Psycholog szuka rad mam :-)

[fajnarete]

Witam wszystkie mamy, które to przeczytają! Nie mam jeszcze swojego dziecka i
na temat tego co się z nim dzieje jeszcze w brzuchu, nie mogę z Wami
porozmawiać, ale jestem bardzo ciekawa Waszych opinii na pewien temat.

Pisałam pracę mgr na temat ciąży i porodu (jestem już kilka lat po studiach),
robiłam badania w szkołach rodzenia, rozmawiałam z wieloma mamami (też
takimi, których dzieci leczyły się w poradni genetycznej),później jeszcze
interesowałam się zmianami dziecka przed porodem, tym jak można z nim
nawiązywać kontakt, zanim się go zobaczy; jakie przemiany następują u mamy i
taty - wszystko w ciągu tych prenatalnych miesięcy.

Z moich spotkań z ciężarnymi kobietami wynika, że bardzo brakowało im
kontaktu z kimś, kto opowiedziałby o zmianach u dziecka i siebie z
psychologicznego punktu widzenia, żeby rozwiać różne lęki i pokazać, że
niektóre rzeczy są zupełnie normalne i typowe.
I właśnie w tej sprawie się chcę Was poradzić - planuję w najbliższym czasie
prowadzenie takich warsztatów dla mam i ojców, które by dawały odpowiedzi na
wiele pytań - czy Waszym zdaniem, są takie potrzeby, czy Wam brakuje takiej
wiedzy i wspólnej wymiany doświadczeń z innymi mamami - specjalistkami bo
praktykami i z kimś, kto ma być może wiedzę, która mogłaby być przydatna?

Pozdrawiam serdecznie, życzę zdrowia Wam i Waszym maluszkom

Anna Rosińska

[mantrobus]

Witaj Aniu

Sama jestem psychologiem, pracuje dla odmiany z doroslymi. Jestem rowniez
przyszla mama-obecnie w 12 tc. Moge przedstawic wylacznie wlasny punkt
widzenia-jesli brakuje mi rozmow z kimkolwiek, to raczej z kobietami w mojej
sytuacji, tzn.oczekujacymi dziecka (klasyczna "grupa wsparcia"
Nie odczuwam potrzeby profesjonalnych warsztatow prowadzonych przez psychologa.
Mysle zreszta, ze nie mialabym na nie zdrowia i cierpliwosci (poki co spedzam
czesc dnia nad muszla klozetowa).
Wystarcza mi rozmowy z przyjaciolka, ktora powila syna oraz nasze forum.

Pozdrawiam

[mamakrzysia4]

ja już jestem po ale zauważyłam że dla mnie największym problemem był brak
psychologa na porodówce-dla pierworódek to duży stres pierwsze chwile z
dzieckiem a ja jeszcze po nieplanowanej cc miałam mega doła

[fajnarete]

Dziękuję - właśnie myślę też o tym o czym piszesz... Moje znajome, które
rodziły niedawno, po porodzie zwykle nie czuły się najlepiej i kiedy w
pierwszych dniach nie czuły uczuć macierzyńskiech, to wpadały w jeszcze większe
doły. Zastanawiam się, czy wiedza o tym jak może być po porodzie i w pewnym
sensie takie "odbarczenie" świeżoupieczonej mamy, nie byłoby przydatne...

[kasiak123]

Zgadzam się z w 100%. Ja też niedawno rodziłam pierwsze dziecko i naprawdę
bardzo brakowało rozmowy i porady psychologa.
Myślę żę do tej pory nie czuje się na siłach i emocjonalnie nie wróciłam do
formy.

[fajnarete]

Hmmm...a jak dawno temu rodziłaś?
zastanawiam się co powiedzieć, bo przez net trochę trudno, a do
dawania "złotych rad" się nie palę... nie chcę też, żeby wyszło, że robię tu
jakąś agitację, ale nie wiem skąd jesteś - może mogłabym kogoś poradzić. Ja
sama ze znajomymi prowadzimy gabinet w Krakowie, ale znam pare osób godnych
polecenia w innych miejscach.
Gdybyś miała jakieś pytanie pisz śmiało

Ania
[e-mail]

