Dlaczego musi chodzić do przedszkola?

[1tuta]

No właśnie. Zastanawiam sie nad tym. Wiem, że dzieci dużo sie tam uczą, ale
czy dziecko, które ciężko przeżywa rozstania, trzeba na siłę do przedszkola
prowadzic? Ja nie chodziłam do przedszkola i nie czuję się w jakis sposób
gorsza od innych. Nie miałam też żadnych kłopotów w zerówce ani potem.
Zapisałam córkę do przedszkola i chcę spróbować, ale wydaje mi się, że jeśli
zobaczę, że ona to bardzo przeżywa, to przestanę ją tam prowadzać. Co Wy o
tym myślicie?

[mtsp]

Wcale nie musichodzić do przedszkola. Tylko,że jak ją tam zaprowadzisz, a ona
nie będzie chciała chodzić i wtedy Ty zrezygnujesz, to masz jak w banku,że da Ci
popalić, jak ją zaprowadzisz do zerówki. Bo jak jej wytłumaczysz,że do zerówki
to musi chodzić, a wtedy to nie musiała??? Więc przy takich wątpliwosciach,
radzę Ci - teraz nawet nie próbuj. Każda kolejna próba jest zawsze trudniejsza.

[anetina]

jakoś mnie ta zerówka nie przekonuje

jeśli Mały nie będzie chciał chodzić, to po prostu nie pójdzie
żaden problem

[nchyb]

> jeśli Mały nie będzie chciał chodzić, to po prostu nie pójdzie
do zerówki nie pójdzie?
ajak do szkoły nie będzie chciał chodzić, to też żaden problem? też nie pójdzie?

[anetina]

mnie chodziło w tym stylu, że Mały ma z kim siedzieć w domu
do przedszkola idzie tylko po to, żeby odciążyć babcię

a jak zdecyduje, że nie jest gotowy na przedszkole
to spróbujemy w następnym roku

[scher]

anetina napisała:

> jakoś mnie ta zerówka nie przekonuje
> jeśli Mały nie będzie chciał chodzić, to po prostu nie pójdzie
> żaden problem

Oprócz ustawowego obowiązku, egzekwowanego drogą administracyjną.

Sz.

[scher]

mtsp napisał:

> Wcale nie musichodzić do przedszkola. Tylko,że jak ją tam zaprowadzisz, a ona
> nie będzie chciała chodzić i wtedy Ty zrezygnujesz, to masz jak w banku,że da
> Ci popalić, jak ją zaprowadzisz do zerówki.

Pogląd mocno dyskusyjny.
Mój trzylatek nie chce robić kupy do sedesu. A ja mu odpuszczam.
Co będzie w zerówce?

> Bo jak jej wytłumaczysz,że do zerówki to musi chodzić, a wtedy to nie
> musiała?

Może tak: "Do zerówki musisz chodzić. Jesteś już starsza i jest taki obowiązek."
Źle?

Sz.

[wasil_ka]

Nie musi, ale z przedszkola jest wiele korzyści. Dziecko uczy się jak
funkcjonować w grupie, uczy się , że są konflikty i jak je rozwiązywać, uczy
się samodzielności, dawania sobie rady bez mamy i jej kontroli i to owocuje na
przyszłość - lepiej funkcjonuje w szkole, lepiej sobie daje radę wśród
rówieśników.
Prawie wszystkie dzieci nawet te bardzo dobrze przygotowane przezywają pojście
do przedszkola - jest to normalne, my też denerwujemy się w sytuacjach dla nas
nowych, jak np nowa praca. Zmiany są zawsze trudne i trzeba dziecko wspierać w
radzeniu sobie z tą zmianą.

[aniask_mama]

PO pierwsze: nie zamartwiaj się na zapas, bo dziecko nie będzie chciało
chodzić, jak zobaczy, jak mam to przeżywa

Po drugie: ja też nie chodziłam do przedszkola, zaczęłam od zerówki, ale kiedyś
było inaczej, były inne wymagania wobec dzieci... jeśli teraz się
zaaklimatyzuje, potem będzie jej łatwiej

Po trzecie: nie licz na to, że dziecko pomacha Ci łapką i pójdzie sie
natychmiast bawić z innymi, na to trzeba czasu

[marysia191]

Dziecko nie musi chodzić do przedszkola. Tak jak i ty nie chodziłaś, a świetnie
dałaś sobie w zerówce i w szkole radę. Nawet, gdy twoje dziecko pójdzie do
zerówki z płaczem, to na pewno nie będzie miało okresu adaptacyjnego tak
długiego, jak to zwykle mają 3 lub 4-latki. Takie maluchy potrafią płakać
miesiącami, a w mojej karierze zawodowej nie spotkałam jeszcze sześciolatka,
który płakałby dłużej, niż 2-3 tygodnie.
Nie każde dziecko w wieku 3 lat dojrzało do tego, by być przedszkolakiem. A
wysyłając je na siłę, "bo to dla jego dobra", można mu zrobić więcej krzywdy,
niż pożytku.
Mimo tego, że sama pracuję w przedszkolu, żadno z moich dzieci do przedszkola
nie chodziło. "Zaliczali" dopiero zerówkę. Jakoś sobie do tej pory radzą z
wymaganiami współczesnego świata (czyli za wiele nie stracili). Pozdrawiam

[antidotumm]

Bardzo ciekawa wypowiedz! W koncu ktos mysli, a nie tylko powtarza to co kiedys
przeczytal...
Pare dni temu ogladalam program o Hiszpanii- tam dzieci chodza do przedszkola od
4 roku zycia (nikt nie wpadl na to, by pozylac trzylatka) na 4 godziny dziennie!
A moja corka pojdzie na maks. 5 godzin dziennie od 4 roku zycia.

marysia191 napisała:

> Dziecko nie musi chodzić do przedszkola. Tak jak i ty nie chodziłaś, a świetnie
> dałaś sobie w zerówce i w szkole radę. Nawet, gdy twoje dziecko pójdzie do
> zerówki z płaczem, to na pewno nie będzie miało okresu adaptacyjnego tak
> długiego, jak to zwykle mają 3 lub 4-latki. Takie maluchy potrafią płakać
> miesiącami, a w mojej karierze zawodowej nie spotkałam jeszcze sześciolatka,
> który płakałby dłużej, niż 2-3 tygodnie.
> Nie każde dziecko w wieku 3 lat dojrzało do tego, by być przedszkolakiem. A
> wysyłając je na siłę, "bo to dla jego dobra", można mu zrobić więcej krzywdy,
> niż pożytku.
> Mimo tego, że sama pracuję w przedszkolu, żadno z moich dzieci do przedszkola
> nie chodziło. "Zaliczali" dopiero zerówkę. Jakoś sobie do tej pory radzą z
> wymaganiami współczesnego świata (czyli za wiele nie stracili). Pozdrawiam

[mieszkowamama]

"Zapisałam córkę do przedszkola i chcę spróbować, ale wydaje mi się, że jeśli
zobaczę, że ona to bardzo przeżywa, to przestanę ją tam prowadzać"
Raczej nie sądzę, że jest takie dziecko, które tego bardzo nie przeżywa.

[kar2002]

A kto będzię z dzieckiem jeśli nie pójdzie do przedszkola? To jest bardzo ważne
ale najważniejsze jest to żeby dziecko bylo wychowywane przez osoby które go
kochają. Trzylatek potrzebuje bardzo dużo milości - tego Pani Przedszkolanka mu
nie da. I żadne uspolecznianie nie jest lepsze niż milość 8-9 a nawet 10 godzin
dziennie. Kiedy mama jest daleko....
Pozdrawiam i życze podjęcia slusznej decyzji

[joazuza]

ituta!
ja myślę, że Twoje pytanie jest zasadne, masz wątpliwości i dzielisz się nimi.
Ważne, żebys sobie to jakos poukładała do czasu adaptacji...
Przedszkole pełni funkcje opiekuńcze i edukacyjne, opiekuńcze - w zastepstwie
rodzicow, edukacje mozna zapenwic w domu, byle mialo kontakty z rowiesnikami
poza tym.
Teksty o tym, ze 6-latek nie bedzie chcial chodzic do zerowki bo bedzie sie nas
pytal, dlaczego musi isc skoro jako 3-latek nie musial... troche ublizaja
jednak dzieciom i rodzicom mysle rowniez.
Dziecko (zwlaszcza 6-letnie ALE TAK NAPRAWDE KAZDE ) ma rozum, inteligencje
i umiejetnosc rozmowy, ktora do czegos prowadzi, na tym polega wychowanie. o
ile Rodzice je tego ucza.

