pierwsze dni w przedszkolu-błagam o pomoc

[juka20]

Moja córeczka ma dwa i pół roku, od 1 września poszła do przedszkola i mamy
wielki problem....
Wcześniej Ania była zawożona do opiekunki (od kiedy skończyła pół roku
wróciłam do pracy na pełen etat). Wszystko odbywało się bez problemów, bez
płaczu. Opiekunka poświęcała Jej mnóstwo czasu i naprawdę wkładała w to dużo
serca. Wspólnie z opiekunką, biorąc pod uwagę to, że Ania miała bardzo mały
kontakt z rówieśnikami, zdecydowaliśmy, że pójdzie do przedszkola.
Przedszkole na całe 9 godzin, bo odbieranie wcześniejsze przez opiekunkę lub
kogoś z rodziny nie wchodzi w grę.
Dziecko było bardzo dobrze nastawione do przedszkola. Cieszyła się, że będzie
się bawić z dziećmi. 1 września została bez żadnych oporów. Gdy Ją
odebierałam przedszkolanka stwierdziła, że koło południa mała płakała, ale na
pewno się przyzwyczai. Po południu Ania nie chciała w ogóle rozmawiać o
przedszkolu, była zła i rozdrażniona. Drugiego dnia nie chciała zostać w
przedszkolu, bardzo płakała, wołała mamo ratuj, nie zostawiaj mnie, ja nie
chcę tu zostać. W ciągu dnia podobno nie płakała. Odebrałam Ją wcześniej.
Przytuliła się i powiedziała: szybko, jedźmy do domku. A dzisiaj to już
zupełna tragedia. Nie chciała wstać z łóżka, krzyczała, płakała, nie
pozwoliła się ubierać. Ja nie chcę do przedszkola, nie lubię przedszkola.
Przez całą drogę płakała. W przedszkolu pani oderwała Ją ode mnie. Za
drzwiami słyszałam tylko Jej płacz i krzyki: mamo wracaj, nie zostawiaj mnie,
ratuj....
Mam dosyć.
Nie chcę skrzywdzić swojego dziecka.
Proszę pomóżcie mi, doradźcie co robić. Próbować jeszcze? Jak długo?
Czy to nie odbije się na psychice dziecka?

[malgosik]

Ja miałam podobne problemy z moimi chłopakami. Poszli do przedszkola, jak mieli
3 lata. Pierwszego dnia poszli bez problemu, ale całe popołudnie nie odezwali
się do mnie ani słowem. Byłam w szoku! A od następnego dnia było coraz gorzej.
Płacz, histeria, nie chcieli wstawać z łóżek i się ubierać, leżeli pod kołdrą i
płakali. Musieliśmy ich wynosić z domu, bo nie chcieli iść. A w przedszkolu to
już była tragedia... W ogóle nie chcieli rozmawiać o przedszkolu ("Nie mówmy o
tym mamo, dobrze?). W końcu jeden zaczął się jąkać, drugi robić kupę w majtki,
choć nie nosił już pieluch przeszło rok, ja już też byłam na granicy załamania
nerwowego. Stwierdziłam, że nie ma co ich męczyć, widocznie są za mali i
zabrałam ich z przedszkola. Przez następne półtora miesiąca jeszcze nie chcieli
o tym rozmawiać. W nastepnym roku poszli bez większych problemów, ale do innego
przedszkola, bo na stare nie chcieli nawert patrzeć. Chodzą już drugi rok i
wszystko jest w porządku, choć niestety Maksowi zostało, że czasami się jąka.
Pozdrawiam
Gosia, mama Julka i Maksia (5lat)

[turenka]

Cześć dziewczyny!
Wiem o czym piszecie.Mnie na szczęście ten problem już nie dotyczy. Mój mały
ma 6 lat. Ale pamiętam ten czas gdy miał iść do przedszkola. Byłam tak samo
zestresowana jak On (a może i bardziejon płakał w przedszkolu a ja pod
przedszkolem).Napiszę Wam jak nam się udało. Może u Was też to podziała.
Wtedy mój synek (teraz także) był wielbicielem Kubusia Puchatka . Pomyślałam
sobie że może warto tą całą sytuację przełożyć na puchatkowe przygody.
Wieczorem oprócz zwykłej bajki opowiadałam jak i dlaczego Puchatek musiał i
chciał chodzić do przedszkola. Zresztą do tej pory wykorzystuję postaci z
bajek do tego by mały łatwiej rozumiał rzeczywistość.
Nam to pomogło. Powodzenia!!!!!!!

[aniko16]

Twoje dziecko jeszcze najwyraźniej nie dojrzało do przedszkola. I nic dziwnego
bo rzadko który 3 latek jest. Dla harmonijnego rozwoju dziecka w tym wieku
najważniejsze jest poczucie bezpieczeństwa, a nie kontakt z rówieśnikami.
Sporadyczny (dzieci znajomych, place zabaw) jest zupełnie wystarczający. Ja też
w zeszłym roku próbowałam oddać mojego wtedy 3 latka do przedszkola. Bardzo nie
chciał choć obył się bez budzenia w nocy, wymiotów i innych koszmarności
opisywanych na tym forum. Na dodatek synek prawie cały miesiąc przechorował.
Nie zapominajmy,że choroby mają podłoże psychosomatyczne i dzieci niechętne
przedszkolu po prostu częściej chorują nawet nie zdając sobie z tego sprawy. W
tym roku mój 4 latek dojrzał do przedszkola - dobrze się tam czuje, bierze
chętnie udział we wszystkich zajęciach. Warto było poczekać. Dodam, że też
wróciłam do pracy gdy synek miał 6 m-cy i ten dodatkowy rok spędził z
opiekunką. Było to jednak lepsze niż za wczesna wysłanie do przedszkola.
Rozpisałam się ale naprawdę szkoda mi wszystkich dzieci wysyłanych na siłę do
przedszkola "dla ich dobra" i gdyby ten los został oszczędzony choć jednemu z
nich - to warto pisać.

