Boz jak on dzis płakał

[majka3131]

Prosze dodajcie mi otuchy bo chyba zwariuje.Od jutra wracam do pracy
a maly od wczoraj chodzi do przedszkola.Ma 2,5 roczku.Wczoraj jak go
zaprowadzalam cieszyl sie strasznie,natomiast dzisiaj juz w domu
mowil ze nie chce isc do dzieci.Jak tylko wszedl do przedszkola
zaczal plakac i mowil mama mamunia ja nie chce.Normalnie
taragedia.Wiedzialam ze nie moge dlugo go tulic bo to bedzie jeszcze
gorzej wiec przebralam go dalam mu buziolka i poszedl w rece
pani.Pani go przytulila ja chwile poczekalam tak zeby mnie nie
widzial ale szybko wyszlam bo nie powstrzymalam lez i gdybym dluzej
tam zostala to chyba bym go stamtad zabrala, a wiem ze nie moge.Jak
Wy mamy to przezylyscie,czego nie robic po powrocie z
przedszkola,rozmawiac z nim jak bylo,czy niech raczej w domu narazie
nie opowiada o minionym dniu.Ja sie wykoncze psychicznie.Tak
strasznie mam wyrzuty sumienia ze on przeze mnie cierpi.Ja wiem ze
on sie przyzyczai ale dlaczego to tak strasznie boli...?

[storczyk70]

Współczuję. Przechodziłam to samo z dwoma synami (jak wielu
rodziców). Przed Tobą zapewne ok. 2 tyg. podobnych pożegnań. Ale
głowa do góry. Ja też wychodząc ze żłobka a potem z przedszkola
płakałam. Miałam wyrzuty sumienia itd. Najlepiej wyjść i nie słuchać
płaczu - zapewne szybko minie z pomocą wychowawczyni. Ja zwykle
obiecywałam nagrodę za w miarę udane pożegnanie (loda, coś drobnego
co sprawi przyjemność dziecku). Zwykle działało. Dzieci brały też ze
sobą jakąś drobną zabawkę, pluszaka do którego w razie smutków mogły
się przytulić. Zawsze rozmawiałam co robili w przedszkolu. I
zwracałam uwagę na te szczególnie miłe rzeczy. Opowiadałam jak to
było kiedy ja chodziłam do przedszkola, porównywałam, że teraz jest
np. dużo fajnych zabawek. No i zapewniałam, że czas szybko minie a
ja napewno przyjdę o zwykłej porze. U nas pomógł też zegarek -
chociaż syn nie zna jeszcze godzin. Ustawienie wskazówek jednak
zapamiętał. Powodzenia

[stary_gruby_kot]

mnie to czeka od wrzesnia.
juz sie denerwuje bo czuje ze bedzie ciezko
trzymaj sie cieplo, musimy wytrwac

[majka3131]

Dzięki kobitki za rady i musze przyznac ze troszeczke podniosłyście
mnie na duchu.Czytalam te odpowiedzi ze lzami w oczach bo nie wiem
co przyniesie nowy dzien.Jutro robimy trzecie podchody i mam
nadzieje ze bedzie choc ciut lepiej,aczkolwiek nie spodziewam sie
cudu.Moze to zabrzmi smiesznie ,ale placac dzisiaj za przedszkole
razem z ksiegowa sie poplakalysmy.Ona zobaczyla moje lzy i jak
powiedziala prosze nie plakac to juz calkiem sie rozkleilam.no
zobaczymy jak to bedzie dalej,a ja na bierzaco postaram sie pisac
jakie postepy sa w naszych pozegnaniach,tak dla pocieszenia innych
rodzicow ktorzy w planach maja oddanie brzdaca do placowki.jeszcze
raz dzieki.

[aguszak]

Po przedszkolu poświęcać maximum czasu, nawet czasem kosztem
niezjedzonego obiadu. Oczywiście, że rozmawiać i to tyle, na ile
dziecko ma ochotę - niczego nie wyciągać na siłę, tylko słuchać i
odpowiadać. No i byc konsekwentnym, chyba, że nie chcesz go
prowadzac do przedszkola i masz jakąś inna alternatywę, bo jeżeli
nie, to tylko konsekwencja Cię uratuje Bradzo dobrze robisz, że
przy malcu nie płaczesz, a potem dopiero dajesz upust emocjom.
Na pocieszenie: wszystkie to przechodzimy w bardzo pdobny sposób i
uwierz, że ten okres się kiedyś kończy, a potem maluch nie będzie
chciał wręcz wychodzic z przedszkola.
Powodzenia!

[ewaamam]

Jako nauczycielka pracująca w przedszkolu do którego chodziło moje
dziecko też płakałam przy pierwszych rozstaniach, ale nigdy przy
dzieciach.

Przez pierwszy miesiąc kryłam się aby nie spotkać na korytarzu
własnego dziecka. Teraz z tego się śmiejemy, ale wtedy biedak nawet
nie miał świadomości że chodzi do przedszkola w którym ja pracuję.

