Poród z mężem czy bez ?

[iwona-mama-majki]

My też rodziliśmy razem. Na początku mój partner nie bardzo był do tego
przekonany. Teraz jednak uważamy poród za najpiękniejsza chwilę w naszym życiu.
Ja nie wyobrażam sobie przejścia przez tak długi poród w samotności( od 8 rano
do 2 w nocy). Tata natomiast z dumą wspomina, że to on pierwszy właśnie miał
naszą córkę na rękach. Właśnie dlatego jestem jak najbardziej za.
pozdrawiam

Zdecydowanie bez

[triss_merigold6]

Jeśli kiedykolwiek myślałam o porodzie to wykluczałam obecność męża czy
partnera. Będąc w ciąży również wykluczam. Dotyczy to również innych osób z
rodziny czy znajomych.
W sytuacji fizjologicznej jaką dla mnie jest poród chcę mieć profesjonalną
opiekę, położną która niejedno słyszała (mogę mówić niefajne rzeczy) i podane
znieczulenie. Nie boję się szpitala ani lekarzy, jeśli mężczyzna chce udzielić
mi wsparcia psychicznego to niech da mi spokój a nie przejęty czy przerażony
moim bólem i reakcjami, pociesza albo trzyma za rękę. Chcę żeby mnie i dziecko
zobaczył dopiero po porodzie, umyte i odprężone a nie w trakcie akcji porodowej
czy dość krwawego epizodu samego przyjścia malucha na świat.
Mąż zgadza się z moim podejściem i nie marzy o porodzie rodzinnym.
Rozumiem, że ból i stres wzmagają u niektórych potrzebę otoczenia się bliskimi,
ja mam akurat odwrotnie. W "medycznej" sytuacji chcę obecności profesjonalistów
bo to mnie uspokaja a rodzina tylko irytuje.

a ja pół na pół :)

[weronka73]

A ja zdecydowałam w ten sposób (w końcu to do mnie należy zdanie), że skoro sa
dwie fazy porodu - ten "chodzony" i później finał, to mojego (już wtdy) męża
odprawię przed samym decydującym starciem, niech poczeka sobie w korytarzu,
albo odetchnie świeżym powietrzem.
Ale na poczatku bardzo mi sie przyda
Kiedy powiedziałam to przyszłemu tatusiowi - bardzo sie ucieszył i coś mi się
zdaje - odetchnął z ulgą
Trafnych wyborów
Pozdrawiam
W.

[triss_merigold6]

Mam wrażenie, że tworzy się pewien mitjakoby panowie marzyli o rodzinnym
porodzie (w pełnej opcji), przecinaniu pępowiny, braniu na ręce noworodka we
krwi i śluzie. Byłam świadkiem takiej sytuacji: na imprezie koleżanka
opowiadała jak to pragną porodu rodzinnego, jej mąż był troche wciety i
ciuchutko powiedział, że nie jest przekonany do tego pomysłu na co panna
zaczęła głośno mówić: że pewnie jej nie kocha, co on sobie wyobraża (że ona
będzie się męczyć a on egoista itd.), że musi. Facet słowa więcej nie
powiedział żeby nie wyjść na bezdusznego egoistę ale poród się zbliża a on
zachwycony nie jest.

[miranda3]

Urodzilam dwojke dzieci sama bo tak chcielismy z mezem. Poradzilam sobie, jakos
zlego traktowania w szpitalu z tego powodu nie zauwazylam

Za to nasi niektorzy znajomi zamienili sie we wrozki i tak oto dowiedzielismy
sie

-ze to poczatek konca naszego zwiazku
-maz bedzie mial bardzo slaby zwiazek z dziecmi
itp.itd.
No jakos kilka dobrych lat minelo nic sie nie sprawdzilo ))

Wszystkim zycze przede wszystkim fantastycznych porodow rodzinnych (przeciw
ktorym oczywisice nic nie mam ale my wybralismy inaczej) i nierodzinnych

[tygrysek2004]