[mmm2001]

Aniko16
a czy wiesz jaka jest róznica cenowa między opiekunką w Warszawie (1000-1200zł) a przedszkolem publicznym (300zł) ?

[aniaijarek]

jezu ja mam tak samo moja mala tez poszla 1 wrzesnia do przedszkola (ma 3
latka) dla mnie to koszmar 1 dzien nawet nawet nie powiem, 2 dzien placz kiedy
maz ja odbiera z przedsszkola rzuca mu sie na szyje i placze w drodze do domu
tez placze (jeszcze przezywa) dzis rano gdy ja oddawalam plakala strasznie nie
wiem co dalej zrobic martynka zabiera z domu kredki kolorowanke i tym sie bawi
jak 2 dnia zabrala kolorowanke z domu to jak maz po nia poszedl to trzymala ja
w raczkach i mine miala taka jakby caly dzien plakala wczoraj mowila nam ze nie
chce do przedszkola bo ja chlopcy kopia łzy mi pociekly jak cholera nie wiem
czy to ma sens czy meczyc dziecko dalej bo ona sie meczy i to widac jak
przekonac dziecko do przedszkola wczoraj kupilam jej teczke na rysunki i
powiedzialam jej ze tu mamusia bedzie zbierac jej rysunki ze poprzyklejamy je
na lodowce ze wszystkim pokazemy jak ladnie rysuje w przeszkolu na nic to
wszystko acha a jeszcze jedna rzecz ktora bardzo mnie zastanawia moja mala jest
bardzo towazyska dlatego tez bylam pewna ze wszystko bedzie ok zawsze bardzo
rozgadana do wszystkich sie odzwywala w sklepie uwielbia rozmawiac z paniami i
kupowac placic potem dziekowac a tu taka dziwna sytuacja gdy wychodzi z
przedszkola z nikim sie nie zegna nawet dziecia nie pomacha nie powie czesc
nawet pa pa a o pani wychowawczyni to nie wspomne przewaznie szybko uzywa slowa
ciocia do nowo poznanej osoby a tu nic zero ani słowa wyglada na to ze jej nie
zaakceptuje sory ze tak sie wepchalam ze swoim watkiem ale tez jest mi ciezko i
to bardzo...

[danka24]

U nas sytuacja jest identyczna z dnia na dzień - zamiast coraz lepiej - jest
coraz gorzej... Nie mogę na niczym skupić się w pracy, wciąż myślę, czy synek
nie płacze... Przed chwilą dzwoniłam, telefony odbiera pani woźna, sprawdziła,
że dziecko bawi się na dworze spokojnie, ale w sali płakało i nie wie, co
będzie po powrocie...
Mam nadzieję, że to minie, czytam tu wszystkie posty i szukam pocieszenia, że
to normalne...

[serena11]

Nie jestes sama!! Moja corka (rowniez 2,5 ) tak dzis plakala w
przedszkolu ,trzymala mnie za noge,a pani odrywala ja odemnie.Wolala
blagam ,nie zostawiaj mnie.Czuje sie jak wyrodna matka ,caly dzien o niej
mysle ,w maluchach wszystkie dzieci strasznie plakaly,ja sama nie chcialabym
tam byc.Nie wiem jak dlugo to wytrzymamy ,ja i ona.Wzielam na te 3 dni wolne
ale w poniedzialek do pracy wiec bedzie cale 9 godzin.Z dnia na dzien jest
coraz gorzej......co robic????

[juka20]

Ciągle zastanawiam się nad tym, czy my jako matki zachowujemy się właściwie?
Czy zmuszanie małego dziecka (bo o dzieci 2,5 - 3 letnie tutaj chodzi) do
zmiany otoczenia, środowiska na siłę nie jest dla nich krzywdzące. Przecież to
maluszki.... Przedszkole, rozwój społeczny.... ok, ale za jaką cenę?
Czy nie najważniejsze jest, aby dziecko czuło , że jest kochane i bezpieczne?
Czuję się jak wyrodna matka i chyba jednak zrezygnuję z tego przedszkola....
Boję się o moje dziecko!

[asochac1]

u mnie dokładnie to samo, mój 2,5 letni synek zaczął plakać dziś już przy
ubieraniu . W przedszkolu zostawiłam go płaczącego i rozpaczliwie
krzyczącego "mamusiu nie idź". Przed wyjściem zrobił siusiu w majtki, co mu się
już od kilku tygodni nie zdarzało. Tyle że nie każdy może zabrać dziecko z
ptrzedszkola, ja niestety nie mam takiej możliwości, żeby "odpuścić" i
spróbować za pół roku lub później.
Pozostają mi wyrzuty sumienia, że jestem wyrodną matką i nadzieja, że za parę
dni się wszystko unormuje.
pozdrawiam, Ania + Konrad 2,5 + córcia 36tc

[redorek]

no cóż, nieciekawa sytuacja
ja radziłabym zaczekac jeszcze tydzień, może dwa i zobaczyc
ja nie miałam tego typu problemu (miałam za to wiele innych) ale pamiętam, że w
żłobku wrzeszczące i kopiące 2-2,5 latki były przejmowane przez ciocie. Potem
to wszystko powoli minęło.
Dlatego radze zaczekać, jeśli sytuacja nie poprawi się chyba lepiej uciekac z
przedszkola, bo ani mama ani dziecko raczej nie będą szczęśliwe.