Nie dziw się swoim emocjom ty nie płaczesz dlatego, że dzecku jest
źle w przedszkolu tylko dlatego, że się rozstajecie - naturalne
chociaż bardzo trudne.
Nasze emocje to też jest sygnał dla malucha, jeżeli widzi że mama
jest smutna i ma strach w oczach to domyśla się, że należy się bać,
na ile możesz okazuj spokój ale nie przesadź. Sama znasz własne
dziecko i wiesz jaka forma rozstania będzie DLA NIEGO najlepsza.

Może być króki buziaczek i przekazanie malucha w ręce wychowawczyni,
możesz chwilę się z nim pobawić i poczekać aż się czymś
zainteresuje, wtedy wykorzystać moment na wyjście z przedszkola.
Zasada jest jedna to ty musisz być zdecydowana i pewna tego, że
robisz dobrze.
Czasami maluchy fajnie wchodzą do grupy, zaczynają się bawić a
rodzic stwarza atmosferę niewiadomo jakiego pożegnania, to jeszcze
daj buziaczka, to ja już pójdę itp...powtarzane wielokrotnie.
Dla dziecka jast to wyraźny sygnał, "mama ze mną się tak żegna to
znaczy długo jej nie będzie albo odchodzi daleko" i wtedy dziecko
zaczyna sobie wyobrażać ...i zaczynają się kłopoty.
Pożegnanie owszem ale naturalne takie jak przy wyjściu na spacer z
babcią (przecież tak wylewnie się nie rostajecie).
W wakacje można przećwiczyć z maluchami rozstanie, zostawiając je
nawet na króciutko pod opieką osób trzecich (sąsiadka, ciocia,
koleżanka) może być i na "obcym gruncie".

W pierwszych dniach najważniejsza jest współpraca z nauczycielkami i
informacja, płakało czy nie, długo - krótko itp... Zawsze można
zadzwonoić po jakimś czasie od rozstania i dowiedzeć się co
aktualnie dzieje się z maluchem.
Jeżeli dzieco nie chce opowiadać o przedszkolu to na siłę nie
wypytywać, ale można mu opwiadać o przedszkolu np. widziałam jakie
fajne znaczki macie w szatni. Taki chłopczyk w niebieskiej koszulce
fajnie się bawił klockami ciekawe czy gdzieś tu blisko mieszka, albo
pani Kasia to tak miło ze mną rozmawiała, wiesz ja ją bardzo
polubiłam itp...Mówić z sympatią o konkretnych rzeczach z
przedszkola.

majka3131 i tak już odniosłaś sukces bo nie wróciłaś, a to, że
popłakałaś się to naturalny widok w pierwszych dniach przedszkola.
Zdarza się też widok tatusia szlochającego w szatni kiedy jego
dziecko w najlepsze bawi się z dziećmi w grupie albo to że dziecko
idąc do przedszkola po raz pierwszy odstawiane jest od piersi
karmiącej matki i też jakoś się przyzwyczaja i bardzo lubi chodzić
do przedszkola.
Głowa do góry, będzie dobrze!!!

[babowa]

Zgadzam się z radami ewaamam tyle że nie podoba mi się pomysł
wychodzenia w momencie gdy dziecko się zabawi i zapomni o mamie( ale
tylko na chwilę)Gdy spostrzeże nagłe zniknięcie mamy która przecież
mówiła ze nigdzie nie idzie,całkiem zrozumiały jest
płacz,żal ,tęsknota za ukochaną mamą.Ale w ten sposób oszukujemy
własne dziecko i uczymy tego samego,mały nie będzie już ufał mamie
która mówi że będzie tuż obok a za chwilę znika.
Moja rada- pocałować z pogodną miną,dać w łapkę zabawke wziętą z
domu i powiedzieć idę do pracy ale jak skończysz leżakować ja
przyjdę po Ciebie(i przyjść koniecznie po zapowiedzianym
czasie!),kocham cię synku mocno,baw się dobrze ,pa! i
koniec,najwyżej oddać małego w ręce pani i poprostu wyjść,nie
przedłużać pożegnania.Można tlumaczyćże każdy ma jakieś obowiązki,ja
idę do pracy a ty do przedszkola.Gdy dziecko nie chce mówić o
przedszkolu,nie wymuszać odpowiedzi(lepiej podpytać się pani co i
jak)
I najważniejsze żeby twoje obawy i lęki nie przeniosły się na
dziecko ty sama musisz uwierzyć że w przedszkolu jest fajnie i
wszystko będzie dobrze.Powodzenia

[ewaamam]

Jasne że nie uciekać, tylko pobyć chwilę z małym aż czymś się
zainteresuje (zabawą dzieci, zabawką itp... wtedy szybciutko się
pożegnać, bez przedłużania.
U nas sprawdza się pomachanie mamie w okienku bo akurat z okna
maluszków widać furtkę i wtedy maluch wędruje do pani na ręce
(okienko jest wysoko) i czeka kiedy pojawi się w nim mama, robi pa,
pa a potem do zbawy, a jak trzeba to jeszcze chwile się utuli i to
zazwyczaj jest koniec płaczu.

