Nazywamy tę falę "emigracją trzeciej generacji", bo różni się od
wcześniejszych. Przede wszystkim dzięki rewolucji technologicznej -
internetowi, telefonom komórkowym, tanim liniom lotniczym.
Znam historię pary młodych ludzi, którzy żyjąc w różnych krajach, utrzymują
ze sobą nieustanny kontakt. Za pośrednictwem kamery internetowej i telefonu
"razem" oglądają filmy, "razem" jedzą posiłki... Emigracja przestała być
wielką traumą, zerwaniem więzi z krajem. Wielu Polaków pracuje w Londynie -
i dojeżdża na studia zaoczne do Warszawy czy Torunia.
Aż 1,5 mln Polaków - według najnowszych szacunków - wyjechało na Zachód po
wejściu naszego kraju do Unii. Jeszcze nie zalaliśmy Europy, ale jesteśmy
jedną z największych fal migracji w historii Polski.
To zjawisko unikalne nie tylko z naszego punktu widzenia. Londyński "Sunday
Times" pisał niedawno, że Polacy, którzy ostatnio przybyli do Wielkiej
Brytanii, stanowią największą falę imigracji od trzech stuleci - od czasów
francuskich hugenotów w XVI w.
Wyjeżdżają młodzi (90 proc. nowych emigrantów nie skończyło 35 lat) i
wykształceni. Pewnie każdy zna kogoś, kto opuścił kraj w ciągu ostatnich
lat.
W dobie globalizacji wspaniale to świadczy o Polakach. Jesteśmy otwarci na
świat, umiemy szukać swojej szansy, nie jesteśmy przykuci do jednego,
najlepiej znanego miejsca. Odżywa słynny na przełomie lat 80. i 90. polski
duch przedsiębiorczości.
Fala wyjazdów nie opada. Wprost przeciwnie - ci, co wyjechali, sprowadzają
kolegów, rodziny, współpracowników. "Tato, co ty jeszcze robisz w tej
Polsce" - usłyszał ostatnio mój znajomy od córki mieszkającej w Londynie.
Dlatego rodzą się też obawy: Czy to już drenaż mózgów ("Co zrobicie, gdy
sprowadzimy waszych doktorów - pytają Anglicy)? Ilu jeszcze wyjedzie? Ilu
wraca? Ilu tylko krąży między Polską a swoim nowym krajem? A ilu nie wróci
nigdy?
My wierzymy, że wyjazdy te mogą być dla naszego kraju szansą - jak były dla
Irlandii. Od zachodniej Europy możemy się jeszcze wiele nauczyć: używania
nowych technologii, kultury pracy, działania w społeczeństwie obywatelskim.
Gdy "emigranci trzeciej generacji" zaczną wracać do Polski - zmienią ją. Na
lepsze.
Polska się nam rozjechała
Wojtek
Kaczory zgaszą światło, oni będą ostatnimi jacy zostaną w
Polsce. Przez takich głąbów mnóstwo młodych ludzi pracuje na Anglików, Niemców, Francuzów... Mam 28 lat i od pół roku mieszkam w sercu Wielkiej Brytanii. Za kilka dni minie
rok, odkąd mój chłopak z dnia na dzień postanowił "postawić wszystko na
jedną kartę" i spróbowac szczęścia w UK. Dostał pracę zanim wyjechał z Polski,
mnie przyjęto do tej samej firmy niecały tydzień po przyjeździe. A powód wyjazdu
był prosty- długi. Dzienny tryb studiów i praca w sieciowej restauracji nie idą
w parze, więc z roku na rok trochę się tego nazbierało. Jakieś 6000...
Dziś zapomnieliśmy już o długach. Mieszkamy w 25 000 miasteczku, pracujemy,
wsród ok 300 Polaków z których najstarsi przyjechali tu 15-20 lat temu.
Pracujemy, urządzamy mieszkanie (na razie wynajmowane), niczego nam nie
brakuje. Cieszymy sie wolnością, której nie mieliśmy w krajju. A przy okazji
budujemy Stowarzyszenie Polaków mieszkajacych tu, raz w tygodniu mamy swoje
miejsce w lokalnym Guardianie.
Czy tęsknię za domem? Nie. Dom jest tam gdzie ja jestem. A wszystko to co
polskie we mnie odczuwam tym intensywniej im dłużej tu jestem. Jestem dumna
z tego skąd pochodzę i ludzie z którymi pracuję wiedzą o tym. Nie tęsknię. Za
spóźniającymi się autobusami, Urzędami, bezmyślną biurokracją, zakupkanymi
trawnikami, zazdrością, złośliwością, pazernością i biedą skrzętnie ukrywaną
pod fasadą nowych, szklanych pomników kapitalizmu.
Jedyną przykrość sprawiają mi głosy o nas tych, którzy zostali w kraju:
pomiatacze, sługusy, sprzedawczyki, nawet zdrajcy. Że nam współczują,
żałują, że pokończyliśmy studia i nic z tego nie mamy, że tyle wysiłku na nic a na
dodatek sprzedajemy się tanio gdzieć u obcych.