czy partner powinien byc przy porodzie???

[juliika]

Hej Dziewczyny

Mam pytanie wagi psychologicznej.. właściwie od dłuższego czasu zastanwiam się czy prosić mojego męża o to by był przy mnie podczas porodu.
Wiem, ze on wtedy wolałby byc za scianą ale zadeklarował ze jak tylko bede tego pottrzebowała to oczywiscie bedzie przy mnie....no własnie tylko ja nie wiem czy chce go do tego namawiac i narazac na ekstamalne przezycia i czy ta obecnośc meczyzny jet tak bardzo pottezbna.. ja osobiscie czuje taka potrzebę ale chciałam sie jeszcze Was poradzic, jakie Wy miałyście przezycia z tym zwiazane m czy warto namawiać dugą połówkę??? pozdrawiam

[blueberry77]

Powinien być... pod warunkiem, że oboje tego chcecie. Jeżeli mąż ma opory, to go
nie zmuszaj. Fajnie by było jakby był z Tobą w I fazie, która może trwać wiele
godzin i facet przyda się, żeby pomóc wstać, podać wodę, zawołać położną i
zwyczajnie umilić Ci czas. W czasie parcia kobieta jest tak skupiona na swoim
zadaniu, że nie zwraca zupełnie uwagi na otoczenie i towarzystwo (przynajmniej
ja tak miałam). Mojego męża nie było przy mnie wcale, bo tak wyszło i dałam
sobie radę

[juliika]

.. widca moje poczucie blioskości w takim momencie jest jeszcze zbyt niedoswiadczone zeby moze nie czuc takiej potrzeby.. zobaczymy , juz niedługo rozwiazannie wiec niedługo samo sie rostrzygnie, zobaczymy mzoe sam jeszcze się bedzie bił o miejsce w pierwszy rzedzie a ja nie bede miała na to choty

[agata3511]

A CO PARTNER CI POMOZE ROZNIE KONCZA SIE TE WSPOLNE PORODY JA BYM NIE CHCIALA

[patrice7]

agata3511 napisała:

> A CO PARTNER CI POMOZE ROZNIE KONCZA SIE TE WSPOLNE PORODY JA BYM NIE CHCIALA

Zgadzam sie z Toba. Znam wiele par ktorym To "wielkiego szczescie z Cudownego wspolnego porodu" nie przynioslo nic dobrego. Ja rowniez nie chcialabym aby partner byl ze mna.
Ale oczywiscie to indywidualne podejscie do sprawy i jesli ktos chce prosze bardzo.

[siasiunia1]

partner moze np pomasowac, podac wodę, podtrzymac gdy idziesz do toalety.
Potowarzyszyc Ci. Wesprzec psychicznie.
Oczywiście moze byc w odwrotną strone
Ale to nie znaczy ze musisz krzyczec.

[m.1.p]

mojego męza ie było przy pierwszym porodzie i bardzo tego żałuje,teraz po 6
latach znów jestem przy nadzieji i tym razem na pewno będziemy razem

[malgosiek2]

A co zanczy powienien?
I dlaczego powinien?
Otóż nic nie powinien jedynie MOŻE uczestniczyć w I okr.porodu.
Jeśli nie czuje sie pewnie nie namawiaj go usilnie,bo nie tędy droga.
Po prostu szczerze porozmawiajcie.
Niech mąż wyrazi swoje odczucia i powie co go gnębi.
Mój mąz nie był przy porodzie pierwszego dziecka.
Przy drugim porodzie po 7 latach był i chyba nie żałował tego.
Ja na pewno nie żałowałam tych decyzji,ani jednej ani drugiej.
Siłą i wymuszeniem nawet psychicznym nic nie zdziałasz.
Pzdr.Gosia

[juliika]

nie zamierzam go zmuszac ani nawet troche i wiem ze nie tędy droga.
PO prostu się zastanawiam czy warto go o to prosic , bo to jednak bardzo wane wydarzenie na pewnoe czeka nas szcera rozmowa i jesli nie bedzie chciał to ja na pewno nie bede nalegac, bo przeciez po co.