Zapomiałam jeszcze dodać, jak obiecujemy ..."będę po obiedzie, po
podwieczorku" to dla dziecka moment odejścia od stolika to jest...po
obiedzie, i wtedy powinna pojawić się mama.
My inaczej pojmujemy czas, dzieci wprost. "Po..." to znaczy dana
czynność się kończy i już jest "po". Dla nas pół godziny "po", czy
godzina to nadal jest "po obiedzie". DZieci tego nie rozumieją i
dlatego czasami nie chcą podejmować następnej czynności tylko
zaczynają płakać bo one już wtedy tylko czekają (mam nadzieję że w
miarę zrozumiale to ujęłam).

[glabdzia]

Myślę, że ewaamam ma rację w 100%, tylko jak to będzie w praktyce,
nie wiem..... Zaczynamy od września i spróbujemy zastosować się do
tych rad.
A co myślicie o odbieraniu dziecka przez pierwszy tydzień, może dwa,
przed leżakowaniem? Czy krótszy czas pobytu w przedszkolu na
początku zdaje egzamin? Może to naiwne, ale czy maluszek zostawiany
w nowym "obcym" miejscu tylko na 4 godziny mniej rozpacza, bo wie,
że się trochę pobawi, zje i pójdzie do domu?

[lilka69]

ja mysle, ze tak i dlatego jak moj syn pojdzie od jesieni lub zimy posle go
pczatkowo na 4 godziny. po ok 2 tyg w docelowych godzinach.

[mamamajki3]

U nas takie wczesniejsze odbieranie przez pierwszy miesiąc
zdało egzamin Zresztą pierwszy tydzień był fantastyczny -
majka zafascynowana zabawkami, dziećmi itp, a dopiero kiedy
zaczęto od niej więcej wymagać zaczęły się płacze ale
zawsze mówiłam jej kiedy po nia przyjdę tj. najpierw przez
dwa tygodnie po obiedzie czyli o 12, a przez następne dwa
po podwieczorku czyli o 14. I potem to już jakoś poszło -
tylko mam problem z dobudzaniem jej rano Ciężko jej wstać
i jesli płacze to w domu, a w przedszkolu już jest ok i
zazwyczaj radosna leci do dzieci. Czasem ma focha, więc
spuszcza głowę i wszystkich w przdszkolu informuje, że "jest
rzorpaczona"

[stary_gruby_kot]

ja mam zamiar odbierac przez pierwsze 2 tygodnie przed lezakowaniem

[ta_aisha]

Ja też miałam dramatyczne rozstania z pierwszym dzieckiem i
obiecałam sobie ż edrógiemu tego nie zafunduję. Na szczęście było to
prywatne przedszkole i pozwolono mi przez pierwszy dzień być z
dzieckiem. Mały nie schodził mi z kolan. Drugiego dnia po godzinie
zaczął bawić się z dziećmi podeszłąm zapytałam go czy mogę już iść.
Został bez problemu. Nie przeżył traumy jak mój starszy. Oprócz mnie
były inne matki które przesiedziały z dziećmi przez pierwszy tydzień
inne odbierane były po 4 godzinach. Dzięki tym fantastycznym
nauczycielkom które pozwoliły rodzico zadecydować jak będą wyglądać
pierwsze dni i ich dzieci w przedszkolu i na obecność rodzica i
pełną współpracę indywidualnepodejście żadne dziecko nie płakało a
grupa zaklimatyzowała sie po tygodniu.

Majka

[stary_gruby_kot]

i jak tam u Was? juz troche lepiej?

[majka3131]

Przepraszam ze nie odpisywałam tak jak obiecywalam,ale wiecie nowa
praca,nowe obowiazki i zanim człowiek wpadnie w rytm to troche czasu
upłynie,no i w zwiazku z tym nie bardzo mialam czas zeby usiasc do
kompa.No wiec sprawa ma sie tak ze jestesmy w punkcie wyjscia.Maly
po poltora dnia sie rozchorowal juz na trzeci dzien nie poszedl do
przedszkola.teraz juz tydzien jest w domku z babcia.Noi tak jakos
wyszlo ze jeszcze dwa tygodnie z nia posiedzi potem na dwa tygodnie
z tatusiem jedzie na wczasy no wiec do 18sierpnia nie pojdzie jescze
doprzedszkola.szczerze mowiac cieszy mnie to bardzo, ze poki co
chociaz przez miesiac nie musze przezywac tego co przezywalam.I
jesli chodzi o mnie to z mila checia nie dalabym go juz wiecej do
przedzkola,ale rozmawialam z wieloma osobami,w tym rowniez nie
pomijajac tego forum i wiem ze bedzie dla niego najlepiej jesli
wroci do przedszkola,ani dziadkowie ani opiekunka nie da mu tego co
przedszkole.Dlatego jednak sie zdecyduje sie na ponowne podejscie i
az sie boje co bedzie,bo dzisiaj jak przechodzilismy kolo
przedszkola on odrazu krzyczal jeszcze nie dzieci.Takze latwo nie
bedzie.pozdrawiam.

