Przerażona porodem

[Gość: MalaMi]

Witam Was. Jestem w ósmym miesiącu ciąży, to była wpadka. Im bliżej porodu tym
bardziej jestem przerażona. Mój strach przybiera już takie rozmiary, że myślę
o zrobieniu sobie krzywdy, żeby tylko nie musieć rodzić.
Paraliżuje mnie na myśl o rozrywającym bólu trwającym godzinami, niekończącym
się krzyku i pękaniu. A potem.. będę jak wiadro, już nigdy nie będę mogła
cieszyc się seksem - pocięta, poraniona i rozciągnięta.
Rozmawiałam z lekarką, że boję się porodu, a ona zbagatelizowała moje lęki
mówiąc, że od wieków kobiety rodziły, więc przeboleję i ja.
Nie stać mnie na kupienie cesarki, a nie mam żadnych wskazań do niej. Został
mi jeszcze miesiąc. Jeśli nie zwariuję ze strachu to chyba strzelę sobie w
głowę. Jedynie żal mi tej istotki we mnie, bo ona niczemu nie jest winna.
Nie wiem jak pokonać strach, co zrobić, aby bardziej optymistycznie spojrzeć
na macierzyństwo. Jak na razie kojarzy mi się wyłącznie z bólem i
masakrowaniem ciała. Też miałyście takie załamanie? A jeśli tak to jak sobie z
nim poradziłyście? Jestem na skraju załamania nerwowego.

[kasiu.l.inka]

Oj MalaMi nie taki diabol straszny jak go maluja rodzilam pod koniec kwietnia
wiec jeszcze jestem swieza Bol jest to prawda, taki jak przy miesiaczce tylko
mocniejszy. Bolaly wlasnie mnie te bole a nie sam porod -to jak dziecko
wychodzilo. Pod koniec pomyslalam :"juz po wszystkim?" Naprawde myslalam ze
bedzie gorzej. Jesli chodzi o seks to tez nie jestem jak wiadro Po porodzie
musisz odczekac jakies 6 tyg i bedzie ok Mysl przede wszystkim o dziecku. O
tym jak bedzie cudownie gdy juz bedziesz je miala w ramionach, pomysl o jego
cudownym smiechu i o tym jak bedzie bezwarunkowo cie kochac. Wtedy trud ciazy i
porodu wyda ci sie naprawde malutczki Pozdrawiam cie goraco

[zabcia35]

Malami, Twoja wizja jest przerazająca.
Jeśli mozesz zaufac odrobinę doświadczonej matce polce, kobiecie
wyzwolonej kochającej seks, to posłuchaj:
Poród to faktycznie najtrudniejszy etap ciązy, ale wierz mi, ze
łatwiej jest w nim uczestniczyć w roli głównej niż go ogladać.Nasza
wyobraznia potrafi sięgać zenitu.
Pamietaj, ze zawsze mozesz poprosic o znieczulenie kiedy uznasz, ze
to dla Ciebie za trudne.To co wyglada najgorzej czyli sam moment
rodzenia dziecka jest najmniej uciążliwy-wymaga tylko naprawdę duzo
wysiłku.
Co do porozrywania, porozciagania i w ogóle strzępków Twojego ciała
po porodzie, to niewiem, kto naopowiadał Ci takich głupot, ale
kopnij go ode mnie w tyłek!
Owszem, nasz organizm potrzebuje czasu, by wrócic do formy.
Urodziłam 3 razy.Raz w 22 tyg, potem 2 córki o wadze 4250g i 3980g.
Sama waze 49 kg.Teraz czekam na 3 dziecko i skłamałabym mówiąc ze
myśl o porodzie nie wzbudza we mnie silnych emocji, bo to chyba
normalne, ze się boimy bólu,ale zobaczysz , ze da się przezyć.
Na komfort zycia seksualnego musiałam poczekać , ale wszystko
wróciło nie tylko do dawnych rozmiarów,ale doznania w czasie zblizen
są jeszcze bardziej intensywne.
Przysłowie ze nie taki diabeł straszny jest jak najbardziej adekwatne

Wiem,ze nie łatwo bedzie Cię wyzwolić od Twojego lęku, bo jest zbyt
silny i przyznaję, ze jak na moje oko, to wręcz patologiczny,
dlatego szczerze polecam Ci spotkanie z dobrym psychologiem, który
na pewno nie zostawi Cię samej z tym silnym strachem, który CIE
dręczy , ale pozwoli spojrzeć na Twoją sytuacje z zupełnie innej
perspektywy.
Czasu masz nie za wiele, więc działaj !
Trzymam za Ciebie kciuki i koniecznie się odezwj
matka polka