Redorek

[jola-zet]

Ja też radzę jeszcze trochę poczekać. Taka tęsknota i rozpacz są na początku
normalne. Najważniejsze, żeby nie przedłużaż rozstania, bo to pogarsza
sytuację - należy pożegnać się i wyjść. Ja tak robiłam w zeszłym roku (oddałąm
dziecko do przedszkola jak miało niespełna 2 latka), więc wiem o czym mówię -
wypłakałam się za drzwiami i tyle.
Zwykle jest tak, że jak już mama pójdzie to dziecko się uspokaja, bo wie, że
już nic płaczem nie osiągnie, zabawia się i jest ok. O tym mnie zapewniały w
zeszłym roku przedszkolanki. I teraz - kiedy czasem siedzę z dzieckiem
koleżanki - dokładnie widzę, że przedszkolanki nie oszukiwały. Sama poganiam
koleżankę, żeby wychodziła, bo pogarsza sytuację - dziecko się coraz mocniej
roztkliwia i niejako "nakręca" w tej rozpaczy a potem trudniej je zabawić i
uspokoić. Koleżanka (mama dziecka) zamyka dzwi, dziecko za moment przestaje
płakać - NAPRAWDĘ. Zapytajcie panie przedszkolanki jak to wygląda w Waszym
przypadku - jeśli tak jest to jesteście na dobrej drodze do uczynienia ze
swojego dziecka przedszkolaka i warto poczekać z decyzją No i nie
przeżywajcie za mocno, bo dziecko to wyczuwa i samo zaczyna się niepokoić.
Pozdrawiam.

PS. wiem co przeżywacie, ale ja to miałam w tamtym roku i "dzięki" temu moje
dziecko bez problemu adaptuje się teraz w nowym-państwowym przedszkolu.

[anatemka]

jestem teraz w pracy. dzwoniłam do dziadka, jak zaszedł do przedszkola to Młody
leżał na podłodze i płakał. ja zaraz też będę.

[milka_milka]

Moja córka ma cztery lata i też bardzo ciężko znosi początek. Nie wiem, czy
wytrzymam, tym bardziej, że nie muszę jej wysyłać do przedszkola.

[anatemka]

własnie, to tak jak ja. Poradziłabym sobie i bez przedszkola... poczekam
jeszcze z tydzień , dwa... i zobaczymy. Jutro spotkanie integracyjne w
McDonaldzie.

[milka_milka]

Czuję się jak zbrodniarz. Myślałam, że robię dla dziecka coś dobrego a teraz
wydale mi się, że się nad ną znęcam. Tym bardziej, że mąż był zdecydowanie
przeciwny przedszkolu, poniewaz uważał, że mała nie będzie się tam dobrze czuła
i teraz okaże się, że ma rację...

fallstart czyli chyba zrezygnuję

[anetawroblewska]

Jak widać na załączonym obrazku nie tylko trzylatki mają problem z adaptacją.
Moja córka (czterolatek) też właśnie debiutuje w przedszkolu, a początki są
podobnie trudne jak u Was, siostry w nieszczęściu. Przeżycie jest tym gorsze,
że mała nie histeryzuje, nie rzuca się na podłogę ani nie krzyczy - Ona
po prostu cichutko popłakuje i żałośnie pyta: "mamusiu, przecież byłam
grzeczna, nie zostawiaj mnie ..." Serce się kraje.
Nawiasem mówiąc przedszkole bardzo mi się podoba, panie wychowawczynie
niezwykle sympatyczne i ciepłe. Ale to wszystko jak widać za mało. Wypróbowałam
juz niemal wszystkie metody: tłumaczenia, inscenizacje w formie bajek,
wcześniejsze odbieranie. I nic nie skutkuje. Mała źle sypia, traci apetyt
i ciągle popłakuje. Pozostaje pytanie jak długo obie jeszcze to zniesiemy,
bo już tracę nadzieję na happy end ...

[brucha]

to i ja dołączę do klubu płaczącej mamy...
ale obiecałam sobie, że wytrzymam 2-3 tygodnie. po takim okresie mądre
opiekunki (a za takie uważam panie w naszym przedszkolu) powinny być w stanie
powiedzieć mi, czy maluch bierze nas na przetrzymanie, czy rzeczywiście
emocjonalnie jeszcze się nie nadaje.

mama bezgranicznie smutnego przedszkolaka (2lata 10 miechów)

[kluska25]

Hej.Proponuję nie zaprowadzać dziecka do przedszkola.Myślę,że nie dojrzała
jeszcze do tak długiej rozłąki z mamą.Przeszłam to samo rok temu,moja córka
była w wieku twojej.Płakala strasznie,zdarzyło jej się nawet zwymiotować.Kiedy
zrezygnowałyśmy,Kasia nie chciała jeżdzić nawet do babci,była smutna i zła na
mnie że ją zostawiałam.Takie jest moje zdanie,a ty powinnaś postąpić tak jak
czujesz!!Pozdrawiam.Magda

[ibggraf]

To i ja dołączam się do klubu matek załamanych debiutem przedszkolnym dzieci.
Mój synek ma prawie 3,5 roku a i tak są ogromne problemy. Co prawda do
przedszkola chodzi bez specjalnego płaczu. W przedszkolu jest ok, uczestniczy w
zajęciach, bawi się. Problem natomiast powstaje po powrocie i rano. Dziecko
jest osowiałe, nie ma ochoty na nic. Jak do tej pory był straszną gaduła, nie
odzywa się. Jedynie co 5 minut pyta, dlaczego musi chodzić do przedszkola.
Strasznie mi go szkoda. Nie wiem co robić. Może po prostu są dzieci którym
należy dać trochę więcej czasu, trudniej odnaleźć im się w grupie. Poczekam
chyba do końca września, jeżeli nic się nie zmieni będę musiała poszukać
opiekunki. Dodam, że odkąd synek skończył 7 m-cy był pod opieką niani. Chętnie
zostawał z osobami trzecimi, chodził do sąsiadów pobawić się z dziećmi, jeździł
na wczasy z dziadkami. Nie myślałam więc, że przedszkole wywoła u niego taki
stres.
Dajcie znać, czy u Was coś się zmieniło.
Pa!
Izabella

[danka24]

