Szukam wierszyków o wiośnie

[sikorka25]

Witam
poszukuje wierszyków o wiośnie dla przedszkolaków i innych prostych wierszyków
na dobry początek przesyłam kilka wierszyków które udało mi sie wyszukać w
necie
LIST DO JASKÓŁKI - Bechlerowa Helena

Kochana Jaskółeczko!
Wracaj do nas z daleka!
Puste gniazdko pod dachem
dawno na Ciebie czeka.

Woda w stawie błyszczy
i w słońcu lśni jak łuska.
Czeka kiedy ją w locie
skrzydłami będziesz muskać.

I niebo już błękitne,
obłoki srebrne na nim.
Tylko Ciebie Jaskółeczko,
nie ma pod obłokiem!

A choć bociek klekoce
i bazie kwitną w lesie
dopiero Ty, Jaskółeczko
prawdziwą wiosnę przyniesiesz.


ROZMOWA Z BOCIANEM - Karaszewski Stanisław

Dzwoni bociek.
- Witaj, Burku!
Co u ciebie?

- Witaj, boćku!
U nas, mój kochany,
dookoła wielkie zmiany.

Na wierzbie kwitną bazie,
stopniał śnieg, w zieleni łąki,
pokazały się już w sadzie
na jabłoniach pierwsze pąki...

A przy młynie, mój bocianie,
już rechocą żaby w rzece,
zapraszają na śniadanie...

- Żaby, mówisz? To ja lecę!
PRZEBIŚNIEG - Szayerowa Halina

Za śniegowej chmury
słońce ledwie błyśnie
a już się spod śniegu
przebija przebiśnieg.
Wychyla się główka
w śniegu sztywnej kryzie...
Byle na powietrze!...
Byle słonka bliżej!...
Rozgniewał się marzec
sypnął gęsto śniegu...
- Nie czas jeszcze wiosnę
witać przebiśniegu!
Lecz przebiśnieg - kwiatek
drobny, niepozorny,
przebił się na przekór.
Mały ... a zadziorny.
Ponad kryzą śniegu
białym kwiatem błysnął...
- Czas już, panie Marcu,
bo wiosna już blisko!


PRZYLASZCZKI
Czy to nie kawał nieba
na ziemię upadł czasem,
że jest tak szafirowo,
niebiesko tam pod lasem.

Na zeszłorocznych liściach
wśród drzew pod samą górą
gdzie wczoraj było szaro
skrawek lśni lazuru.

Biegną dziś prędziutko dzieci,
badając plamę błękitną
- Matusiu, matusieńko,
przylaszczki kwitną!
WKRÓTCE WIOSNA –
Lewandowska Barbara

Pierwszy obudził się pierwiosnek.
Potem chochoły spadły z róż.
Skowronek śpiewem wołał wiosnę,
żeby na pole wyszła już!

Bo zima, bo zima każdemu obrzydła.
Niech słońce da jej pstryczka w nos!
Niech wiosnę, niech wiosnę przyniosą na skrzydłach
bociek, jaskółka, szpak i kos.

Złoto błysnęło na leszczynach.
Zapach obudził senny ul.
Wiosenną orkę chcą zaczynać
głodne gawrony z pustych pól




WIOSNA

Na skrzydłach lekkich
wiatr nowinę niesie:
pierwsze przebiśniegi
rozkwitają w lesie.

Szumi w lesie brzoza
szumi buk i sosna:
teraz już zza morza
jedzie do nas wiosna!

pozdrawiam i czekam na Wasze wierszyki

[j.martunia]

"Wiosenny wietrzyk"

Ciepły wietrzyk wieje
i puka w okienko.
Słoneczko się śmieje,
witaj nam wiosenko!
Już na drzewach pączki,
leci ptaszek z piosenką,
dzieci klaszczą w rączki.
Witaj nam wiosenko!

"Biedronka" - H. Zdzitowiecka

W okiennej szparze
przez zimę całą
tak mi się dobrze
i smacznie spało.
Teraz zbudziło mnie
jasne słonko.
Już wiosna blisko -
czas wstawać biedronko.

