3.5 roczna dziewczynka

[monaliza75]

...Moze sie chwale a moze i nie.Mam 34 lat i w sumie nie chcialam
miec dzieci bo mam depresje i wydaje mi sie ze jestem do niczego
przez wzrost 178.Zawsze przez to czulam sie gorsza.Moja coreczka ma
3.5 latka i rozwiazujez zadania dla 5 latkow-jestem dumna.Moja depre
sja zaczel sie kiedy stwierdzila ze przejdzie to jej w moich genach
wzrost-studiowalam na Politechnice Gdanskiej-meczylo to mnie
koszmary-wzrost.....moze ktos sie z tego smieje ale ja mecze sie z
tym cale zycie BOJE SIE O MOJE SLONECZKO-moj facet tez mz 178

[tijgertje]

Poszukaj wysokich znajomych. Ja mam 162cm wzrostu, zawsze mialam
nizsze przyjaciolki (jakos tak wyszlo) i kompleksu nizszosci raczej
nie mialam, teraz mieszkamy w Holandii, jak odbieram mojego urwisa
ze szkoly, to czuje sie jak krasnoludek. 80% mam ma powyzej 175 cm
wzrostu Mysle, ze najwyzszy czas, zeby zaakceptowac siebie.
Niewazne, ile masz wzrostu, pojecia nie masz, ile ludzi by sie z
toba chcialo zamienic Ja jestem mala, mam 30kg nadwagi ale jest
ok, czuje sie ze swoim wygladem lepiej niz jak mialam dwadziescia
kilka lat i wazylam 55 kilo Wyglad nie jest najwazniejszy i
ludzie beda cie widziec tak, jak sama sie im zaprezentujesz. Jak
bedziesz chodzic wyprostowana, usmiechnieta i pewna siebie to ludzie
beda na ciebie patrzec z zazdroscia, jak bedziesz sie garbic i na
sile kurczyc, to jedyne, co zobaczysz w ich oczach to zal i
politowanie. Jesli nie umiesz sobie z tym sama poradzic, to poszukaj
pomocy psychologa. Jesli sama wzrost uwazasz za problem, to
prawdopodobnie przelejkesz swoje obawy na corke, jesli okaze sie
kiedys najwyzsza w klasie, to mimo, ze moze to byc przejsciowe moze
sie to okazac problemem nie do pokonania dla was obu. wysoki wzrost
moze byc zaleta, moze towj coreczka kiedys bedzie nie tylko madra,
ale i zrobi swiatowa kariere jako modelka?

[frika_2000]

Ale to wcale nie jest pewne, ze odziedziczy po was wzrost!! Moja
mamam ma 176cm, ojciec 194, a ja zaledwie 167, tak jak i moja
siostra Zreszta, nawet jesli, to co z tego?? Zostanie siatkarka
Poza tym uwazaj i pilnuj tego, abys w razie czego nie zasiala w niej
swojego poczucia niedoskonalosci..
Sa wazniejsze rzeczy niz wzrost

[azile.oli]

Nie przejmuj się. Moja córka ma 14 lat, 180 cm wzrostu i żadnych
kompleksów. Kompleksy to najwyżej ja mogę mieć ,bo jestem od niej 20
cm niższa i wygląda zabawnie, jak idziemy razem. Poza tym wysokiej
osobie łatwiej jest kupić coś fajnego do ubrania, spodni skracać nie
trzeba itd. Najważniejsze, żebyś nie przekazała córce komunikatu, że
wysoki wzrost to coś złego. Moja odziedziczyła go po tatusiu i tyle.
Nie zamartwiaj się, bo wysoki wzrost to po prostu cecha wyglądu, był
on traumą dla Ciebie (każdy z nas prawie zawsze czegoś w sobie nie
lubi), ale nie musi nią być dla Twojej córki. Pozdrawiam.