[mtsp]

Ja znam dokładnie taki przypadek, że dziecko kategorycznie odmówiło chodzenia do
przedszkola, kiedy miało 4 lata i mama go z przedszkola zabrała, a w zerówce
mama musiała siedzieć przez 2 tygodnie w klasie, na krześle z boku, bo tylko
wtedy synek nie płakał w niebogłosy i nie uciekał z tekstem: zabierz mnie stąd.
Po prostu jeśli masz poważne wątpliwości, czy adaptacja się uda, to Twoje
wątpliwości natychmiast wyczuje dziecko, tym bardziej, że jak piszesz, źle znosi
rozłąkę.Ale oczywiście, im starsze dziecko, tym szansa na szybką adaptację
większa. (Nie napisałaś, w jakim wieku jest Twój przedszkolak).

[graz.ka]

Chociaż pracuję w przedszkolu dopuszczam inne spojrzenie. Jest alternatywa -
edukacja domowa.
www.edukacjadomowa.piasta.pl/

[sylwiah2]

Moja córka poszla do przedszkola,najpierw na 5 godz dziennie za msc zaczeła
płakac dlaczego Ona musi wychodzić wczesniej skoro dzie ci zostaja,teraz juz
chodzi na caly dzien.
Jest nieszczesliwa kiedy przychodzi sob lub niedz.nudzi sie w domu choc ma
roczna siostrzyczke.
Julka byla zawsze dzikuskiem,trzymala sie mojej spodnicy...
Jestem bardzo zaskoczona...
Miło zaskoczona...

[joazuza]

OK
Ale ten 6-latek naprawdę nie płakał dlatego, że go zabrano 2 lata wcześniej -
tylko z powodów (najprawdopodobniej) złożonych.
To, że go zabrano wtedy, że tak a nie inaczej jako 6-latek sobie radził - to sa
EFEKTY pewnych postaw rodzica, może psychiki i reaktywności emocjonalnej
dziecka... obie sprawy to efekt czegoś głębszego a nie jedna wynika z drugiej.
I o to chodzi!
A tak w ogóle - no i co ? 2 tygodnie popłakał w zerówce a 5 lat życia spędził
jednak z mamą./.. w sumie to być może było dla niego najlepsze rozwiązanie.
Zobaczymy jak będzie miał 30 lat, pewnie się okaże że jest świetnie radzącym
sobie w życiu facetem. Bo zwykle tak bywa ....

[dorota.konowrocka]

NIe musi chodzić do przedszkola. Nie musi rownież chodzić do zerówki i do szkoły
(wspomniana wcześniej edukacja domowa, ale wiadomo, to opcja dość niszowa, nie
dla każdego, wymaga sporego zaangażowania rodziców i mocnego przekonania do
samej koncepcji ) Ale do przedszkola naprawdę nie musi i osobiście jestem
zwolennikiem tezy, że przedszkole raczej szkodzi dzieciom. Mam dwóch synków, na
razie jeszcze małych, ale wiem, ze do przedszkola ich po prostu nie wyślę. 3 czy
5-latek jest o prostu za maly na przebywanie kilka godzin dziennie w
towarzystwie kilkunastu lub kilkudziesięciu podobnie małych ludzi z jednym czy
dwoma opiekunami. małym dzieciom potrzebna jest swoboda zdobywania doświadczeń,
miłość (rodziców czy opiekunów, ale bliskich, nie zmieniajacych sie osób),
bezpieczeństwo, akceptacja, miejsce i czas na eksperymentowanie. Dużo czasu.
Edukacja rozumiana jako "a teraz malujemy, a potem rytmika, prosze sie
pospieszyć, wychodzimy na dwór, a teraz będziemy śpiewać piosenki i uczyć się
wierszyka" jest im potrzebna jak dziura w moście. Im jest potrzebny wolny czas w
spokojnym, przyjaznym otoczeniu. Na oglądanie żab, próby jazdy rowerem,
przeglądanie książek i czytanie ich z dorosłymi, przyglądanie sie temu, co robią
dorośli, drzemkę we własnym łóżeczku, wspinanie sie na drabinę, przyglądanie sie
ptakom i tak dalej, i tak dalej. Ja mam akurat chłopców, więc podaję takie
przykłady, pewnie dziewczynki znajdują sobie nieco inne zajęcia.

Jasne,że dziecko z czasem przyzwyczai sie do wszystkiego i moze nawet polubi
przedszkole. Dzieci są elastyczne. Ale podporządkowywanie się jakimś obcym
dorosłym, zajmowanie sie rzeczami, którymi nie chca się w danym momencie
zajmować, jedzenie rzeczy, których nie lubią, spanie, kiedy nie są śpiące,
duszenie sie w ciasnych murach, choć chciałyby wyjśc na dwór, przyglądanie się
złym wzorcom dostarczanym przez kolegów i dorosłych - nie uczy je niczego
dobrego. Uczy konformizmu, podporządkowywania się, rezygnowania, szukania
akceptacji grupy i nauczyciela, postępowania według wytycznych, właściwego
trzymania ołówka, właściwego mówienia. Ja nie chciałabym, zeby moje cudowne,
niepowtarzalne, ciekawe świata dzieci zostały przykrojone do jedynego właściwego
wzorca. Nie chciałabym, zeby ktoś przylepiał im etykietki. Nie chciałabym, żeby
tygodniami przeżywały to, ze oddałam je do jakiegoś miejsca, w którym nie chcą
być. Nie chciałabym, żeby ktoś obcy zwracał im uwagę, krzyczał na nie, upokarzał
je, stawiał w kącie - tylko dlatego, ze właśnie nei chcą jeść albo nie chcą
malować albo nie chcą wracać z placu zabaw. Nie chciałabym, żeby ciągle
chorowały. Nie chciałabym, żeby zamieniały własne zainteresowania na to, czego
według nauczyciela powinny się nauczyć. Nie chciałabym, żeby stawały sie bierne
i bezwolne, wyładowując stres i frustrację w domu. nie chciałabym stać sie
zakladnikiem Pani przedszkolanki, przy najszczerszych chęciach nie radzącej
sobie z taką ilością dzieci. nie chciałabym sie stać zakładnikiem ekspertów od
wychowania. Ja wiem najlepiej, co jest dobre dla moich dzieci. I nie jest to
przedszkole ani szkoła.

Uff, ale mi wyszła tyrada. Ale temat pasjonujący. Poważnie, przedszkole to
chałowe miejsce dla dzieci. Jasne, ze czasem nie ma wyboru. Ale jak jest, to nie
warto wysyłać tam dzieci.

A, jeszcze jedno z cyklu "amerykańscy naukowcy dowiedli". No więc, dowiedli
co następuje: dzieci, które chodzą do przedszkola i wcześnie uczyły sie tam
czytać, liczyć itp., utrzymują w szkole przewagę nad tymi, co nie chodziły, do
poziomu piątej-szóstej klasy. Potem różnice wyrównują się, a następnie te, co
nie chodziły, zaczynają zdobywać przewagę. Wyjaśnienie jest takie, ze dzieci
zbyt wczesnie zmuszane do uczenia się "wypalają się" dość wczesnie, a
jednoczesnie nie zdobywają tej siły woli i chęci do działania, która później
pozwala im sie samym napędzać. Mały człowiek powinien latać po dworzu i
przekonywać się na własnej skórze, jak działa świat, a nie siedzieć w koszarach
i uczyć się karności i wymuszonej współpracy z innymi.

I tym zdecydowanym akcentem zakończę, prosze nie strzelać, proszę uczciwie
pomyśleć.

