Zaufanie

[werona0]

Jakiś czas temu dowiedziałam się, że moja trzynastoletnia córka współżyje z
chłopakiem. Jestem załamana. Była straszna awantura, oczywiście. Potem
psychiatra, psycholog, ginekolog, prawnik...ale co dalej. Straciłam do niej
całkiem zaufanie. W tej chwili ma szlaban, głównie za oceny. Kiedyś była
wzorową uczennicą, a teraz tragedia...do tego kłamie, pyskuje...Ale jak mam
jej zaufać. Uwierzyć kiedy mówi, że idzie do koleżanki, czy na zajęcia
dodatkowe w szkole? Wpadam w paranoje, nie będę jej śledzić...chociaż mam
takie myśli. Dodam, że miałyśmy bardzo dobry kontakt, taki trochę
kumpelski...może to był błąd. Może lepszy byłby układ MATKA-DZIECKO.
Ech...sama nie wiem. Mam jeszcze młodszą córkę i nie chcę popełnić tego samego
błędu Ale w tej chwili chodzi mi głównie o to cholerne zaufanie...

[vienetta]

Ach, te nastolatki. Ja też byłam super dzieckiem, wspaniale uczącym
się, a po przekroczeniu magicznej 13tki zaczęły się problemy. Picie
itp, ale kontakty seksualne miałam "dopiero" w 16 r.ż. Dlaczego to
piszę? Aby uzmysłowić również sobie, że ja z rodzicami nie miałam
kontaktów kumpelskich, a raczej układ rodzice-dzieci i były
problemy, ale za to ze swoim najstarszym synem miałam właśnie takie
stosunki trochę partnerskie, a teraz własnie z nim mam najgorsze
kłopoty ( od 2 miesięcy własciwie nie odzywa się do nas i nie mamy z
nim kontaktu). Strasznie mnie to boli, a rad to słyszałam juz całe
mnóstwo (psycholodzy, rodzice itd. każdy znajdzie błędy w naszym
postępowaniu). Naprawdę nie wiem, co Ci radzić, własciwie chyba
piszę po to, aby uzmysłowić sobie swoją własną bezsilność.
Ja też byłam taka, jak Twoja córka. I wyszłam na ludzi, ale teraz
żałuję tych straconych lat dojrzewania, które przebiegały tak
ciężko. Prawie nie zdałam, ale w końcu wzięłam się w karby i
zaliczyłam rok. Poczulam odpowiedzialność za siebie na swojej
własnej skórze.
Myślę, że córka potrzebuje dużo zainteresowania z Waszej strony,
takiego zyczliwego i jednocześnie rodzicielskiego. Ten okres dla
dzieci to czas ogromnych przewartościowań, nawiązują się nowe
połączenia nerwowe w mózgu, a stare pękają (to z broszurki, którą
dostałam od psychologa), dlatego trzeba dziecku pomóc przejść ten
okres i stać się dorosłym.
Jeżeli jednak dziecko jest pod dużym wpływem innych, a w dodatku
zamknęło się na argumenty rodziców (tak jest u mnie) to jest to
bardzo bolesne i trudne.

[f.l.y]

zaufanie, o którym piszesz to nie tylko Twoje zaufanie do córki -
czy córka ma zaufanie do Ciebie?

co zrobiłaś, żeby miała?

wiem, że najlepiej to rady dawać na forum, w każdej rodzinie są
różne układy...

wpółczuję naprawdę, tak się bałam, żebym miała dobry kontakt z
synem przez jego 'nastolatkowość' i tfu, tfu - udało się...

chyba bym porozmawiała z córką, ale na spokojnie - nie krzykiem,
nie zakazami...no nie wiem...

[werona0]

f.l.y myślę, że córka w tej chwili nie ma do mnie zaufania. Teraz pewnie mnie
nienawidzi. Wcześniej miałyśmy myślę świetny kontakt, rozmawiałyśmy o wszystkim,
starałam się być dla niej przyjaciółką, jak już pisałam. Nie udało się.
Wybuchają co jakiś czas awantury, pewnie dlatego,że to świeża sprawa. Z czasem
się uspokoi to wszystko. Wierz mi spokojne rozmowy nic nie dają...Zakazy to
propozycja psychologa. Chyba wie co robi...Natomiast psychiatra powiedział, że
miała za dużo luzu. I bądź tu dobrym rodzicem. Jak mówią małe dzieci, mały
kłopot. Duże dzieci, duży kłopot

[f.l.y]

nam forumowym mamom zostaje tylko trzymać kciuki, żeby się Wam poukładało to
porozumienie Werono...

masz program tvn style? tam teraz Superniania udziela rad rodzicom, często
dotyczą nastolatków - może warto rzucić okiem? może coś tam dla siebie uczkniesz
z tej supernianiowej wiedzy...

trzymam kciuki i...cierpliwości zatem

[werona0]

Dziękuję za słowa otuchy. Próbujemy być dla córki oparciem ale w takiej sytuacji
w jakiej się teraz znaleźliśmy jest to strasznie ciężkie. Z jednej strony żal,
rozczarowanie, z drugiej zaś miłość do dziecka...Do niej niestety żadne
argumenty też nie przemawiają. Ma żal, że ma szlaban, zero wyjść, telefon i
internet zabrane. Wszystko oczywiście na jakiś czas...dla niej to pewnie
wieczność. Żadnej skruchy z jej strony, niczego nie żałuje...Po jakimś czasie
pewnie ochłoniemy ale w tej chwili ciężko być dla siebie wsparciem.

12 latka uciekła z domu

[niewid-oczna]

Moja 12 letnia córka uciekła w nocy z domu powodem był szlaban,
który miała za złe zachowanie.Nie wiem jak postępować czy ktoś się z
tym zetkną?