[moni_011]

a my jak bylismy na zebraniu w przedszkolu dla dzieci, ktore ida od
wrzesnia, dyrektorka podkreslala, zeby nie popelniac bledu i
odbierac dziecko w pierwszych dniach ok. 12, jezeli wczesniej to po
podwieczorku. Wczesniej juz ktos napisal, ze dzieci maja umiejetnosc
zakodowania sobie pory dnia i jak sie przyzwyczai, ze wychodzi przed
lezakowaniem to trudno mu bedzie pozostac pozniej dluzej, to sa
argumenty dyrektorki, w sumie z jednej strony ma racje, ale jak
pierwszego dnia zostawic malego do do 15

[anqa_77]

Pierwszego dnia nie jest najgorzej, drugiego dnia jest gorzej bo juz nie aż tak
ciekawie. A najgorszy dzień to poniedziałek po pierwszym weekendzie...

Mój starszy synek idzie już do średniaków ale za rok młodszy idzie do
maluchów...więc się zacznie.....

każdy przypadek jest inny

[nena22]

Dziewczyny przecież każde dziecko jest inne i jak tu można doradzić
czy zostawiać do 12 czy 15 tej? Dla jednego lepiej tak a dla innego
inaczej. Ja tylko naprawdę nie jestem przekonana, czy 2,5 letniemu
dziecku tak bardzo jest potrzebne przedszkole. jeśli musi to nie ma
o czym dyskutować, ale jeżeli jest inna możliwość a dzieciak
ewidentnie nie jest jeszcze gotowy to po co na siłę? Wg. psychologów
przeciętnie gotowy jest dopiero 4 latek. 2,5 letniemu dziecku jest
porzebna mama a nie przedszkole.

[pinokio.1]

Wiele przedszkoli prowadzi łagodną adaptację,tzn. adaptację z rodzicem lub
bliską dziecku osobą.Dziecko uczestniczy w życiu przedszkola razem z mamą,tatą
lub babcią. To bliska osoba pokazuje maluchowi sale,łazienkę,szatnię itp. To ona
razem z dzieckiem uczestniczy aktywnie w zabawach przedszkolaków.Taka sytuacja
pozwala dziecku nabrać zaufania do personelu przedszkolnego.No bo skoro
mama,tata lub babcia dobrze się czują i bawią to i jemu będzie dobrze. Po takim
wstępie dziecko na informację od mamy że idzie zrobić zakupy i za chwilę wróci
nie protestuje.Warunek mama musi wrócić naprawdę za chwilę. Ten czas rozstania
zaczyna się wydłużać, aż nagle okazuję się ,że dziecko wchodzi do przedszkola
rano i robi mamie "pa-pa". Oczywiście każde dziecko adoptuje się inaczej, wiele
zależy od nauczycieli, którzy obserwując dziecko mówią rodzicom kiedy jest czas
na rozstanie.Niektórym dzieciom potrzebny jest tylko jeden dzień wspólnej
adaptacji,innym tydzień.
Co do spania dziecka od samego początku to jestem przeciwna. Dla dziecka w wieku
żłobkowym i młodszym przedszkolnym pojęcie dzień i noc to pojęcie abstrakcyjne.
Dzień kończy się gdy ono idzie spać, więc gdy przedszkolak nie nauczył się że
mama zawsze wraca to mogą być bardzo silne ujemne emocje.Myśli, że mama je
oszukała i nie przyszła a dzień się już kończy i pora spać.Wtedy poranne
rozstanie może być trudne.
Pamiętajcie drogie mamy , stres obniża odporność organizmu. Często się słyszy o
tym że dziecko po kilku dniach uczęszczania do przedszkola było chore.

właścicielka przedszkola niepublicznego

[tendencia]

Zależy też czy zaraz po wejsciu przestaje płakać, czy płacze długo.
Moja córka polubiła szybko przedszkole ale na wejściu strasznie
płakała, by za drzwiami już sie uspokoić i iść do dzieci. W takich
momentach jej płaczu przy rozstaniu myślałam tylko o tym, jak mi
potem opowiada że kochane ciocie, że miło, że "ale fajnie dzisiaj
było" - tego się trzymałam i było mi łatwiej przez to przechodzić.
Po południu szczęśliwe roześmiane dziecko z jakimś bazgrołkiem w
ręku dla mamusi, a rano szkoda mówić. Ale tylko w minutach
rozstania, potem aktywna i rozbawiona. Ech, te nasze dziecka

bajka terapeutyczna

[dulska1]

Podbijam wątek, bo zbliża się wrzesień i temat płaczu bedzie za
chwile znowu aktualny. Znalazłam na innym forum bajkę terapeutyczną,
która może pomóc dziecku w przezwyciężeniu lęku przed przedszkolem:
piastunka.pl/forum/viewthread.php?forum_id=7&thread_id=11

[black-cat]