[fajnarete]

mantrobus - dzięki za uwagi,
są one o tyle cenne, że mi bliskie Są jednak pewne ALE - ostatnio
rozmawiałam z pewną młodą mamą (też psychologiem) i ona bardzo zachęcała mnie
do takich warsztatów, bo oprócz grupy wsparcia (nie do zastąpienia - nie ma tu
żadnych wątpliwości), stwierdziła że bardzo potrzebowałaby informacji
nt.rozwoju dziecka przed urodzeniem, tego jak emocje mamy wpływają na jego
rozwój, co lubi,a czego raczej nie, itd.
Stąd moja potrzeba sprawdzenia tego "u źródła"

Dziękuję i pozdrawiam

Ania

[jola427]

Ja jestem już mamą i w tej chwili nie jestem w ciąży. I powiem, co ja o tym
sądzę. Kiedy byłam w ciąży nie miałam swobodnego dostępu do internetu. Od
momentu potwierdzenia ciąży ciągle czytałam, czytałam i jeszcze raz czytałam
wszystko co dotyczy ciąży, porodu i pielęgnacji noworodka. Najbardziej
interesowało mnie to, jak się krok po kroku rozwija dziecko w kolejnych
tygodniach. Szczerze mówiąc to brakowało mi osób z którymi mogłabym o tym
wszystkim pogadać, ale to chodzi o osoby, które też były w ciąży lub już miały
dzieci. Osobiście na warsztaty bym nie chodziła.
Natomiast gdybym teraz byłą w ciąży wystarczyłyby mi rozmowy z koleżankami oraz
forum. Chodzi o to, że tu jest mnóstwo informacji z praktyki, nie z teorii.
Wiadomo, że wszystkie "groźne" problemy należy załatwiać u lekarza. Ale wiele
informacji ciekawych można znaleźć na forum, czy wogóle w internecie.
Pzdr. Jola

[fajnarete]

Dzięki Jolu.
Myślę o tym wszystkim, bo mam różne sprzeczne informacje. Z jednej strony
jestem przekonana, że spotkanie z kobietami w ciąży lub takimi, które już
urodziły i dzielenie się doświadczeniami jest najważniejsze i żadna teoria nie
będzie tu bardziej atrakcyjna; z drugiej strony wiem, że ponazywanie różnych
rzeczy i rozwianie wątpliwości zmniejsza lęk. I dobrze to zrobić w rozmowie na
żywo,a nie za pośrednictwem książek i forum internetowego. Mamy są teraz
zreszta super wyedukowane, a często nie zmniejsza to ich niepokoju...
A jeśli chodzi o formę takiego spotkania, to myślę, że byłoby jednorazowe (góra
dwa razy), np. w szkole rodzenia; żeby niepotrzebnie nie obciążać też kobiety i
dziecka (a czasem i ojca,który też może byc w to zaangażowany).

[jola427]

Jeżeli miałoby to formę wykładu w czasie szkoły rodzenia, to zupełnie co
innego. Wtedy zainteresowanie byłoby większe.

[joannajarek]

[joannajarek]

Witam.
Cos za wczesnie mi sie kliknelo.
Jestem mama po 2 porodach a obecnie w 17 tyg ciazy.Mam jednak przy sobie tylko
jedna coreczke Druga zmarla dwa tyg po porodzie po pierwszej operacji serduszka.
I wlasnie do czego zmierzam.
Na forum "chore chiecko, strata dziecka" walczymy o psychologa w szpitalu na
kazdym oddziale polozniczym.Jaka jest trauma matek ktorym rodza sie chore
dzieci a one sa bezsilne, calkowicie bezradne i zrozpaczone- to wiedza tylko
one. Czesto kladzie sie je w tych samych salach gdzie mamy karmia swoje
nowonarodzone, sliczne i zdrowe malenstwa.No naprawde jest tragiczne przezycie.
I dlatego naprawde dla takich mam potrzebna jest juz w szpitalu jakas osoba
ktora ( oprocz najblizszej rodziny) da wsparcie i mozliwosc zrozumienia
dlaczego tak czasem jest.
Niestety ani w szpitalu w ktorym rodzilam coreczke ani tez w tym w ktorym
byla operacja nikt nawet sie zapytal czy potrzebna jest mi taka pomoc. Kazdy
szybciutko mijal nas na korytarzu jak tredowatych.
Pozdrawiam. Joanna

[fajnarete]