[wiki11110]

Ja od początku ciąży nastawiałam się pozytywnie na to "wydarzenie". Powiem Ci
jak to było u mnie (urodziłam 13.10.2008.). Pierwsze skurcze dostałam o 2ej w
nocy 12.10.2008. ale były słabe i nie regularne (ie przeszkadzały mi). Z
regularnymi skurczami trafiłam do szpitala ok. godz. 22ej. I tu niemiła
niespodzianka rozwarcie tylko 1cm. Dostałam więc dożylnie oksydocynę i mozolnie
ale zaczęła się rozwierać. Na łóżku leżałam na boku (tak mi było łatwiej i
wygodnie), chodziłam pod prysznic , spacerowałam. Owszem, zaczęłam pękać ale
całe szczęście położna mnie nacięła (nawet o tym nie wiedziałam) bo pęknięcie
szło do wewnętrznej części uda. Córka przyszła na świat o 6.05. Całego porodu
nie wspominam jako traumatycznego wydarzenia. Jedyne co mnie umęczyło to tyle
godzin bez snu. No i potem bolało mnie krocze.
Jeśli chodzi o seks to rzeczywiście przez pierwsze trzy miesiące nie miałam
ochoty (byłam zbyt zmęczona opieką nad malutką). Pierwsze współżycie było
średnie ale każde następne o wiele lepsze niż przed porodem. Także dziewczyno,
nie nakręcaj się a podczas porodu rób to co Ci położna każe.
Aha i życzę Ci małego susełka bo moja od narodzin spala po max 15godzin na dobę
co mnie wykańczało, o taki maluch nie zabawi się sam tylko trzeba przy nim być.
W związku z tym mieszkanie wyglądało przez pierwsze trzy miesiące jak
pobojowisko obiad co drugi dzień i takie tam inne niedociągnięcia. Ale nauczyła
się z tym żyć i nie wariować (wcześniej wszystko było na swoim miejscu i jak w
zegarku). A jak ktoś mi mówi, że on to zawsze miał to i tamto się uśmiecham i
myślę sobie 'spadaj jak Ci się nie podoba'. Nazywam to dystansem do dobrych rad
i kąśliwych uwag.

[Gość: MalaMi]

Historie o rozwarciach, które nie chcą się rozewrzeć, o masażach macicy,
bolesnych, że już samo czytanie boli, o wkładaniu ręki między uda, aby sprawdzić
stopień rozwarcia, o nożyczkach rozcinających mięśnie i późniejszym
kilkutygodniowym dochodzeniu do siebie, opuchniętym kroczu, krwawieniu,
ciągnących szwach, nieudanym seksie doprowadzają mnie do stanu psychozy. Kilka
miesięcy nie było tak źle, teraz wariuję. Nie podejrzewałam nigdy u siebie
takich reakcji, ale nie potrafię się uporać ze strachem.
Dzięki za próby wsparcia, ale.. po co ja się kochałam????

[gootica]

Też tak jak Ty jestem w ósmym miesiącu ciąży - to moje pierwsze dziecko. I tez
boję się porodu, ale tłumaczę sobie, ze kto nie da rady jak nie ja?!Wszystkie
kobiety od wieków rodziły to dlaczego ja mam nie urodzić? W moim szpitalu nie ma
cesarek na życzenie, ani płatnych znieczuleń. I co w związku z tym mam zrobić?
powiesic się??? Nie dramatyzujmy. Marzę o tym zeby miec juz moją kruszynkę w
ramionach. Po to się kochałam!

[zabcia35]

MalaMi widzę, ze w żaden sposób nie wierzysz naszym doświadczeniom
wmioskuję po tym co czytam ze albo jesteś jeszcze strasznie młodą
Osóbką a przy tym niedojrzałą do macierzyństwa i żadne argumenty Cie
nie przekonują albo( a raczej to napewno) ktoś strasznie okaleczył
Twoją wątłą psychikę horrorami, które zwyczajnie mnie bawią.Och ileż
razy słyszałam opowiesci tych biednych cierpiętnic, które ledwo
uszły z zyciem, a które rodzą po tej traumie kolejne dzieci!
Weź proszę trochę zdystansuj się do tych nasyconych grozą historii,
przecież to jasne jaki jest cel, gdy jakaś głupia za przeproszeniem
baba opowiada takie rzeczy Kobiecie która nigdy nie rodziła!
Halo! Daj sobie otworzyć oczy!