Dziś sobota - dzień wolny od przedszkola. Udało mi się co nieco wyciągnąć z
synka. A więc - stwierdził, że wszystko w przedszkolu go denerwuje, dlatego,
że ... jakaś pani ciągle go chce karmić. Już wiem, że dzieciom mniej
samodzielnym przychodzi pomagać jeść pani woźna. Powyżej napisałam, że na
dworze synek bawił się OK, a w sali płakał. Powiedział mi, że płakał, bo cały
czas bał się, że przyjdzie ta pani i będzie go karmić... No i wg niego to jest
JEDYNY problem. Ale ogromny... Więc teraz siedze i myślę, że w pon. z samego
rana muszę zrobić tam jakąś akcję - pogadać z wych. (tylko co mam zrobić, żeby
się nie poryczeć???) żeby np. w ogóle nikt nie pomagał synkowi jeść. Może mu
tam wpychają jedzenie na siłę??? Poza tym to on mówi, że jest to jedyny
problem, ale nie ma jeszcze 3 lat i może nie przekazuje nam wszystkiego, co
czuje, choć jest bardzo wygadany?? Na pewno zawsze jest jakaś przyczyna
niechęci do przedszkola, i nie zawsze dziecko potrafi o niej opowiedzieć...

[linusia_75]

Wiesz już o co chodzi, to połowa sukcesu.
A i rozwiązanie banalne: poprosić, żeby nikt mu w jedzeniu nie pomagał, żeby
pozwolonu mu jeść tyle ile chce i po kłopocie. Poprosić, spokojnie bez płaczu i
pretensji, tumacząc, że dla syna to duży stres - trudno mieć pani za złe, że
zależy jej na tym, żeby dziecko nie siedziało głodne. Na pewno nikt nie wpycha
mu jedzenia na siłę, ale widać nawet namawianie go denerwuje.
Życzę powodzenia,
Linusia

[danka24]

Dzięki, Linusia, taki właśnie mam zamiar - powiedzieć, żeby nikt go nie karmił.
Mam nadzieję, że to jest rzeczywiście największy problem - dziś, ilekroć jest
mowa o przedszkolu - od razu podkówka... Wyciągnęłam synka znów na rozmowę - i
znów mówił o tej pani... A z tym moim płaczem to po prostu jest tak, że ja w
ogóle nie mogę tam chodzić, tylko mąż, bo ja po ok. 2 minutach już mam "gulę" w
gardle i lepiej, zeby synek mnie nie widział w takim stanie. Tak więc jutro
pogadam ja lub mąż na temat karmienia, ale obawiam się, czy tak naprawde nie
chodzi o coś więcej...

Jest coraz gorzej :-(((

[danka24]

Dziś synek w nocy zasiusiał łóżko, rano płakał non stop, pytał, dlaczego musimy
iść do pracy, a na parkingu przed blokiem na cały głos krzyczał płacząc: "-Ja
nie chcę waszych pieniążków, ja już nie będę rozlewał wody, nie będę zapalał
lampki, nie chcę do Aquaparku, nie chcę lodów" - itp. Mąż porozmawiał z
wychowawczynią, żeby pod żadnym pozorem nikt go nie karmił, ale czy to naprawdę
o to dziecku chodzi??? Czy też "pod spodem" jest problem głębszy... Jestem w
strzępach

[aniko16]

Biedny mały. Strasznie mi go szkoda.
Na pewno jedzenie nie jest jedynym problemem. Nie wierz w to. Widać,że
tłumaczycie dziecku konieczność zarabiena pieniędzy. Zupełnie niepotrzebnie,
jest na to za mały. Największą jego potrzebą jest teraz poczucie
bezpieczeństwa, które ma jak widać mocno zaburzone. Zabierz go z przedszkola za
każdą cenę a już na pewno za cenę zabawek i wizyt w aqua parku.

[anatemka]

mój też mówił: ja juz nie będę chciał żelków... serce się kraje(((

[juka20]

Dzisiaj moja córeczka została w przedszkolu niechętnie, z płaczem, ale bez
rozpaczy i krzyków. Nie chciała jechać, w przedszkolu nie chciała zostać, ale
przy wejściu spotkaliśmy dziewczynkę, poznaliśmy Ją z naszą Anią i poszło
trochę łatwiej. Po przekroczeniu progu ( z koleżanką za rękę) odwróciła się i
biegiem do nas z płaczem. Całe szczęście, że pani odwróciła Jej uwagę i jakoś
udało się zażegnać kryzys.
Daję mojej córeczce jeszcze tydzień (najdłużej tydzień). Jeżeli będzie chodziła
do przedszkola, to nie z obowiązku i nie będzie siedziała smutna przez 9 godzin.
Będzie chodziła jeśli zobaczę, usłyszę, że chce chodzić.
Rozmawiałam ze swoją kuzynką, która pracuje w przedszkolu. Stwierdziła, że
oczywiście one (przedszkolanki) nie mówią tego rodzicom, ale większość dzieci
2,5 letnich nie czuje się dobrze w przedszkolu. Mówiła, że jest Jej żal tych
dzieci, bo mimo tego, że po pewnym czasie przestają płakać, to chodzą smutne i
zmartwione przez cały dzień. Po prostu potrzebują kogoś kto by im poświęcił
uwagę, a one (przedszkolanki) nie mają takich możliwości, żeby każde dziecko
traktować indywidualnie, jeśli mają ich około 20 w grupie.

[ppjw]

jednego nie bardzo rozumiem: Panie widzą, że dziecko cały czas płacze i nie
mówią o tym rodzicom????? Dlaczego??? To znaczy, że rodzic przychodzi po
dziecko, które przepłakało cały dzień i dowiadują się, że wszystko było w
porządku??? To skąd ma wiedzieć, jak jest naprawdę, może coś źle zrozumiałam?