pozdrawiam

[spaska]

ja miałam duże opory jeśli chodzi o obecfność męża w czasie porodu i decyzje po
prostu zostawiłam jemu.Okazało się jednak że bardzo chce być ze mną w tej chwili
i towarzyszyl mi przez cały poród, a gdy urodziła się nasza córka miał łzy w
oczach. mnie jego obecność bardzo pomogła, nie żadne tam masaże , bo wszelki
dotyk mnie wkurzał po dwakroć, ale sama jego obecnoś, że moglam go ściskać za
rękę w czasie skurczu i po prostu mówił do mnie i mnie wspierał.Ale stał od
strony mojej głowy więc te drastyczne widoki zostaly mu zaoszczędzone, był ze
mną ale w krocze mi nie patrzył mówiąc dosłownie. Nie chciał-OK- jego decyzja,
ale i tak przeżylismy to razem. Porozmawiaj z mężem, moze boi się własnej
reakcji na Twój ból, cierpienie, krew?Napweno nie zmuszaj, on musi tego chcieć.

[paniwaz]

Pragnęliśmy być razem, ale choć denerwował mnie maksymalnie podczas porodu, nie
chciałabym być bez niego ani na sekundę! Jak ktoś wyżej napisał, na początku
obecność męża przydaje się - u mnie choćby do podawania wody, później, podczas
parcia staje się po prostu widzem, ale świadomość tego, że jest obok, zupełnie
mi wystarczała. Słuchaj siebie i zróbcie tak, jak czujecie, że będziecie się
komfortowo czuć. Pozdrawiam Pani Wąż

[ocisza]

A dlaczego piszesz, że może uczestniczyć tylko w pierwszym okresie porodu?
Pierwsze słyszę, żeby było takie ograniczenie!

[arnika15]

Czy powinien, czy może...hm...
Widzisz to chyba zależy od tego jaka jest między Wami relacja...
Mój mąż nie wyobrażał sobie, żeby go mogło przy porodzie nie być. No pewnie
gdybym mu powiedziała, że nie chcę to by mnie nie zmusił, ale dla niego
obecność w chwili przyjścia na świat naszej córeczki była czymś oczywistym.
Poza tym dla nas to dość naturalne, że skoro oboje byliśmy przy jej poczęciu to
i będziemy w momencie narodzin
Nie wyobrażam sobie porodu bez męża. Cały czas powtarzam,że bez niego bym nie
urodziła. Masował, podawał wodę, przytulał, był oparciem psychicznym, dodawał
sił, pomagał w "walce" z personelem...
Jest moim przyjacielem i nie miałam oporów, że coś tam będzie widział...A wiem,
ze widział więcej niż ja sama...Nie żałuję wspólnego porodu, ale wiem, ze to
nie dla wszystkich. Jeśli łączy Was przyjaźń i jesteście sobie bardzo bliscy to
myślę, że będziecie rodzić razem...

i jeszcze

[arnika15]

wydaje mi się, ze jego obecność sprawiła, ze inaczej na mnie patrzy (w sensie
pozytywnym - szacunek, podziw, świadomość mojego wysiłku, bólu...).
I on pierwszy wział nasza córeczkę na ręce.ech niesamowite były te chwile...
Pozdrawiam!