Władysław Broniewski
PIERWSZY MOTYLEK

Pierwszy motylek wzleciał nad łąkę,
W locie radośnie witał się ze słonkiem,
W górze zabłądził w chmurkę i w mgiełkę,
Sfrunął trzepocząc białym skrzydełkiem.
A gdy już dosyć miał tej gonitwy,
Pytał się kwiatków, kiedy rozkwitły?
Pytał się dzieci, kiedy podrosły?
Tak mu upłynął pierwszy dzień wiosny.

zapraszam na o2

[szkasik]

Wiosna - 21 marzec

"Apel do ludzi" - Karaszewski Stanisław
Gdy się do życia
wiosną świat budzi,
przyroda pisze
apel do ludzi:

- To my, rośliny!
- To my, zwierzęta!
O naszym zdrowiu
nikt nie pamięta?

Trujące ścieki,
trujące dymy,
bez tlenu rzeki...
...My się dusimy!

A gdy umrzemy
w trującym brudzie,
na martwej ziemi
zginą też ludzie!

Chcemy żyć z wami
w zgodzie, przyjaźni,
niechaj nie zabraknie
wam wyobraźni!

Tęczowy motyl
nad łąką lata,
pająk misternie
sieć swą uplata.

Patrzcie, jak pięknie
w lesie, w ogrodzie!
Ile jest życia
w ziemi i w wodzie!

I ty, Pierwszaku,
oszczędzaj wodę,
nie niszcz i nie śmieć.
DBAJ O PRZYRODĘ!

"Idzie wiosna!"
Idzie wiosna przez łąki,
robi wielkie porządki,
żeby piękny i czysty był świat.

Zamiast wiader i ścierek -
chmur i chmurek ma szereg,
zamiast mioteł i szczotek - ma wiatr.

"Jak zwierzęta budzą się wiosną z zimowego snu?"
Ze snu zimowego budzą się zwierzęta,
tyle ich dokoła, że trudno spamiętać!

Hen, w górach zaświstał mały zawadiaka:
- Już wiosna! Już wiosna! Słuchajcie ... (świstaka)

Całą długą zimę w jaskini przesiedział
ten brunatny olbrzym. Strzeżcie się ...(niedźwiedzia)

Obudził się głodny, więc jedzenia szuka,
dlatego dziś pusta jest jama ...(borsuka)

Kolczasta kuleczka... No, jakie to zwierzę?
- Nie można mnie nie znać! Przecież jestem ...(jeżem)

- Jak dobrze, że wreszcie skończyła się zima,
wezmę dom na plecy i pójdę! - rzekł ...(ślimak)

- Bocian nie przyleciał! Za chory! Za słaby!
cieszą sie w sadzawce rechotliwe ...(żaby)

Także inne zwierzęta przesypiają zimę,
jeśli umiesz je nazwać, to proszę, je wymień!

"Kotki marcowe" - Kulmowa Joanna
Na wierzbie
nad samym rowem -
srebrne kotki marcowe.
Na deszczu i na słocie
srebrnieją im futra kocie.
Ale kotki marcowe nie piszczą.
Huśtają się na gałązkach.
Mruczą:
- Nareszcie wiosna!
I sierść mają coraz srebrzystą.

"Krokus" - Kacynel K.
Wyszedł spod ziemi krokus
jak promyk słońca z obłoku.
Rozejrzał się wkoło
I rzekł wesoło:

- Jak tylko trochę podrosnę,
zrobię prawdziwą wiosnę!

"List do jaskółki" - Bechlerowa Helena
Kochana Jaskółeczko!
Wracaj do nas z daleka!
Puste gniazdko pod dachem
dawno na Ciebie czeka.

Woda w stawie błyszczy
i w słońcu lśni jak łuska.
Czeka kiedy ją w locie
skrzydłami będziesz muskać.

I niebo już błękitne,
obłoki srebrne na nim.
Tylko Ciebie Jaskółeczko,
nie ma pod obłokiem!

A choć bociek klekoce
i bazie kwitną w lesie
dopiero Ty, Jaskółeczko
prawdziwą wiosnę przyniesiesz.

"List do wiosny"
Jak się czujesz, pani Wiosno?
Czy już nowe pączki rosną?
Czy już trawa rozpędziła się do słonka?
Czy z rękawa wypuściłaś już skowronka?

"Nasza czarna jaskółeczka"
Nasza czarna jaskółeczka
przyleciała do gniazdeczka
przez daleki kraj.
Bo w tym gniazdku się rodziła,
bo tu jest jej strzecha miła,
bo tu jest jej raj.

A Ty, czarna jaskółeczko,
nosisz piórka na gniazdeczko
ścielesz dziatkom je!
Ścielże sobie, ściel niebogo
chłopcy pójdą swoją drogą
nie ruszą go, nie!