2,5 roczku to jeszcze maleństwo. Moje dziecię w tym wieku stanowczo
do przedszkola iść nie chciało a ja nie nalegałam. Siedziała w domu
z nianią, ja czekałam aż dojrzeje do przedszkolaKiedy skończyła 3
latka odwiedziłysmy kilka przedszkoli, we wszystkich bardzo jej się
podobało i widziałam, że zaskoczyła. Później były opowieści jak to
fajnie jest w przedszkolu, aż sama powiedziała: mamo chcę do
przedszkola. Wczoraj był pierwszy dzień, poszła na 5 godzin, chętnie
i bez płaczu, wróciła zachwycona. Dzisiaj od rana była bardzo
podekscytowana, w przedszkolu od razu pobiegła do dzieci, narazie
jest dobrze. Stwierdzam, że ja chyba bardziej przeżywam to od niej
Mam świadomość, że będą i gorsze dni, ale nic na siłę.
Namawiam do posłania dziecka do przedszkola wtedy, kiedy do tego
dojrzeje. 3,5 latek tęskni do kontaktu z rówieśnikami, 2,5 latek
jeszcze niekoniecznie.
A jeżeli z różnych względów konieczne jest posłanie dziecka do
przedszkola wcześniej - warto zaprowadzać go początkowo na 2 do 4
godzin, niech oswoi się z nowym miejscem. Są przedszkola w których
rodzice mogą początkowo przebywać z takimi maluchami i stopniowo
przyzwyczajać ich do swojej nieobecności. Oczywiście można
zaprowadzić, zostawić, i się przyzwyczai, jak większość dzieci, jak
zapewne większość z nas. Tylko po co fundować dodatkowy stres
dziecku i sobie.

[alex_cz]

Dołączam do wątku. Mój 3 letni syn od tygodnia się przyzwyczaja do przedszkola,
jest ciężko. Dzisiaj po prostu "dał nogę" spod drzwi przedszkola. Rozstania są
trudne. Mąż jest na urlopie i mieliśmy to razem przejść, no i sama nie wiem, czy
to było dobre.
Z resztą nieważne, urlop się kończy. Od poniedziałku będę go sama odprowadzać.
Widzę, że mały próbuje różnych metod: najpierw mówił, że nie chce iść i był
obrażony, potem wisiał mi na szyi i zawodził, teraz ucieka.. co jeszcze się
objawi? (

Jak po niego przychodzimy jest w miarę zadowolony - chyba trzymać się tego no nie??

pozdrawiam wszystkie mamy debiutujących przedszkolaków

[agnidu]

dołanczam, bo u nas smutek małej 3 latki. po trzech zajęciach
adaptacyjnych wudawało się, że będzie cudownie czyli czytaj łatwo
dla rodzica. ale po 2 i 5 zajęciach nadzieja na cud została
definitywnie unicestwiona. a do tgeo , co dla mnie osobiscie
najgorsze widze po mojej córce w domu, że jest smutna, nie włożyla
dziś do torebki na spacere telefomu, potmonetki i innych zwyczajowo
nie zapominanych gadzetów, nie chciała iść na lody, jest jakby
nieobecna, pokłada się na łózku, raz mnie całuje, a raz jakbym dla
niej nie istniała. kiedy dogłębnie analizuję cała sytuacjię, to
dochodzę do wniosku, że ta jej powaga wynika z myslenia o tym co ją
czeka. i przyznam, że zastowałam wiele r.óznych metod aby adaptację
do tego czasu rozpocząć wcześniej, a więc bajki terapeutyczne,
ryzowanie, odgrywanie tego co się dzieje zazwyczaj w przedszkolu za
omocą misiów i lalek, pokazywnie swoich zdjęc z przedszkola i
opowiesici moich koleżankach. a jednak smutek. ja dziś płakałm, bo
nie wiem czy to moje dziecko takie mądre że tak dobrze rozumie że
coś się konczy i że teraz wymagać od niej będzie to coś nowego
większej samodzielności, a nawet samotnosci; czy raczej ja taka zbyt
optymistycznie nastawiona (czyt. głupia), że to wszystko może byc
proste i bezbolesne. kiedy patrzę na te koszty emocjonalne to myslę,
że w życiu czekają na nię równie truden i trudniejsze chwile, ale i
równie nowe wnoszące na wyzszy poziom rozwoju. jest taki terapeuta
który powiedział, że za cenę posiadania cudownych i bardzo
kochających rodziców, ponosi się cenę w postaci wiekszego lęku przed
ich utratą. wybieram bycie kocgającą matką. życzę powodzenia innym
dzieciom i mojej małej

[alex_cz]

Agnidu
U nas też mały nie chce ani na lody chodzić, ani nigdzie. Też jest taki
zamyślony i od tygodnia nie prosi mnie o opowiadanie bajek, o których kiedyś
zabiegał ok 30 razy dziennie.
Ale patrzy na mnie takim wzrokiem.. niekiedy. I pyta ciągle
"czemu tak długo muszę na Ciebie czekać" ((
Normalnie ma doła.
Ja dzisiaj też godzinę ryczałam jak był w przedszkolu, ale jakoś mi lepiej się
zrobiło i przez weekend trochę pogadamy, odpoczniemy od wrażeń - może od
poniedziałku bedzie ciut lepiej.
Dzisiaj już coś zjadł w przedszkolu, ale nie był zbyt wesoły jak przyszliśmy po
niego. Ale jeszcze za wcześnie.