[Gość: MalaMi]

Nie tyle słuchałam, co czytałam. Również na tym forum.
Mam wizję, którą trudno mi wyrzucić ze świadomości. Ciągle powraca, nawet mi się
śni. Naprawdę nie wiem jak przeżyję to, co mnie czeka. Wiem, że muszę przez to
przejść, ale dlaczego poród jest cierpieniem? Nie chcę być nacięta, a w polskich
szpitalach to podobno norma

[zabcia35]

Ależ w żadnym wypadku! Wcale to nie jest standardowe jak przed laty
postepowanie. Robi się naciecie kiedy isnieje ryzyko pekniecia, ale
słowo honoru, ze naciecia sie nie czuje! Ba! Przynosi ulgę.Położna
nacina w momencie najwiekszego napiecia skóry, kiedy praktycznie nie
jest ona zupełnie ukrwiona. Wiem, to brzmi jakos tak okropnie ale
daje Ci słowo, ze to jest bzdet! Poza tym nasze narzady rodne mają
wyjątkowa zdolność szybkiej regeneracji!!!!
Powiem wiecej z całego porodu najmniej boje sie naciecia, bardziej
tego bólu, który towarzyszy skurczom w pierwszych fazach porodu.
Posłuchaj, wybierz sie do lekarza, porozmawiaj o tym jak bardzo Cie
to przerasta i poproś o cesarkę,ale wiedz, ze cesarka, to operacja,
zawsze niesie za sobą wieksze ryzyko powikłan jak kazdy zabieg
chirurgiczny.
Zobaczysz, zobaczysz, zobaczysz, niech tylko w sali porodowej ciszę
przerwie płacz Twojego narodzonego przed chwilą dziecka a szlag
trafi wszystkie lęki i strachy i ból.
Natura tak nas stworzyła, ze wtedy kiedy trzeba mamy podwyzszony
poziom konkretnych hormonów, które pomagaja nam urodzić, pomagają
nam zapomniec o bólu i pokochać tego małego łobuziaka, którego
musimy urodzić

[Gość: MalaMi]

Żabciu, ale teraz działa we mnie tylko "hormon strachu".
A jak ze współżyciem po porodzie? Wiem, że to są koszty macierzyństwa, lecz
niestety spotkało mnie to szybciej niż planowałam. Po trzydziestce może by mi
mniej zależało na swoim ciele, wyglądzie i satysfakcji z seksu. Nie pomyśl
sobie, że nie kocham tego maleństwa, które jest we mnie. Przeraża mnie jednak
to, co stanie się z moim ciałem.
I ten ból... Boję się go.

[zabcia35]

Mi, Twoje obawy są tak naturalne jak oddychanie
Myslisz ze ja ich nie miałam ?
Zjawiłam sie na Twoim wątku po to, by mając za sobą 3 porody
powiedziec Ci jak to wyglada.
Seks? Kochana, dla mnie po porodzie jest lepiej niz kiedyś.Jest tak
samo ciasno( przepraszam za dosłownosć), tak samo miło dla faceta
jak i dla mnie.
To prawda, ze nie zaraz po porodzie. Minie kilka miesiey aż wrócisz
do dawnej świetności, ale WRÓCISZ!!!!
I zobaczysz, ze nic sie nie zmieniło na gorsze.
Ja dodatkowo po porodach mam zupełnie bezbolesne miesiączki, a
kiedyś chodziłam po ścianach

[Gość: bbbea]

Żabcia powinnam Ci postawić piwo Ja też rodziłam 3 razy- moje ciało wróciło błyskawicznie do formy, nie mam grama nadwagi, po nacięciu nie ma śladu. Seks to sama przyjemność. No i maleństwo w ramionach... Życie jest piękne. Pozdrawiam

[Gość: MalaMi]

Chwała Ci kobieto za słowa pocieszenia. Odrobinę ochłonęłam, ale tylko odrobinę.
Przez to, że nie wiem co mnie czeka jestem taka napięta i nastawiona na 'nie'.