[nielicha_kobita]

Mój mąż miał duże opory - bardzo wrażliwy na wszelkie widoki i zapachy. Mnie
jednak bardzo zależało na jego obecności. Ustaliliśmy, że będzie tak długo, jak
będzie mógł i że w II fazie (parcia) - wyjdzie. Bardzo mi jego obecność
pomogła. poród zwykle trwa długo i te godziny są nużące (zwłaszcza w
samotności). My siedzieliśmy razem, gadaliśmy, śmialiśmy się, mąż masował mi
plecy, po prostu był. I kiedy nadszedł kulminacyjny moment nawet do głowy mu
nie przyszło, żeby wychodzić. Przeciął pępowinę (choć wcześniej twierdził, że
na pewno nie da rady) i mam wrażenie, że był z siebie dumny (choć się do tego
nie przyznał). Opowiadał potem o tym z przejęciem znajomym i widać było, że to
dla niego duże przeżycie (w sensie pozytywnym). Naszych relacji wspólny poród
na pewno nie popsuł, wręcz przeciwnie. Teraz jestem w drugiej ciąży i
oczywiście planujemy rodzić razem.

[joana.mz]

nie słuchaj innych, posłuchaj siebie, czy na prawdę chcesz by mąż był z Tobą. A
potem z nim porozmawiaj. Mam nadzieję, że dojdziecie do porozumienia.
Zauważyłam, że ostatnio jest taki trend, że ojciec dziecka musi być przy
porodzie, tzn w większości przypadków jest. My z mężem zdecydowaliśmy się, że
będę rodzić sama. Ja nie chciałam i on też za bardzo się do towarzystwa nie
garnął. Chociaż jakbym go poprosiła to by bez gadania poszedł. U nas sprawa
prosta była. Gorzej gdy jedno chce a drugie nie. Ja bym faceta nie zmuszała do
tego. Mimo, że czytałam nie raz wypowiedzi meżczyzn, któryz mimo oporów
towarzyszyli partnerce a potem byli z tego zadowoleni, nie zdecydowałabym się
na taki krok. To już Wasza sprawa co zrobicie. Tylko nie kieruj się tym co
robią i myślą inni. Jak mąż mnie odwiózł do szpitala i potem wychodził to cały
personel był zdziwiony. No cóż. Byliśmy chyba w mniejszości. Teraz też
planujemy rodzić osobno
Możesz ewentualnie poprosić mężą by był z Tobą przez pierwszą część porpdu,
czasem trwa to na prawdę długo i można się wynudzić (tak u mnie było) a na fazę
parcia by wyszedł. To też jest jakieś rozwiązanie.

[mapi9]

a przepraszam jak wy rodziłyście to też sobie w krocze patrzyłyście? bo ja nie,
no więc dlaczego mąż ma patrzeć.Usiądzie przy Twojej głowie i będzie widział to
co Ty.Zresztą napisałaś że jak będziesz chciała to on oczywiście będzie przy
tobie.To w czym problem? Zastanów się czego Ty chcesz a potem porusz z nim ten
temat.Tylko żeby nie było tak że ty go nie będziesz chciała a potem będziesz mu
wypominała że go nie było

julika

[olimpiap]

ja też chciałam i mąż się zgodził- oczywiście nic na siłę, chociaż zależało
mi. Ale jak przyszło co do czego, to przyznam się że spędził ten czas za
ścianą. Wolałam to sama przejść. Może gdyby ze mną chodził do szkoły rodzenia.
Ale jak już zobaczyłam jak to wszystko przebiega to i nie chciałam narazac go
na taki stres.A po porodzie siedział przy mnie, rozmawialiśmy a lekarz szył mi
krocze. I ciesze się że tak się stało.

[kropencjaa]