Trzymajmy się jakoś
Za Twoją małą też trzymam kciuki; piszcie jak Wam idzie

[agamamajana]

To może ja Was odrobinę pocieszę. Mój syn rok temu był najdłużej i najciężej adaptującym się maluchem w grupie. Koszmar trwał 3 m-ce. Też wzięliśmy z mężem dwa tygodnie urlopu licząc, że to wystarczy. To poprostu trzeba przetrwać. Bawić się długo z malcem po pracy. Nie wypytywać i nie przeklonywać zbyt długo do przedszkola, raczej starać się aby o tym temacie w miarę możliwości w domu zapominał - choć to bardzo trudne. Nagrody to dobry pomysł. Dużo siły życzę. Mnie też zdarzało się płakać w pracy, wieczorem już przeżywaliśmy potworny stres na myśl o tym co nas czeka rano. To wszystko minie i to zapewne prędzej niż u nas, więc uszy do góry!

[protozoa]

A może Wasze dzieci ( te strasznie płaczące) po prostu nie dorosły
jeszcze do rozstania z mamą? 2,5 roczne dziecko jest jeszcze bardzo,
bardzo małe....
Wszystko mozna zrobic na siłe, dziecko popłacze i w końcu
przestanie , przyzwyczai się tylko jakim kosztem?
Może warto odłożyć podjęcie pracy o pół roku, rok? Dla dobra
dziecka, dla własnego spokoju.
To nie złośliwść tylko rada doświadczonej matki juz prawie dorosłych
dzieci.
Moje dzieci w wieku 2-2,5 roku nie pozwoliły mi ruszyć się ani na
krok. Gdy miały 3 lata miałam juz większą swobodę, a do przedszkola
maszerowali w wieku 3,5 roku. Nie płakali. Dorosli. Dajcie taką
szansę także swoim dzieciom.

[alex_cz]

agamamajana - serdeczne dzięki za te słowa, pozdrawiam Was ciepło.

protozoa - mój to chyba nigdy nie dorośnie do rozstania, muszę mu trochę w tym
pomóc )) To żart, a poważnie to wszystko jest zbyt złożone, żeby jednoznacznie
stwierdzić dorósł/nie dorósł. Myślę, że czas pokaże.

[natkare]

w zeszłym roku tez to przezywałam , Mikuś rozpoczynał gdy miał równe
2.5 roczku.Pomogły naklejki , jestem pielegniarką i przynosiłam
takie "dzielny pacjent"- naklejałam na bluze i pomagało a jak
wracałam , to w najlepsze sie bawił.
Mikołaj miał o tyle lepiej ze poszedł do grupy z synkiem siostry ,
jest między nimi rok różnicy , tak więć teraz juz będa osobno no ale
i Mikołaj polubił przedszkole.
U nas były to ok . 2 miesiące rannego płaczu

[greygoooose]

Witam, ja też jestem cała w stresie. Po 3 dniach adaptacyjnych czeka mnie z
córcią jeszcze jutrzejszy a od poniedziałku... sama. Ma 3 latka i choć jest
bardzo samodzielna, w domu śpiewa, tańczy itp, to widzę jak bardzo boi się
stracić mnie z oczu. W przedszkolu, na zajęciach wspólnych ani nie chciała
rysować ani śpiewać. Była dość pogodna ale nagle wszystko zapomniała, nic nie
umiała robić, jak ja ktos zapytał o to. Do tego jest mega wrażliwcem, typu -
leci tkliwa melodia a ona łzy w oczach i mówi że "takie kawałki są bardzo
smutne", po czym jak nie zagadam to zaczyna płakać. Albo chłopczyk rozdepcze
biedronkę a ona w krzyk "jak mogłeś!" i już zero zabawy i smutek. Dziś na
zajęciach w przedszkolu (razem z rodzicami) uderzyła się w nogę o huśtawkę i
nawet nie jęknęła, ale wystarczyło że podeszła pani przedszkolanka i chciała
przytulić... to nie dała się dotknąć... uciekła, głowa w dół i oczy jak w
japońskich kreskówkach, pełne łez. Zero kontaktu wtedy.
Nie wyobrażam sobie tego poniedziałku....
Faktycznie odebranie dziecka przed leżakowaniem to chyba dobry pomysł, chociaż
przez tydzień?

