bardzo zły nastrój

[lalabamba]

Witam Was serdecznie, wiem, że wątek nastrojów w ciąży był już poruszany, ale ja w zasadzie nie mam pytań, chciałam się tylko pożalić... Mieszkam daleko od rodziny, nie mam tu nikogo z kim mogłabym szczerze porozmawiać. Jestem w 18 tygodniu ciąży, czuję się coraz lepiej fizycznie, za to psychicznie już wysiadam. Czasem to mi się nawet wydaje, że nie kocham swojego męża a już na zawsze przez dziecko zostaliśmy "połączeni". Jego sytuacja rodzinna bardzo mnie denerwuje, czuję się tu gdzie mieszkam jak nie u siebie, tęsknię za domem jak nigdy, a przecież z domu wyjechałam do internatu kiedy zaczęłam liceum, więc to już 12 lat temu. Czuję się niezrozumiana, mam wrażenie że mąż tylko ode mnie wymaga, nie rozumie, że mam gorsze dni, dla niego hormony to tylko wymówka, a przecież gdybym mogła to wróciłabym do "normalności". Płakać mi się chce i już. I boję się że przez to wszystko moje biedne dziecko będzie ciągle smutne lub znerwicowane... że robię mu krzywdę. Może jestem nienormalna po prostu? No nic, wyżaliłam się. Dziękuję.

[kotkowa]

Przezywasz to samo, co kazda z nas miala w ciazy wczesniej czy pozniej. Jakies
rozterki, wahania, smutki, przygnebienie, nieporozumienia z mezem itd. Dla mnie
najwiekszym pocieszeniem i lekiem bylo zrozumienie, ze tak ma prawo byc i ze to
jest przesadzone, wyolbrzymione i lepiej nie traktowac tego serio. Zdystansuj
sie od tych czarnych mysli, wez to na przeczekanie. Sprobuj porozmawiac z mezem,
ze bardzo potrzebujesz go teraz, ze masz takie smutne mysli, ze wiesz, ze to
przez ciaze. Jesli chodzicie razem do lekarza, to moze powiedz przy nim
lekarzowi o tych dolegliwosciach ze smutnym nastrojem, a lekarz moze sam powie
cos madrego, co przekona meza, ze to ciaza i hormony i ze musi cie wspierac.
Poza tym patrz na radosne strony ciazy, tego, ze malenstwo w tobie rosnie, ze
bedziesz mama, ciesz sie czym sie da, czytaj o dzieciach, o pielegnacji,
nakrecaj sie ile wlezie

[pesteczkaija]

Mi pomagają myśli że moje maleństwo już za miesiąc będzie ze mna i będę mogła go
w końcu przytulić i całować...

[pesteczkaija]

nie martw się ja też miewam napady złości i smutku ja mieszkam z facetem i
do domu mam jakieś 15 minut drogi i tez na maxa tęsknie... Mam ciąże zagrożona i
siedzę ciągle w domu i to chyba powoduje że wariuje.... czasami jak mam zły
nastrój to potrafię płakać i płakać. Mam tylko nadzieje że moje maleństwo będzie
zdrowiutkie i nie odbije się to na nim. Co do faceta to mam podobna sytuacje. No
cóż oni chyba nigdy nas nie zrozumieją...
Pozdrawiam nie smutaj się nie jesteś sama

[ewio]

Ja mam zupełnie takie same odczucia co Ty. Ale też myślę, że to przejściowe.
Staram się mówić jak najczęściej o tym co czuję mężowi, nawet jak jemu to nie na
rękę.

[voof]

Miałam tak jak Ty i to mniej więcej w tym samym okresie ciąży-
totalna deprecha,na nic nie miałam siły,mogłam tylko leżeć i myśleć
o tym,że chcę umrzeć.Mąż się martwił,ale zbyt pomocny nie
był.POwiedziałam o tym lekarzowi,powiedział,że to przez
progesteron,ale jeśli mi się nie poprawi,to trzeba będzie
skonsultować się z psychiatrą w celu leczenia,bo to depresja.Ale
zalecił mi przyjmować preparat magnezu-brałam początkowo Filomag
B6 ,a teraz podtrzymująco Lacktomag.I nie potrafię tego wyjaśnić,ale
po tygodniu smutki minęły,akurat zbiegło to się ze świętami i
możliwością wyjazdu na parę dni.Sądzę,że zmiana otoczenia też mi
pomogła.Trzymam kciuki i pozdrawiam!

[aguha28]

Nie przejmuj się,każdy tłumaczy że to normalne w ciąży.. Ja potrafiłam ciągle
płakać,z byle powodu.. Ty masz męża koło siebie,mój zarabia za granicą i rzadko
może przyjeżdżać.. Smutek i płacz przerodził się teraz w złość,chodzę nerwowa i
powiem ci że nawet dziś rozmawiałam z przyjaciółką czy czasem nie iść do
psychologa.. Do tego ciężko przechodzę ciąże,jutro mnnie czeka usg czy komora mu
się nie powiększyła,po jutrze badania znów na cholestazę.. Ale prócz nerwicy też
się śmieje.. Pozdrawiam.

[pesteczkaija]

i mi się zdarza śmiać, ale często się wściekam i płacze

[lalabamba]

Bardzo Wam dziękuję, naprawdę pomaga mi fakt, że nie jestem odosobniona z moim problemem. Spróbuję z magnezem, może zadziała No i niedługo Wielkanoc, na szczęście do rodzinki...