Dorota

[ayelet]

Nie musi chodzić do przedszkola, bo obowiązku nie ma ale uważam, że jest to
wskazane. Nie chodzi tylkoo nauke i braki jakie będzie miało w stosunkiu
do "przedszkolaków", raczej uspołecznienie, które przedszkolaki już przerobiły
6 latek dopiero będzie zaczynał, a to dośc późno.
Nie zgadzam się absolutnie, że dzieci "przedszkolne" się wypalają ok. 5 klasy
(bzdura, jedno się wypali a 10 nie). W mojej podstawówce trzon najlepszych
uczniów stanowiły osoby po przedszkolu i ta grupa się nie zmieniła do liceum.
To logiczne, że jeżelidziecko idzie do podstawówki rozumie angielski to ma
łatwiejszy start niż ktoś kto się go dopiero zaczyna uczyć.

Moje dziecko chodzi do przedszkola chociaż nie musi, bardzo dużo mu to dało i
naprawdę ani babcia ani najlepsza opiekunka nie zastąpi kontaktów z
rówieśnikami. A rozpacz wiadomo, że jest, rano np. mój Kacper chciałby
oglądądać bajki i czasem na siłę wychodzimy do przedszkola. Ale jak po niego
przychodzę i widze jak dobrze się bawi i nie chce wracać do domu, to wiem, że
rządzące dziecko w domu to nie jest najlapszy pomysł. To my dorośli powinnyśmy
decydować o tym co robią nasze dzieci a nie odwrotnie

[antidotumm]

Jeden aspekt- do przedszkola ida raczej dzieci z rodzin wyksztalconych, co tez
baaardzo rzutuje na statystyke.

ayelet napisała:

W mojej podstawówce trzon najlepszych
> uczniów stanowiły osoby po przedszkolu i ta grupa się nie zmieniła do liceum.
>

[j_aga]

Można mieć rózne zdanie na temat posyłania dziecka do przedszkola, ale
stwierdzenie, że chodzenie do przedszkola szkodzi jest mocno niezasadne.
Mam w domu przedszkolaka, który nie dość, że chętnie poszedł do przedszkola,
bez okresu adaptacyjnego, w połowie października, wziął panią za rękę, i
poszedł, nawet się nie oglądając.Chodzi chętnie do dziś i z cała stanowczością
twierdzę, że nie tylko mu to nie szkodzi, ale pomaga mu się rozwijać. Naprawdę
dużo się nauczył, a do tego jest szczęśliwy, że może być z rówieśnikami.
Dodam, że nie musi chodzić, ale tak zdecydowaliśmy i ani przez chwilę nie
żałowaliśmy.
Do tego ważne, jeśli dziecko wyczuje niezdecydowanie rodziców w kwesti
przedszkola, bardzo prawdopodobne, że będą problemy. i nie jest to tylko moja
opinia, ale opinia kilku mam przedszkolaków.

[mira31]

witam, moja mama wychodziła z takiego samego założenia, że dziecko nie musi
chodzić do przedszkola. poszłam do zerówki i do tej pory wspominam to jak
horror, praktycznie cała zerówkę i I klasę przepłakałam. nie mówiąc już o
wszystkich chorobach wieku dziecięcego, które przeszłam w I i II klasie. gdy
inne dzieci sie uczyła to wiecznie chora w domu. gdyby nie to,że mieszkaliśmy z
dziedkami, krórzy się mną opiekowali i uczyli to braki w podstawowym
wykształceniu byłyby niepowetowane. postanowiłam, że swojemu dziecku nie
zafunduję takich "atrakcji" - posłałam córkę do małego kameralnego przedszkola
jak miała 2,4. płacz był przez pierwsze 2 tygodnie. obecnie prawie 5 latka
kończy 3 rok edukacji przedszkolnej i lubi przedszkole. dziecko ma swoje życie-
koleżanki, zabawy, spotkania urodzinowe, rozumie, że są różne dzieci.poza tym
ja nie jestem z wykształcenia pedagogiem-nie nauczyłabym tych wszystkich
wierszyków, piosenek. przechorowałyśmy większość chorób zakaźnych, tak,że w
szkole będzie spokój. ja z własnego doświadczenia polecam przedszkola.
pozdrawiam

[wana]

Strzelać nie będę ))
Uważam, że nie masz racji.

Przedszkole jest jak najbardziej dziecku potrzebne.

Zgodzę się, że dzieci w różnym wieku do przedszkola dorastają, ale to, co
otrzymują w przedszkolu jest bezcenne: nauka funkcjonowania w społeczeństwie,
nauka roizwiązywania konfliktów, wszechstronna edukacja (czasem nawet ta
niechciana ), pierwsze przyjaźnie, wiara we własne siły, samodzielność bez
maminej spódnicy, zajęcia psychoruchowe, nauka systematyczności, przygotowanie
do szkoły, itp. To tylko wycinek tego, co daje dziecku przedszkole. Nie wierzę,
by nawet najbardziej kochająca mama czy babcia zapewniła dziecku pełne spektrum
rozwojowe, jakie dają odpowiednio przygotowane przedszkolanki. Poza tym dzieci
uczą się od siebie wzajemnie, uczą się, że ludzie są różni, mają różne poglądy,
itp. Godzina czy dwie w pieskownicy tego nie zapewnią.
Dziecko inaczej funkcjonuje pod okiem kogoś z rodziny, a inaczej pod okiem
obcej osoby - staje się bardziej samodzielne.

Moja córka poszła do przedszkola jak miała 3 lata i uważam, że to było
najlepsze, co mogłam dla niej zrobić. Teraz jest w 1 klasie i widzę, że
przedszkole bardzo dużo jej dało - np. porównując ją z dziećmi, które poszły
dopiero do zerówki (bo obowiązek szkolny zaczyna się od zerówki) - takie dzieci
mają spore problemy, by załąpać, na czym polegają np. prace zespołowe, bo w
zerówce nadrabiały lata przesiedziane w domu.
Dzieci w przedszkolu już od pierwszej grupy w zabawie wykonują ćwiczenia i
prace ćwiczące rękę do pisania, itp. Ćwiczą liczenie, rysowanie, itp. Nie
zawsze daje się to nadrobić i nie wszystkie potrafią potem wpasować się w rytm
pracy klasy - bo w pierwszej klasie już dzieci piszą i czytają, a reszta musi
nadrabiać.
Mój syn idzie do przedszkola (tego samego) we wrześniu - wiem, że może być
ciężko na początku, ale wiem też, że zatrzymując go w domu z powodu włąsnych
egoistycznych przekonań o swojej wyższości - zrobię mu krzywdę.

A tak na marginesie - nienawidziłam swojego przedszkola, było dla mnie
straszliwie traumatyczne. Teraz przedszkola się zmieiły, przynajmniej to, do
którego chodziły i będą chodziły moje dzieci.

Pozdrawiam
wana

[wana]

Strzelać nie będę ))
Uważam, że nie masz racji.

Przedszkole jest jak najbardziej dziecku potrzebne.

Zgodzę się, że dzieci w różnym wieku do przedszkola dorastają, ale to, co
otrzymują w przedszkolu jest bezcenne: nauka funkcjonowania w społeczeństwie,
nauka roizwiązywania konfliktów, wszechstronna edukacja (czasem nawet ta
niechciana ), pierwsze przyjaźnie, wiara we własne siły, samodzielność bez
maminej spódnicy, zajęcia psychoruchowe, nauka systematyczności, przygotowanie
do szkoły, itp. To tylko wycinek tego, co daje dziecku przedszkole. Nie wierzę,
by nawet najbardziej kochająca mama czy babcia zapewniła dziecku pełne spektrum
rozwojowe, jakie dają odpowiednio przygotowane przedszkolanki. Poza tym dzieci
uczą się od siebie wzajemnie, uczą się, że ludzie są różni, mają różne poglądy,
itp. Godzina czy dwie w pieskownicy tego nie zapewnią.
Dziecko inaczej funkcjonuje pod okiem kogoś z rodziny, a inaczej pod okiem
obcej osoby - staje się bardziej samodzielne.