Pozdrawiam
Dorota

[alex_cz]

Witam Was
U nas ciut lepiej. Wczoraj mały powiedział, ze on już się przyzwyczaił i nie
płacze. Panie też to potwierdzają, ale.. wiem, że kryzysy jeszcze będą. Chociaż
.. zna już miejsce, już to nie obce, tylko jego przedszkole i zaczyna coraz
chętniej opowiadać o nim, odgrywa jakieś scenki i bawi się w przedszkolankę -
tzn on jest przedszkolanką a my z mężem mamy być dziećmi.
Na mnie dalej jest obrażony momentami, a nawet pojawiły się pierwsze próby bicia
mnie i w ogóle strasznie dużo w nim emocji jest teraz. I nic nie zostało z
mojego lękliwego dziecka.
Pierwsza choroba też już jest

Greygooose - trzymam za Ciebie i Twoją córeczkę kciuki. Też tego sobie nie
wyobrażałam, ale jakoś to idzie do przodu i ciągle się zmienia.
Czytałam co mamy pisały i pocieszałam się, tzn dalej się pocieszam.
Strasznie mi to pomaga.
Chyba sama będziesz najlepiej wiedziała kiedy małą odbierać, ile zniesie, jak
się będzie czuła, co powiedzą panie, jak to będzie wyglądać z dnia, na dzień itd
U nas praktycznie każdemu rodzicowi proponowano co innego w tym okresie
adaptacji - w zależności od zachowań dzieci.

natkare - fajny pomysł z naklejkami ))
Ten poranny płacz jest ciężki

pozdrawiam

[protozoa]

Wszystko mozna na siłe, i dziecko do wszystkiego w końcu się
przyzwyczai. Nie ma wyjścia. W końcu przestanie płakać bo ile może.
I nie jest prawdą, ze dziecko nigdy nie dorośnie do rozstania z
matką. Dorośnie - jedno wczesniej drugie póxniej, jedno potrzebuje
na to 2 lat inne 3-4.
Jestem zdecydowaną przeciwniczką zmuszania dzieci dorobienia czegoś
do czego nie dorosły. Pozornie po kilku
dniach/tygodniach/miesiącach )zależy od dziecka) wszystko będzie
dobrze, ale co potem? Czy dziecko nie zapłaci zbyt wysokiej ceny za
robienie z niego na siłe dorosłych?
Rodzice z jednej strony walczą o zerówki w przedszkolach ( nie daj
Boże szoły, za małe), a z drugiej strony nie rozumieją, ze do
dłuższego rozstaniaz mamą trzeba po prostu dojrzeć. Może lek(
dzieci) przed szkoła ma głębsze korzenie - właśnie te z wczesnego
dzieciństwa. Proszę, w interesie swoich dzieci rozważcie to.

[greygoooose]

Dziękuję alex_cz za słowa otuchy )) Pomimo wszystko staram się cieszyć i być
pozytywnie nastawiona, np. tym że moja 3-latka mówiła dziś rano że chce iść do
przedszkola, że już rano, z miejsca. Tłumaczę jej że dopiero od poniedziałku
pójdzie rano (wie co to poniedziałek, że po weekendzie). I jest płacz ale o to
że NIE IDZIE. No na razie jeszcze sama tam nie była...

A wpadłam na jeden sposób, może przyda się innym mamom i tatom. Jeśli dziecko ma
ulubionego bohatera z bajek albo w świecie realnym Czyli:
Moja córa uwielbia koniki Pony i te żywe w naturze też. Więc opowiadam jej, że
wszystkie małe koniki bawią się w swoich przedszkolach, tak jak małe dzieci. A
ich rodzice, duże koniki chodzą wtedy do pracy. A po pracy przychodzą po małe
koniki, rozbawione, roztańczone i zadowolone. Chodzi o przełożenie jej
rzeczywistości na tę bajkową, bo dzieciaki przecież utożsamiają się z bohaterami
z tych opowieści i jest im łatwiej... Moja córa podchwyciła to i dziś zapytała
(jak rano szłam do pracy, a ona została jeszcze w domu z babcią) czy idę do
swojego dużego przedszkola
Powiedziałam że tak i że się bardzo cieszę! Bo spotkam inne koniki. A ona na to
że też będzie w swoim małym przedszkolu i że jak zarobi dla mnie dużo pieniędzy
(!) to kupi mi całą stadninę Szybkie skojarzenie. Powiedziałam jej że w małym
przedszkolu nie zarabia się pieniędzy, ale szybko sprostowała że takie na niby,
jak duże koniki. Widziałam że była taka dumna z tego więc już nie prostowałam
tematu zarabiania. Przyjdzie na to czas

Może i Twojemu dziecku to przypadnie do gustu? Ja opowiadam teraz mojej córci o
przedszkolu wszystko na bazie koników i ona nie może się wręcz doczekać pójścia
do przedszkola od rana. Na razie jest to mówienie ale pozytywne nastawienie
jest, a to już część sukcesu.

A co do wyboru czy posyłać dziecko do przedszkola kiedy ma 3 latka. Chodzi o to
co napisała protozoa. Gdybym miała finansowy i logistyczny wybór - poczekałabym
jeszcze rok. Ale nie mam ani tego ani tego. Wiem że takie rozstanie to stres dla
dziecka i dla mnie też, ale nie mogę zostawić jej samej w domu, a tak by już
musiało być od września. Wtedy wybór nie istnieje - jedyne co można zrobić, a
może aż - to postarać się aby ten początek był jak najlżejszy. Biorę więc po to
2-tygodniowy urlop. Wydaje mi się że sporo rodziców (zwłaszcza tych
wychowujących w pojedynkę) ma podobna sytuację.

