NAJTRUDNIEJSZA DECYZJA ŻYCIA !!! POMÓŻCIE

[sznoberka]

Ewanm77, ostatnio usłyszałam taką piosenkę Arki Noego, od razu pomyślałam o
Tobie i Twojej decyzji, przeczytaj:

"Ja jestem"

to moje pierwsze godziny
jestem najmłodsze z całej rodziny
jestem jak małe ziarenko
czuję że żyję urosnę wam prędko

Ja jestem Ja czuję Ja żyję moje serce
bije

to moje pierwsze tygodnie
u mamy pod sercem jest mi wygodnie
i czekam z radości już skaczę
kiedy was w końcu wszystkich zobaczę

Ja jestem Ja czuję Ja żyję moje serce bije

moje serce już dawno bije
dziękuje ci Mamo za to że żyję
moje serce już dawno bije
dziękuje ci Tato za to że żyję

moje serce dla ciebie bije
dziękuje ci Boże za to że żyję
moje serce dla ciebie bije
dziękuje ci Boże za to że żyję

Ja jestem Ja czuję Ja żyję moje serce bije








www.arkanoego.pl designed by (c) 2001

[kisa5]

Ja podobnie jak większość dziewczyn radzę Ci skonsultować się z innymi jeszcze
lekarzami. Nie rozumiem, dlaczego dano Ci tylko tydzień.
Mnie lekarze przez lata mówili, że nie będę mogła zajść w ciążę a przynajmniej
będę miała ogromne kłopoty z tym. Ich diagnozy nie były bezpodstawne, bo
opierały się na konkretnych wynikach. Obraz jajników na usg ukazywał kompletne
zdewastowanie. Kazano mi nie brać żadnych leków, ale robić od razu
laparoskopię. Chodziłam od lekarza do lekarza. To samo. Byłam u pewnego pana
profesora z Wrocławia. Potwierdził. Nie leczyłam się, bo dziecka nie
planowałam, bo nie miałam z kim. Gdy znalazłam mężczyznę swojego życia, długo
nie czekaliśmy. I wyobraź sobie, że od razu, w pierwszym miesiącu prób zaszłam
w ciążę. Właśnie jestem w 4 tygodniu. Lekarzaom oczy wychodzą na wierzch.
Dlatego jestem zdania, że to, co mówią nam lekarze jest tylko prawdopodobne a
co będzie naprawdę, to chyba w rękach Kogoś innego. Poza tym myślę, że może są
jakieś szanse na leczenie poczętego dziecka. Może warto powalczyć....... Ja na
pewno nie podjęłabym w tydzień decyzji o usunięciu mojego dziecka. I chyba bym
nie usunęła. Zawsze miałabym myśł, że może ono się urodzi zdrowe, że nie dość,
że takie małe i prawdopodobnie takie chore, to jeszcze mam mu zabrać to życie.
Każdą Twoją decyzję zrozumiem i w życiu nie przyszłoby mi do głowy, żeby Cię
potępić za cokolwiek. Wiem, że przeżywasz dramat i całym sercem jestem z
Tobą. Trzymaj się dzielnie, ale proszę upewnij się jeszcze co do tej choroby u
innych lekarzy. Powalcz jeszcze, poczekaj trochę.

[marzecaga]

Chyba cie trochę rozumiem. Byłam w podobnej, jednak nie tak trudnej systuacji.
Moje dziecko ma przepuklinę, co prawda nie brzuszną, tylko właśnie oponowo-
rdzeniową. Jak się urodziła to był dla mnie szok, bo tyle czekani i dziecko
bardzo poważnie chore. Ale nie otym chciałam....Lekarze na sali porodowej
powiedzieli mi, że nie wiadomo czy będzie siedzieć, na pewno będzie sikac i
robić kupę w majtki i prawdopodobnie rozwinie się u małej wodogłowie....jak w
jakims horrorze...pozbierałam się szybko i jak tylko wyszła ze szpitała
zaczęłam ją rehabilitowac tak bardzo jak to było możliwe. Chyba Bóg to
wynagrodził, bo Julka jak na taką wadę rozwija się dobrze. Siedzi, raczkuje, ma
juz 3,5 roku. NIe czuje, że sika, czy robi kupę, ale to nie ejst warzywko. Znam
wiele dzieci z porzepukliną i nie tylko, sa bardzo kochane. Nawet nie wiesz ile
szczęścia i radości z najmniejszego osiągnięcia potrafi dac taki człowieczek.
Wiem, ze przepuklina szyjna to dużo wyżej od lęźwiowo-krzyzowej, kóra ma Julka,
ale trzeba wierzyć. Jesteś pewna diagnozy? Potwierdziłaś ją? Czasmi lekarze
sisę mylą... Wierzę, że uda Ci się podjąć właściwą decyzję, taką, której nigdy
nie będziesz żałować...ale to dopiero się okaże w przyszłości....

