba bardzo wrazliwą, spokojną, z tzw. sercem na
dłoni. Całe miesiące omawialismy z nia kwestie przedszkola itp.Od
poniedziałku chodziła na dni adaptacyjne, była zadowolona.
Dzisiaj została uderzona (celowo) przez chłpca, oczywiscie był
płacz i teksty " mamusiu juz nie chce chodzic do przedszkola".Mały,
z tego co wiem słynie już na swoim podwórku z agresywnego
zachowania. Nie jest w stanie przyjść koło dziecka a by go nie
popchnąć, uderzyc czy uszczypnąć. Matka, oczywiście była obecna,
jednak typ całkowicie nieudolnej wychowawczo. Niby mu zwraca uwagę,
ale widac że wrażenia to na nim żadnego nie wywiera.Pogada, pogada i
tyle. Nie przesadze pisząc że w ciągu 10 min, trójka dzieci przez
niego płakała.
Wróciłam z przedszkola wku....na maksa. Nie wiem jak się sie ułozy,
ale na pewno nie pozwolę krzywdzić mojego dziecka. Ona w swoim życiu
już zbyt wiele przeszła, żeby jeszcze płakac przez jakiego dzieciaka
nad którym rodzice w ogóle nie panują. Na razie nic nie robię,
czekam, ale jeżeli trzeba będzie podejmę jakies działanie.
Panie wychowawczynie widza problem od poniedziałku, ale nie wiem jak
sobie z nim poradzą. Wkońcu dzieci jest ponad 20 a nie tylko on
jeden. Bo właściwie powinien ktos chodzic za nim krok w krok, wtedy
żadno dziecko by nie ucierpiało. Ale czy jest możliwe, nie sądze ?!
Jak dla mnie, osoby mającej pojęcie o zaburzeniach dziecięcych, ten
dzieciak ma ewidentnie ADHD, i chyba nie tylko.
Te jego gesty, mimika, odruchy, wyraz twarzy, sa naprawdę
przerażające.
I wierzcie mi, jak zobaczyłam że celowo ciągnie tasiemkę wisząca na
szyi u innego dziecka, to nieźle sie wysraszyałam. Mały wrócił do
domu ze szramą wkoło szyi.
To normalne ?

[agata19753]

Z pozwyższego posta wynika, że sytuacje sa naprawdę różne. Moje
dziecko nie bije innych, ale walczy o zabawki. Od starszych dostaje
w głowę i niekoniecznie sie broni. Ale zabawki odebrac sobie nie da
i niestety zabiera tez innym dzieciom. Nie sądzę, żebym była
nieudolna wychowawczo, robię, co mogę i widzę efekty. Ale widzę, że
inaczej reagują chłopcy, inaczej dziewczynki, z reguły, choc sa
wyjątki, spokojniejsze, bardziej wrazliwe, mniej skore do zaczepek.
Ale widziałam tez pannicę, która gryzła w nos mojego syna (słusznie
mu się 'nalezało', jak sadzę, choc nie widziałam całego zajścia od
poczatku). Chłopcy przewalają sie po dywanie, jeden wpada na
drugiego, szamotają się i nie wiadomo kiedy zabawa przeradza się w
regularną bitwę. twierdzę nadal, że dziecko bez powaznych zaburzeń,
tylko po prostu niprzywykłe do towarzystwa 25-ga innych dzieci, musi
np. pogodzić się z tym, że chwilowo nie ma z kim pogadać, bo nikogo
nie zna, a dorosli go nie słuchają, bo pani ma na głowie wszystkie
dzieci, nie tylko jego/ją. Moje dziecko jest jedynakiem,a to
niestety też swoje robi. I proszę, nie piszcie, że trzeba było o tym
pomysleć i sprawic sobie drugie dziecko zawczasu, bo to nie jest
zawsze takie proste i oczywiste. ADHD jest zaburzeniem, ale zbyt
modnym i zbyt łatwo diagnozowanym ostatnio. Nie każdy wiercipięta od
razu ma ADHD. Prosze mi wierzyć, że 'wydolna wychowawczo'matka,
która patrzy, jak jej dziecko nie radzi sobie z problemem 'dzielę
sie zabawką' jest w mało komfortowej sytuacji. Jest mi i wstyd, i
obwiniam siebie za to, że coś gdzieś zaniedbałam. Im większa
świadomośc tego, co dzieje się z dzieckiem, z grupą, tym trudniej
pogodzić się z porażką wychowawczą. Pocieszam się, ze mało kto ich
unika, wszyscy staramy się z całych sił, a i tak niektórych sytuacji
uniknąc sie nie da (kolega na podwórku przyniósł pistolet
i 'strzelał', starsi chłopcy sie pobili, dziewczynki wyrywaja sobie
lalkę, itp. dzieci na to patrzą (nie wspominając o bajkach - nawet
tych z dobranocki, ale i czytanych - jakże okrutne sa niektóre
baśnie Andersena czy opowieści 1001 nocy), testują granice, uczą się
moralności i trudnego współzycioa w społeczeństwie. Sama byłam
wrażliwcem, odreagowywałam agresją na boisku sportowym, ale to juz
jako nastolatka.I nie cierpiałam sporu, uprawianego pół-zawodowo.
Itp., itd.
Proszę, nie upraszczajmy, nic nie jest tak jednoznaczne, jak
chcielibyśmy, żeby było.