"Od wiosny do wiosny" - Zdzitowiecka Hanna
Na niebie jaśnieje słońce,
dni płyną, płyną miesiące...
Z lodu uwalnia się rzeka
i ze snu budzą się drzewa,
ptaki wracają z daleka,
będą wić gniazda i śpiewać.
Sady zabielą się kwieciem...
To wiosna! Wiosna na świecie!

Na niebie jaśnieje słońce,
dni płyną, płyną miesiące...
Dni coraz dłuższe, gorętsze
pod lipą ciche pszczół brzęki,
woń siana płynie powietrzem,
z pól żniwne słychać piosenki,
zakwitły malwy przed chatą...
Lato na świecie! Już lato!

Na niebie jaśnieje słońce,
dni płyną, płyną miesiące...
W sadzie już jabłko dojrzewa
niebem sznur ptaków mknie długi.
Liście się złocą na drzewach
idą jesienne szarugi
wiatr nagle drzewa gnie w lesie...
Jesień na świecie! Już jesień!

Na niebie jaśnieje słońce,
dni płyną, płyną miesiące...
Długie i ciemne są noce
śniegową włożył świerk czapę
śnieg w słońcu tęczą migoce
i sople lśnią pod okapem,
rzekę pod lodem mróz trzyma...
Zima na świecie! Już zima!

Na niebie jaśnieje słońce,
dni płyną, płyną miesiące...
Ze snu się budzi leszczyna
i nową wiosnę zaczyna!

"Pierwiosnek"
Jeszcze w polu tyle śniegu,
jeszcze strumyk lodem ścięty
a pierwiosnek już na brzegu
wyrósł śliczny, uśmiechnięty.

Witaj, witaj kwiatku biały
główkę jasną zwróć do słonka
już bociany przyleciały
w niebie słychać śpiew skowronka.

Stare wierzby nachyliły
miękkie bazie ponad kwiatkiem.
Gdzie jest wiosna? - powiedz miły,
czyś nie widział jej przypadkiem.

Lecz on nic nie odpowiedział,
o czym myślał? - któż to zgadnie.
Spojrzał w niebo, spojrzał w pola,
szepnął cicho: "Jak tu ładnie!"

"Pierwszy motylek" - Broniewski Władysław
Pierwszy motylek wleciał na łąkę.
W locie radośnie witał się ze słonkiem.
W górze zabłądził w chmurkę i w mgiełkę
sfrunął trzepocząc żółtym skrzydełkiem.

A gdy już dosyć miał tej gonitwy
pytał się kwiatków, kiedy rozkwitły.
Pytał się dzieci, kiedy podrosły
tak mu upłynął pierwszy dzień wiosny.

"Przebiśnieg" - Szayerowa Halina
Za śniegowej chmury
słońce ledwie błyśnie
a już się spod śniegu
przebija przebiśnieg.

Wychyla się główka
w śniegu sztywnej kryzie...
Byle na powietrze!...
Byle słonka bliżej!...

Rozgniewał się marzec
sypnął gęsto śniegu...
- Nie czas jeszcze wiosnę
witać przebiśniegu!

Lecz przebiśnieg - kwiatek
drobny, niepozorny,
przebił się na przekór.
Mały ... a zadziorny.

Ponad kryzą śniegu
białym kwiatem błysnął...
- Czas już, panie Marcu,
bo wiosna już blisko!

"Przylaszczki"
Czy to nie kawał nieba
na ziemię upadł czasem,
że jest tak szafirowo,
niebiesko tam pod lasem.

Na zeszłorocznych liściach
wśród drzew pod samą górą
gdzie wczoraj było szaro
skrawek lśni lazuru.

Biegną dziś prędziutko dzieci,
badając plamę błękitną
- Matusiu, matusieńko,
przylaszczki kwitną!

"Rozmowa z bocianem" - Karaszewski Stanisław
Dzwoni bociek.
- Witaj, Burku!
Co u ciebie?

- Witaj, boćku!
U nas, mój kochany,
dookoła wielkie zmiany.

Na wierzbie kwitną bazie,
stopniał śnieg, w zieleni łąki,
pokazały się już w sadzie
na jabłoniach pierwsze pąki...

A przy młynie, mój bocianie,
już rechocą żaby w rzece,
zapraszają na śniadanie...

- Żaby, mówisz? To ja lecę!