[zabcia35]

No to dajcie chlapniemy po kufelku piwka

[madzia.7]

MalaMi ja tez będę rodzic pierwszy raz ale za 14 tygodni..
Po co To wszystko czytasz... ja czytam to co jest konieczne,
jakies krwawe opisy omijam, bo po co to czytac..
czytaj wypowiedzi lekarzy i poloznych..
nawet filmow nie ogladam, kiedys wlaczylam na chwile i zaraz
wylaczylam bo nie mam ochoty ogladac jak sie jakas obca osoba dla
mnie meczy, jeczy i nie mam ochoty patrzec na jej narzady rodne..nie
jestem lekarzem i polozna wiec nie musze..
owszem boje sie ale staram sie nie popadac w paranoje..ciagle sobie
tlumacze ze nie ja pierwsza i tyle kobiet to przezylo to i ja dam
rade..
trzymaj sie i czytaj tylko to co buduje Ciebie pozytywnie..

[dacard]

Poszukaj pychologa przy poradniach matki i dziecka. Pomoze, nie
zbagatelizuje.

[agnieszka.lojek]

Strach przed porodem jest normalnym objawem.
Poród nie musi być koszmarem! Można godnie urodzić. Nie mogę
powiedzieć że nie będzie bolało, ale z bólem mozna walczyć. Woda,
ciepło, masaż, znieczulenie. Ból nie musi trwać godzinami.
Po porodzie ważna jest odpowiednia higiena i ćwiczenia dna miednicy.
Ćwicz od porodu. To działa!
Poród może być wspaniałym przeżyciem. Aby oswoić ten strach przed
porodem może warto zapoznać się ze szpitalem w którym się ma odbyć.
Szkoła rodzenia. Profesjonalna informacja.

[Gość: MalaMi]

Dzięki dziewczyny!
Dlaczego ja wcześniej tutaj nie napisałam? Może moje obawy nie urosłyby do tak
gigantycznych rozmiarów. Teraz trudno pokonać mi te olbrzymy..

[madzia.7]

dzisiaj snilo mi sie ze moje dziecko zmarlo po porodzie a ja
chodzilam i go szukalam krzyczac na glos jego imie..
wiem, ze to zbyt trudne...pomysl sobie, ze smierc dzidziusia jest
jeszcze trudniejszym doswiadczeniem niz sam porod..
wiec warto skupic sie bardziej na dzidziusiu chyba i to jest
wazniejsze niz sam porod...tak ja sobie tez tlumacze..

[Gość: MalaMi]

Faktycznie straszny sen! Ładnie sobie tłumaczysz, że musisz przejść przez ten
trudny moment. Ja też próbuję, bo przecież w aktualnym stanie nie mamy innego
wyjścia - musimy urodzić Problem w tym, że mój umysł jakby się zablokował i nie
przyjmuje żadnych argumentów, a strach z każdym dniem rośnie. Aż boję się
pomyśleć co będzie za miesiąc..!

[miacasa]

Aż boję się
> pomyśleć co będzie za miesiąc..!

jak to co będzie? w skupieniu urodzisz swoje dziecko, jak zacznie się poród
weźmiesz kąpiel, umyjesz włosy, dorzucisz do spakowanej wcześniej torby
niezbędne dokumenty i biorąc głęboki wdech przekroczysz progi szpitala a później
gdy wydawać Ci się będzie, że już nie dasz rady, że nie urodzisz tego dziecka
położna powie, że masz pełne rozwarcie i "rodzimy" (tzn. Ty przesz ona Ci
asystuje), małe wyląduje na Twoim brzuchu tak piękne i tak doskonałe, że
będziesz płakać ze szczęścia

[Gość: Kimi]

>>Paraliżuje mnie na myśl o rozrywającym bólu trwającym godzinami, niekończącym
się krzyku i pękaniu. A potem.. będę jak wiadro, już nigdy nie będę mogła
cieszyc się seksem - pocięta, poraniona i rozciągnięta.

>>
Faktycznie, jeśli takie coś Cię czeka to straszne to jest. Masz talent, horrory
powinnas pisać
A mnie tylko kilka partych bolało, reszty prawie nie czułam. I tak dwukrotnie.