Opowiem Ci jak to jest u mnie.
Jestem w 31 tc, początkowo namawiałam męża na wspólny poród, założyłam nawet
wątek - coś podobny do Twojego i utwierdziłam się w tym, ze musi być ze mną.
Potem zaczęlam się zastanawiać, czy aby faktycznie go do tego namawiać: kobieta
mimo wszystko znosi więcej, pozatym to my jestesmy z tym maleństwem przez 9 m-
cy i nikt (nawet ojciec mimo wielkich chęci nie musi znieść teho bohatersko).
Zatemprzestało mi tak bardzo na tym zależeć do momentu gdy trafiłam do
szpitala. spędziłam tam ponad tydzień, leżałam z dziewczyną, która była już po
1 porodzie, wtedy był z nią mąż (rodziła 16 godz) i teraz też miał być,
rozmawiałam i z nią i z nim. On bardzo chciał jej pomóc i chce być przy niej -
do ostatniej fazy i już nie chce ciąć pepowiny, czy zaglądać w krocze - pewnie
każdy facet odbiera to na swój sposób. Jej poród zaczął się przy nie, zanim
wzięli ją na salę porodową lezała jeszcze ok 3 godz ze mną, widziałam jak się
męczy, jak skurcze dają się we znaki. Maz przyjechał i po prostu był..mogła się
go chwycić chcąc wstać, mogła liczyć na to, że ją podprowadzi do łazienki,
mogła sobie swobodnie do niego przeklnąć, mogła liczyć, ze on zajmie się
wszystkimi manelami jak ją będą przenosić na porodówkę, miała komu powiedzieć:
ze cholernie ją boli i choćby dlatego też chciałabym by mój mąż był przy mnie.
Pielęgniarki przy tak długim porodzie przychodzą, mierzą rozwarcie, wychodzą,
wracają i zostają gdy już rzeczywiscie dochodzi do rodzenia - a on jest cały
czas i dlatego chciałabym by mąż był ze mną, on też chce być, oczywiście też
juz sobie wyjaśnilismy, ze gdy tylko będzie go to przerastać, może wyjść i też
nie chcę by oglądał wszystkiego od "spodu" , ja nie będę widziała, on też nie
musi, lepiej jak będzie po mojej górnej stronie ))

[gizmaaa]

Nie wiem, kwestia wyboru i chęci. Ja się cieszę że dwa porody obyły się bez
męża, z tego względu, że strasznie by mnie denerwowała jego obecność. Jak
dostawałam pierwsze skurcze przed porodem jeszcze w domu i jak był zbyt milutki
wtedy dla mnie to mnie strasznie wkurzało. Tak samo to odczułam po drugim
porodzie, trafiła mi się cesarka, wróciłam do domu, a on chciał być bardzo
pomocny, ale ja się burzyłam na każdy gest pomocy. Nie wiem skąd się to u mnie
bierze, ale lubię wszystko robić sama i liczyć na siebie, czasami po prostu jak
ktoś chce mnie uszczęśliwiać na siłę to mnie strasznie denerwuje

[wolanka79]

mój mąż zgodził się, ale chyba czuł się niepewnie i głupio mu było odmówić,
jakby sam się przymuszał. Ustaliliśmy, że jak nie będzie mógł patrzeć to
wyjdzie... Okazało sie, że całe ustalenia wzięły w łeb, a jego lęk minał... Nie
opuścił mnie nawet na krok, wykłócił dla mnie pozycję stojącą i siedzącą,
masował mi plecy, nie wyszedł przy samej akcji porodowej, widział jak rodzę
łożysko i do tego pierwszy poznał naszą córcię - tak popękałam, że jak mała
tylko przyszła na świat, to ja znalazłam się pod narkozą-do szycia i zobaczyłam
ją po 3 godzinach Za dwa tyg, czeka nas drugi poród i to mój mąż nie
wyobraża sobie w nim nie uczestniczyć... Wydaje mi sie, ze każdy facet jest
trochę niepewny. Albo ma za duze oczekiwania, albo się boi. A czy podjął
słuszna decyzje to się chyba okazuje juz po porodzie, nam sie udało

[justyna1212]