Moja córka poszła do przedszkola jak miała 3 lata i uważam, że to było
najlepsze, co mogłam dla niej zrobić. Teraz jest w 1 klasie i widzę, że
przedszkole bardzo dużo jej dało - np. porównując ją z dziećmi, które poszły
dopiero do zerówki (bo obowiązek szkolny zaczyna się od zerówki) - takie dzieci
mają spore problemy, by załąpać, na czym polegają np. prace zespołowe, bo w
zerówce nadrabiały lata przesiedziane w domu.
Dzieci w przedszkolu już od pierwszej grupy w zabawie wykonują ćwiczenia i
prace ćwiczące rękę do pisania, itp. Ćwiczą liczenie, rysowanie, itp. Nie
zawsze daje się to nadrobić i nie wszystkie potrafią potem wpasować się w rytm
pracy klasy - bo w pierwszej klasie już dzieci piszą i czytają, a reszta musi
nadrabiać.
Mój syn idzie do przedszkola (tego samego) we wrześniu - wiem, że może być
ciężko na początku, ale wiem też, że zatrzymując go w domu z powodu włąsnych
egoistycznych przekonań o swojej wyższości - zrobię mu krzywdę.

A tak na marginesie - nienawidziłam swojego przedszkola, było dla mnie
straszliwie traumatyczne. Teraz przedszkola się zmieiły, przynajmniej to, do
którego chodziły i będą chodziły moje dzieci.

Pozdrawiam
wana

[kinga.tygrrys]

Mysle ze strony medalu sa zawsze dwie i nie mozna na nic patrzec jednostronnie.
Kazde dziecko jest inne i nalezy to brac pod uwage. Dziecko rozwija sie tez tak
(w pewnym stopniu), jak my sobie tego zyczymy, mamy na to przeciez pewien
wplyw. Np. moja 2,5 letnia coreczka jest bardzo samodzielna jak na ten wiek,
pieknie sama je, duzo i wyraznie mowi calymi zdaniami, umie sie sama rozebrac,
sama umyc siebie czy zabki, sama uczesac. Chetnie zostaje z babciami lub nawet
na placu zabaw z moja kolezanka albo w parku rozrywki z obca opiekunka.
Chcialam zeby taka byla i stopniowo przyzwyczajalam ja do tego, bo takim osobom
jest w zyciu latwiej. Ja bylam za bardzo wypieszczana - a pzrede wszystkim
zwalniana ze wszelkich obowiazkow i do tej pory, mimo ze jestem dorosla osoba
mam problemy z samodzielnoscia. Moja mama zaczela mnie uczyc jakiejkolwiek
samodzielnosci dopiero, gdy bylam w szkole podstawowej, ale w dosc brutalny
sposob bo nagle okazalo sie ze musi wczesniej niz ja wychodzic do pracy, a ja
sama musialam zamknac mieszkanie i isc do szkoly. Mialam 8 lat i bylam z tego
powodu nieszczesliwa. Poza tym ciagle sie spoznialam, zapominalam cos zabrac
itd, panie na mnie krzyczaly... Z dnia na dzien zostalam pozbawiona matczynej
opieki, a wlasciwie zastepowania przez nia mojego wlasnego myslenia i nie bylo
to dobre, bo nie moglam sobie dlugo poradzic.
Wczesniej chodzilam do przedszkola, ktorego nie wspominam zbyt cieplo, a potem
do innego po przeprowadzce - bylo lepiej. Ale tam tez nas wyreczano i
rzeczywiscie wszystko byla na rozkaz.
Moja coreczke chce poslac do przedszkola, ale do prywatnego, tam gdzie Panie
maja 5-10 osob w grupie, gdzie Pani jest zawsze ta sama i traktuje dzieciaki
prawie jak swoje. Nie krzyczy, nie szarpie, nie ubliza, nie zmusza - sama ma
swoje dzieci i potrafi kochac. Sa takie przedszkola - o czym Pani Dorota zdaje
sie nie wiedziec...
Oczywiscie jesli okaze sie, ze mala nie bedzie chciala chodzic tam przez
dluzszy czas, nie zrobie jej na sile krzywdy zmuszajac do tego. To ma byc dla
niej odskocznia od domu i codziennosci, miejsce zabawy a nauki przy okazji,
miejsce spotkan z dziecmi i zawiazywania pierwszych przyjazni - to sa wazne
doswiadczenia. Rodzic zeby nie wiem jak bardzo sie staral nie zastapi dziecku
rowiesnikow, ale przeciez nie jest tak, ze jak pojdzie do przedszkola to juz
nie bedzie mialo rodzicow! Wrecz przeciwnie, mysle ze wtedy jeszcze bardziej
bedziemy ze soba zwiazane, bo moja coreczka bedzie miala wreszcie swoje sprawy
z ktorymi bedzie mogla do mnie przyjsc. A do tej pory to tylko ja bylam jej
jedyna sprawa...
Kocham moja coreczke madrze wiec nie wyreczam jej, ale daje jej duzo milosci na
codzien. To ze pojdzie do przedszkola nic nie zmieni, bo ja bede ja kochac tak
samo. Ale przyznajcie sie drogie mamy - czy ktoras z Was potrafi nauczyc swoje
dziecko tego, czego ucza sie dzieci w pzredszkolach? CZytanie, teatrzyki,
malowanie - wszystko to jest ciekawsze, gdy robi sie to w grupie. Ja lubie
przyrode i spacery ze swoim dzieckiem i najchetniej nauczylabym ja wszystkiego
sama, ale mam jeszcze dom, swoja prace (w domu) i nie potrafilabym pomoc
dziecku poznac wielu rzeczy, ktore w tym wieku dziecko powinno juz poznawac.
Nie wiem wielu rzeczy, ktore i ona z czasem zapomni tak, jak ja, ale chce zeby
to poznala. Poniewaz nie potrafie jej tego zapewnic, chce zeby zrobil to ktos
kto potrafi.
Pani Dorota pieknie pisze o doswiadczaniu swiata przez dziecko na wlasna reke,
ale przeciez dziecko nie nauczy sie nic samo, dziecko uczy sie przez
nasladowanie, samo zdobywa tylko doswiadczenie. Po to wlasnie sa przedszkola i
szkoly - musza dac baze, na ktorej dziecko zbuduje swoja wiedze Nie zawsze
najlepsze - ale po to mamy wybor, zeby dokonac go madrze i zapewnic dziecku
najlepsza placowke w ramach swoich mozliwosci. Takie dobre przedszkola to nie
tylko prywatne ktore sa drogie oczywiscie, mozna znalezc taka placowke rowniez
wsrod Panstwowych, trzeba tylko wlozyc wiecej wysilku i dobrze poszukac
"Im jest potrzebny wolny czas
w spokojnym, przyjaznym otoczeniu. Na oglądanie żab, próby jazdy rowerem,
przeglądanie książek i czytanie ich z dorosłymi, przyglądanie sie temu, co robią
dorośli, drzemkę we własnym łóżeczku, wspinanie sie na drabinę, przyglądanie
sie ptakom i tak dalej" - po to wlasnie istnieja przedszkola rodzinne, gdyz
mama nie zawsze ma czas, odpowiednia wiedze itp zeby zrobic to z dzieckiem. Nie
zawsze sa tez warunki - zaby w miastach widac jednak dosc rzadko Poza tym ja
daje to swojemuy dziecku, szczesliwie mieszkam poza miastem i bawie sie z nim
na rozne sposoby, a jednak widze ze dziekco sie nudzi, pewnie dlatego ze nie ma
rowiesnikow, ktorzy moga mu poswiecic 100% swojego czasu, a nie tylko 50...
Na zabawe na swiezym powietrzu (co w przedszkolu tez ma miejsce, czasem nawet
czesciej niz w domu) i poznawanie swiata wspolnie z rodzicami jest jeszcze
czas w weekendy Mozna sie wtedy przekonac, jak wiele to wlasnie przedszkolak
moze nauczyc swoja mame, ktora juz tak duzo zapomniala

[wujek_ali]

małym dzieciom potrzebna jest swoboda zdobywania doświadczeń,

Więc odpowiedz sobie na pytanie -jakich doswiadczen?
Poza wszystkimi,najwiekszeym doswiadczeniem jest przebywanie wsrod LUDZI
(DZIECI) Masz bardzo duża szanse,ze dziecko bedzie mialo ogormna wiedze i duzo
milosci od rodzicow ale w pozniejszych kontaktach szkolnych ,czy na niwie
zawodowej nie poradzi sobie kompletnie psychicznie i spolecznie .

