samotność :(

[czarna-owieczka]

Witam Was drogie Mamusie.
Chciałabym się podzielić swoimi przemyśleniami, nie widze innego forum na
którym mogłabym to zrobić, wiec pisze tutaj...
1,5 roku temu przeprowadziłam sie na śląsk. wyszłam za mąż, zaczelam prace..
Znajomych tutaj nie miałam wcale, wszyscy zostali w dawnym województwie. przez
ten czas niewielu ludzi poznałam, z koleżankami z pracy, kontakt tez taki nie
zabardzo. Teraz jestem w 35 tygodniu ciąży i czuje sie bardzo samotna...
Spośród moich dawnych znajomych, tylko jedna znajoma mnie odwiedziła w ciągu
tego 1,5 roku. a teraz nawet nie odpisuje na smsy, bo od 4 miesiecy jest
mamusią i nawet na to nie ma czasu...
a od reszty zawsze słysze ze nie mają czasu i jak przyjade w okolice to sie
spotkamy...
odkad jestem w ciąży przebywam na l4, ze względu na ciąze zagrożoną i
specyfike pracy, i choć bardzo chciałabym pracowac i miec kontakt z ludzmi to
nie mam takiej możliwości.
Od 5 tygodni musze leżeć w domu, w łóżku ze względu na zagrożenie
przedwczesnym porodem.
Przez ten czas próbowałam zaprosić do siebie 12 znajomych. Każdy albo odpisuje
ze przyjedzie jak bedzie cieplej, albo że ma sesje, albo ze zajecia na
uczelni, a tak wogole to nie ma czasu. Niektórzy nawet potrafią tydzień, dwa
nie odpisywać i na zaproszenie reagują milczeniem. Standardowo słyszę, że
mnie odwiedzą po porodzie...
jest mi bardzo smutno i bardzo przykro że mam takich znajomych.. Bo kiedy ich
potrzebuje to ich nie ma.. a kiedy bede padac ze zmeczenia, to bedą mi sie
zwalać na chate. Wszyscy rzucą sie z zainteresowaniem na Maleństwo, a ja dalej
bede w szarym kącie... Czasem sobie myśle, że chciałabym już urodzić, może
wtedy by mnie ktoś odwiedził..
Czuje sie bardzo samotna... telewizor i głupie seriale, internet, gazety i
książki i tak wkółko.. już mam dosć.. chciałabym móc sie z kimś spotkać,
porozmawiać, poplotkować... tak po prostu...
Rodzina jest daleko, mama rownież i w dodatku nie możliwośći przyjechać, mąż
pracuje, ma dyżury wiec jak wychodzi z domu to na ok. 14 godzin (na dzien albo
na noc). A jak ma wolne od pracy to robi zakupy i załatwia urzedowe sprawy,
czyli de facto i tak siedze sama...
jedynie od czasu do czasu odwiedza mnie siostra mojego męża. Nawet moja
rodzona siostra nie napisze choćby głupiego smsma "jak sie czujesz?"
Przepraszam ze tak zaśmiecam... jest mi po prostu żle...

[ognista998]

wcale nie zaśmiecasz. mam dokładnie ten sam problem. koleżanke prawie wcale.
jestem w 23 tc i nie mam z kim pogadać, chodzę do szkoły w weekendy, ale te
koleżanki to są tylko szkolnymi znajomymi. nic poza zajeciami mnie z nimi nie
łączy. nie spotykam się, nie umawiam na kawę. nikt nie ma czasu i nikt nie
wykazuje inicjatywy spotkań. a ja nie chce się narzucać. mam przyjaciółkę, ale
widuję się z nią bardzo rzadko. ona ma swoje zajęcia nie raz choćby chciała
wpaść po prostu nie ma czasu. mam drugą koleżankę, a nią widuję się częściej.
ale je nie obchodzą moje problemy, ciągle muszę wysłuchiwać o jej kłopotach z
facetami, i powtarza mi za każdym razem to samo tylko w innej wersji, a nawet
nie zapyta co słychać. to jest przykre. jak już z kimkilwiek gadam to nie tylko
o ciąży ani o dzieciach, można ze mną gadać o wszystkim. o ciąży opowiadam
dopiero jak ktoś spyta, nie narzucam się z moimi ciążowymi sprawami, jak ktoś
nie pyta. ale przykre to jest, ciągle muszę wysłuchiwać jej problemów nie mając
szans pożalić się ani pochwalić swoimi. koleżanek w mojej sytuacji, czyli w
ciązy ,albo matek z dziećmi to nie mam. nie ma z kim pogadać o zupkach ani o
kuopkach ani o mdłościach. mam sąsiadkę w moim wieku z 2 małych dzieci, ale
nawet się nie ukłoni, to ja też nie chce sie narzucać. doskonale rozumiem twoją
sytuację bo tak samo się czuję. mam tylko męża i ani pół sprawadzonych znajomych.