Bardzo, bardzo się cieszę, że w dzisiejszych czasach jest możliwość rodzenia z
kimś bliskim. Nie wiemy co nas czeka, jakiego bólu sie spodziewać, nie wiemy jak
będziemy traktowane przez położne. Nic nie wiemy (no, jeśli chodzi o pierwszy
poród). I miałabym z tą niepewnością, strachem zostać SAMA? Zawsze łatwiej jest,
gdy można z kimś dzielić swój strach i swoje szczęście.. Z kimś, kto zrozumie,
pocieszy, pogłaszcze, potrzyma za rękę, po prostu będzie. Nie wiem jak
zareagowałabym, gdyby mój mąż powiedział, że nie chce być ze mną w takiej
chwili. Od początku mówiłam, że skoro razem stworzyliśmy to dzieciątko, byliśmy
przy tym oboje (hi hi), to będziemy razem, jak to dzieciątko będzie się rodzić.
Przez myśl mi nie przeszło, że mąż mógłby patrzeć na krocze, od tego jest
położna. On miał być przy mnie. Ja sama też nie chciałabym patrzeć co się "tam"
dzieje i jak to wygląda...brr.. To, że mąż był ze mną było dla mnie sprawą
bardzo oczywistą, niewiele mi pomógł tak naprawdę w sensie fizycznym, ale
czułam, że nie jestem sama. A dla mnie to akurat bardzo ważne. Choć są kobiety,
którym jest to bez różnicy. Pierwszą córeczkę rodziliśmy razem, skończyło się
niestety cięciem i nie było wyczekanej chwili przywitania się z maleństwem,
które dopiero co wyszło z mojego brzucha. Bardzo długo nad tym ubolewałam. Mąż
zapewniał mnie, że to nic, najważniejsze, że mamy zdrową córeczkę. Synka
natomiast urodziłam sama, było tak, jak sobie wymarzyłam, mąż przeciął pępowinę,
ja mogłam dotknąć i zobaczyć synka zaraz po urodzeniu i nie zapomnę tego do
końca życia.

Poród to przeżycie piękne a nie "ekstremalne"

[legwanka]

Nie rozumiem dlaczego kobiety tak bardzo "demonizują" poród i przedstawiają go
jako straszną krwawą "jatkę", na którą zbyt wrażliwy emocjonalnie małżonek
patrzeć nie powinien. Sama przed porodem wierzyłam w te wszystkie "opowieści
dziwnej treści" i bardzo miło się rozczarowałam. Rzeczywiście boli, pęka,
krwawi, itp. ale wszystko to ma sens i powód - rodzi się dzieciątko - i to jest
najważniejsze. Nie straszmy więc mężczyzn (później dziwimy się, że nie chcą być
przy porodzie) i siebie nawzajem. Pozdrowionka.

[siasiunia1]

kobiety??? to mężczyzni najcześcej demonizują poród. i to Ci którzy byli przy.
Wobec swoich kolegów oczywiście. Jak kolega mojego nagadal mu jakto strasznie
poród wygląda i ile to krwi i jaki to on był dzielny to moj zbladł i powiedzial
mi ze zaczya sie coraz bardziej obawiac... rece opadają przy takich
kumplach ))))

[luna333]

mój był i nie wyobrażam sobie żeby go nie było - prosilam tylko żeby stał na finał u mojego wezgłowia i nie zaglądał jak główka wychodzi itp - co oczywiście olał i poleciał oglądać/ był cudowny i było cudownie/ nic go nie obrzydziło - do tej pory wszystkim facetom mówi że koniecznie muszą być przy porodzie swojego dzieciątka no i przy żonie żeby jej pomóc - tzn. on wiedział kiedy mam skurcz i mówił położnej - bo do mnie nie docierało spomiędzy moich nóg co ona tam do mnie nawija tak więc mąż pośredniczył między mną i położną, gdy mały się urodził poleciał za dzieckiem na ważenia itd a ja byłam o wszystko spokojna gdy mnie łatano/ cóż oboje polecamy poród rodzinny

[ewcia1980]

Teraz panuje moda na porody rodzinne i ogólne przekonanie, ze partner powinien
byc przy narodzinach dziecka.
A to naprawde wszystko zalezy od danej pary.

I ja i mój maz nie bylismy przekonani do porodu rodzinnego.
Do ostatniej minuty zastanawiałam sie a i nawet na porodówce miałam telefon w
rece zeby ewentualnie zadzwonic po meza.