[juka20]

To chyba nie o to chodzi, że cały czas płaczą. Po pewnym okresie przyzwyczajają
się do przedszkola i przestają płakać, ale to nie znaczy, że są radosne i
świetnie się bawią.
A panie o tym nie mówią, jak myślisz dlaczego?
Jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze...
No i powiedzmy sobie szczerze nigdy się nie dowiesz co Twoje dziecko robiło
przez cały dzień, tzn. może się dowiesz, ale czy to będzie prawda?
Ja bardziej niż paniom ufam dziecku

[ppjw]

brrrrrr, ciarki po plecach....
Może masz rację, wszystkiego pewnie nigdy się nie dowiem, ale mam nadzieję, że
jeśli moje dziecko płacze - to jest to informacja, którą otrzymam. Problem w
tym, że moje dziecko niewiele opowiada o przedszkolu.....

[anes28]

Dziewczyny przeczytałam wasze posty i rycze jak bóbr.
Ja tez z tych co dziecko nie chce przedszkola. Chyba rzeczywiscie pierwszy
dzien był najlepszy, bo nowosc , teraz jesy coraz gorzej. Synek (prawie 3
latka) nie chce wstac z łózka, nie chce sie ubierac, cała droge do przedszkola
przepłakał ,w koncu obiecałam mu ze bede siedziec z nim na sali i patrzec jak
sie bawi. Usiadł obok dzieci ale cały czas patrzył czy jestem, nie chciał isc
umyc rąk ,ani ruszac raczkami do słów piosenki.....w koncu powiedziałam ze
musze wyjsc do ubikacji przebrac Zuzi pieluszke ( bo byłam jeszcze z 1,5 roczna
córeczka).Zgodził sie i wyszłam , juz na zewnatrz usłyszałam jak przerażliwie
płacze. Nie wróciłam do niego - nauczycielka tak radziła....a teraz w domu
przezywam i płacze jak on.
Myslałam ze przedszkole bedzie dla niego radosnym miejscem zabaw bo jest bardzo
wesołym i żywym dzieckiem i widze ze w domu robi mu sie juz za ciasno i zbyt
nudno , a tu niestety .
Za miesiac wracam do pracy , przy córce bedzie opiekunka albo moja mama, jezeli
podejscie synka nie zmieni sie do konca tego tygodnia, to chyba jednak i jemu
dam jeszcze czas aby dojrzec do przedszkola.
Pozdrawiam wszystkie spłakane mamusie, zyczac nam wszystkim sił w tym trudnym
okresie!
Ania

[marzena72]

Dziewczyny!
Opiszę Wam (bez jakiś podtekstów "za" czy "przeciw" uczęszczaniu do
przedszkola) moje doświadczenie z adaptacją synka w przedszkolu.
Obecnie ma 5 lat i 2 m-ce i dwa lata życia przedszkolnego za sobą.

Jak się już domyślacie do przedszkola poszedł, gdy miał 3 lata i 2 m-ce.
Zaznaczę, że bardzo chciałam, aby do niego uczęszczał, bo po prostu nudziło
mnie (tak - właśnie mnie) siedzenie z Nim w domu. Ponieważ w czasie, kiedy
trwały zapisy do przedszkoli publicznych (sztuk 4 w dzielnicy) właśnie
zwolniono mnie z pracy, a w terenie, gdzie mieszkamy absolutnie nie odczuwam
niżu demograficznego, więc nie został przyjęty. Na prywatne nas nie było stać,
więc zapisałam go do przedszkola w innej dzielnicy. Ponieważ nie posiadałam
wówczas prawa jazdy ani autka, zaczęły się nasze dojady autobuskami (często w
tłoku i w korkach), ale cóż - nikt nigdy nie mówił, że będzie łatwo. Life is
brutal

A teraz konkretnie o zachowaniu samego dziecka. Pierwszy dzień zostałam
pierwsze godzinki w przedszkolu (na taki ruch zdecydowała się jeszcze inna mama)
i... byłam przerażona:
1) syn cały czas pilnował, czy aby nie wyjdę
2) niektóre dzieci płakały i dosłownie wisiały na paniach
3) trochę próbowałam paniom pomóc (np. zachęcić niektóre maluchy do
przełknięcia czegokolwiek, bo ze strachu "głodowały")
4) w ogóle nie wyobrażałam sobie, jak można te wszystkie emocje dziecięce
objąć, no i w końcu nie wytrzymałam i... pojechałam do domu.

A w domu - przeryczałam cały czas, aż do wyjścia po syna. W tym czasie też
stwierdziłam, że to głupowa posyłać trzylatka do przedszkola.

Ale postanowiłam nie panikować.
Odebrałam synka i całe popołudnie mówiłam o przedszkolu w samych superlatywach
a na tysiąc pytań w stylu "czy na pewno po mnie przyjdziesz?"
odpowiadałam "oczywiście, mama ZAWSZE (mocno akcentując to słowo) po Ciebie
przyjdzie".

Drugi dzień. Postanowiłam, że w ogóle nie zostanę już w przedszkolu, bo nie
mogę się jakoś w tej sytuacji odnaleźć. Zostawiłam syna w takim oto stanie:
płaczącego syna i w dodatku trzymającego mnie za szyję w pozycji poziomej
powietrzu utrzymywały dwie panie, usiłując go niby to delikatnie jakoś ode mnie
oderwać. Nie muszę Wam pewnie mówić, że sama wyszłam z przedszkola z płaczem.

Na trzeci dzień nie było już tak rozpaczliwie, ale... przez całe 4 MIESIĄCE
(!!!), czyli od września do grudnia syn upewniał się, czy aby zawsze go odbiorę
z przedszkola. A ja obrałam sobie taką oto strategię, że CODZIENNIE po
południu, aż do zdarcia strun głosowych, mówiłam do Niego, jakie to przedszkole
jest super i że Go kocham, i że zawsze ale to zawsze Go odbiorę.