[Gość: aga]

MalaMi, czytając Twój post czytam o sobie.... ale rok temu. Byłam w
upragnionej ciąży a mimo to perspektywa porodu wywoływała u mnie
mdłości, dosłownie. Mdlałam ze strachu. Ginekolog polecił psychologa
i psychiatrę, ale nie poszłam. Umówiłam się na cesarkę w prywatnej
klinice. Niestety, jak to w życiu bywa, niczego nie można być
pewnym, zaplanować wszystkiego. Urodziłam mojego synka siłami
natury, bez znieczulenia, przedwczesne skurcze, rozwarcie,
odpłynięcie wód. Moj synek nie przeżył. Nie będę pisac co czułam bo
nie tego dotyczy wątek, nie zrozumie nikt kto tego nie przeżył.
Teraz jestem w 35 tyg kolejnej ciąży, bardzo trudnej, wyleżanej,
wywalczonej, po kilku długich pobytach w szpitalu i powiem ci, ze
mimo bólu jaki towarzyszy porodowi już o tym nie myslę. W tej chwili
liczy się moje dziecko i jego zdrowie. Nasze organizmy potrafią się
cudownie regenerować i przez 9 miesięcy przygotowują się na poród.
Wiadomo boli, ale każdy skurcz przybliża do spotkania z małym
człowiekiem. Pomyśl, ból kiedyś mija a ewentualne rany po nacięciu
zagoją się.
Powodzenia

[Gość: MalaMi]

Straszne jest to, co przeżyłaś. Bardzo mi przykro.
Przy Twoich doświadczeniach moje strachy są śmieszne, ale bynajmniej nie umiem
ich przegonić. Staram się ciągle coś robić, żeby nie myśleć za dużo, bo wtedy
czuję, że oszaleję z paniki.
A Tobie życzę powodzenia!

[rulsanka]

Poród to jest niewiadoma i chyba ta jedna rzecz jest trudna do zaakceptowania.
Ból nie jest straszny. Ból jest w głowie, potęgowany przez strach. Ja miałam
poród z oksytocyną, a dziecko rodziło się razem z rączką. Jak porównuję ten ból
z bólem brzucha przy ostatniej biegunce to pestka. To dlatego, że przy porodzie
starałam się przejść w inną fazę świadomości, stałam się zwierzęciem, samicą
wydającą na świat potomstwo. Bolało, ale ja nie myślałam o tym, że MNIE coś
boli. Robiłam to, co każe ciało. Urodziłam w pozycji pionowej, bez nacięcia.
Jednak nie wszystko przebiegło jak w bajce, bo to życie. Jeśli chodzi o seks, to
po miesiącu już baraszkowaliśmy i było lepiej niż przedtem.
Porodu nie da się do końca zaplanować. Może się okazać, że urodzisz w godzinę.
Może być długo, ciężko, skończyć się cesarką. Dziewczyny cię pocieszają. Ale nie
o to chyba chodzi, bo możesz się rozczarować. Nie jest to statystycznie normą,
ale bywają i naprawdę ciężkie porody. Jeżeli naprawdę przeważa w tobie lęk, to
idź do psychiatry, prawdopodobnie dostaniesz skierowanie na planową cesarkę.
Operacja jest większym obciążeniem dla organizmu, ale jest bardziej
przewidywalna. A opory psychiczne mogą skutecznie zablokować naturalny poród.
Ważne jest to, byś podjęła dobrą decyzję i przestała żyć w strachu.

[Gość: MalaMi]

Dzięki za konkretne słowa. W zasadzie udzieliłaś mi najprawdziwszej odpowiedzi z
wszystkich tutaj.
Chyba naprawdę pojdę do psychologa, bo moje lęki zaczynają przypominać histerię.
Nie wiem czy nie jest za późno na błaganie o cesarkę, to tak jak dostać
zaświadczenie o dysleksji na dzień przed dyktandem.. Jak dotąd wszyscy
bagatelizują mój strach.

[lemurka3]

Rulsanka udzieliła bardzo madrej odpowiedzi. Co do sexu - u nas też jest dużo,
dużo fajniej, wiec nie martw sie!

[jumbka]

ja jeszcze tylko dodam, że podobno strach przed porodem może wydłużyć ciążę, a
co za tym idzie w Twoim przypadku, więcej czasu na histerię. Idź jak najprędzej
do psychiatry, oni nie gryzą I powodzenia! Mi się wydaje że poród to nic
strasznego, ale punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.

[Gość: MalaMi]

Byłam wczoraj w przychodni żeby porozmawiać z psychologiem (kilka osób mi to
zasugerowało). I pani w rejestracji powiedziała, że może wpisać mnie na wizytę
za 1,5 miesiąca! Wtedy to ja już będę nieżywa z bólu Nic wcześniej nie da się
zrobić. Oto jak można liczyć na pomoc fachowca. Dziś poszukam czegoś prywatnie,
ale ze względu na moje ograniczenia pieniężne nie mogę sobie pozwolić na
drogiego specjalistę

[Gość: Kimi]

A ja to się cc bardziej bałam.