"Sasanka"
Witajże nam kwiatuszku!
Jeszcze zimne są ranki
szkoda liliowych płatków,
szkoda pięknej sasanki...!

- Ależ ja mam futerko!
I słonko jasno świeci,
o wcale się nie boję,
że mnie zerwą dzieci.

"Słońce wschodzi" - Gałczyński Konstanty I.
Słońce zaczęło wschodzić
a słońce wschodziło tak:
nad pagórkiem, nad laskiem
coraz więcej promieni,
cień ucieka przed brzaskiem
zorza drzewa rumieni.

Kto popatrzy na niebo,
piękne chmury zobaczy.

Pędzą chmury pyzate
jak policzki trębaczy.

"Stokrotka" - Gellner Dorota
Zakwitła wśród trawy
różowa stokrotka.
Uśmiecha się do niej
każdy, kto ją napotka.

Nie przygnieć stokrotki,
nawet, gdy się potkniesz.
Gdy to Ci się zdarzy,
przeproś ją stokrotnie.

"Tulipany"
Kolorowym przepychem
pokój się rozpromienił
czerwono - złote race
wystrzelają z ziemi.

To mama postawiła
na stole tulipany,
pełne tęczy po brzegi
jak kryształowe dzbany

"Upodobania wiosny"
Wiosna nie znosi brudu,
bałaganu i nudy.
Wiosna ma skłonność
do porządku.
Zróbmy wiośnie przyjemność
i posprzątajmy -
najlepiej w każdym kątku.

Wiosna wie, że kiedy czystość
bije z każdego kącika,
lepiej się mysli,
lepiej wypoczywa
i chętniej czyta.

Wiosna nie znosi leni.
Wiosna jest pracowita.
Więc zacznij
wiosenne sprzątanie.
Wiosna cię wita.

"Wiosenne porządki" - Brzechwa Jan
Wiosna w kwietniu zbudziła się z rana.
Wyszła wprawdzie troszeczkę za

cd-nie wszystko się zmieściło

[szkasik]

"Wiosenne porządki" - Brzechwa Jan
Wiosna w kwietniu zbudziła się z rana.
Wyszła wprawdzie troszeczkę zaspana.
Lecz zajrzała we wszystkie zakątki:
- Zaczynamy wiosenne porządki.

Skoczył wietrzyk zamaszyście,
poodkurzał mchy i liście.
Z bocznych dróżek, z polnych ścieżek
powymiatał brudny śnieżek.

Krasnoludki wiadra niosą,
myją ziemię ranną rosą.

Chmury, płynąc po błękicie,
urządziły wielkie mycie.
A obłoki miękką szmatką
polerują słońce gładko.
Aż się dziwią wszystkie dzieci,
że tak w niebie ładnie świeci.

Bocian w górę poszybował,
tęczę barwnie wymalował.
A żurawie i skowronki
posypały kwieciem łąki.
Posypały klomby, grządki
i skończyły się porządki.

"Wiosenne serduszko" - Karaszewski Stanisław
Biegło polną dróżką
wiosenne serduszko.

Tańczyło na łące
z marcowym zającem.

Ominęło w biegu
siedem przebiśniegów,

przylaszczki, krokusy
przeskoczyło susem.

A gdy się zmęczyło,
jeszcze pozdrowiło:

bazie na wierzbinie,
kotki na leszczynie,

dwie zielone żabki,
cztery białe kwiatki.

"Wiosna"
Czy widziałeś kiedy miły
jak krokusy z ziemi rosną?
Tylko słońce zaświeciło -
i zima staje się wiosną.

"Wiosna"
Na skrzydłach lekkich
wiatr nowinę niesie:
pierwsze przebiśniegi
rozkwitają w lesie.

Szumi w lesie brzoza
szumi buk i sosna:
teraz już zza morza
jedzie do nas wiosna!

"Wiosna"
Powróciła wiosna
dobry, miły gość!
Słonko mocno świeci
złej zimie na złość!

Wesołą piosenkę
zaświergotał ptak
i my mu do wtóru
zaśpiewamy tak:

- Jak to miło wiosną
leśną śieżką iść,
witać każdy kwiatek,
świeży pąk i liść.

"Wiosna" - Świąder H.
Wiosna przyszła o świcie,
żeby zbudzić nas z rana,
jeszcze zimna, milcząca,
jeszcze trochę zaspana.

Przyprowadziła bociana,
stanął w oziminie.
- Czy zjem coś na śniadanie?
Czy ten śnieg wreszcie zginie?