W rezultacie urodziłam "sama" i wcale nie załuje takiej decyzji.

pozdrawiam
Ewelina

Dziewczyny jesteście wpaniałe:)))

[juliika]

Dziewczyny jesteście wpaniałe))

Bardzo Wam dziękuję za odpowiedzi , za opowieści o własnych przezyciach w tym dniu.. my własnie jesteśmy po rozmowie i okazało się, że moj mąż chyba poczuł zbliżający się czas i swoj instynkt i sam zadecydował ( meską decyzją ) ze bedzie przy nas pod czas porodu szkoda ze nie widziałyscie jego dumnej miny jak mi to oznajmił.. jak by szed na wojne ) ojj bardzo się boję ale jednoczesnie ciesze ze bedzie przy mnie))


POzdrawiam serdecznie

[corkaswejmamy]

wszystko zalezy od tego jak dobrze się znacie i czy oboje tego chcecie. Partner
może naprawdę pomóc. Ja nie wyobrażałam sobie, by mojego męża nie miało być w
tak ważnej dla mnie chwili. Było cudownie. Tylko, że jak córka się już urodziła
zostawił mnie i poleciał za swoją nową miłością. ale był. a rodziłam w
poniedz i środę(indukcja porodu)

[pocalina]

A moj maz ze mna bedzie nie ze wzgledu na to, zeby byl blisko, ale on
generalnie bardzo interesuje sie biologia, fizjologia, itd. dlatego porod jest
dla niego nie tylko NASZYM wielkim wydarzeniem, ale niesamowicie ciekawym
procesem, ktorego beze mnie nie moglby zobaczyc, dlatego jest tak ciekawy i
idzie z nami

[zonajulka]

mój nie chce - nie naciskam - raz wspomnialam żebym chciała- i zobaczymy jak
będzie -może jak się wszystko zacznie to zmieni zdanie.

[monisienek]

Odpowiedź jest prosta:
jeśli on chce i ona chce, to on POWINIEN BYĆ
jeśli on nie chce i ona nie chce, to NIE POWINIEN BYĆ
ale
jeśli któreś bardzo chce, to powinni się DOGADAĆ...

Niemniej poród jest bardzo ważnym przeżyciem, które się wspomina do końca
życia. Tzn mężczyźni z dumą wspominają, kobiety różnie. ;O)

Mój mąż będzie w grudniu ze mną przy porodzie. )))

Jesli chce, to powinien

[eyes69]

Jesli nie chce, to wielka szkoda.

Mi maz pomagal wachlujac mnie, bo bylo mi strasznie goraco i brakowalo mi tchu,
podawal mi wode do picia - jego pomoc byla dla mnie nieoceniona.

[eska762]

mój partner był, pomogło mi to, masował mi plecy, trzymał wiadro jak
wymiotowałam, latał po położną jak było trzeba i robił wiele innych przydatnych
rzeczy. Zreszta nie wyobrażam sobie spedzic 16 godzin w bólu w samotnosci!
przeciez tam sie nie ma kolezanek z którymi mozna pogadać. Sama poprosiłam go
zeby wyszedł w końcowej fazie porodu jak juz nie panowałam nad organizmem, nie
chciałam żeby mnie oglądał jak za przeproszeniem sram pod siebie. Sorry za
brutalność, ale tak było. Na sam koniec porodu, na kilka ostatnich partych (u
mnie parte trwały 2 godziny) poprosiłam by wrócił i wtedy tez mi pomógł i
"fizycznie" (ja już nie miałam siły sie trzymac łóżka) i psychicznie. Jestem
miesiąc po porodzie, nie zauważyłam, żeby jego obecność wpłynęła negatywnie na
nasze stosunki hm..intymne. Wręcz przeciwnie, on dużo zyskał w moich oczach jako
twardziel )), a i on mnie traktuje chyba troche inaczej, zdecydowanie bardziej
pozytywnie. Niech się tylko połóg skończy..... ))

[eska762]

reasumując, uważam, że ojciec dziecka powinien byc przy jego narodzinach i gadki
o nadwrażliwości na zapachy czy widok krwi są troche niepoważne. Powinien
uczestniczyc w tym ważnym wydarzeniu choćby po to zeby pomóc kobiecie, która
rodzi jego dziecko. Jak sie robi hardkorowo to może nie patrzeć, rodząca i tak
tego nie zauważy.