[85aneczka]

Witam jak na pewno sie spodziewasz to każda z nas sie boi i ma obawy co do
porodu co będzie po nim.Ale nie będę cię pocieszać ale powiem ci jedno o bólu
zapomnisz jak ta mała istotka będzie już w twoich ramionach.A bać sie nie musisz
każdy poród jest inny może być szybki a o bólu zapomnisz.Ja też myślałam że mnie
poszyją a mój syn urodził sie bez nacięcia a miał 3600 ale zasięgnij porady
psychologa bo po co masz sobie zrobić krzywdę albo malcowi.pozdrawiam i życzę
szczęścia i szybkiego rozwiązania.

[Gość: Dorcia]

Hej ja też jestem w 8 miesiącu ciąży i też boję się ale staram się myśleć
pozytywnie,bliscy bardzo mnie wspierają a zwłaszcza mam,tak naprawdę to nie jest
tak bardzo strasznie później ten ból będzie tylko wspomnieniem,też coraz
częściej myślę że to coraz bliżej ale moje maleństwo tak bardzo kocham bo tak
długo na nie czekałam,że ten ból dla mnie jest tak naprawdę niczym do radości
jaką później zobaczę.Wiem co przeżywasz ale dasz radę naprawdę patrz
optymistycznie na to wszystko,myśl dużo o dziecku a ono Ci pomoże,poproś
bliskich o wsparcie o pomoc na pewno będą blisko Ciebie,musisz myśleć pozytywnie
a będzie na pewno dobrze,pozdrawiam Was i trzymam za Ciebie kciuki,będzie dobrze

[Gość: maycia]

MalaMi...
bez paniki...
ja mam termin na 1 wrzesnia a moj maly mezczyzna sie juz pcha na ten swiat... 30lipca trafilam z bolem podbrzusza do szpitala i okazalo sie ze zaczyna sie- skurcze co 4min- a ja bym nigdy nie powiedziala ze to moze wygladac w ten sposob- ja czekalam na potezne bole ktore ida do kregoslupa a tu sie okazalo lekkim pobolewaniem w podbrzuszu... dostalam leki na wstrzymanie i do domku
jestem panikara i wiem co czujesz- ale najlepsza rada jest olewanie tego co pisza co nie ktore kobiety- bo kazda przechodzi to inaczej... i wcale nie jest powiedziane ze bedziesz wrakiem kobiety bo moze sie okazac ze bedzie to 5min i po sprawie
i wiesz co Ci powiem? ze kobiety czasem wypisuja takie pierdoly na tych forach ze mozna poprostu zaczac pisac ksiazke z absurdami- az wstyd! np. farbuje wlosy co miesiac i nie ma zadnych problemow przez to a kazdy z przerazeniem sie patrzy bo to nie mozna, bo to zle wplywa na rozwoj malenstwa, bo urodzi sie rude itp- a wiesz co- mlody jest cholernie silny i wazy na dzien dzisiejszy 3700- w 36 tygodniu i twardy chlop z niego!! WIEC LALECZKO- GLOWA DO GORY I SKONCZ Z CZYTANIEM GLOOPICH POSTOW ODNOSNIE PORODOW

3MAMY KCIUKI ZA WAS...

[Gość: Zosia]

JA miałam i cesarkę i poród naturalny, zdecydowanie wolę SN!!!
Więc nie myśl, że jak nie masz kasy na CC to jesteś w gorszej sytuacji!!!
Popatrz dookoła siebie - tych wszystkich ludzi ktoś kiedyś urodził... gdyby
poród był taką traumą - kobiety nie miały drugiego, trzeciego itp dziecka!!!
Rodzisz w szpitalu, jak będzie ból problemem - dadzą Ci znieczulenie!!!
TAm tez pracują ludzie i to nie średniowiecze, będą po to aby Ci pomóc!! Ciesz
się ciążą i porodem, oby w terminie!!!
Trochę, my kobiety demonizujemy ten ból - aby faceci nas docenili, ale tutaj
możemy być szczere- da się przeżyć!!!