[siborki_mi]

Uważam, że w wielu wypadkach nie masz racji. To, że Ty nie chcesz posłać
dziecka do przedszkola, to nie znaczy, że dzieci które tam chodzą
są "skoszarowane" i biedne muszą poddać się "przedszkolnemu reżimowi"!!! Już
minęły, mam nadzieję bezpowrotnie, czasy "złych przedszkoli", gdzie dzieci były
zmuszane do jedzenia, karcone za to, że nie chciały spać itd. Moja córka chodzi
do przedszkola nie tylko dla tego że musi - ja pracuję od niedawna. Uważam, że
to jest dobre miejsce dla dziecka. Oczywiście - warto poszukać dobrego
przedszkola, bo na pewno można spotkać i dziś marne przedszkola, ale
przedszkole na pewno daje dziecku wiele cennych rzeczy, o których już tu pisały
zwolenniczki przedszkoli. I to nie chodzi wyłącznie o lepsze umiejętności
pierwszoklasisty.
Piszesz, że nie chcesz, żeby Twoje dziecko musialo się podporządkowywać innym,
żeby mogło jeść, spać, bawić się kiedy chce. A ja mam trochę inny pogląd na to,
powiem więcej - znam trochę takich dzieci, które wszystko robią naturalnie - a
ja bym to określiła - robią co i kiedy chcą. I jestem temu zdecydowanie
przeciwna. Co innego niemowlę, któremu nic nie wytłumaczysz i nie bardzo jesteś
w stanie przekazać - ono właśnie je, śpi itd. kiedy potrzebuje. Ale kilkuletnie
dziecko? Może po prostu mamy inny pogląd na wychowanie dzieci - ja (nie jestem
w tym odoosobniona) uważam, że dziecko powinno mieć jakiś rytm, ustalone reguły
i zasady, których musi przestrzegać, a Ty być może popierasz model
bezstresowego wychowywania dzieci, wychowywania dzieci właśnie w ten sposób -
kiedy chce to je, keidy chce - bawi się itd.
Ja jestem temu przeciwna - sama niejednokrotnie byłam świadkiem, kiedy mama
takiego "wolnego dziecka" nie mogła np. nakłonić go do wyjścia do sklepu, a iść
tam musiała i był wielki "dramat", bo dziecko musiało zrobić coś czego nie
chciało akurat robić w tym momencie. Zaznaczę jeszcze raz, że mówię tu o
dzieciach kilkuletnich, bo maluszki - niemowlęta i powiedzy ok. 2 latki, to
zupełnie co innego. Albo 3 letnie, półprzytomne dzieci uczestniczące w zabawie
sylwestrowej swoich rodziców, bo same położyć spać się nie chciały.
Co do przedszkola to powiem tak - ja nie zauważyłam,żeby wolność i zdanie mojej
córki były "niszczone" w przedszkolu. I naprawdę nikt tam jej do niczego nie
zmusza, oprócz rzeczy, których i ja w domu bym wymagała. Ona jest niejadkiem i
nigdy na leżakowaniu nie spała. I nigdy nie było z tego powodu problemu. Je to
co lubi i nie śpi na leżakowaniu. Kiedyś tylko jak mała prawie wcale nie
chciala jeść kilka dni - pani to zgłosiła, ja w domu też to zuważyłam i
zrobiliśmy na wszelki wypadek badania.
Wbrew pozorom pani doskonale radzi sobie z dużą grupą dzieci, bez krzyku czy
przemocy. I mimo dużej ilości dzieci, nie są one traktowane zbiorowo, raczej
jest indywidualne podejście do każdego. Mam bardzo dobry kontakt z
wychowawczynią, która niejednokrotnie sama zwraca uwagę na różne rzeczy. I nie
jest to tak, że oddaję dziecko do przechowalni. Wszelkie pomysły czy problemy
są realizowane "dwufalowo" - w domu i przedszkolu. Nasza pani jest pedagogiem z
powołania i ma świetne podejście do dzieci. Moja córka uwielbia swoją panią, co
mnie bardzo cieszy. I muszę powiedzieć, że na pewno - mimo starań nie
nauczyłabym mojego dziecka tak wielu rzeczy, jakich nauczyła się w przedszkolu.
Malowanie, piosenki owszem - udadzą się w domowym zaciszu. Ale na wiele rzeczy
po prostu byśmy nie wpadli, a innych rzeczy nie wiemy. Nasze dzieciaki też
sadzą kwiatki w ogródku, mają kącik przyrody w sali, o ktory sami dbają. Czasem
młoda przychodzi i opowiada takie, rzeczy że się oboje dziwimy skąd ona to wie,
a okazuje się, że akurat była pogadanka w przedszkolu.
A co do swobodnego biegania za motylkiem czy ptaszkiem, to myślę że to już nie
ten wiek. Roczniak czy dwulatek, to owszem, ale starsze dzieci zaczyanją się
interesować czymś więcej i podejrzewam, że takie coś mogłoby je zająć na
chwilę, o ile w ogóle - ptaszek jest lata, ma skrzydła, przecież to wiadomo.
A ognisko czy namiot można w weekend zorganizować na działce.
Dodam na koniec swojego wywodu, że ja siedziałam 5 lat w domu, poszłam do
przedszkola do zerówki i miałam ogromne problemy z adaptacją, co sama pamietam
i uważam, że to był błąd!
A każdy rodzic ma wybór i na pewno wybierze dla dziecka, to co jego zdaniem
najlepsze . Ja wybieram przedszkole. Pozdrawiam wszystkich M

[antidotumm]

Siborki_mi, widac ze trafilas na bardzo dobre przedszkole!
A z tym jest roznie, a zazwyczaj kazdy z nas urabia sobie opinie na podstawie
wlasnych doswiadczen zyciowych.
Ja np. bardzo starannie wybieralam przedszkole dla dziecka (najblizsze np. jest
ogromne- i nie ma indywidualnego podejscia; np. spanie jest obowiazkowe itp.)
Dodam, ze w moim miescie grupy przedszkolne maja teraz 25 dzieci na 1
nauczycielke ! Paranoja! Tyle jest nawet w grupie maluchow - sila rzeczy warunki
sa wojskowe i wszystko ma byc robione na gwizdek.
Totez doplacam i posylam dziecko do prywatnego przedszkola z grupami rzedu 12
dzieci...

[siborki_mi]

Trafiłam rzeczywiście na dobre przedszkole, które nie jest w mojej najbliższej
okolicy, niestety. Szukając obeszłam chyba 7 przedszkoli w naszej dzielnicy, w
miarę niedaleko od domu, ale nie jest to przedszkole osiedlowe - muszę
dojechać. Wiem, że dla niektórych to przeszkoda, ale naprawdę warto. W naszej
dziecnicy jest wiele przedszkoli, część szarych, burych i nijakich, ale wiele
jest ładnych kolorowych, zadbanych, gdzie mimo że dzielnica "stara" to chętnych
do nich dużo.
I muszę Ci napisać, że w naszym przedszkolu, niestety też jest bardzo dużo
dzieci - u nas w grupie 28. To nawet ponad normę, ale z różnych względów,
dzięki wyrozumiałości dyrekcji tych kilkoro dzieci zostało przyjętych. I mimo
takiej ilości dzieciaków, może nie być "wojskowo", oczywiście wszyscy mają
obiad w jednym czasie, leżakowanie też - ale o tym już pisałam - to nie jest
złe. Ale jest fajnie, dzieciaki lubią swoje przedszkole i najważniejsze, że
atmosfera na różnych zajęciach otwartych, impreazach jest naprawdę sympatyczna.
I żeby było miło, żeby panie miały tzw. podejście do dzieci, nie musi być ich w
grupie kilka czy kilkanaście - wszystko zależy do dobrych chęci pań i podejścia
dyrekcji. Mam nadzieję, że Twoje prywatne też jest w porządku, bo to czasem
różnie bywa. Pozdrawiam serdecznie M