Nie wiem, czy wszystkim spodoba się takie moje zachowanie, ale ja z dnia na
dzień (choć dla niektórych może się wydać, że 4 miesiące to za długo na okres
adaptacji) widziałam, że syn lubi bawić się w przedszkolu z dziećmi. I to
właśnie BAWIĆ A NIE UCZYĆ, bo przez pierwszy rok (a i w drugim nie było
rewelacji), nawet nie nauczył się żadnego wierszyka. Po prostu nie był tym
zainteresowany, a i mnie nie o to chodziło, żeby nagle miał się tam uczyć.
Bardziej, aby się bawił z dziećmi i lubił swoje panie!

I tak to było z nami! Pozdrawiam i życzę decyzji DOBRYCH i dla mamy i dla
dziecka, bo jak same wiemy, ludzie są przeróżni - nie wszystko co dobre jest
dobre dla wszystkich ))

No i jak tam w przedszkolu?

[gabbik]

Dziewczyny, napiszcie proszę jak tak wasze przedszkolaki? Czy już się
uspokoiły? Czy może zrezygnowałyście już z przedszkola? Ja pierowtnie
planowałam koniec września jako czas na adaptację i podjecie decyzji. Teraz mam
ochotę zrezygnować jeszcze dziś. Czuję się wstrętną, wyrodną matką i nie mogę
się niczym zająć w pracy, bo i tak cały czas myślę o moim maleństwie. Gdy kilka
miesięcy temu decydowałam się na przedszkole wydawało mi się, że postępuję
dobrze. Teraz widzę to zupełnie inaczej, a w uszach mam tylko krzyk mojej
dziewczynki.

Słuchajcie swoich dzieci!

[madik]

Ja dostałam nauczkę za niesłuchanie mojego dziecka i za przyśpieszanie jej
edukacji przedszkolnej. Nasz falstart przedszkolny nastąpił w zeszłym roku, w
listopadzie. Gaja miała 2 lata i 9 miesięcy, była bardzo samodzielna i wygadana.
Nie wiedziałam, że to nie wszystko. Choć wcześniej zostawała beze mnie, ale
albo jeździała do babci domu, albo babcia do nas. Choć wcześniej miała dużo
kontaktów z rówieśnikami i na zajęcie przedprzedszkolne też chodziła (na
których zostawała z panią beze mnie) to nie wystarczyło.
Wybrałam wydawało mi się małe przedszkole i bogatym programem edukacyjnym. I
też nie o to chodziło. Panie nauczycielki nie spodobały mi się od razu:
nastawione na realizację programu i nie zakładające, że jakieś przestoje w
związku z przyzwyczajaniem się dziecko do przedszkola mogą być możliwe.
Nie posłuchałam matczynej intuicji i przez miesiąc katowałam siebie i dziecko
oprowadzając je do znienawidzonej instytucji, odbierając spłakaną, wydawaną mi
przez panią ze zbolałą miną, bo przecież ona musi zajmować się innymi dziecmi
także, a nie tylko moją córką.
I właściwie to jest zrozumiałe.
Zrozumiałam to po dobrych paru miesiacach.
Do przedszkola trzeba dojrzeć jakoś społeczno-emocjonalnie, ale także
przedszkole musi mieć pracowników, którzy nie tylko realizują wyśrubowany
program, ale i przytulą i utulą, bo właśnie rozstań uczy się dziecko w tym
wieku, a nie literek!
Przez pół roku córka odzyskiwała zaufanie do mnie, do tej pory gdy przechodzimy
koło tamtego przedszkola wspomina, jak jej tam było źle (choć już teraz na
spokojnie, bez płaczu).
W czerwcu i teraz chodzi do innego przedszkola. Malutkiego - 16 dzieci w
grupie, z miłymi ciociami, które i przytulą i zajmną układanką.
To przedszkole nie jest idealne, nie twierdzę też, że rok temu w tym
przedszkolu Gaja by się zaaklimatyzowała.
I ona dorosła i to przedszkole bardziej jej odpowiada.
Podsumowując: na udany debiut przedszkolny według mnie wpływają dwa czynniki -
bardzo indywidualna dojrzałość przedszkolaka - i raczej niekoniecznie osiąga ją
każdy przedszkolak właśnie 1 września, może warto poczekać parę miesięcy, nawet
opłacają stałą opłatę przedszkolną by zachować miejsce. Drugi czynnik to
subiektywne odczucia co do konktretnego budynku, pań, "współtowarzyszy
niedoli", itp.
Przecież tak samo jest z nami, gdy idziemy na rozmowę kwalifikacyjną w sprawie
pracy: czasami zadziała chemia i wiemy, że nigdy w życiu byśmy w danej firmie
pracować nie chcieli
Pozdrawiam i życzę powodzenia

[juka20]

Witam mamy przedszkolaków i nieprzedszkolaków. Moja córeczka już
przedszkolakiem nie jest, pisałam o tym w wątku "Zrezygnowaliśmy z przedszkola".
Wszystkie objawy stresu, tzn. wstrzymywanie moczu, obawa o to, że Ją zostawimy,
która uniemożliwiała mi nawet samotne pójście do toalety, minęły po kilku
dniach. Jestem szczęśliwa i Ona też. Próbę z przedszkolem powtórzymy
najwcześniej za rok....

[anes28]

Kilka dni temu pisałam o moich i synka stresach zwiazanych z
przedszkolem....ale my postanowilismy dac sobie czas do konca miesiaca. Jak
jest?
Zeszły tydzien tragedia - jeden dzien go nie posłałam z postanowianiem
przerwania edukacji przedszkolnej i odłozenia jej na za rok. Ale potem kilka
osób znow mnie zaczeło namawiac i posłałam małego.
Płacz i to konkretny jest z rana kiedy musi wstac, potem placze i marudzi cała
droge powtarzajac do znudzenia "bede płakał", wchodze z nim na sale i po max 5
min wychodze zostawiajac go niestety placzacego. Ostatnia dwa dni przyprowdzam
go tuz przed sniadaniem kiedy dzieci ida myc raczki , wtedy on idzie do
łazienki a ja wychodze z sali. Co ciekawe jeczy jeszcze chwilke ale pani
tłaumaczy ze mama powiedziała ze przyjdzie wiec niech sie nie martwi...i
wlasciwie on sie uspokaja. Nie wiem jak wyglada jego zabawa czy samotny na
uboczu czy z innymi ale......ale najwazniejsze ze po obiedzie odbieram go
radosnego, opowiadajacego jak było i zawsze ze słaowami ze jutro przyjdzie i
nie bedzie płakał.