[juisy]

Bardzo mi miło czytać wasze posty! Jestem dopiero w połowie ciąży (nazwijmy to
zaplanowaną wpadką ) i już na samym początku nieźle się nakręciłam. A już po
przeczytaniu wielu postów na różnych forach chodziłam po ścianach z nerwów.
Lekarz i mąż wzięli się za prostowanie mnie. I na szczęście okazało się, że mam
mądre przyjaciółki które już są po porodzie, lub w czasie ciąży ale mnie
wyprzedzają. Na początku przyjęłam postawę roszczeniową (ściągnęłam kartę
pacjenta, która miała mnie "bronić", naczytałam się do czego mam prawo, co moge
wymagać itd.). Teraz powoli wszystko mi przechodzi. Najważniejsze jest to małe
co we mnie siedzi i muszę mu pomóc jak najbezpieczniej wydostać się na tą stronę
brzucha.
A gdy przeczytam takie posty jak wasze, aż się miło robi, że tyle dziewczyn ma
takie podejście do porodu. Dzięki wam wielkie

[k_katarzyna]

Hej,może nic odkrywczego nie napiszę, ale uwierz - nie taki diabeł
streaszny jak go malują. Ja swoją córeczkę urodziłam 28 kwietnia.
Bałam się strasznie...że nie poznam że poród już sie zaczął, że nie
zdąże do szpitala, że coś pójdzie nie tak, że nie wytrzymam
bólu...czytałam rózne opinie, odwiedzałam fora internetowe i z
każdym dniem byłam coraz bardziej wystraszona...Rodziłam prawie 12
godzin - dla niektórych to mało...ale byłam wyczerpana.Jednak kiedy
ta mała istotka pojawiła się na świecie i położyli mi ją na brzuszku
to w momencie zapomniałam o bólu podczas porodu, bo to boli nie ma
co się czarować. Nie miałam żadnego znieczulenia, nie chodziłam do
szkoły rodzenia, nie byłam umówiona z żadnym konkretnym lekarzem a i
do szpitala też trafiłam nie tego co chciałam, ale wszystko się
udało i dzisiaj jak spojrzę na tą małą kruszynkę to zapominam o
wszystkich problemach i troskach. Trzymam kciuki za Ciebie...i Twoje
maleństwo.

[martii.1]

Droga MalaMi, ja również panicznie bałam się porodu, ponieważ jestem dość niską
osoba i nie wiedziałam czy mój organizm zdoła urodzić istotkę ważącą około 3,5
kg. W 33 tygodniu ciąży okazało się, że mój synek spieszy się z przyjściem na
świat, ponieważ już wtedy miałam rozwarcie. Poleżałam tydzień w szpitalu i
wróciłam do domu, gdzie już do końca ciąży miałam leżeć. Nie było zbyt
przyjemnie i w 36 tygodniu ciąży dostałam skurczy. Pojechałam więc do szpitala,
lecz mimo skurczy i rozwarcia zostałam skierowana na salę przedporodową. Tam
dopiero się nasłuchałam jak rodziła jedna z kobiet, której poród trwał prawie 12
godzin. Zaczęłam wtedy płakać, że ja już nie chcę rodzić, bo to będzie boleć,
będę się męczyć. Rano lekarz skierował mnie na oddział ginekologiczny z zamysłem
hamowania porodu. Po tym jak podano mi kroplówkę dostałam jeszcze mocniejszych
skurczy, także poród się zaczął. Skierowana na porodówkę, zostałam przygotowana
do porodu, co już samo w sobie mnie zdołowało, no ale podobno najgorsze miało
dopiero nadejść. Na porodówce spacerowałam sobie z niezbyt silnymi skurczami,
dopiero później zaczęły się one mocniejsze, ale nie takie, że nie dałoby się
wytrzymać. Oczywiście kilka razy krzyknęłam, że już mam dość i że już nie chcę
rodzić, ale jak skurcz się kończył było całkiem spokojnie. Kiedy podczas skurczu
odeszły mi wody chciałam jak najszybciej urodzić. Położna twierdziła, że jak
rodzę pierwsze dziecko, to prawdopodobnie będę długo rodzić, więc kiedy mówiłam,
że rodzę i że główkę już czuję to nie wierzyła. Dopiero jak do mnie przyszła to
uwierzyła mi. Było kilka naprawdę mocnych skurczy i na dobre już czułam główkę
mojego dziecka między udami. Przy ostatnim skurczu na świat przyszedł mój synek
Bartuś i mimo, że w 36 tygodniu ważył 2850 g i miał 53 cm. Wiele osób mi mówiło
jak to bardzo boli, ale sama się przekonałam, że u każdej kobiety poród
przebiega inaczej. Ja stwierdzam, że mój poród przebiegł szybko, trwał tylko 5
godzin, a ta najważniejsza faza tylko 20 minut. O bólu zapomniałam w momencie
kiedy Bartuś został mi położony na piersiach - nie ma nic piękniejszego. Tak
więc MalaMi życzę Ci szybkiego i bezbolesnego porodu i nie martw się na zapas,
bo nie jest powiedziane, że masz się męczyć, a powitanie tej małej Istotki jest
najpiękniejsze.