[dot22]

My chcieliśmy być razem i byliśmy przez cały poród mi to pomogło oczywiście nie
fizycznie(choć przynajmniej podawał mi wode), ale psychicznie. Nawet jak po
kilku godzinach zadecydowano o cesarce to mąż był ze mną i pierwszy wziął synka
na ręce,a w oczach miał łzy. Początkowo miał obawy, ale mówi że nie żałuje i
kiedyś w przyszłości chce być także przy drugim. Myśle każdy sam musi podjać
decyzje żeby nie przyspożyc problemow zamiast pomocy . Powodzenia!!

[agnieszkallo]

My byliśmy razem i nie żałujemy.Mój mąż uważa,że narodziny naszego synka były
nisamowitym przezyciem i napewno w przyszłości chce być przy narodzinach
drugiego dzidziusia.A jeżeli chodzi o mnie to bardzo dużo mi pomógł-trzymał
mnie za rękę,masował plecy i mówił ciepłe słowa.Najważniejsza była jego
obecność,bo dała mi ogromne poczucie bezpieczeństwa.Jeżeli twój partner chce
być razem z tobą to zgódź się,ale nie zmuszaj go do niczego.Sam musi być tego
pewien.

ja jestem za

[asiach11]

rodziłam rok temu. poród zaczął się w nocy(od 2 byłam na porodówce), trwał
dłuuugo, mąż przyjechał około 6-7 rano gdy zadzwoniłam bo brakło mi wody do
picia a pragnienie było olbrzymie. był bardzo pomocny - w sumie jego rola to
masowanie pleców i podawanie wody (wypłam chyba 5l - polecam zabrać ze sobą te
małe buteleczki wody mineralnej). najgorsze wg mnie to widok krwi która była
wszędzie i w dużej ilośći poza tym nic złego nie ma - on stoi za Twoimi
plecami, więc nie wiem czy pojawi się potem jakaś niechęć. poza tym gdy już
urodziłam i dziecko "poszło" z lekarzami on też tam był - więc wiedziałam że
Kruszynce nic nie będzie!

[ocisza]

Rozmawiałam na ten temat z wieloma facetami i powiem Ci, że żaden z tych, którzy
byli przy narodzinach swoich dzieci, nie żałuje. Żaden! Jedni denerwowali się
strasznie, inni mówili, że luzik, ale nie żałował żaden z nich. I to niezależnie
od tego, czy poród odbył się szybko i bez komplikacji, czy był trudny lub
zakończony cesarką.

[ankapw24]

Mój mąż był przy mnie w czasie porodu, był dla mnie dużą podporą i sam wyraził
chęć uczestniczenia w tym wydarzeniu. Decyzję pozostawiłam mu, ale on bez
wachania stwierdził, że chce być przy narodzinach naszego dziecka, był bardzo
szczęśliwy i dumny. Teraz spodziewamy się drugiej pociechy i mąż znowu chce być
przy porodzie.

[mmagda34]

Decyzje należy podjąć wspołnie. Musza tego chciec obie strony. Nikoogo do
niczego nie zmuszac. Ja nie chę, aby mąż był przy porodzie, on zresztą też tego
nie chce. Nie wiem jak by to zniósł czy nie musieliby go ratowac. Niech sobie
cierpliwie czeka na narodziny dzidzi. Według nas tak najlepiej - oczywiście dla
nas. Każdy wybór jest dobry gdy akcepyują go obie strony.