Jakos tak sobie mysle ze jszcze ten tydzien bedzie ciezki a potem jakos sie to
wszystko uspokoi . Oby !!!
Zycze udanych decyzji
Pozdrawiam
Ania

[madik]

Jesli odbierasz go radosnego, to wg mnie adaptuje sie dobrze! A że cięzko rano
się rozstać? Dzisiaj, gdy odprowadzałam Gaję, z trzech stron szły wyjące
pięciolatki, które już trzeci rok chodzą do przedszkola! Po prostu z domem
ciężko się rozstać - to chyba dobrze - znaczy, że nasze dzieci chyba nas
lubią
Do Juki - powodzenia w przyszłym roku - dokładnie wiem, co czujesz - WIELKĄ
ULGĘ!

[mama_nel]

ja właśnie przeżywam straszny dramat w związku z chodzeniem mojej córeczki do
przedszkola!!! ma 2 latka i chciałam spróbować, jak sobie poradzi z
rówieśnikami - u mnie w mieście jest przedszkole, w którym jest grupa dla
2-latków, ciesząca się bardzo dobrą opinią. więc zaryzykowałam. pierwsze dni
były nawet dobre (byłam bardzo zadowolona, że moje dziecko tak dobrze radzi
sobie w grupie), ale kryzys nastąpił już po kilku dniach. natomiast po tygodniu
chodzenia, gdy przyszedł wieczór, Nelka z płaczem kładła się do łóżka, w
obawie, że na drugi dzień musi iść do dzieci. staraliśmy się z mężem
wytłumaczyć, jak to w przedszkolu jest fajnie, itd, ale skończyło się na bardzo
wysokiej gorączce i wymiotach przez trzy dni!!! pobiegłam do lekarza, łudząc
się, że to jakaś infekcja ale wszystko od strony somatycznej było ok! wtedy już
byłam pewna, że to wszystko dzieje się na podłożu emocjonalnym!!! uraz jest tak
silny, że wczoraj, kiedy rozmawiałam z kuzynką przez telefon na temat
przedszkola (nie zwracając uwagi że obok mnie jest Nelka i może to słyszeć),
gorączka i wymioty powtórzyły się!!!!
teraz wiem, jaka to była z mojej strony lekkomyślność posyłać ją w tym wieku do
przedszkola. płacę za to bardzo wysoką cenę: Nela tak boi się, żebym jej nie
zostawiła, że nie mogę sama iść do toalety, do kuchni, nie mówiąc nawet o
wywieszeniu prania na balkon, a wszyscy bliscy (dziadkowie, babcie) postrzegani
są przez moją córkę jak najgorsi wrogowie!!!!
długo teraz musi czasu upłynąć, żeby moje dziecko wróciło do "normalnego" stanu
psychicznego - a wszystko to przez moją chęć usamodzielnienia dziecka!!!
pozdrawiam
Karolina

[juka20]

Doskonale Cię rozumiem, przeszłam przez to samo, może z wyjątkiem wymiotów.
Cieszę się, że nie próbowałam na siłę przyzwyczajać małej do przedszkola, bo
moim zdaniem może to wywołać uraz psychiczny u dziecka.
Cieszę się, że Twoja córeczka już nie chodzi do przedszkola i mam nadzieję, że
efekty uboczne będą trwały tak krótko jak u nas (kilka dni).
Nic na siłę!
Jeszcze nasze córeczki mają wiele lat na edukację...

[kasiawa01]

Przeżyłam to samo kiedy swoją wówczas 2,4 letnią córke oddałam do przedszkola
gdyż nagle okazało się że mogę powrócić do pracy. Nata bardzo chciała iść do
dzieci, pierwsze 3 dni były wspaniałe a potem kryzys... Był to koszmar dla mnie
i dla niej tak jak i u Waszych pociech. Powiedziałam wtedy KONIEC, nie za
wszelka cenę! Zabralismy ją z przedszkola! siedziała przez 4 miesiące z babcią
i swoja młodszą siostrą. Lecz nagle okazało się że babcia nie może się nimi
zajmować. Od września poszła do przedszkola, nowego, innego i tym razem
Państwowego! Ma teraz 2 lata i 9 miesięcy, pomimo iż ciężko jej się ze mną rano
rozstać i nadal trochę popłakuje widze zupełna odmiane z dnia na dzień. To nie
jest już stres tylko rzeczywiście kwestia przyzwyczajenia. Widać każde dziecko
potrzebuje swojego czasu na wejście w życie!

[justyna1212]

Nasze pierwsze dni były super. Jakaż ja byłam szczęśliwa... Ze spokojnym sercem
wychodziłam z przedszkola. Pierwsze łzy popłynęły już 6-go września. Ale nie
przy rozstaniu, ale przed obiadem. "Bo chciałam, żebyś już przyszła..". Za to w
piątek był koszmar. Nie chciała bym poszła, więc do śniania byłam z nią.. Potem
buzi-buzi, ja wychodzę, a ona z płaczem do mnie. Naczytałam się, że w takiej
sytuacji nie należy przedłużać rozstania i wyjść, a dziecko się uspokoi.
"Najważniejsze, żeby nie przedłużać rozstania, bo to pogarsza
sytuację - należy pożegnać się i wyjść. Zwykle jest tak, że jak już mama
pójdzie to dziecko się uspokaja, bo wie, że już nic płaczem nie osiągnie,
zabawia się i jest ok."
Więc wyszłam, a pani przytrzymywała uciekającą córkę i coś jej mówiła. Dziś
było jeszcze gorzej. Nie jestem już pewna, czy należy bezzwłocznie wyjść. Moje
dziecko dziś płakało dłuuugo i była naprawdę nieszczęśliwa, a ja czułam się
okropnie zostawiając ją we łzach. Widziałam ją, więc wiem. Powiedziała mi, że
przestała płakać na kociec (pobytu w przedszkolu). Pani mówiła, że dopytywała
kiedy przyjdzie tata ja odebrać. Ja już sama nie wiem, serce mi się kraje, co
robić, co robić????