Joasiu, dziękuję za to co napisałaś. Pracuję od kilku lat i spotykam się z
osobami, które zwykle cierpią. Dla mnie osobiście śmierć dziecka jest taką
granicą, przy której inne cierpienia jakby bledną. Nie chodzi mi o umniejszanie
i porównywanie, że czyjś ból jest mniejszy, a czyjś większy. Po prostu to
tak "graniczne" wydarzenia, które wiele zmienia i dobrze wtedy dostać wsparcie
nie tylko rodziny (dla której też jest to moment,kiedy mogą potrzebować pomocy).
Przykre jest to, że nikt nie ma odwagi wtedy pomóc,że nawet w dużych szpitalach
unika się podchodzenia nawet do tego tematu, nie mówiąc już o podchodzeniu do
mamy po takiej stracie... To o czym piszesz - o kładzeniu mam w tych samych
salach budzi we mnie wielką złość i bezsilność zarazem... Tak nie powinno być,
to oczywiste...
A co to znaczy że na forum walczycie o psychologa w szpitalu na oddziałach
położniczych? Podejmujecie jakieś działania? Ktoś wam w tym instytucjonalnie
pomaga?

Powiem Ci, że mnie bardzo porusza też sytuacja mam, które straciły dziecko
wcześniej - w drugim, początkach trzeciego trymestru. Im to już zupełnie nie ma
kto pomóc. Rodzina po kilku tygodniach dziwi się, że coś z nimi nie tak, że
powinny zapomnieć o takim "poronieniu".
Ach dużo by pisać...

Pozdrawiam serdecznie i jeszcze raz dzięki!

Ania

[joannajarek]

Witaj.
Jakis czas temu drukowane byly ulotki dla forumowiczek wlasnie z" chore
dziecko, strata dziecka" dotyczace naszych oczekiwan w stosunku do lekarzy,
pielegniarek z oddzialow polozniczych , mozliwosci rozmowy z psychologiem dla
mam po smierci dziecka.
Ktora tylko mogla zanosila je do najblizszego szpitala.
Poza tym sa wsrod nas mamy ktore wystapily w programach tel(M.in Rozmowy w
toku,filmy krotkometr.) lub sa autorkami art. prasowych w ktorych poruszaja
wlasnie tematyke potrzeby wprowadzenia psychologa na oddzialy poloznicze.
Mi osobiscie najbardziej pomoglo w dojsciu do (w miare )normalnego
funkcjonowania wlasnie to forum. Ani rodzina ani tez przyjaciele( ktorzy
poprostu nie mieli pojecia jak sie zachowac)nie byli w stanie zrozumiec tego co
czuje. Dopiero na forum poczulam sie wsrod "swoich" i moglam sie otworzyc i
wyrzucic wszystkie moje mysli i uczucia.
Pozdrawiam Joanna

[fajnarete]

A skąd jesteście? Niestety nie natknęłam się na takie ulotki, z telewizją w
ogóle jestem do tyłu, więc też nie widziałam programów.
Ciekawa jestem tego co w tych materiałach, bo pewnie spotkam się nie raz z
osobami przeżywającymi takie cierpienie, a chciałabym być raczej bardziej niż
mniej pomocna. Gdybyś dysponowała jakimiś informacjami i mogła je udostępnić,
to chętnie bym poznała efekty Waszej pracy. Na wszelki wypadek zostawię Ci
mojego maila - [e-mail]

A może można znaleźć takie ulotki gdzieś w trójkącie Kraków-Katowice-
Częstochowa?

Pozdrawiam i dzięki

Ania

[pasikonik10]

A ja z chęcią poszłabym na takie warsztaty, choc jeszcze bardziej poczytałabym
o zmianach w mojej psyche w czasie ciąży. Własnie odniesienia do tej sfery we
wszystkich publikacjach mi zabrakło....(bo wszedzie tylko o piersiach, zgadze,
zaparciach, bólach)
Trochę pomogła mi ksiązka "jestem mamą" (chyba taki tytuł, przepraszam, nie
mogę sprawdzić, w której popularne mamy opisują swoją ciążę i macierzyństwo)
Najwięcej- rozmowa z koleżanką mamy i z moją mamą, która wytłumaczyła mi ze nie
każda ciężarna chodzi rozanielona...(choć bardzo bym i ja tak chciała), ze
dziecko można pokochać w jakiś czas po porodzie i to tez jest normalne- wbrew
opinii ze w momencie zajscia ja juz powinnam czuć się matką...
Strasznie mnie to dołowało i ... rzeczywiście brakowało mi kogoś kto mi to
wytłumaczy - ze mozna inaczej(koleżanki szczęśliwie swoją ciążą były
rozanielone ). Dzis wiem jedno- temat jest trudny- bo kazda z nas jest inna i
pewnie kazda ciąża jest inna...
Aha, dzieciątko było chciane i zaplanowane.