[smurfia]

to zalezy tylko od ciebie czy chcesz zeby byl. moj byl. i mimo ze nic sie do
niego nie odzywalam i bylam cholernie zla z bolu to ciesze sie ze byl i
przecial pepowine. dzieki temu on zobaczyl ze to nie takie przyjemne

czy partner powinien byc przy porodzie???

[zenka4]

Hmmm... wszystko zalezy od tego, cze oboje tego chcecie, czy Ty tego chcesz. Ja
zastanawialam sie tak jak Ty, moj maz chcial byc ze mna, kolezanki mowily "nie
zabieraj go ze soba to zle moze wplynac pozniej na Wasze relacje, moze sie
wystraszyc i beda problemy pozniej" itp itd. Maz byl ze mna wlasciwie przez
caly porod, poprosilam go zeby siedzial przy mojej glowie i nie patrzyl "tam".
Poprosilam go rowniez zeby nic do mnie nie mowil, nie pocieszal, tylko byl kolo
mnie. Musze powiedziec, ze bardzo mi pomogl, zarowno psychicznie, swiadomosc
jego obecnosci dawala mi spokoj ale rozniez pomagal mi dociskac glowe przy
skurczach i ocieral zwilzona gaza czolo. Bardzo sie ciesze, ze maz byl ze mna,
uwazam, ze zybciej i sprawniej wszysko sie potoczylo, jestem mu wdzieczna, ze
ze mna byl.

[denea]

Uważam że warto, jak najbardziej. CO więcej mogę śmiało powiedzieć że dziecko
urodziliśmy oboje i mój mąż nie pełnił bynajmniej funkcji dekoracyjnej. Uważam
że gdyby nie jego pomoc poród trwałby znacznie dłużej. Mianowicie przypominał
mi o oddychaniu. Sama tak bym się skupiła na bólu że na pewno bym sobie
odpuściła a oddychanie baaardzo pomagało. Oczywiście o ile człowiek jest w
stanie o nim myśleć zamiast wić się z bólu Mąż mnie pilnował, sapał ze mną,
powtarzał w kółko "Oddychaj, oddychaj".
Przed porodem myślałam że jedyną korzyścią dla mnie jako rodzącej będzie inny
stosunek personelu, nie będę taka bezbronna (nie wpominam tu o wspólnym
przeżyciu i całym tym misterium, chodzi mi tylko o względy praktyczne). No a
okazało się że samej nie poszłoby mi tak sprawnie
Jeśli Twój mąż nie ma nic przeciw to gorąco namawiam.

Aha, uspokajałam męża mówiąc że w kulminacyjnym momencie będzie mógł wyjść. Nie
wyszedł, facet stoi przy głowie (którą pomocnie zresztą trzyma) więc nie jest
tak źle

[marzenta84]

w moim przypadku bylam przeciwna obecnosci partnera przy porodzie, ale jemu
strasznie zalezalo wiec sie zgodzilem, balam sie ze bedzie to wszystko ogladac i
jak to przezyje ale po prostu byl niezastapiony, masowal mnie po plecach bo
mialam bole krzyzowe,podtrzymywal do samego konca na pilce, bez jebo pomocy nie
skakalobym tak dlugo bo srtasznie slaba bylam pod koniec porodu, uspokoil gdy
dowiedzialam sie ze mam zielone wody plodowe, bo naczytalam sie ze to moze byc
roznie z tymi wodami i wpadalm w panike a to byla ostatnie rzecz jakiej mi
trzeba bylo, nikt nie potrafil mnie uspokoinc ani moja lekarka ani polozna to
sprawa indywidualna ale ja sobie ie wyobrazam innego porodu

uwazam ze powinien byc z Toba jesli chce

[mariola-25]

[marcysia51]

Jeśli chce to oczywiście,ale gdyby sie wahał to napewno bym nie namawiała.
Mój był przy pierwszym porodzie i przy drugim tez chce byc.