[madik]

To zależy, czy masz jakieś wyjście?
Czy może zostać w domu, czy musi gdzieś chodzić.
No i ile ma lat.
U nas też są kryzysy związane z socjalizacją, typu: Ola mnie nie lubi, a
Piotrek bije dzieci, ale generalnie widzę, że nie ma dolegliwości somatycznych.
Płacze ewentualnie tylko rano.
W "dziecku" przeczytałam, ze trzeba dać dziecku kilka tygodni, bo musi załapać
rytm. Chyba, że zaczyna mieć objawy silnego stresu (budzi się w nocy, moczy,
jąka, jakieś tiki), to wtedy znaczy, że za wcześnie.
Pozdrawiam i trzymam kciuki za Twoją córeczkę!

[jola_ep]

Mój synek zadebiutował w przedszkolu w wieku prawie 5 lat.
Nie zapisałam go w wieku 3 lat min. dlatego, że debiut mojej córy nie wyszedł :
( Choć chodziła mniej, lub bardziej szczęśliwa, ponad 1,5 roku. Choroby,
poranne płacze itp. wykańczały mnie. Jak bardzo - zrozumiałam, gdy w końcu ją
wypisałam i została w domu z opiekunką (i młodszym bratem).

Synka przyzwyczajałam do przedszkola już w czerwcu - byłam z nim parę razy. To
było naprawdę dobre posunięcie. Poznał przedszkole, swoją panią. Wiedział, że
teraz chodzi z mamą, ale po wakacjach będzie zostawał sam. Mimo to jego
czerwcowy dobiut był trudny...

Po wakacjach płakał tylko dwa razy rano w domu i raz w przedszkolu. Tego
trudnego ranka dowiedziałam się od dyrektorki (tak jakoś zawsze ją spotykam w
korytarzu), że najlepiej adaptują się dzieci w wieku ... 2,5 lat. A najgorzej
5 - latki. A po jego zachowaniu w czerwcu nie spodziewała się, że przyjdzie
jeszcze do przedszkola

Na razie synek chodzi. Jest zadowolony. Mówi, że lubi przedszkole. Najlepsze
jest jedzenie. W zabawach zorganizowanych przez panią uczestniczy, a potem
siedzi na ławce... Sama nie wiem, czy mam się martwić, czy nie. Poczekam
Chorował już - na katarek (tylko katarek - hurra). Reasumując - i tak jest o
niebo lepiej, niż w trudnych początkach debitu jego starszej siostry. Pocieszam
się, że może nie zrobiłam krzywdy mojemu dziecku zapisując je dopiero w wieku
prawie 5 lat... (choć prawdę mówiąc, jak miał jakieś 4 lata i 3 miesiące
poczułam, że już dorósł do przedszkola).

Pozdrawiam
Jola

[annastan]

Witajcie,
Przeczytałam wszystkie listy, ale mnie gnębi trochę inny problem. Moja
córeczka w tym tygodniu skończy 3 lata i od 1-go września zaczeła chodzić do
przedszkola. Przeszła przez kilku dniową faze, kiedy to chciała chodzić do
przedszkola, ale z mamą i musiałam ją zostawiać z płaczem. Przedszkolanka
informowała mnie, że córeczka przestaje szybko płakać po moim wyjściu i kiedy
przychodziłam po nią po obiadku świetnie się bawiła i wcale nie chciała
wychodzić. Obecnie odbieram ją ok. 15:30 - teraz już chce iść do domu.
Niestety od momentu pójścia do przedszkola ma okropne napady złości w domu:
krzyczy, rzuca się, kopie, płacze, mówi że mnie nie chce, a gdy próbuje ją
uspokoić, przytulić, ..., cokolwiek popada w jeszcze większą histerie.
Przyczyną takiego zachowania może być najdrobniejsza rzecz. Sama już nie wiem
co mam robić, bo jest coraz gorzej.

Z drugiej strony widzę, że się otworzyła - jest dzieckiem nieśmiałym, z
dystansem do otoczenia. Zaczeła się bawić z innymi dziećmi, sama inicjuje
spotkania z innymi dziećmi na placu zabaw, kiedy idziemy na spacer popołudniu.
Zaczeła się odzywać do dorosłych, bawić z ciociam i wujkami.

Jutro chcę spróbować odebrać ją wcześniej, ok. 13:30 i chyba porozmawiam z
wychowawczynią i psychologiem przedszkolnym. Na prawdę nie wiem jak mam
reagować na jej ataki furii, jestem zmęczona i sama z tym wszystkim.

Pozdrawiam.

Histerie i inne sposoby odreagowania stresu

[madik]

Problem poruszyła Annastan.
Jeśli Cię to pocieszy, to Gaja była histeryczką od zawsze, a teraz wiem, że
muszę do wszystkich wydarzeń w Jej życiu podchodzić spokojnie i z wyprzedzeniem.
U nas też każdy drobiazg nie po Jej myśli kończy się rozdzierającym uszy i
serce płaczem. Odnośnie nieśmiałości - u nas po przedszkolu jest gorzej.
Ogólnie nie chce się do nikogo odzywać, oprócz mamy.
Nie masz więc najgorzej
Pocieszam się, że wiele dziewczynek z naszego otoczenia w tym wieku histeryzuje.
I mam nadzieję, że Gaja z tego wyrośnie.
Pozdrawiam