Nepotyzm w Australii

[Gość: Kapitalizm_Kaputt]

Jak ciezko znalezc dobra prace w Australii niech swiadczy fakt, ze politycy
zmuszeni sa zatrudniac na stanowiskach w swoich biurach czlonkow swoich
rodzin, ratujac ich w ten sposob przed bezrobociem.

www.crikey.com.au/politics/2002/02/03-politicalnepotism.html

[Gość: Kapitalizm_Kaputt]

Niedawno oficjalna prasa doniosla, ze syn premiera Howarda jest zatrudniony w
sztabie wyborczym GW Busha. Znajoma, ktora konczyla prawo w tym samym czasie co
syn Howarda twierdzi, ze byl to wyjatkowy skur...l.

a kogo zatrudnial Mark Latham?

[Gość: Kapitalizm_Kaputt]

Jeszcze w zeszlym roku pracowala dla obecnego lidera Labour Party, niedoszlego
premiera Australii Marka Lathama, zona Nevilla Hiltona, wysokiej rangi
funkcjonariusza Labour Party w regionie Wollongong. Przeciwko panu Hiltonowi
toczy sie obecnie proces, po tym jak wyszlo na jaw, ze w prowadzonym przez
siebie burdelu w Port Kembla zatrudnial dwie 14-letnie dziewczyny.

www.smh.com.au/articles/2003/08/30/1062194756829.html

A co złego jest w seksie z 14 letnią?

[nadau]

Uważam, że to tylko może być przyjemność.
Nawet jeśli odbywa się to w Australii.
I nawet jeśli ta 14 latka była czyjąś tam protegowaną.
Ludzie, czepiacie się już naprawdę pierdoł.

[Gość: Kagan]

Jestes kolejnym australijskim pedofilem?

[Gość: Kagan]

Australia, to po USA najbardziej skorumpowany kraj tzw. I swiata...

[Gość: Kagan]

Bo pracy tu nie ma... A zarobki sie zmniejszaja...
Rynek pracy, stopa życiowa i industrial relations: Jeśli chodzi o rynek pracy,
to, jak już wspomniałem, oficjalna stopa bezrobocia w Australii spadła w roku
2003 nawet nieco poniżej poziomu USA. Jednakże ów spadek jest nie tyle
rezultatem polepszenia się realnej sytuacji na rynku pracy, a takich czynników
jak zmiany w metodologii obliczania ilości bezrobotnych (np. nie branie pod
uwagę regionów ze szczególnie wysokim i chronicznym bezrobociem,
jako “niereprezentatywnych”, oraz podawanie raz danych surowych ,
nieprzetworzonych, a innym razem danych uwzględniającym wahania sezonowe, ) co
powoduje, iż dane z przeszłości i z innych państw nie są w pełni porównywalne z
danymi podawanym przez Australijski Urząd Statystyczny (ABS).

Dynamika płac realnych w okresie wdrażania prorynkowych reform była zaś
zasadniczo ujemna. Średni wzrost płac realnych w Australii wynosił w omawianych
latach (1984-2004) średnio 0.34%, a więc był praktycznie w granicach błedu
pomiaru. Tak więc można przyjąć, i to z bardzo małym prawdopobieństwem
popełnienia błedu, iż płace realne, a więc także stopa życiowa australijskich
ludzi pracy, pozostały statyczne w latach przyspieszonych neoliberalnych
reform. Jeśli zaś uwzględni się chroniczne i systematyczne niedoszacowanie
przez ABS (Australian Bureau of Statistics) wzrostu poziomu cen płaconych przez
konsumentów (czyli CPI), to nasuwa się nieuchronnie wniosek, iż owe prorynkowe
reformy przyniosły Australijczykom spadek płac realnych, a więc spadek poziomu
życia osobom utrzymującym się w tym kraju z pracy. Tak więc koszty owych reform
poniosła głownie najbardziej produktywna grupa ludności Australii, grupa, która
w ostatecznej instancji decyduje o sukcesie bądź porażce owych reform.

Problematyka rynku pracy i poziomu płac realnych łączy się ściśle z
problematyką stosunków między pracownikami a pracodawcami, czyli w skrócie
industrial relations. Faktem jest, iż ilość strajków, a szczególnie ilość
godzin pracy straconych w gospodarce australijskiej na skutek owych strajków
zmniejszyła się w ostatnich latach (p. Dodatek Statystyczny – Część
III „Warunki pracy i płacy” Jednakże nie jest to wynikiem powodzenia jakiejś
ugody społecznej, a raczej wynikiem pogorszenia się sytuacji na rynku pracy,
oraz antyzwiązkowej, a nawet antypracowniczej postawy rządu federalnego.
Wiadomo, iż pracobiorcy, zagrożeni utratą pracy, nie są skłonni walczyć o
poprawę warunków pracy i płacy, i zadowolą się raczej samym posiadaniem miejsca
pracy i związanego z tym mniej lub bardziej stałego i pewnego dochodu. Także
antyzwiązkowe ustawodawstwo, wprowadzone przez konserwatywną koalicję premiera
federalnego Howarda, uczyniło strajkowanie nader ryzykownym zajęciem. I tak np.
zakazano strajków politycznych i tzw. strajków solidarnościowych (np. w obronie
miejsc pracy robotników w innym przedsiębiorstwie, czy też jako poparcie dla
strajkujących w innej fabryce czy branży). Osoby biorące udział w strajkach
politycznych i solidarnościowych, oraz ich organizatorzy mogą być bowiem
pozwani przed sąd cywilny i zmuszeni do wypłaty rekompensaty dla właścicieli
przedsiębiorstw, które poniosły straty z powodu owych strajków
solidarnościowych. Oczywiście, de facto odebranie (choćby nawet tylko
częściowe) prawa do strajku jest poważnym zamachem na podstawowe prawa ludzkie
(human rights), co powoduje, iż rząd Australii nie ma dłużej moralnego prawa do
krytykowania naruszeń owych praw w pobliskich państwach (w tym np. Birmie czy
nawet ChRL), ponieważ sam jest uwikłany w ograniczanie owych praw u siebie.