[Gość: just_me]

Jestem w 36 tyg, ostatnie 2 miesiące spedziłam leżąc bo moje maleństwo spieszyło
sie z przyjsciem na swiat. dodatkowo malutka usadowiła sie bardzo nisko i czuje
caly czas( a juz najbardziej w nocy) jak napiera mi na pecherz. Powiem
szczerze,ze ja akurat juz nie moge sie doczeka porodu.Mysle tylko o malutkiej i
jak czytam wasze wypowiedzi o momencie kiedy kłada dzidziusia na brzuchu to
zawsze płacze..tak bardzo sie nie moge doczekac. Chciałabym zeby urodziła sie
bezpiecznie, zeby nie bylo zadnych komplikacji i zeby byla na tyle silna by moc
wyjsc ze mna do domu. Mysle o naszym pierwszym spacerku( bardzo dawno sama nie
bylam na spacerze i o wszystkim co najpiekniejsze, najlepsze. Kiedy na cos
czekamy, pragniemy czegos a to przychodzi z trudem, wymaga od nas poswiecenia,
przezwyciezenia naszych slabosci i lekow wtedy bardziej to doceniamy. POMYSL,ZE
KIEDY TWOJE MALENSTWO ZJAWI SIE NA SWIECIE NIGDY JUZ NIE BEDZIESZ SAMA, BEDZIE
TO CZASTKA CIEBIE KTOREJ BEDZIESZ STRZEC, CHRONIC Z KTOREJ BEDZIESZ DUMNA, KTORA
POKOCHASZ ZUPELNIE INNA MILOSCIA NIZ KOGOKOLWIEK DOTYCHCZAS.
BADZ SILNA.

[Gość: xxx]

A ja tam Cię doskonale rozumiem Mam takiego stracha przed ciążą i porodem,
że nie wiem kiedy zdecyduję się przestać łykać pigułki, a kończę w tym roku 35
lat )) A to co mnie wkurza już totalnie to to, że nie mogę wcześniej na 1000%
wybrać sobie sposobu urodzenia dziecka nawet jak mam na to pieniądze. Biorę pod
uwagę wyłącznie cc bo jestem taka panikara, że mdleje dosłownie na widok lekarza
i mam tętno chyba z 500 )). Wiem oczywiście, że są prywatne kliniki gdzie
robią co sobie pacjent życzy i nawet stać mnie na taką, kasa to nie problem ale
wiem od kilku zaprzyjaźnionych od wielu lat lekarzy, że one nie sa dostatecznie
wyposażone i jeśli pojawią się niespodziewane problemy wymagające naprawdę
specjalistycznego sprzętu to pacjentki odwozi się karetką do państwowego
szpitala. Także ja bym wolała zarezerować sobie miejsce w jakiejś porządnej
państwowej klinice typu matka polka i w spokoju, oficjalnie dopłacić za to czego
NFZ nie refunduje, a tak to dochodzi jeszcze stres, że nie wiadomo komu, kiedy i
ile dać, za co, czy weźmie, to przestępstwo !!!. Wiem co mówię bo mam koleżankę,
która niby była umówiona z lekarzem, ze załatwi jej anestezjologa do
znieczuloenia za 500 zł a jak przyszło co do czego to latali po korytarzu z kasą
i nie było komu dać ! Bzdura na kólkach. Wszyscy byliby szczęśliwi jakby jasno
ustalić co funduje NFZ, a szpital ustalałby ile bierze za coś ekstra. Ja już
nawet nie mówię o cc ale chociażby pokój z łazienką. To jest XXI wiek a szpitale
wyglądają jak lazarety z I wojny św i to też mnie przeraża. czemu w takim
momencie życia mam mieć wspomnienia 40 bab czekających w kolejce do jednej
zagrzybionej łazienki. Tfu...