jak chcesz to wygaduj się tutaj. ja tak robię i widzę, że więcej przyjaznych mi
osób mam w necie a nie w realu niestety...ludzie mają tylko własne sprawy i
więzi międzyludzkie w tych czasach zanikają...

pzdr i 3maj się, może się jeszcze odmieni

[czarna-owieczka]

Dziękuje, że odpisałaś i podtrzymałaś na duchu. Widze, że nie jestem sama...
Przykro mi, że również czujesz się samotna... Niewiem dlaczego tak jest że
jezeli kobieta zachodzi w ciąże, to zycie towarzyskie sie wali... I choćby sie
chiało dbać o te życie towarzyskie i nie robić z siebie kury domowej zamknietej
w klatce codzienności to nie idzie.. jest opór...
Wiesz, u mnie w domu rodzinnym stosowano taką teorię, że jesli ktoś sie do mnie
nie odzywa to ja tez mam sie nie odzywać. I dzieki tej teori, nigdy nie
utrzymywało sie kontaktów nawet z bliską rodziną...
Gdy założyłam własną rodzinę, stwierdziłam, że u mnie tak nie bedzie.. ze tak
nie chce. Ze chce utrzymywac kontakty z bliską i dalsza rodziną, mieć wokół
siebie wir znajomych.. I choć bardzo sie staram to w moje zycie spowrotem
wtargnęla ta teoria, i nie bardzo wiem jak to wszystko zmienić..
no bo ile razy można proponowac spotkanie i to znajomych odwiedzać.. przecież to
powinno być w obie strony...
tak sobie myśle jak to bedzie, gdy Malutka bedzie już z nami na świecie...
wspolne wypady we trojkę nad jezioro, do lasu.. może uda sie wyskoczyć w góry..
może wtedy znajomi bedą mieli choć ździebke czasu.. a może poznam nowych
znajomych.. Moze w parku czy piaskownicy uda sie nawiązać nowe znajomości
poprzez pociechy..
Chyba tylko nadzieja i marzenia że może być lepiej pozostały...

[ewio]

Ja mam podobnie z tym, że u mnie już II ciąża i kontakt z koleżankami mam naprawdę symboliczny, raz na kilka miesięcy. Też czuję się bardzo samotna i nawet ostatnio tak sobie obiecałam, że poszukam może przez Internet jakichś koleżanek albo coś takiego. Tylko dom i obowiązki, żadnych przyjemności, mąż duużo pracuje, nie ma nawet czasy by tak od serca pogadać więc jestem naprawdę sama. Może jak urodzimy nasze pociechy to będzie trochę inaczej...

[wuika]

A możesz powiedzieć, z jakiego miasta na Śląsku jesteś?

[czarna-owieczka]

jestem z Chorzowa.

[wiedzmapleple3]

hej dziewczyny Ja mogę tez dołączyc do grona samotnych mamusiek
Ja się niestety tez bardzo zawiodłam na moich przyjaciółkach, ktore
mimo moich problemow w ciazy odwiedziły mnie raptem raz w ciągu pół
roku (mimo,ze dwie pracują po drugiej stronie ulicy mojego domu!!!).
Od połowy listopada leżę w domu z komplikacjami i tez mi czasami
bardzo smutno, do tego dochodzi ciągły strach o dziecko, bo co
chwila coś jest nie tak...Dodatkowo przykre jest to, że jak moje
przyjaciółki miały problem, doła, to ja zawsze przy nich byłam,
zawoziłam do lekarza, odwiedzałam często jak były chore, a teraz?
Nie chce się poniżać prosząc o odwiedziny, uważam, że to powinno
wyjść z ich strony, tym bardziej, że były przyjaciółkami a nie
zwykłymi koleżankami. Prawdą staje się przysłowie, że prawdziwych
przyjaciół poznaje się w biedzie...Może się więc wzajemnie będziemy
wspierać? Pozdrawiam Was gorąco i życze samych przyjemnych myśli i
dotrwania szczęśliwie do końca ciąży