Jestem zdecydowanie za obecnościa taty przy porodzie - jedyny wyjatek to jego
decyzja odmowna, która trzeba uszanować! Po pierwsze ktos bliski daje poczucie
bezpieczeństaw, po drugie jest bezstronnym świadkiem co przy polskiej słuzbie
zdrowia miewa czasami znaczenie ( nie powiedzą że masz histeryczne reakcje),
widziałam na studiach kilkanaście porodow i uważam że to fantastyczne przeżycie
(właśnie dla tego chce pokusić się o porod fizjologiczny zamiast jak na
chirurga przystało fundnąć sobie cc i mieć to nie dojść że po 40min z głowy to
jeszcze planowo!). Raz tylko na stażu podyplomowym byłam zdegustowana tatusiem,
który obfotogafowywał krocze swojej żony i jeszcze ja poganiał ( a swoją droga
to co on zrobi z tymi fotkami? - pokaże rodzinie przy niedzielnym
obiedzie????!!!)- wnerwił mnie tak,że kategorycznym tonem zaproponowałam mu
żeby zajął sie żoną! i sie zajął!
Nie znam żadnego mężczyzny ktory by stwierdził że po porodzie nie może patrzeć
na żonę z przyczyn estetycznych czy coś podobnego...Wszyscy natomiast byli
pełni podziwu dla rodzących. A z tych, którzy nie wytrzymali i padli też trzeba
być dumnym - bo emocje są naprawdę niesamowite. Ja na pierwszym odbieranym
przez siebie porodzie jeszcze jako studentka płakałam jak bóbr !- a potem
jeszcze ze szczęścia razem z młodą mama i jej cudna córeczką!
Porozmawiaj ze swoim ukochanym - bo warto by był przy tobie w tych
niesamowitych momentach życia.
Kasia&Tigger 38tc

[ryza_malpa1]

Mój maz bvędzie ze mną. Spróbujcie go przegonić Sam sie pcha.
Poza tym mi będzie raźniej jak ktos będzie mnie ktos przytomny w niznajomym
środowisku pilnował.

A co do zanikania popędu...żaden z moich znajomych tatusiów rodzinnych sie nie
przyznaje - raczej wspominają z łezką w oku.

[tarka77]

Dziękuje serdecznie za wszystkie wypowiedzi. Mój mąż od momentu kiedy
dowiedział sie tylko, że jestem w ciąży chciał być przy porodzie. Wie,że to
może nie jest piękne doznanie estetyczne, ale nie o estetyke tutaj chodzi
prawda ? Z mojej strony obawą jest mój wredny charakter Myślę ,że poród
rodzinny może być wspaniałym przeżyciem . Pod warunkiem jednak, ze będzie
podyktowany autentyczną checią bycią z ukochana osoba , a nie na przykład
modą . Pozdrawiam seredecznie wszystkie mamusie na dzień przed Dniem Matki )

[tygrysek2004]

Jeśli nie będzie bawił sie w fotoreportera (miedzy nogami) a starał sie byc
przy tobie - to z tych malo estetycznych (niestety) wrażeń zobaczy tyle ile
bedzie chcial! A że możemy pokazać tz trudny charakter?- myślę że Ci prawdziwi
mężczyżni to zrozumieją i wybaczą !

[janowa]

Rodzilam z mezem i drugi raz tez bede (no chyba, ze go wyprosza, bo to cesarka -
ale przy zzo pozwalaja chyba zostac). Nie wiem, jak bym przeszla przez to
wszystko bez niego (16 godzin od przyjazdu do szpitala, 11 w znieczuleniu).
Biedak, ozlopal sie tyle kawy przez pierwsze 3 godziny, ze nie mogl zasnac,
chociaz mial wstawione lozko... Byl bardzo szczesliwy kiedy Leon w koncu sie
urodzil i powiedzial, ze za nic nie przegapil by tej chwili Co do estetyki,
to bez przesady - krew nie leje sie strumieniami, a poza tym w fazie partej dla
faceta nie ma miejsca od strony krocza i co on tam moze zobaczyc stojac przy
glowie? Moj w kazdym razie zdecydowanie nie stracil na mnie ochoty, czego
dowodem sa blizniaki w drodze, poczete jak sie okazalo 4 miesiace po
porodzie... )
Jedno jest pewne - to musi byc dobrowolnie powzieta decyzja. Zadna ze stron nie
moze sie zmuszac, bo taka jest "moda". Facet, ktory nie bedzie przy porodzie
nie bedzie gorszym ojcem. Fajnie, ze jest taka mozliwosc, ale nic na sile.
Mysle, ze przypadki, w ktorych uczestnictwo mialo jakies niepozadane skutki dla
zwiazku to sa wlasnie te, w ktorych wywierany byl jakis nacisk. Moj maz
wiedzial, ze moze wyjsc w kazdej chwili.
Pozdrawiam i zycze krotkiego i latwego porodu
Dorota

---
Moj kochany LEONEK

Jezeli czegos nie mozna zrobic, to nalezy poprosic o to kogos, kto zwyczajnie
nie wie, ze to nie jest mozliwe.