Powiało chłodem nad łąką,
sypnęło śniegiem i deszczem,
a bocian stoi i pyta:
- Czy to już wiosna,
czy zima jeszcze?

"Wiosna idzie" - Szelburg - Zarembina Ewa
Przyleciały skowroneczki
z radosną nowiną,
zaśpiewały, zawołały
ponad oziminą:
- Idzie wiosna! Wiosna idzie!
Śniegi w polu giną!

Przyleciały bocianiska
w bielutkich kapotach,
klekotały, ogłaszały
na wysokich płotach:
- Wiosna! Wiosna idzie!
Po łąkowych błotach!

Przyleciały jaskółeczki
kołem kołujące,
figlowały, świergotały
radośnie krzyczące:
- Idzie wiosna! Wiosna idzie!
Prowadzi ją słońce!

"Wkrótce wiosna" - Lewandowska Barbara
Pierwszy obudził się pierwiosnek.
Potem chochoły spadły z róż.
Skowronek śpiewem wołał wiosnę,
żeby na pole wyszła już!

Bo zima, bo zima każdemu obrzydła.
Niech słońce da jej pstryczka w nos!
Niech wiosnę, niech wiosnę przyniosą na skrzydłach
bociek, jaskółka, szpak i kos.

Złoto błysnęło na leszczynach.
Zapach obudził senny ul.
Wiosenną orkę chcą zaczynać
głodne gawrony z pustych pól

[j.martunia]

Aleksander Błok







Wrona



Tam na dachu siadła wrona,

Jeszcze z zimy nastraszona.



Wtem ją musnął świeży powiew,

Zakręciło jej się w głowie...



Podskoczyła, sunie bokiem,

W dół zezuje jednym okiem:



Co tam żółci się pod ławką?

Co pod młodą błyszczy trawką?



Szkiełka, strużki, liści skrawki

To dla wrony są zabawki.



Głośno kracze czarna wrona,

Wrona wiosną zachwycona!



Władysław Broniewski







Gramy w zielone



„Proszę o zielone!”

zaklekotał bociek

do zielonej żabki,

co siedziała w błocie.



Ale mądra żabka

Prędko myk! pod wodę:

„Miły mi, bocianie,

moje życie młode”.



Rosły w wodzie modre

niezapominajki,

i boćkowi rzekły:

„Znamy takie bajki”



Chciałbyś żabkę połknąć,

lecz się obejdź smakiem:

żabka gra w zielone

z młodym tatarakiem”.







Pierwiosnek



Jeszcze w polu tyle śniegu,

jeszcze strumyk lodem ścięty,

a pierwiosnek już na brzegu

wyrósł śliczny, uśmiechnięty.



Witaj, witaj, kwiatku biały,

główkę jasną zwróć do słonka,

już bociany przyleciały,

w niebie słychać śpiew skowronka.



Stare wierzby nachyliły

miękkie bazie ponad kwiatkiem:

„Gdzie jest wiosna! Powiedz miły,

czyś nie widział jej przypadkiem!”



Lecz o widać milczeć wolał.

O czym myślał – któż to zgadnie?

Spojrzał w niebo, spojrzał w pola,

szepnął cicho: „jak tu ładnie...”







Słowik



Jakaż cudna to muzyka

w noc majową się rozlega?

To wieczorna pieśń słowika

w bzu pachnących, gęstych krzewach.

Zasłuchany ogród dyszy

bzem, rozkwitłym porą nocną.

Słowiczeńku! Czy ty słyszysz,

jak nam serca biją mocno?

Śpiewaj, śpiewaj pośród kiści

kwiatów wonnych u strumyka!

Może szczęście nam się ziści

przez tę nocną pieśń słowika?

[j.martunia]

Wanda Chotomska







Chcemy słuchać słowika



Coraz mniej ptasich nut

słychać wiosną,

Coraz mniej ptasich gniazd

w zagajnikach.

Gdzie był las, szumiał las –

domy rosną.

Jak ocalić piosenkę słowika?







Krokusy



Cóż to za tort śniegowy

pełen liliowych świeczek

To krokusy zakwitły

na urodziny owieczek.







Pierwiosnek



- Kto pierwszy wita wiosnę?

- Pierwiosnek.

- A jak ją wita?

- Ukłonem.

Ukłon jej składa niski

i wyciągając listki woła:

- Gramy w zielone!