[mamaigiiemilki]

hę???ty chyba faktycznie masz depresje; ja też jestem wysoka moje panny też
raczej beda duze bo juz w tym wieku wygladaja wzrostowo o rok do przoduale
zeby sie tym zadreczac?najwazniejsze ze dziecko zdrowe i -jak piszesz- zdolne;
dzieci i dorośli różnia sie od siebie; a przeważnie kazdy chce miec wyglad
przeciwny do tego, co mahehe

[kasiak37]

to nie 3.5 roczna dziewczynka tylko Ty masz problem.Tylko nie wiem z jakiego
powodu?178 cm to NIE jest bardzo duzo.Tyle ma moja corka,nie ma zadnych
kompleksow i wyglada super.

[marghe_72]

Uporaj się z problemem, bo jak tak dalej pójdzie to Ty córce
przekażesz kompleksy..

Moja ma 8 lat i 142 wzrostu
stopa 36 - 37..
No, duza jest.
Nie dziwne, skoro mąz ma prawie 200 cm wzrostu
Kompleksów nie zauważyłam

[alba27]

Wiesz co, czytałam kiedyś biografię Boccelliego w której opisywane
było jego dzieciństwo, to jak tracił wzrok i to jak sobie później z
tym radził i on tak jakoś fajnie napisał , że ślepota jest dla niego
rzeczą normalną, jedni są duzi, inni mali, jedni grubi, inni
chudzi , jedni widzą inni nie...
Jesteś taka jaka jesteś, nikt nie będzie Tobą tak dobrze jak ty
sama, musisz zaakceptować swój wzrost, nie jesteś przecież
przesadnie wysoka, a nawet jeśli córka też będzie miała tyle wzrostu
co ty (choć niekoniecznie) to nie znaczy że ona będzie miała z ym
jakiś problem, zwłaszcza, że społeczeństwo jest coraz wyższe.
Wprowadzając siebie w kompleksy doprowadzisz to tego że Twoja córka
również może mieć kompleks wzrostu.
Pamiętaj, rzeczy, których nie zmienimy należy zaakceptować bo po co
się nad nimi rozczulać??? Nie zmalejesz przez to , że się
wprowadzasz w depresję. Myśl o swoich atutach bo napewno je
posiadasz. Nikt nie jest idealny, KAZDY ma coś co chciałby w sobie
zmienić, ale ludzi jakoś z tym zyją. Przestań po prostu o tym
myśleć!!!

[green_land]

Ja 178, mąż 184.
Mała w wieku 3,5 - ponad 105,5.
Poszukaj postów matek z dużymi dziewczynkami.
Też trochę świrowałam, ale w końcu do cholery, jaki mam na to wpływ?
Ważne, by przekazać jej siłę i mocne poczucie własnej wartości!

Pozdrawiam serdecznie

[piwoniasz]

Wiem,ze zabrzmi to jak tania diagnoza z amerykańskiego filmu, ale sądzę,że Twój
problem jest dużo głębszy niż owe 178cm.Nie wiem, co oznacza"mam depresję", tzn.
czy Ty tak sądzisz, czy lekarz ją stwierdził.Jeżeli to pierwsze, to lepiej udaj
się do specjalisty(bez złośliwości )- to jedyne miejsce, gdzie pomoże Ci
ktoś przygotowany do tego, uporać się z Twoimi niepokojami; jeżeli zaś depresja
została zdiagnozowana, to jak najprędzej podejmij terapię(zaleconą przez
lekarza).Zaniedbanie tego stanu spowoduje jedynie pogarszanie Twego
samopoczucia(psychicznego i fizycznego niestety też), obarczanie najbliższych
niezrozumiałym dla nich balastem Twoich lęków, niepokojów i kompleksów(mówiąc
wprost staniesz się dla nich toksyczna absolutnie tego nie chcąc) i tak powoli
zamknie się krąg wzajemnego niezrozumienia ze szkodą dla wszystkich uczestników.
Dla pocieszenia dodam, że przeszłam taką drogę,choć czułam się akurat gorsza z
innych powodów(a mała nie jestem-175-bez butów), no i mój najdrozszy(od prawie 2
dziesiątkow lat) umowmy się, że ma 175,5.
Dzięki pomocy specjalisty żyję (to nie zart- ja doszłam już do takiego etapu
braku zrozumienia przez najbliższych, że jedynym wyjściem bylo dla mnie zniknąć)pzdr