[anek.anek]

do powyższych argumentów "za" dodam, że przecież nie musisz posyłać dziecka na
cały dzień. Możesz na 2-3 godziny dziennie w celu "uspołecznienia" - albo do
przedszkola albo do jakiegoś "klubu malucha".
Możesz też poczekać i posłać dopiero za rok, dw laa, albo faktycznie od razu do
zerówki. Każdy maluch jest zupełnie inny. dla mnie najwazniejszy był kontakt z
rówieśnikami. co innego przebywać w 20 -osobowej grupie z dwiema
wychowaczyniami, a co innego w piaskownicy gdzie każde dziecko ma własną opiekunkę.
Syn nauczył się rozwiązywania różnych problemów w grupie i to jest największa
korzyść na przyszłość. Uczy się znacenia słowa "kompromis", czego w domowych
warunkach nie byłabym w stanie tak szybko zrobić. Dodatkowo chodzi na zajęcia,
których ja nie potrafiłabym zorganizować w domu - i tak musielibyśmy gdzieś na
nie chodzić. Sprawiaj mu one mnóstwo radości, i wiele go uczą, a w przypadku
gimnastyki korekcyjnej zastąpiło to dotychczasową rehabilitację (syn ma poblemy
ortopedyczne, pan od korektywy w przedszkolu o tym wie i stosuje wobec młodego
zalecenia ortopedy). ćwiczenia te są o wiele przyjemniejsze dla mojego dziecka
jeśli są wykonywane w grupie, w formie zabawy. chodzenie na indywidualne zajęcia
rehabilitacyjne w ostanim czasie przed przedszkolem stało się mordęgą.

[dorota.oz]

O rety! Jestem zaskoczona tak wielka ilością postów przeciwniczek przedszkoli.
A nie myślicie, że sa takie dzieci, które są w przedszkolu szczęśliwe po
prostu? Ja nie posłałam swojej córki do przedszkola, dlatego że musiałam.
Uważałam, że jej sie tam spodoba. Zwyczajnie. I nie pomyliłam się. Ma tam swoją
bandę, ukochane przyjaciółki, narzeczonego, tajemnice, własne zabawy i jest
niezwykle podekscytowana, kiedy mi o tym opowiada. Często stoimy z innymi
mamami godzinę w przedszkolnym ogródku, bo nasze dzieciaki jeszcze się nie
wybawiły. I to jest dla mnie najważniejsze w przedszkolu. Rozwój więzi
społecznych i uśmiech dziecka. Oczywiście, że edukacja też, ale zgadzam się, ze
na poziomie przedszkolnym można sobie poradzić samemu. O ile ma się wiele
chęci, zapału i czasu. Naturalnie pierwsze tygodnie w przedszkolu były trudne,
ale gdybym teraz powiedziała Zosi, że od poniedziałku przestaje chodzić do
przedszkola, to postukałaby się w czoło.
Pozdrawiam,
Dorota

[wujek_ali]

Szkoda,ze te wszytskie przeciwniczki przedszkoli nie widza jak OGROMNA jest
roznica miedzy dziecmi ktore uczeszczaly do przedszkola a ktore nie
uczeszczaly.Mialem okazje obserwowac dzieci w zerowkach,nowe i "stare" oraz
dzieci z zerowki przedszkolnej chodzace do przedskzola od maluchow i dzieci z
zerowki szkolnej ktore pierwszy raz poszly do placowki,po prostu rece
opadaly,Nawet jesli amcie najukochansze babcie,najlepiej zajmujecie sie
dziecmi,rozwijacie wszelkie zdolnosci z domu NIC nie zastapi przedszkola i
zywego kontaktu z rowiesnikami,wydarzeniami
kulturalnymi ,spolecznymi,wewnatrzprzedszkolnymi itp ite przez co dziecko
naprawe dobrze sie roziwja.Z drugiej strony ilez jest takich sytuacji kiiedy
mamusie strasznie przezywaly a potem okazywalo sie ze dziecko swietnie
adaptowalo sie w przedszkolu.W grupie mojej pociechy jest dziewczynka ktorej
matka byla straszna przeciwniczką przedszkola i wiem z rozmow ,ze tata
doslownie za "uszy" przytargal dziecko do przedszkola wbrew
wszytskim.Dziewczynka dwa dni poplakala a potem....okazala sie talentem we
wszytskich dziedzinach ,jest gwiazdką przedszkolnej grupy we wszystkich
pozytywnych sensach..Tak wiec,same mozecie byc zaskoczone...

[marysia191]

Myślę, że trochę uogólniasz. To, że ktoś napisał, że dziecko wcale NIE MUSI
chodzić do przedszkola, nie znaczy, że jest przeciwnikiem tej instytucji. Nie
każdemu dziecku przedszkole służy - znam takie dzieci, które wybitnie do
przedszkola się nie nadają.
Dziewczynka chodzi do naszego przedszkola trzeci rok i trzeci rok prawie cały
dzień płacze. Kilka razy w tygodniu wymiotuje przez pół dnia, aż panie dzwonią
po rodziców. Badania wykluczyły problemy zdrowotne (ona w domu takich
dolegliwości nie ma, chyba, że idzie do przedszkola). Ale u psychologa nikt z
dziewczynką nie był. Oczywiście jej rodzice uważają, że przedszkole jest ich
córce ze wszech miar potrzebne, aby się dobrze rozwijała i ona do przedszkola
chodzić MUSI. Czy dziewczynka rzeczywiście dobrze się rozwija? Pewnie za parę
lat rodzice będą szukać odpowiedzi na pytanie, skąd u córki anoreksja?
Czasami jednak bliska, kochająca osoba (babcia), własny dom, pokój, a nawet i
niania są lepsze niż przedszkole "na siłę".

do Marysi

[ayelet]

Wiesz jeżeli dziecko 3 rok płacze w przedszkolu to normalne nie jest.
Przypuszczam, że jak pójdzie do szkoły to tez będzie płakać. Jakiś problem tu
napewno jest izpewnością coś więcej niż tylko niechęć do przedszkola (o ile
jest to przyjazne miejsce). Z tego co piszesz ta dziewczynka ma conajmniej 5
lat (jeśli od 3 chodzi do przedszkola) i za rok musi iść do zerówki. Chyba
rodzice powinni pójść do psychologa.

[marysia191]

No właśnie, ale rodzice zdają się problem bagatelizować i nie widzą potrzeby
wizyty w poradni. I na pewno masz rację, że to nie chodzi tylko o przedszkole.
Pamiętam z rozmów z rodzicami, że dziewczynka nie zostaje też na noc u babci, bo
płacze i wymiotuje (babcia mieszka w innej miejscowości).

[anika1983]

jak do szkoły nie będzie chciało dziecko chodzić, to też stwierdzisz, że nie
musi?
Im wcześniej dziecko się przyzyczai, tym lepiej, przynajmniej tak myślę

[dorota.konowrocka]

To ja jeszcze spróbuje obronić nieco swoje stanowisko

Myślę, że kontakty z równieśnikami, wspólna zabawa, są dziecku bardzo potrzebne
i dają mu bardzo wiele radości. Jednocześnie sądzę, że grupa dwóch-pięciu dzieci
to wystarczające pole do nauki współpracy i kompromisów, a jednocześnie świetne
warunki do nawiązywania głębszych, przyjacielskich kontaktów i uczenia się
tolerancji (nie ma tak dużo dzieci do wyboru, więc uczymy się akceptować siebie
takimi, jakimi jesteśmy). A taką grupę dość latwo jest zmontować wśród znajomych
czy rodziny, chociaż pewnie latwiej tam, gdzie wiezi rodzinne i sąsiedzkie są
bliskie (czyli raczej poza dużymi miastami i miastami, które przyciągają dużo
osób przyjeżdżających za pracą i zostawiających swoje dalsze rodziny w innym
mieście). I pewnie również łatwiej tam, gdzie choć niektóre matki nie pracują.

Zgodzę się, że łatwiej jest wychowywać samodzielnie (nie posyłając do
przedszkola) dziecko poza miastem, bo rzeczywiście, tam jest po prostu więcej
możliwości doświadczania natury, bawienia się na świeżym powietrzu, przyglądania
się pracy dorosłych i "kręcenia się" przy nich. Łatwiej jest dziecku dostarczyć
zajęć i "prac", które mają sens, dziecko ma też po prostu więcej swobody, bo
raczej nikomu jego eksperymenty nie przeszkadzają. W mieście rzeczywiście
przedszkole może być często lepszą alternatywą niż przesiadywanie na placu zabaw
czy kiszenie się w bloku, w którym sąsiadom przeszkadzają tupiące nóżki.