[tygrysek2004]

Przy cesarce z obecnością mężów bywa rożnie w roznych szpitalach - dla mnie to
nie porod tylko zwykly zabieg operacyjny - zasłonią cie zieloną płachta Mniej
więcej w połowie i wyciąganiem maluszka zajma sie profesjonalisci a mąż bedzie
ogladal najwyżej gadającą Twoja głowę. Dla mnie to nie takie fantastyczne
przezycie jak w normalnym fizjologicznym poródzie ale może może warto dla tej
chwili gdy maluszka wyciągną i pokażą światu! Zdarza sie że zzo nie chwyci
wystarczająco wysoko by zrobić cesarkę i wtedy dodaje sie cos extra np.ketaminę
(po której podobno gada sie niesamowite głupoty, gwiżdze i ma wrazenie
latania...) Ale decyzja należy do Was, no bo jak konieczna jest cesarka to nie
ma odwrotu i tyle!

[sakada]

Zdecydowanie z partnerem. Ja miałam poród rodzinny, narzeczony od początku chciał być ze mną przedewszystkim po to, aby mi pomóc i okazał się niezastąpiony. Wcale nie byłam dla niego nieprzyjemna a jego obecność spowodowała, że nie bałam sie tak bardzo i miałam z kim dzielić te ważne chwile. To on scierał pot z mojego czoła i powtarzał że jestem bardzo dzielna, że już niedługo, podczas gdy pielęgniarki tylko na mnie krzyczały: "Przyj!", "Nie zaciskaj nóg!", "To nie ma prawa boleć!" i.t.p Kiedy bolało najbardziej wtulałam głowę w jego ramiona i to jedynie pomagało w cierpieniu. A co do tego, że może go coś obrzydzić to nieprawda, on i tak będzie siedział u twojego wezgłowia a nie pomiędzy nogami, a poza tym jeżeli kocha to doceni twój wysiłek i cierpienie, a jeżeli traktuje cię tylko jak obiekt seksualny, który teraz go zniesmaczy, bo będzie się prezentował niekorzystnie krzycząc z bólu i krwawiąc to niech cholera weźmie takiego partnera! Pozdrowienia.

[marlena.anna]

Poród tylko z partnerem. Ja swojego musiałam namawiać przez połowę ciąży. W
drugiej połowie towarzyszył mi wszędzie: u lekarza słuchając serduszka malucha
i na USG gdzie po każdej wizycie przeżywał to bardziej niż ja. W czasie porodu
(rodziłam 13h) okazało się, że jest niezastąpiony i taki wyrozumiały. To co
mnie najbardziej ujęło to to, że chwalił się do wszystkich jaka ja byłam
dzielna...
Poród rodzinny nas bardzo zbliżył, polecam przyszłym mamom i życzę szybkiego
rozwiązania.
Pozdrawiam
Anula

[kornelcia75]

jestem w 26 tyg i odpoczątku wiedziałam ze bede rodzic z męzem.On tez bardzo
chce.Wiem od kolezanek ze dobrze jest mieć przy sobie kogos bliskiego w tak
wazny dzień.Pozdrawiam

[thaures]

Dwukrotnie rodziłam sama,bez męża. On za każdym razem mówił,że jeżeli chcę, to
ze mną będzie, ale ja nie chciałam.On też nie naciskał.Kiedy boli,jestem
zasłuchana we własne ciało,nie chcę rozmawiać.Podczas porodu był u mnie mój
lekarz( miał akurat dyżur),pamiętam,że ciągle pytał o coś, związanego z moim
zawodem-bardzo mnie to rozpraszało. Nie krzyczałam, leżałam spokojnie( jak boli
wolę leżeć)i wiem,że obecność męża przeszkadzałaby mi.A na pewno przy bólach
partych i samym porodzie.

[lidek51]

Oczywiście,że z mężem!!!
Pozdrawiam Lidia i Arkadiuszek(15,12,2003)