Pozdrawiam
Dorota

[greygoooose]

...co do tych koników nie obiecuję córce że w przedszkolu są małe koniki
tylko że one TEŻ maja swoje przedszkola jak małe dzieci. Wtedy widzę wyraźnie że
ona się cieszy że ma tak samo jak te małe postaci z bajek

[alex_cz]

hej
Wiem o co biega hehehe, u nas był motyw rycerzy Mocno go negował, ale
podchwycił wątek szukania kolegi rycerza. Podobno jakiś jest, ale.. nic więcej
nie wiem. Muszę panie podpytać.

Coś, co go przekonuje najbardziej to to, że ma 3 lata i jak ma się 3 lata idzie
się do przedszkola. I że koledzy i koleżanki z przedszkola też mają po trzy lata
i też ich rodzice przyprowadzili, żeby poznali nowe piosenki i wierszyki i razem
spędzili trochę czasu; może wśród tych dzieci ukrywa się inny rycerz i
..królewna hehehe.

On się dość mocno z innymi dziećmi utożsamia i porównuje swoje zachowania z
innymi dziećmi. Miałam okazję obserwować go przy wspólnym posiłku w przedszkolu
przez chwilę. W domu przy stole siedzi minutę. W przedszkolu je pół godziny -
większość czasu obserwuje kolegów przy stole i śmieje się, jest po prostu bardzo
zadowolony, że je z innymi dziecmi. Pierwsze dwa dni odmawiał siedzenia przy
stole, nie mówiąc o jedzeniu. Panie nie naciskały i czekały, aż sam zdecyduje.

Coś, co pomaga zwłaszcza rano to małe rytuały - czyli odpowiednio wcześniej
wstajemy i coś tam czytamy, chwila wygłupów a już w drodze do przedszkola gramy
w kolory.
I ta bajka terapeutyczna, którą jedna z mam podrzuciła tutaj na forum też
działa. Wyraźnie się po niej uspokajał.
Poza tym panie w przedszkolu pomagały mu nazwać jego stany i do niczego nie
zmuszały; chciał stać, to stał i czekał. Jedna z pań poświęciła mu sporo uwagi i
to też pomogło.

Co do wypowiedzi protozoa- tak jak pisałam wyżej, to zbyt prywatne i złożone
sprawy, aby się nimi dzielić na forum, przynajmniej dla mnie. Rodzice potrafią
ocenić co dla ich dziecka jest najlepsze w danej sytuacji.

[kosmak]

a ja po zamknięciu drzwi wyłam jak głupia.Jakby mi ktoś wyrwał
serce. Cały poprzedni tydzień chodziliśmy na adaptację(ale ja w
zasięgu wzroku)czasem poszłam na 1 godzinę. Dziś wybiegł z sali i
rzucił się na kolana,wołając mamusiu nie zostawiaj mnie!!!!!!!!czy
dobrze zrobiłam wychodząc szybko i nie oglądając się za siebie?inni
rodzice przytulali swoje dzieci i tłumaczyli to i owo.czuję się
winna.......

[anqa_77]

Dobrze zrobiłaś, na pewno szybko przestał płakać, bo zobaczył, że już decyzji
nie zmienisz. Takie przeciąganie nie ma sensu, dla dziecka to fałszywa nadzieja,
że może uda się jednak przekabacić rodziców..
Zadzwoń do przedszkola to się uspokoisz, ja dzwoniłam bardzo często

[alex_cz]

kosmak - kochana ściskam Cię najmocniej, jak potrafię.
Panie w przedszkolu pomogą Twojemu synkowi poradzić sobie ze smutkiem i w
większości przypadków im się to udaje Wiem, że to średnie pocieszenie, ale od
czegoś trzeba zacząć, aby jakoś poradzić sobie z tymi emocjami.

Ja też się krótko żegnam z synkiem, a w domu tłumaczę mu dlaczego nie przedłużam
pożegnania i dlaczego tak jest lepiej. Nie analizuję juz tego, tak zaczęłam,
będę konsekwentna.
Ale pierwsze dni... patrz kilka postów wyżej czułam się podobnie.

ściskam Was i pozdrawiam
------------

[kosmak]

DZIEKUJĘ-dobrze wiedzieć że nie jestem z tym sama.Pozdrawiam
wszystkie mamy.

[weronikarb]

My tez juz mamy pierwsze rozstanie za soba.
Moj zaczynal jak mial niecale 3 lata, wtedy po 3 tyg.
zrezygnowalismy, nie nadawal sie jeszcze.
W zeszlym roku (3,5) zaczal juz żywot przedszkolaka.
Chodzil do 1 lipca - 2 miesiace przerwy letniej i dzisaj po raz
pierwszy do starszaków. W domu marudzenie a w przedszkolu placz.
Dzwonilam przed chwila i dyrektorka mowila ze wszystko oki, maly je
i teraz juz sie bawi na dworze.
Synek nie lubi przedszkola, mi tlumaczy ze dlatego ze jest za glosno.
Dominik jest wrazliwym indywidualista.
Panie w przedszkolu przepadaja za nim, wiec wiem ze to nei ich wina.
Mam nadzieje ze w tym roku mu ta niechec minie