Nie zgodzę się, że "wykształceni pedagodzy" są lepsi niż rodzice. Myslę, że nie
doceniacie własnych możliwości i własnej wiedzy. Myślę, że wystarczy trochę
odwagi, przedsiębiorczości, aktywności, by przekonać się, że sami możemy dać
naszym dzieciom bardzo wiele. Nie potrzeba dyplomu z pedagogiki, by przypomnieć
sobie kilkanaście wierszy (na początek , kilka piosenek, chwyty na gitarę z
harcerskich czasów. Posługiwanie sie kredkami, farbami, plasteliną i nożyczkami
to nie jest wiedza magiczna. A potem można pójść do lasu, robić zielnik, zbierać
żółędzie, rozpalić ognisko, wybrać się na rower, na kajaki, rozbić namiot u
znajomych, wyposażyć sie w lornetkę i aparat fotograficzny, urządzić wyścigi w
workach, pojechac do skansenu, na koncert dla dzieci, wybrac się na czytanie
bajek organizowane przez biblioteki, zorganizować kulig lub przejażdżkę dorożką
itd... Zależnie od czasu i mozliwości finansowych. Jasne, że trzeba sie trochę
powysilać i nikt za nas tego nie wymyśli, ale to MOŻNA zrobić. Nie mówię, ż e
trzeba, ale można, nie trzeba byc do tego ekspertem. Nauczenie dziecka czytania
i pisania również nie wymaga jakiegos niesłychanego przygotowania metodycznego,
raczej trochę wyobraźni. Myślę, że nie doceniacie siebie.

Pozdrawiam
Dorota

Przyjazn

[antidotumm]

Gdybym miala taka grupe, byloby wspaniale! Ale na naszej ulicy nie ma ani
jednego dziecka! Zapraszam dzieciatych znajomych, ale ile razy w tygodniu mozna
robic przyjecia? Bo przeciez przychodza z rodzicami.
Posylam do przedszkola (od 4 roku zycia) bo bardzo wysoko cenie sobie w zyciu
PRZYJAZN i przyjaciol- chce aby nawiazala kontakty z dziecmi, przyjaznie,
znajomosci. Posylam do kameralnego przedszkola (grupy po 10 osob) na 5 godzin
dziennie, gdyz uwazam ze wieksza ilosc czasu bylaby zbyt meczaca dla tak malego
dziecka.



dorota.konowrocka napisała:

> To ja jeszcze spróbuje obronić nieco swoje stanowisko
>
> Myślę, że kontakty z równieśnikami, wspólna zabawa, są dziecku bardzo potrzebne
> i dają mu bardzo wiele radości. Jednocześnie sądzę, że grupa dwóch-pięciu dziec
> i
> to wystarczające pole do nauki współpracy i kompromisów, a jednocześnie świetne
> warunki do nawiązywania głębszych, przyjacielskich kontaktów i uczenia się
> tolerancji (nie ma tak dużo dzieci do wyboru, więc uczymy się akceptować siebie
> takimi, jakimi jesteśmy). A taką grupę dość latwo jest zmontować wśród znajomyc
> h
> czy rodziny, chociaż pewnie latwiej tam, gdzie wiezi rodzinne i sąsiedzkie są
> bliskie (czyli raczej poza dużymi miastami i miastami, które przyciągają dużo
> osób przyjeżdżających za pracą i zostawiających swoje dalsze rodziny w innym
> mieście). I pewnie również łatwiej tam, gdzie choć niektóre matki nie pracują.
>
>

[aniko16]

Wiesz, czytając to co piszesz mam wrażenie, że nie opierasz się na realiach ale
na jakimś idyllicznym wyobrażeniu stworzonym na użytek własnej teorii. Wcale
nie jestem wielbicielką przedszkoli, nie odpowieda mi często panujący tem dryl
niemalże wojskowy, nacisk na "bycie grzecznym", traktowanie posłuszeństwa jako
najbardziej wartościowej cechy itp itd. Sami posłaliśmy synka do przedszkola
dapiero jak skończył 4,5 i uważamy że ten dodatkowy rok w domu (z opiekunką)
bardzo mu się przydał. Wartości przedszkola absolutnie nie upatrujemy w
umiejętności i liczbie recytowanych wierszyówi śpiewanych piosenek. Jednak
przedszkole ma rzecz której nie dasz dziecom trzymając je w domu: okazję zabawy
w grupie innych dzieci co jest potrzebne niczym tlen i sprawia dzieciom
największą radość. Uważam, że zapewnienie kontaktu z rówieśnikami jest
wartością, przy której "złe" cechy przedszkoli bledną i są bez znaczenia.
Takiej możliwości nie zapewnisz organizując wyjścia z innymi mamami/opiekunkami
czy organizując niemalże codzienne spotkania (które zresztą dla mnie byłyby
mordęgą), gdyż inna jest jakość zabaw pod okiem rodziców a inna w grupie
przedszkolnej. Sama wychowałam się bez przedszkola ale były to lata 60.,
przedmieście, po prostu kilkuletnie dzieci biegające samopas, bo przecież mamy
w pracy. tak jest pewno na dzisiejszej wsi którą tak idealizujesz, pewno nie
zastanawiiając się nad tym na ile niebezpieczeństw narażone są te dzieci i jak
często ulegają groźnym wypadkom. Natomiast rodzaje aktywności które
proponujesz: chwyty na gitarę czy rozbijanie namiotu u znajomych to zupełnie
nie moja bajka; zresztą w wykonaniu tylko dla własnych dzieci z mojego punktu
widzenie jest po prostu dość żałosne. Kocham moje dziecko, lubię z nim spędzać
czas ale nie gram roli kumpla do zabawy, nie myślę o tym jakby mu wypełnić
dzień. Może dzięki temu jest kreatywne , nie wymusza wspólnych zabaw do których
ja po prostu się nie nadaję. Uważam też że dojrzała wykształcona kobieta może
lepiej spożytkować swój czas absolutnie nie zaniedbując w żadnym znaczeniu
dziecka.

[dorota.konowrocka]

Hej, jeszcze któtko odpowiadając: nie opieram się na wyobrażeniu, opieram sie na
tym, jak żyję. Ale może rzeczywiscie warunki w których żyję - kameralna
miejscowość 40 km od Warszawy, gdzie wszyscy sie znają i codziennie widują i
odwiedzają, a połowa dorosłych pracuje zdalnie z domów lub na miejscu - są
specyficzne, dlatego po zastanowieniu uczyniłam zastrzeżenie, że moje uwagi
dotyczące wad przedszkola nie odnoszą sie zapewne do wszystkich sytuacji. I
rozumiem, że w "zatomizowanym" mieście trudno jest codziennie organizować
spotkania dla dziecka z rówieśnikami. W moim przypadku sprawy się mają raczej
tak, jak w opisywanych przez Ciebie latach 60-tych, więc pewnie po prostu jest
to łatwiejsze.

Dorota

[anek.anek]

to niestety prawda. My mieliśmy cudowną nianię - pod względem edukacji syna, ale
kompletnie nie nadawała się do rozwoju fizycznego (w naszym przypadku to wazne z
powodów ortopedycznych). Po powrocie z pracy mam czas na przytulanie i raczej
spokojne zabawy, a nie męczenie i tak zmęczonego dziecka edukacją, czy nie daj
Bóg ćwiczeniami.
W okolicy jest bardzo dużo dzieci, syn przed pójściem do przedszkola spotykał
się z nimi codziennie w piaskownicy i na spacerach. Ale każde z tych dzieci
miało własną opiekę. Przewróci się i od razu taka niania leci żeby otrzepać z
ziemi, wyrwie jedno drugiemu zabawkę i od razu było rozdzielanie, mówienie
"przeproś" itd. W przedszkolu tego nie ma, bo być nie może. Dzieci muszą uczyć
się rozwiązywania konfliktów same (oczywiście jest to wsparte wychowaniem i w
domu i przez nauczycieli - tym nie mam czego zarzucić). Tego też dla mojego
dziecka chciałam. Największą frajdę sprawia mi obserwacja ukradkiem mojego
dziecka w ogródku przedszkolnym. To jest zawsze taki czas, kiedy dzieci nie mają
zajęć zorganizowanych i bawią się same (wychowaca czuwa tylko żeby któreś sobie
głowy nie rozbiło i reaguje naprawdę tylko kiedy potrzeba). Kilka razy widziałam
już jak moje dziecko musiało sobie poradzić z trudną sytuacją. W pisakownicy
pod domem od razu byłoby" mama, a on mi zabrał zabawkę" i ryk. A tutaj okazuje
się, że świetnie musiał wyćwiczyć umiejętność dochodzenia do kompromisu.
Dla mnie to jest pozytywne.