[monaliza75]

Dziekuje za tyle wspanialych slow otuchy ale moj problem zaczal sie
juz w czwartej klasie podstawowej czulam sie inna-wzrost.Uczylam sie
dobrze ale to wszystko zburzylo-czekalm na weekend aby zaszyc sie w
domu.Teraz mam 33lata i dalej nie akceptuje siebie chociaz to chyba
cud mam meza i wspaniala corke o ktora sie boje aby nie
odziedziczyla po mnie tego stanu myslenia o sobie.To negatywne
myslenie o sobie tyle zlego wprowadzilo w moje zdrowie psychiczne ze
dawno powinam zglosic sie o pomoc lekarza-boje sie i wstydze.Gubie
sie w tym wszystkim ,Moj maz kocha mnie zawsze to powtarz ale ja tak
czesto sie irytuje,nie mam ochoty wychodzic z domu ze nie wiem jak
on to dluzej wytrzyma.Urodziny.sluby znajomych itd to dla mnie
koszmar czesto nie chodze bo mam wrazenie ze wszyscy na mnie
patrza.Kiedy corka wraca z przedszkola i np. mowi ze ktos ja
uderzyl -kolega przez przypadek czy np.inna spotkal ja przykrosc
dostaje furii ze zaczelo sie... .

[green_land]

Jak chcesz zafundować córce koszmar, który sama przechodziłaś -
jestes na najlepszej drodze. Serio.
Masz dwa wyjścia - dalej brnąć w to bagno, albo wreszcie spojrzec na
siebie z dumą. Moja córka jest najwyższa z grupy , także wśród
chłopców. Wiem, jak jest ciężko z takim wzrostem. ALe co poradzić,
uciąc nogi czy jak? A w końcu na czym polega szczęście?? Na 170 cm?
Nie, to zadowolenie z siebie, umiejętność cieszenia się każdą daną
chwilą. I tego mam zamiar nauczyć swoje dziecko. Dać jej tyle siły,
by poradziłą sobie z tym, co mi samej było trudno zaakceptować.

Kobieto, rozejrzyj się, ile wookoło jest wyższych od Ciebie kobiet!
Zawsze się garbiłam, co jeszcze bardziej przyciągąło uwagę. Teraz
chodzę wyprostowana ile wlezie i mam w nosie, że większośc sięga mi
ledwie do brody
Cóż, jedno mają 160, inni 190 i obie strony moga mieć z tego powodu
kompleksy

Kochanie, uwierz, wysoki wzrost to pikuś Jestes zdrowa, nie musisz
jeździć na wózku, chodzić o kulach, masz ręce i nogi, dobry wzrok,
słuch i wszystko, co potrzeba, kochającego mężą, wspaniałą córkę - a
przeskadza Ci kilka centymetrów. A teraz wyobraż sobie,że masz
upragnione 165 cm, nieszcześliwe małżeństwo, chore dziecko i brak
perspektyw na lepsze życie. Tylko nie wymyślaj, że to tylko
gdybanie, że Ty rozumiesz, ale.
Nie marnuj życia sobie, mężowi i przede wszystkim dziecku! Chcesz je
uchronić przed swoim losem, a sama je wciskasz na tą drogę! Jesteś
wystarczająco inteligentna i mądra, by znaleźć w sobie siłę i zacząć
żyć! Cieszyć sie z każdego dnia! Znajdź psychologa, może
niekoniecznie pierwszy będzie tym właściwym, szukaj.
Trzymam kciuki i wierzę że tak przygotujesz swoją córkę, że żaden
kurdupel /sorry wszystkich niewysokich/ nie wpędzi jej w
kompleksy

[monaliza75]

Dzieki Green-Land!Nie moge nic juz napisac bo placze jak bobr za
Twoje wspaniale podniesienie na duchu!!!!!!!!!!!!!!!!