[fajnarete]

Dzięki - to pierwszy głos, że mój pomysł nie jest do końca bezużyteczny
Mnie się to wydaje ciekawe, żeby dowiedzieć się tak "pozamedycznie" i "poza
fizjologicznie" o tym co się dzieje ze mną w ciąży w kolejnych trymestrach.
Znam tą książkę, o której piszesz.
Wydaje mi się też sensowne obalanie takich mitów tylko i wyłącznie rozanielonej
ciężarnej, a potem przeszczęsliwej mamy,która potem nawet nie daje sobie prawa
do bycia zmęczoną,bo przecież nie wypada. Wiem, że dla znajomych mam to było
trudne i się nawet bały przyznać, że jakoś się w pierwszym tygodniu nie
cieszą... Potem się zwykle cieszyły strasznie, ale mówią, że gdyby wiedziały,
że rozczarowanie, smutek, a nawte złość po porodzie są normalne i przejściowe,
to byłoby im łatwiej.

Pozdrawiam (dzieciątko też

Ania

[pasikonik10]

otóż to!
Ja po prostu nie potrafiłam bardzo długo cieszyć się ciążą, choć wszyscy ode
mnie tego wymagali...i dusiłam to w sobie co powodowało ze czułam sie coraz
gorzej..Dopiero powiedzenie przez kogoś innego- "wiesz-to też norma" pozwoliło
mi -o dziwo!- powoli cieszyc się ciążą...tak po 17 tc kiedy poczułam pierwsze
kopniaczki ...
A ta książka była balsamem na mą duszę- opisuje tam swoje wrażenia bodajże
jedna z dziennikarek, która całą ciąże przepłakała...

[pasikonik10]

ps. nie dałabym rady bez mojego męża- bez jego zrozumienia (choć pewnie nie
zawsze), rozmów, troskliwości czy po prostu bycia ze mną.

Najgorsze było poczucie głębokiego odrzucenia i inności...
Załuję ze nie miałam do kogo zwrócić sie wcześniej by mi powiedział tylko jedno-
że to też norma i że tak też można

[rauxa]

podzielam twoje zdanie.. jestem w czwartym miesiacu, dziecko zaplanowalismy
i obydwoje dalismy sobie czas i na podjecie decyzji i bycie gotowym na ciaze..
bardzo sie cieszylam z poztywnego wyniku testu.. a potem zaczely sie schody,
smutki, placze, watpliwosci.. nikt ich nie rozumial, spotkalam sie nawet
z odrzuceniem (wyjasnionym i przegadanym)przez moja szwagierke, ktora ma
problemy z zajsciem w ciaze.. tesciowa nawet mnie zapytala czy na pewno chce
tego dziecka,
dodam, ze mieszkam za granica, moja mama nie zyje, a najblizsze przyjaciolki
nie maja dzieci.. bezsilnosc, i poczucie winy..
bardzo potrzebowalam pomocy i w koncu zmienilo sie pare rzeczy..
niespodziewanie pomogla mi kolezanka z pracy, ktora sama przeszla brak
rozanielenia, maz, ktory podchodzi z duza cierpliwoscia i humorem i przede
wszystkim zrozumieniem, lekarz.. moze uspokojenie sie burzy hormonalnej po
pierwszym trymestrze?
wiem jedno.. potrzebowalam pomocy i nie wiedzialam kogo i gdzie o to prosic,
poczucie winy i brak zrozumienia, nie zgadzalam sie i nie zgadzam na odrzucenie
tylko dlatego, ze czuje takie a nie inne emocje i walcze i o siebie
i o dziecko, o adaptacje do sytuacji..
grupa wsparcia to swietny pomysl.. pozdrawiam mamy rozanielone i
nierozanielone..

[fajnarete]

jeśli masz jeszcze jakieś pytania, to możesz do mnie napisać
Nigdy mężowi nie dorównam, ale może byłabym pomocna od innej strony...

Pozdrawiam!