[janka19]

Agatko, ja nie chce uPraszczać ani tez nie twierdze że
jestes "nieudolna wychowawczo".Ani tez nie mówie że każdy
wiercipięta to ADHD.
Obserwowałam przez tydzień tego chłopca i jego mame i wierz mi "
jest nieudolna wychowawczo". Nie radzi sobie z nim w ogóle, tłumaczy
mu wtedy gdy jest w szale, więc mały i tak nie nie słyszy. On
rozwala zabawki, ona z nim biega układa i tylko cichutko powtarza "
nie rób tak, tak nie wolno".
Naprawdę widze dziesiatki dzieci na codzień, ale takiego jeszcze
agenta to nie widziałam. Usmiecha sie tylko wtedy gdy ucieka, po tym
oczywiście jak kogos udarzy.A tak chodzi z posepną miną,
zmarszczonym czołem. Patrząc na niego widzę " Ballade o Januszku",
naprawdę.

[janka19]

O tym że bije matke, opluwa ją, wystawia jej język i wyzywa ja,nie
wspominałam.
Tak reaguje z zwrócenie uwagi przez matke, normalne ?

[scarlet_s]

Ja miałam tak amo ze swoją dwuletnią córeczką. Powiem ci co
zrobiłam, chociaż to kontroweryjna metoda i pewnie zaraz dotanę po
łbie, ale trudno. Powiedziałam córci, że dzieci które biją i
przeklinają są głupie i że nikt nie będzie jej lubił jak będzie się
takzachowywać. Pomogło w 100 %. Córcia od tamtej pory nie bije i jak
kto przy niej przeklina, nie powtórzy tylko prosi mnie, żebym
zwróciła temu komu uwagę.

[myroad]

Mój 2,4 latek jest zywym wesołym dzieckiem ale ja czasami dochodze
do wniosku że wychowuje go nie na miare 21 wieku ... chyba zabyt
jakby to powiedziec delikatnie.
Nikt na małego nie krzyczy , słuchamy go , akceptujemy , nigdy nie
był uderzony gdy ma zły dzien i ma ochote robic mi pulbliczna
awanture jestem opanowana i nie zwracam na to uwagi nie przejmujac
sie ciekawskimi spojrzeniami. Jednym słowem ma ogromne poczucie
bezpieczenstwa w rodzinie. Nie pisze tego żeby sie chwalic tylko
nurtuje mnie jegna sprawa.
Mój mały jest "naiwny" w kontaktach z dziecmi chyba wierzy ze kazdy
jest tak otwarty i miły jak on że nie ma szans z dziecmi których
rodzice " twardo chowaja" tzn krzycza , bija ich .
Takie dzieci rozpychaja sie łokciami i wywalcza to czego chca nawet
siła. Są tak zwane "zaradne"
I gdzie tutaj logika gdzie dziecko dobrze wychowane nie ma szans
obronic sie przeg agresja bo jej nie zna ?
Zaczełam unikac placów zabaw gdy jest tam zbyt duzo dzieci bo wtedy
trudno zapanowac nad sytuacja.
Mój mały aniołkiem tez nie jest i niedawno sypnal dziewczynkiem
piechem w buzke i wiem co to za uczucie zazenowania i tłumaczenia
sie przed inna matka.
Ja gdy widze ze rodzic sie interesuje dzieckiem a nie siedzi 50
metrow od niego to naprawde wyrozumiale traktuje dzieciaczka ktory
uderzy mojego. Bez dzikich awantur chociaz widziałam juz i takie
Panie.
Wiem że dziecka nie uchronie przed złem swiata i naprawde nie
trzymam go pod kloszem tylko czasami martwie sie jak sobie pordzi za
rok z takimi zachowaniami.
Na razie to jeszcze małe dziecko i wiem ze za rok jego zachowanie
bedzie inne mam tylko nadzieje ze nie da sobie wejsc na głowe
Pozdrawiam