[kisa5]

Wiesz, nie mogę zapomnieć o Tobie i o tym, co napisałaś. Daj nam znać, co u
Ciebie. CZy skonsultowałaś się z innymi lekarzami, jak Ci radziłyśmy, czy
jeszcze czekasz. Przypomniała mi się jeszcze jedna historia świadcząca o tym,
jak bardzo lekarze potrafią się mylić. Moja kuzynka urodziła dziecko, które
podobno miało padaczkę lub porażenie mózgowe. Robili mu różne badania, które
p0twierdzały tę straszną diagnozę.Pamiętam, jak kuzynka opowiadała, że dziecko
miało pobieraną krew z główki. Dziewczynka dostawała leki psychotropowe (jako
niemowlę), chodziła na poduszkę uspokajającą, lekarze twierdzili, że dziecko
ma "swój świat". Kuzynka była z nią u przeróżnych lekarzy w różnych miastach,
nawet u kilku uzdrowicieli. I wiesz jak to się skończyło? Okazało sie, że
dziecko jest zupełnie zdrowe i normalne. Dziś ma 2 lata, rozwija sie
prawidłowo. Oto jacy są nasi lekarze. A ile stresu, ile łez wylali rodzice ,
ile wydali pieniędzy na lekarzy i leki to o tym szkoda gadać.

[agathea]

Rozumiem Cię bo sama byłam pół roku temu w takiej sytuacji. Moje dziecko miało
zespół Downa. Usunęłam tę ciążę, nie ukrywam było mi bardzo, bardzo trudno -
bardzo to przeżywałam ale uznaliśmy z mężem , że tak będzie najlepiej. Teraz
staramy się o drugie. Uważam, że to wielki egoizm skazywać swoje dziecko na
cierpienia gdy nie ma szans na wyleczenie jego choroby. Bądź dzielna, jeszcze
masz całe życie przed sobą i na pewno uśmiechnie się do Ciebie szczęście.
Pozdrawiam

[burza4]

Nie będę nic radzić - bo tu nie ma miejsca na poradę. Jest tylko miejsce na
pocieszenie. Żaden twój wybór nie będzie dobry, ale gdybyś zdecydowała się
usunąć tę ciążę nie możesz się winić.

Łatwo innym mówić - urodzisz, najwyżej umrze albo oddasz do domu opieki, a ty
będziesz miała czyste sumienie. Na pewno będzie jej z tym łatwiej? Według mnie
znacznie ciężej pogodzić się ze śmiercią dziecka, które się czuło i widziało,
niż z ewentualną aborcją. Że już nie wspomnę o tym, że o ile aborcja nie jest
dla nikogo obojętna, to psychiczna świadomość bezcelowych wysiłków i donoszenie
takiej ciąży jest nie mniejszym obciążeniem.

Znam przypadek, kiedy lekarze również uprzedzali rodziców, że dziecko może być
upośledzone. Rodzice mieli nadzieję, że może też być normalne, ale niestety nie
było. Szans na samodzielne życie nie będzie miało nigdy. I choć kochają to
dziecko i bardzo się o nie troszczą, usłyszałam że żałują, ze zdecydowali się
na urodzenie. Drugi przypadek to dziecko, które żyło 20 lat - jak warzywo
właśnie - bez ruchu, bez mowy, karmione papką. Dziecko było z góry skazane na
śmierć - całe jego życie to był czekaniem na koniec. Rodzice mimo 40 lat to
starzy i sterani ludzie. Zero jakiejkolwiek radości życia, zamknięci w czterech
ścianach domu na długoletnie więzienie. Śmierć ich dziecka była dla nich ulgą,
choć to może dla kogoś brzmi straszne.
Czytałam gdzieś statystyki - 80% związków, gdzie jest niepełnosprawne dziecko
się rozpada; po prostu ludzie nie wytrzymują tego ciężaru. Facetowi łatwiej
jest po prostu odejść, matka zostaje - sama ze sobą i swoim nieszczęsciem. Nikt
jej nie potem nie pyta, czy sobie radzi. Musi sobie jakoś poradzić i koniec.
Kosztem własnego życia. Więc i decyzja powinna należeć do niej - czy czuje się
na siłach przez to przechodzić, może nawet sama?

[mausi12]

"burza4"dobrze napisala.Tak naprawde kazda decyzja jest zla.Mnie jednak
zastanawia jedno.Dlaczego wczesniej nikt nie zrobil USG i nie powiedzial tego
Tobie.Ty musisz popatrzyc nie tylko w stone dziecka i jego lat zycia,Ty musisz
popatrzyc w druga strone-na swoje zycie...czy Ty dziewczyno dasz
rade.Specjalnie pisze TY,bo tak jak dziewczyny pisza,facet szybciej tego nie
wytrzymuje i odchodzi,matka zostaje.Ty musisz myslec przy chorym dziecku
inaczej,bo jesli Twoj mezczyzna nie wytrzyma i odejdzie to wlasnie Ty
i...tylko Ty bedziesz naprawde miala wszystko na glowie.Wiem,matka zrobi duzo
dla dziecka,bardzo duzo...
Sama wiem,ze jak czlowiek potrzebuje pomocy to jej nie ma z ZADNEJ
strony.Decyzja zalezy tylko od Ciebie,a ja osobiscie zycze Ci duuuzo sily i
zycze wszystkiego naj,naj,naj!