[kameleon_f1]

Jakbym czytała o sobie...
Wyjechałam na dyżury do innego miasta - 300 km. Zaczełąm kręcić z
jednym kolegą - był cudowny i po jakimś niedługim czasie zrobiliśmy
dziecko. W trzecim miesiącu mnie zostawił - nic go nie interesowało,
czy mam co jeść czy dziecko zdrowe itd. Urodziłam, przyjechał do
szptiala i jak gdyby nigdy nic zaczął się interesować nami. Stało
sie tak że się zeszliśmy... półroku po urodzeniu skończyłam studia I
TU SIĘ WSZYSTKO ZACZYNA.
Wyjechałam do niego 250 km od domu żeby mała miała ojca, on jest
fajny a teraz nawet staramy się o drugie dziecko.
ALE z dużego miasta przeniosłam się do mieścinki może 9.000
mieszkańców, każdy się interesuje wszystkim a już najbardziej twoją
dupą. Jego znajomi nie są moimi znajomymi bo jestem PANIUSIĄ Z
DUŻEGO MIASTA, a on jest ze mną tylko dla dziecka i że niby mnie nie
chce ale kocha córkę - tak mówią życzliwi ludzie...
Kontakt mam z ojcem i to bdb często rozmawiamy i jeździmy do siebie.
Mała jest super ma już 3 latka.
Tylko, że:
*tu nie ma gdzie wyjść,
*nie mam z kim pogadać - takie pitu, pitu z kumpelą co jej można
wszystko powiedzieć,
*pracuję ale koleżanki z pracy mnie nie odwiedzają bo to 30 km od
nas,
*CZĘSTO JEST MI SMUTNO I ŹLE!
*ludzie mi zazdroszczą że zarabiam 2x tyle co oni i dlatego mało kto
ze mną rozmawia
*W TEJ ŚMIERDZĄCEJ WIOSCE CIEKAWSKICH BEZMÓZGOWCÓW NIE MA CO ROBIĆ.
*ktoś by powiedział że można gdzieś wyjechać ale ten ktoś nie da mi
takiej samej pracy, a w moim zawodzie nie jest tak łatwo.

TRZYMAJ SIĘ CZARNA-OWIECZKO BO NIE JESTEŚ SAMA ZE SWOJĄ SAMOTNOŚCIĄ.
ŚCISKAM CIĘ MOCNO.
JAK CHCESZ TO NAPISZ NA GG 8083110.

[iwonkocia]

kameleon, to wyobraz sobie,ze ja mieszkam w takiej miescinie,
tylko,ze w Anglii, w dodatku wraz z byla zona męza,ktora obrabia mi
tylek na lewo i prawo, wraz z Polakami,ktorych najlepiej unikac, bo
nie wiesz, co cie czeka z ich strony.
mam doslownie jedna polska kolezanke,ktora mnie nie obgaduje

[czarna-owieczka]

Dziekuje Wam drogie Mamusie za wpisy. Dobrze jest wiedzieć, że nie tylko ja mam
taki problem.. Widze, że to powszechne..
Przepraszam, że dopiero odpisuje po takim czasie, ale problemy ciążowe się
nawarstwiają..
Jestem w 35 tyg. 3 cm rozwarcia i czekam "jak na szpilkach" kiedy zacznie sie
akcja "poród"...
Trzymajcie za mnie kciuki...