Ania
[e-mail]

[magda_wojciechowska]

Kobiety, ktore wlasnie urodzily, czesto obwiniaja sie o nietakie uczucia lub ich
brak, o zlosc na dziecko, o bezradnosc, brak sily, ktorej mialy tak duzo w
czasie ciazy. A przeciez moment porodu to przewrot w ich zyciu! Juz sam porod
byl takim przewrotem, ale warto zauwazyc, ze w ciazy te zdrowe mamy ze zdrowymi
dziecmi chodzily usmiechniete, promienne, pelne energii. Byly w centrum
zainteresowania - wszyscy troszczyli sie o ich zdrowie, samopoczucie, prawili
komplementy, gladzili brzuszek. Az tu nagle, gdy pojawilo sie dziecko, cala
uwaga otoczenia i niekonczace sie kompelemnty skupily sie na nim. Mama odeszla w
cien ustepujac miejsca nowonarodzonej kruszynce. Taki stan rzeczy ma prawo
poglebic depresje mamy, ktora nie dosc, ze gwaltownie przestala byc w centrum
zainteresowania, to jeszcze wymaga sie od niej ogromnych pokladow cierpliwosci,
wytrzymalosci, czulosci i odpowrnosci na notoryczne zmeczenie i niewyspanie.
Nielatwo byc mama... Mysle, ze dobrze byloby uswiadamiac jak najwiecej
ciezarnych, co je czeka w najblizszej przyszlosci, jak rowniez zaopiekowac sie
zaniedbanymi mamami malenkich absorbujacych pociech - dodac im otuchy i
uswiadomic, ze nie sa same ze swoimi odczuciami i ze maja prawo czuc tak, jak czuja.

[magda_wojciechowska]

> Juz sam porod byl takim przewrotem

Mialo byc: juz sama ciaza byla takim przewrotem.

[helka06]

Witajcie, psycholog w szpitalu powinien być - mojej koleżance, która urodziła
martwe dziecko, bardzo pomogły przyjaciółki, które po prostu przy niej czuwały
i ciągle były gotowe z nią o tym rozmawiać. Ja z kolei miałam straszny problem
z karmieniem dziecka + jak on miał miesiąc dowiedziałam się, że jestem chora.
Dół miałam koszmarny, z którego powoli wychodzę. Może pomyśl o infolinii???
Wydaje się, że potrzebująca pomocy mama chętniej sięgnie po słuchawkę, aby z
kims o tym porozmawiać, niż wyjdzie z domu. A może dyżury w szpitalach
położniczych - tak jak są pogotowia laktacyjne? Ogólną wiedzę można przekazać w
szkole rodzenia, ale życie każdej z nas niesie ze sobą inne problemy, i chyba
korzystniej dla każdej byłaby świadomość, że może do kogoś zadzwonić lub
pojechać na umówioną wizytę. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

[fajnarete]

Dzięki!
Nie macie pojęcia jakie to miłe, że takie pytanie nie przechodzi bez echa i że
mogę na Waszym zdaniu się oprzeć.
Infolinia to dobry pomysł, aczkolwiek wtedy, kiedy nie można się osobiście
spotkać. Myślałam nawet o takich wizytach interwencyjnych w domu kobiet po
porodzie. To wydaje mi się sensowne i wspierające. No i oczywiście te wizyty, o
których piszesz, na które się można umówić, np. w gabinecie.

Pozdrawiam!!

Ania
[e-mail]

[fajnarete]

Tak tak, wiem coś o tym. Moja siostra z roli gwiazdy została zdetronizowana
niedawno przez małą gwiazdkę
I wiem, że nie jest to łatwe, choć trzyma się dzielnie

Pozdrawiam i dziękuję

Ania

Ps. mogłabyś MAgda takie warsztaty prowadzić, mówisz jak psycholog

[magda_wojciechowska]

Hmm, cos w tym jest - zdawalam na psychologie, niestety nie dostalam sie.
Wybralam inne studia. Widac nie bylo mi pisane. Ale dziekuje za komplement.

[mniemanologia]

Ja trochę z innego punktu widzenia - mam nadzieję, że Ci się uda i że będziesz
miała do tego, co chcesz robić takie "zdrowe podejście" - tu podoba mi się
postawa znanej z tv SuperNiani - bez narzucania się i nadmiernej empatii.
Dlaczego tak piszę? Bo mnie by chyba najbardziej wkurzało takie pochylanie się
nade mną. Jestem osobą, która "pozjadała wszystkie rozumy" i na którą
właśnie źle działałaby taka troska i rozmawianie o wszystkim, spotkania i
wymiany doświadczeń.
Po prostu uważaj na takie jak ja i nie obrażaj się, jesli ktoś Ci powie, że nie
ma ochoty na takie gadki-szmatki

[fajnarete]