[antidotumm]

Wszystko o czym piszesz, robimy (za wyjatkiem namiotu u znajomych): nie
rozwiazuje to jednak problemu braku dzieciecych przyjaciol-rowiesnikow, ktorych
w naszej okolicy nie uswiadczysz.

dorota.konowrocka napisała:

że sami możemy dać naszym dzieciom bardzo wiele. Nie potrzeba dyplomu z
pedagogiki, by przypomnieć
> sobie kilkanaście wierszy (na początek , kilka piosenek, chwyty na gitarę z
> harcerskich czasów. Posługiwanie sie kredkami, farbami, plasteliną i
nożyczkami
> to nie jest wiedza magiczna. A potem można pójść do lasu, robić zielnik,
zbierać żółędzie, rozpalić ognisko, wybrać się na rower, na kajaki, rozbić
namiot u
> znajomych, wyposażyć sie w lornetkę i aparat fotograficzny, urządzić wyścigi w
> workach, pojechac do skansenu, na koncert dla dzieci, wybrac się na czytanie
> bajek organizowane przez biblioteki, zorganizować kulig lub przejażdżkę
dorożką
> itd... Zależnie od czasu i mozliwości finansowych. Jasne, że trzeba sie trochę
> powysilać i nikt za nas tego nie wymyśli, ale to MOŻNA zrobić. Nie mówię, ż e
> trzeba, ale można, nie trzeba byc do tego ekspertem. Nauczenie dziecka
czytania
> i pisania również nie wymaga jakiegos niesłychanego przygotowania
metodycznego,
> raczej trochę wyobraźni. Myślę, że nie doceniacie siebie.
>
> Pozdrawiam
> Dorota

[dorota.konowrocka]

Muszę powiedzieć, ze Wasze posty dały mi do myślenia. Przespałam sie z tematem i
doszłam do wniosku, ze wystartowałam z mocno zideologizowanych pozycji i do tego
nie sięgając wzrokiem poza czubek wlasnego nosa (podwórka ) Rzeczywiście, to
że ja nie widzę sensu w wysyłaniu moich synów do przedszkola nie znaczy, że
przedszkole jako takie nie ma wartości dla nikogo.

pozdrawiam
Dorota

[antidotumm]

Dorota, jestes superbabka- malo kto przyznaje sie do wlasnych bledow !!!

[anisr]

Ja tez jestem pod wrażeniem-i poglądów, które(mam nadzieję) realizujesz i tej
otwartosci na poglądy która nam własnie pokazałaś.Jestem pewna że twoi synowie
z tobą (a nie w przedszkolu) maja szanse stać sie wartościowymi ludzmi.
Co nie zmienia faktu,że mi sie instytucja przedszkola baaardzo podoba

[azoorek]

nie zawsze dziecko ma okazje przebywac z mama w domu. Co do trzylatka, to nie
wiem czy przedszkole nie jest lepszym rozwiazaniem od niani. Siedze z dzieckiem
w domu i jak jestesmy na spacerze, to widze jak sie zachowuja opiekunki- siedza
razem i plotkuja, kilka razy widzialam jak dziecko spada z czegos, a opiekunka
siedzi na lawce. A jak spadnie, to nie jest jej wina, tylko dziecka, a jedyna
metoda zaradzenia sytuacji jest zakaz wspinania !!, bo sie babie nie chce
pilnowac. Wracam do pracy i tez mam watpliwosci, ale wole to od opiekunki. Mam
nadzieje, ze to bedzie cos wiecej niz przechowalnia.

[siborki_mi]

Ratunku!!! Drogie mamy! Przedszkole to nie przechowalnia... Przynajmniej coraz
więcej przedszkoli jest czymś dużo więcej niż tyllko miejsce sprawowania
opieki. Jeśli asz możliwość i wybór przedszkoli w okolicy, proponuję "wycieczkę
po przedszkolach". Jak odwiedzisz 3-4 to na pewno będziesz miała orientację,
które z nich mogą być przchowalnią. Życzę udanego wyboru M

[antidotumm]

Jasne, ze nie przechowalnia. Ale takze nie Uniwersytet. Deprymuje mnie
zarzucanie rodzicow planami edukacyjnym...
Nie dajmy sie zwariowac: trzylatek powinien sie przede wszystkim bawic!

[paulajal]

to etap socjalizacji niezbędny dla prawdłowego rozwoju, nieśmiałe dziecko tym
bardziej trzeba stopniow ze światem oswajać i zachęcać do czerania korzyści z
kontaktów z innymi.

moim zdaniem warto małego ludzika uspołecznić

[cubus1]

6 latek ma inna dojrzalosc niz 3 latek.
Przedszkole nie jest idealnym rozwiazaniem dla kazdego dziecka.
Ja rowniez nie chodzilam do przedszkola i jakos pozniej z edukacja nie miala
problemow
Mimo ze moje dziecko jest bardzo otwarcie nastawione do swiata, mimo ze ma juz
ponad 4 lata nadal organizuje sobie zycie aby jednak o 13 go odebrac no i
czesto zdarza nam sie zawagarowac gdy mamy ciekawa alternatywe
Jeszcze przyjdzie czas na powazna, systematyczna nauke i przykladne siedzenie 5
dni w tygodniu w jednym miejscu...

Mysle ze wiekszosc z nas zapomina ze przedszkole zostalo stworzone dla rodzicow
absolutnie nie dla dzieci.
Przedszkole jest koniecznoscia dla rodzicow pracujacych.
Male dziecko nie czuje sie najlepiej 8 godzin w obcym miejscu w grupie 25
osobowej z obca ciocia...
Niewatpliwie przedszkole ma swoje plusy wszak walki o byt nie naucze dziecka w
domu...

A odpowiadajac na Twoje pytanie- Nie, nie musi.

do Cubus

[ayelet]

Absolutnie nieprawdą jest to co piszesz. Przedszkola są przede wszystkim dla
dzieci. Mój synek chodzi do przedszkola odkąd skończył 2,5 roku, mimo, że nie
musi, ale chodzi na 5 godzin dziennie. Chodzi do prywatnego przedszkola, cała
rodzina jest pod wrażeniem jakie postępy zrobił odkąd jest przedszkolakiem. No
i w grupie nie ma 25 dzieci ale 10

[mama-nesika]

jako przyszły pedagog i matka czteroletniej dziewczynki powiem...że wcale nie musi, ale pod kilkoma warunkami: Przede wszystkim musi miec przy sobie osobę, która bedzie umiała pokazać mu swiat( bo jesli rodzice od rana do wieczorapracują a babcie tylko zabiera dziecko na plac zabaw, to chyba juz lepsze jest przedszkole, umożliwi mu rozwój w dziedzinie poznawczej, emocjonalnej i psychomotorycznej(że tak się naukowo-wyraże). No i dziecko musi miec kontakt z innymi dziećmi. Znam sześciolatka (z praktyki w przedszkolu) który zaczął chodzic dopiero od zerówki, a inteligencją przewyzsza drugoklasistów. No i musisz się liczyć z tym, że dzieci uczęszczające do przedszkola mają lepiej rozwinięte umiejętności społeczne. Wszystko zależy od tego, jaką "pracę" jesteś gotowa wykonać ze swoim dzieckiem. Pozdrawiam serdecznie)