[yousta1]

Ewuniu
Niestety nie potrafię Ci pomóc. Sama jestem w 12 tyg i jutro ide na USG a
wcześniej miałam obumarłą ciążę więc wiem co to za ból.
Mogę pomóc w jedyny dostępny mi sposób a mianowicie modlitwą za Ciebie i Twoje
maleństwo.
Ściskam Cię bardzo mocno
Justa

[pepka]

mnie osobiście podjęcie takie decyzji jeszcze nie spotkało, chociaż mam 36 lat
i jstem w 3 ciąży -8 tydzień. Chcę Ciopisać przypadek dobrej zanjomej mojej
mamy. Miała ona 38 lat, gdy zaszła w 2 ciążę. W pierwszym trymestrze
zachorowała na różyczkę. Lekarze radzili jej usunąć ciążę. NIe zrobiła tego,
gdyż jest osobą wierzącą, natomiast wszyscy sięmodlili. Córcia zmarła w
godzinkę po porodzie, bo taka była wola Boga. Modlili się też o to, że jeżeli
dziecko będzie chore, to Bóg ma je wziąść do siebie.

ja też

[baia]

nasza Córka miała podobne wady, miała nie przeżyć porodu, a ...
żyła 3 lata !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
aż? tylko?
najpiękniejsze, najboleśniejsze, naj ... 3 lata
nigdy nie żałowaliśmy decyzji o urodzeniu Jej
życie jest puste bez dzieci
jesteśmy z Tobą

ja też cd

[baia]

PS
odwiedziliśmy w ciąży prawie wszystkich lekarzy w mieście, z nadzieją, że każdy
poprzedni się myli
ale, niestety, żaden się nie pomylił

[dagab3]

DRoga Ewo!
Każde dziecko jest darem Boga. Nigdy nie należy tego daru odrzucać. Ja nie
usunęłabym ciązy, ale modliłabym się i prosiła o siłę, by móc to dziecko
pielęgnować. Niektórzy uważają, że chore dziecko jest wielkim darem, jest
krzyżem, które nalezy dzielnie nieść i które przyniesie tyle samo radości co
zdrowe dziecko. Jeżeli jestes osobą wierzącą, to módl się, a na pewno uzyskasz
odpowiedź i siłę na dalsze decyzje. Goraco Cie pozdrawiam i dołączę Twoją
intencje do moich modlitw.

[asis]

"oto ja sluzebnica Panska, niech mi sie stanie wedlug slowa Twego".
Jesli nie wiesz jak postapic, nasladuj Matke Boska i pros ja o cud. Ona
kazdego wyslucha. Pozatym, postep medyczny idzie w imponujacym tepie. Moze juz
za kilka lat dla Twojego dziecka znajdzie sie ratunek >moze choroba sie
cofnie. Moze zla diagnoza. Moze ewenement. Lekarze tez sie moga mylic. Zawsze
jest nadzieja, a Twoje dziecko najbardziej potrzebuje Twojej milosci, choc nie
potrafi jeszcze powiedziec "mamo, nie zostawiaj mnie, nie skazuj na smierc, ja
dam rade". Tylko ty mozesz sie o niego zatroszczyc. Zadna z nas nie wie czy
jej dziecko nie ulegnie wypadkowi i nie bedzie cale zycie cierpiec, nie mozna
zabijac, poki jest jeszcze male. Nie mozna odpowiadac Bogu na jego
dar "takiego nie chce, chce zdrowe". Nie chce Cie dolowac i jesli podejmiesz
inna decyzje, nie obwiniaj sie i zapomnij o tym co tu pisalam, ale ja stane w
obronie tego nienarodzonego malenstwa. Nawet warzywo ma prawo zyc. nic nie
dzieje sie bez przyczyny, niezbadane sa sciezki Boga i nie jestesmy w stanie
pojac Jego zamierzen. Zaufaj mu. Nikomu nie wolno decydowac o tym, kto ma
prawo zyc i nie tylko sprawni maja prawo zyc. Nie odbieraj mu zycia tylko
dlatego, ze nie bedzie mogl sie nim cieszyc tak jak przecietny czlowiek. Ja
nie mialabym zadnych watpliwosci. Matka sie jest na dobre i na zle. Napisz
prosze, co dalej. I ja sie za Was modle, a jesli podjelas ta zla decyzje,
napewno Bog Ci przebaczy. Zycze cudu
asis 30 t