Dzięki, dzięki, dzięki - proszę o więcej
Jest mi bardzo bliskie co piszesz, dlatego takie rozpsychologizowanie mnie
zawsze wyprowadzało z równowagi (do tego stopnia,że się w ogóle przez jakiś
czas nie przyznawałam co studiowałam
Teraz już jest lepiej, bo mogę robić jak sama chcę i nie popadać w jakieś
niezdrowe skrajności - czyli i w jedną i w drugą stronę - od roztkliwiania się
nad wszystkim po podejście komputerowo-automatyczne.
Ja miałabym najbardziej ochotę znaleźć wypośrodkowanie - z jednej strony
zwięzła informacja, bez ochów i achów, ale też pokazanie roli uczuć i wsparcia
w tym wszystkim.
Dzięki wielkie )

[mniemanologia]

No własnie my oboje jesteśmy po psychologii
Ale bardziej psychometrami jesteśmy, stąd to sceptyczne i pełne rezerwy
podejście

[kiniak22]

wg mnie jest to doskonaly pomysl tylko jesli chodzi o mnie to uwazam ze wiedza
dotyczaca tego co sie dzieje z dzieckiem w brzuszku, jak sie rozwija, co sie
dzieje z mama w tym czasie, jak czuja sie tatusiowie to dostepna literatura jest
wystarczajaca, no przynajmniej ja sie w ciazy duzoooo oczytalam roznych ksiazek
i ksiazeczek na temat rozwoju plodu i zmian zaczodzacych w organizmie matki,
szeroka wiedza jest rowniez na temat pielegnacji noworodka ale niestety nie jest
dokladna, np wszedzie pisalo oliwkowac glowke ale nikt nigdzie nie napisal po co
i jak dlugo (dowiedzialam sie tego dopiero prawie rok po porodzie z jakiegos
programu gdzie mamy zadawaly swoje pytania, na codzien nie mial mi kto udzielic
odpowiedzi na nurtujace mnie pytania, jednak pomimo tego wszystkiego uwazam ze
najwieksze wsparcie nalezaloby sie kobietom po porodzie w pierwszych godzinach i
dniach, pierworodka ma z tym najwiecej problemow bo nie wie jak przystawiac
dziecko, ma tylko teorie a zero praktyki na temat pielegnacji, nie mial mi kto
pokazac jak zmienic pieluszke, jak wykapac dziecko, ja bylam w jeszcze gorszej
sytuacji bo po porodzie nie pojawil sie u mnie pokarm i mialam w szpitalu same
nieprzyjemnosci z tego powodu, a to przeciez nie moja wina i nikt mi w niczym
nie pomagal, a dodatkowo czulam sie jak zwyrodnialec, latwo wtedy o depresje a
swoje dziecko postrzega sie wtedy jako kolejny problem a nie kochane i
wyczekiwane malenstwo, uwazam wiec ze najbardziej potrzebna bylaby opieka
psychologa wlsnie w tych pierwszych chwilach z dzieckiem, kiedy to wiekszosc nie
czuje jeszcze tej matczynej milosci i nie wie dlaczego, tego przywiazania i
calej gamy uczuc ktora rodzi sie z czasem a nie zaraz po porodzie, bo w koncu
nic nie dzieje sie od razu

[fajnarete]

Też mi się wydaje,że wtedy pomoc byłaby bardzo wskazana, ale przyznam że nie
znam takiego szpitala (nawet w dużym mieście i prywatnych klinik) gdzie byłaby
zapewniona mamom tego typu opieka zaraz po porodzie.
Może będą w przyszłości, w końcu wiele się poprawia...

pozdrawiam

Ania

Psycholog szuka rad mam - NOWY POMYSL

[asheeda]

Taka pomoc na pewno przydałaby się kobietom takim, jak ja: przerażonym możliwymi
skutkami ciąży i porodu.
Co takie osoby mają zrobić, do kogo się zwrócić?

[fajnarete]

wyobraź sobie, że w pracy mgr wykorzystywałam nawet taki kwestionariusz
nt.podejścia kobiet do porodu/oceny porodu...
Do kogo się mogą zwrócić?
Jeśli nie ma wokół osób, z którymi możesz pogadać o tym, rozwiać wątpliwości,
sprawić, żeby strach miał mniejsze oczy...jeśli pomoc osób na forum jest dla
Ciebie zdecydowanie niewystarczająca, jeśli wydaje Ci się, że spotkanie z kimś
kto się profesjonalnie zajmuje pomaganiem w problemach, to myślę, że możesz
umówić się z jakimś psychologiem. A skąd jesteś?

Pozdrawiam

Ania