Przebiśnieg



Przebija się przez śnieg

przebiśnieg,

przebija,

wyciąga zieloną szyję

milimetr po milimetrze.

A gdy już się przebije,

woła: - Nareszcie żyję!

[j.martunia]

Maria Konopnicka







Jaskółeczka



Jaskółeczka do nas wraca

Z oddalonej drogi.

Śpiewem wita wioskę miłą,

Miłej chaty progi.



Przez trzy morza, przez trzy góry

Światem przeleciała,

Przecież drogie gniazdko swoje

Od razu poznała.



Jakże poznać go nie miała,

Nie trafić do niego,

Kiedy je tu serca nasze

Całą zimę strzegą?



Jakże poznać go nie miała,

Nie śpieszyć z powrotem,

Kiedy je tu słonko nasze

Malowało złotem?



Słonko złotem malowało,

A jutrzenka różą,

A te snopy strzechy naszej

Chroniły przed burzą...



Jaskółeczko, drogie ptaszę,

Bądź nam powitana!

Budźże ze snu wioskę naszą

Piosenką od rana.



A ty, kotku, ty psotniku,

Nie czyńże jej szkody,

Niech swobodna z pieśnią buja

Nad pola, nad wody!



Jaskółeczka do nas leci

Z wesołą nowiną,

Już niedługo śliczne kwiaty

Z pąków się rozwiną.



Już niedługo brzoza biała

Gałązki rozchwieje,

A ten czarny, pusty ugór

Zbożem zarunieje.



Jaskółeczka w niebo leci

Wysoko, daleko,

Wie zawczasu, kiedy rzeki

Do morza pocieką.



Wie zawczasu, kiedy strumyk

Brzegi swe zakwieci,

Wypatruje złotą zorzę,

Czy w okienko świeci.



Jaskółeczka promień słońca

Na skrzydełku nosi,

O tę rosę, o tę jasną,

Srebrnej chmurki prosi.



Srebrna chmurko, złota chmurko.

Rozpłyńże się w rosę,

Posyp dziatkom perły swoje

Pod te nóżki bose.



Posypże im perły swoje

Na te jasne głowy,

Niechaj rosną jako kwiaty

Wśród naszej dąbrowy!







Jaskółka



Zza morza powraca!... Ach, leci tu, leci

Jaskółka pod strzechę, pod naszą...

A cichoż, ty bosa gromadko! sza, dzieci!

Bo krzyki ptaszynę wystraszą...

Ach, śpiesz się, dziewczyno, nie splataj warkoczy,

Do strugi, za wioskę bież strzałą;

Nim ptaszka w niej skrzydła czarniawe umoczy,

Ty w wodzie twarzyczkę myj białą.

Jeżeli się uda ten wyścig z jaskółką

I staniesz ty pierwsza u wody,

To słońce przez lato, całując twe czółko,

Smągłością nie przyćmi urody.

Hej, chłopcze tęskniący, śledź bystrym spojrzeniem;

Gdzie ptaszka gniazdeczko uściele,

Tam w późne dosiewki ślij swata z pierścieniem,

A w zapust wyprawiaj wesele!

Ty, młoda gosposiu, wybiegnij z wrzecionem;

Nim w locie się zwinie jaskółka,

Cieniuchną niteczkę pasemkiem srebrzonem

Nawijaj, nawijaj u kółka.

A kiedy jesienią zaświecisz łuczywo

I siędziesz prząść lniane włókienka,

To nitka, jak ptaszek, okręci się żywo,

I równa, i mocna, i cienka.

Dziadusiu, babusiu, siadajcie u proga

Pod przyzbą, na ławie dębowej;

Niech dla głów siwiutkich uprosi u Boga

Jaskółka ten roczek, ten nowy!

Ach, leci!... ach, leci! Powraca zza morza

Do naszej wioskowej zagrody

I czarnym skrzydełkiem pozdrawia rozdroża

I łąki, i pola, i wody.


"Witajcie! tak do was tęskniłam z oddali!
Dziś wracam z piosenką radosną...
Cóż słychać nowego? Czy zdrowi? czy cali?
Czy żyją staruszki, jak jabłoń, zsiwiali?
A Kasie, Maciusie czy rosną?
Ach! cóż to?... te same, jak widzę, kłopoty

I bieda, jak była przed laty!

Na drogach kałuże, wyboje, wywroty,
Podwórka nie strzegą ni drzewa, ni płoty

I dach się zapada garbaty!