[ognista998]

owieczka czasem tak jest że nei wychodzi nam to co se palnujemy. ja też
planowałam życie towarzyskie i rodzinne, tak jak ty, no ale relacje z rodziną
się posypały (sprawy spadkowe) i nikt z nich nawet nie zapyta o moje zdrowie. a
najbadziej przykre jest to, że moja babcia, co do której zawsze marzyłam by była
prababcią i to się spełniło, też nie zapyta. myślałam że bęzie ise cieszyć.
byłam u niej z mężem na dzień babci, miałam usg, nawet nie chciała obejrzeć;/ i
jak dzwoni do taty to też nei zapyta co słychać...

masz nas wiele osób jest tu przyjaźnie nastawiontych od ciebie. teraz
najważnienjszy jest dla ciebie Maluszek i skup się na nim. abyś szcześliwie
urodziła i by zdrowo sie chował. moze potem jakieś przyjaźnie sie znajdą. może
są jeszcze inne mamy z dziećmi atwoim sąsiedztwie. zobaczysz bd lepiej. 3mam
kciuki;*

[easyblue]

Nerwy Ci nie pomagają Ja z rozwarciem na 2 cm łaziłam od bodajże 5
m-ca. A urodziłam po 3 oxytocynach Ale spokojnie, nawet jak teraz
urodzisz to dzidziuś już sobie poradzi
Trzymam mocno kciuki i daj znać jakby co

[ivy_poison]

Hej czarna-owieczko.
Ja też jestem ze śląska, a w sumie z zagłębia. Pewno zauważyłaś że ludzi tu się
dzieli na dwie kategorie na tych za i przed rzeczki.
No ja kiedyś mieszkałam w Świętochłowicach. Teraz w Dąbrowie G.
Termin mam na marzec. I z tego co widzę ty w tych okolicach też.
Jeżeli masz ochotę pogadać to chętnie. A jak się cieplutko zrobi to może się
spotkamy w parku Chorzowskim. Tam jest tak pięknie.
No i trzymam kciuki za szczęśliwe rozwiązanie.

A dziewczyny co do samotności. Ja również odczułam ją na własnej skórze. Ale u
mnie było troszkę inaczej. Do 6 miesiąca pracowałam za granicą no i nie miałam
tam znajomych. A ci z pracy to nie chętni byli się bratać, bo ja przecież nie
piję piwa etc. bo ciąża etc. No i samotnie i smutno tam mi samej było. Ale po
powrocie do kraju jest dużo lepiej. Odżyłam i cieszę się każdym dniem.

[iwonkocia]

warto jest znalezc jedna czy dwie znajome, ale solidne,skupic sie na
jakosci znajomosci, nie na ilosci.jak masz duzo znajomych
, to te znajomosci okazuja sie powierzchowne.

dobrze rozumiem Twoja sytuacje,bo ja mieszkam za granica z mezem i
jestem totalnie samotna, nie moge liczyc na prawie zadnych polskich
znajomych i nawet nie chce na nich liczyc-zdecydowana wiekszosc jest
interesowna i nie mozna im ufac, niestety plotka i sensacja to to,co
glownie ich interesuje.a ja potrzebuje ludzi mi zyczliwych i
bliskich, sama rowniez chce dawac z siebie.w poszukiwaniu przyjaciol
zaczelam chdzic na spotkania religijne kobiet i znalazlam tam
angielskie przyjaciolki.

jesli Twoi znajomi dotychczasowi sie nie sprawdzili,poszukaj
innych,ale to Ty musisz wyjsc do nich w otwartej
postawie,zainteresowac sie ich sprawami. w przyjazni wazna jest
wzajemnosc,nie mozna tylko oczekiwac.

[karo610]

Niestety życie często weryfikuje znajomości.. U mnie jest podobnie:
żadna z moich przyjaciółek nie ma dzieci (jedna ma ale mieszka za
granicą), albo nie chcą albo nie mają z kim albo się starają i nic..
ale jednym słowem nie rozumieją jak to jest jak się ma dzieci i nie
można iść co weekend do pubu i tak dalej.. no priorytety mamy inne
kompletnie..
Jak się widzimy raz na te parę miesięcy, to jest super, ale mi to nie
starcza i marzy mi się mieć przyjaciółkę choć jedną z dzieckiem,
widywać się co weekend z mężami, w tygodniu wspólne spacerki ect.
Myślałam, że do momentu aż ja zajdę w drugą ciąże, któraś z moich
dziewczyn tez już będzie dzieciata, niestety ja za miesiąc rodzę i
znowu będę sama.. mam 4 dalsze koleżanki z dziećmi i tak myślę, że
chyba właśnie warto się skupić na tych znajomościach..
Niemniej jednak bardzo zazdroszczę dziewczynom, które mają w
najbliższym gronie bliskie osoby z dziećmi.. mi tego bardzo brakowało
jak byłam na wychowawczym z pierwszym dzieckiem..