Przez strzechę zmurszałą deszcz w chatę przecieka.

A ściany się krzywią i paczą,

Jak gdyby nie były siedzibą człowieka,
Co ziemię, tę potem uprawia od wieka,

Lecz nędzną gospodą tułaczą.

Na twarzach znękanie i niechęć, i troski,

Na ustach piosenka niedoli,

A dzieci wzrastają jak płonne te kłoski.
Na dzikim ugorze zbujałe, wśród wioski,

Bez myśli, bez czynu, bez woli.

Stęskniona leciałam przez morza, z nadzieją

Wiosennych błękitów i słońca;

Lecz tutaj błękity nad wioską ciemnieją
I wichry lodowe czatują z zawieją,

Tu zima i zima bez końca!

Och! gdybym ja mogła rozegrzać was pieśnią,

Jak słonko tę rzeczkę pod lodem,

Myśl strząsłaby z siebie, co rdzą jest i pleśnią,
Duch zrzuciłby więzy, co lot jego cieśnią,

I lud by się zbudził - narodem!"


"O, spojrzyj! o, spojrzyj! to pierwsza jaskółka

Pod gzymsem w skrzydełka trzepoce...

I w okna zagląda, i zwija się w kółka,

I o coś się pyta, szczebioce...

Toż wiosna już, wiosna!... Za tydzień, za drugi

Mieć będę z fiołków bukiety...

Czy w polu już sieją?... czy orzą już pługi?"

"Najdroższa, czytajmy gazety".


"O panie! o pani! słoneczko kwietniowe

Przyświeca tak jasno, tak ładnie...

Czyż żaden promyczek na główki, na płowe,

Wioskowych pacholąt nie padnie?

Czyż mi tak co wiosna trzepotać na próżno

U okien skrzydłami czarnymi?

I kiedyż wybiegną ptaszynę podróżną

Wieściami powitać dobrymi?

I kiedyż gniazdeczko pisklętom uwinę

Pod strzechą szczęśliwą wieśniaczą?

I kiedyż tu światłem ubogą dziecinę,

Jak chryzmem, na życie naznaczą?"


"Ach! widzisz, nie mogę dziś słuchać z uwagą;

Myśl moja ucieka z jaskółką

I leci nad wioskę odartą i nagą...

Mój drogi! zajmijmy się szkółką!

Niech biedne te dzieci nie rosną tak dziko,

Wszak kraj do ich czynów ma prawa..."

"Hm! chłopu nauka, co najmniej ryzyko...

Czytajmy, jeżeliś łaskawa!"


"O panie! o pani! za morzem, za sinem,

Plon myśli runieje, dojrzewa...

I słowo tam pada nie dźwiękiem, lecz czynem,

I wzorem, nie radą, zagrzewa.

Ach, rzućcie wy w wiosce ziarenka oświaty,

Dostatków maleńkie okruchy,

A wzniosą się czoła ku słońcu, jak kwiaty,

I zbudzą się myśli i duchy!"


"Najdroższy! chcę wiedzieć, dlaczego z pozoru

Praw równość głosicie człowieka,

A przestrzeń odwieczna od chaty do dworu

Tak zawsze boleśnie daleka?

Dlaczego przed dzieckiem, panienką, paniczem,

Zsiwiałą swą głowę odkrywa

Staruszek, piast wiejski, z dostojnym obliczem?

Kto bratnie rozerwał ogniwa?

Kto kraj śmiał zubożyć o siłę bez czynu,

O myśl tę zmąconą, niejasną?

Czyż nie tym, co marnie przepada wśród gminu,

Wymierzać nam niemoc swą własną?

Posłuchaj mnie, drogi! Czyż tyle już trudu,

Czyż tyle mozołu potrzebą,

By światło nauki rozdmuchać dla ludu,

Łaknącym zdrowego dać chleba?"

"Co?... Może ja pierwszy mam zbijać wiatraki

Z poczciwym Kiszotem w zawody?

I brudnych pastuszków zmieniwszy na żaki,

Sam gęsi zaganiać od szkody?

A może wziąć książkę i, siadłszy na trawie,

Nauczać z niej ludek, jak klecha?

Stąd widzę sąsiadów, jak patrzą ciekawie,

Jak każdy się skrycie uśmiecha...

Być może, iż trudy się takie opłacą,

Gdzie wille, gdzie fermy, szalety;

Lecz chłopu naszemu... jak, po co i na co?...

Daj pokój!... Czytajmy gazety".

- O słonko! świeć jaśniej, bo ziemia zakrzepła

Rozbudzić się ze snu nie może...

O, więcej daj światła i więcej daj ciepła

I rosy ożywczej, o Boże!







Nasza czarna jaskółeczka


Nasza czarna Jaskółeczka

przyleciała do gniazdeczka

przez daleki kraj!



Bo w tym gniazdku się rodziła
bo tu jest jej strzecha miła,

bo tu jest jej raj!



A ty czarna jaskółeczko,

nosisz piórka na gniazdeczko.

ścielesz dziatkom je!



Ścielże sobie, ściel, niebogo,

chłopcy pójdą swoją drogą,

nie ruszą go, nie!







Powitanie wiosenki



Leci pliszka
Spod kamyszka:
- Jak się macie, dzieci!
Już przybyła
Wiosna miła,
Już słoneczko świeci!



Poszły rzeki
W kraj daleki,
Płyną het - do morza:
A ja śpiewam,
A ja lecę.
Gdzie ta ranna zorza!

[j.martunia]

Ewa Szelburg-Zarembina







Kwietniu, miejsce daj!



Kwietniu, miejsce daj,

idzie miesiąc Maj.

Ulinił fujarkę-

dmucha.

Calusieńki świat

go słucha:

Grajże, Maju!

Graj!







Marzec siadł u płotu...



Marzec siadł u płotu,

czeka na wiosenkę,

a deszcz drobny prószy.

...Zmoczył mu sukienkę.







Na zielonej trawie



Na zielonej trawie

pasie Kwiecień pawie,

a jasne Słoneczko

pomaga łaskawie.







Ptaszki



Mama ptaszka, tata ptak

wiją gniazdko tak i siak.

Znoszą piórka, włosie, mchy.

- Ja zdobyłem to, a ty?

- Ja to niosę, a ty co?

- Trawka! Nitka! Puch! Ho! Ho!



Zwijali się, pracowali,

skarb do skarbu przydawali

i, śpiewając niby z nut,

zbudowali domek – cud:

gniazdko ptasie takie oto.



Wtuliłabym się a ochotą

między tych pisklątek rój

gdyby to był domek mój.







Srebrny deszczyk



Srebrny deszczyk

rosi, rosi

ciepluchno,

pozwól boso

biegać Zosi,

matuchno!



Złote słonko

świeci, świeci

w deszczyku,

już nie kładą

dzisiaj dzieci

bucików.



Młoda trawa

miękka, miękka

pod nóżką.

Przyszła do nas

dziś wiosenka

tą dróżką.



Dróżka w kwiatach

i w rosach,

i w rosach.

Słońce z rosą

masz córuchno,

we włosach!



To ty jesteś

moją wiosną,

dziecino,

tą najmilszą,

najpiękniejszą,

matczyną!







Uparty ślimak



Piotruś

Ślimak, ślimak, wystaw rogi!

Dam ci sera na pierogi.

Dam ci i na naleśniki,

tylko nie bądź taki dziki.



Ślimak

Chodzę... chodzę na jednej nodze...

Nie stój, Piotrusiu, na mojej drodze...



Piotruś

Ślimak, ślimak, pokaż rogi!

Poniosę cię na pół drogi.

Dam sałatki, dam ci trawy...



Ślimak

Chodzę... chodzę na jednej nodze...



Piotruś

Et! Upartyś i niemrawy.







Wiosna idzie!



Przyleciały skowroneczki

z radosną nowiną,

zaśpiewały, zawołały

ponad oziminą:

- Idzie wiosna! Wiosna idzie!

śniegi w polu giną!



Przyleciały bocianiska

w bielutkich kapotach,

klekotały, ogłaszały

na wysokich płotach:

- Idzie wiosna! Wiosna idzie!

po łąkowych błotach!



Przyleciały jaskółeczki

kołem kołujące,

figlowały, świergotały

radośnie krzyczące:

- Idzie wiosna! Wiosna idzie!

prowadzi ją słońce.







Z górki na pazurki



Oj, na niebo wyszły chmurki!

Z górki, dzieci, na pazurki,

Bo nuż deszczyk ten majowy

kapu-kapu-kap, na głowy?

Z górki, z górki na pazurki!

No, kto prędzej?

My czy chmurki?

[sikorka25]

Dziewczyny jesteście wiosennie kochane
pozdrawiam i jeszcze raz cieplutko dziękuje
sikorka