ciaza po chorobie

[Gość: mindy]

Czy sa tu jakies szczesliwe mamy ktore chorowaly na anoreksje lub bulimie a
mino tego urodzily zdrowe dziecko?

[Gość: mm]

tak

[Gość: mm]

tak to jest mozliwe.Po szesciu latach choroby zaszlam w ciaze.Urodzilam zdrowa
dziewczynke.Dla dziecka skonczylam z tym nalogiem,SAMA bez psychologa i bez
lekarzy.Jest jedno pytanie

[Gość: Mindy]

Bardzo dziekuje za odpowiedz, jestem teraz spokojniejsza. Staramy sie z mezem o
dziecko, ale towarzyszy mi wciaz gleboki poczucie winy, ze jesli cos bedzie nie
tak to prawdopodobnie ze wzgledu na moja historie przebytej choroby. Teraz
staram sie jesc regularnie, nie wymiotuje, nie obiadam sie i nie glodze. Mysl o
dziecku zmienila moje nastawienie do siebie samej. Mysle, ze decyzja o dziecku
potrafi zmobilizowac i wiele nauczyc. Oczywiscie tak jest w moim przypadku i
tego zycze Wszystkim ktorzy sie z ta choroba borykaja,

jezeli mozna to prosze juz szczesliwe mamay o opowiedzenie jak bylo w ich
przypadku, kazda historia czegos uczy,
pozdrawiam,
Mindy.

[Gość: mm]

wiesz Mindy super ze sie wzielas za siebie.Moja historia nie jest ciekawa ale
moze da ci otuchy.Po 6 latach choroby zaszlam w ciaze,oczywiscie maz nie mial
pojecia co wyprawiam.Przez cala ciaze wymiotowalam ale mniej niz
normalnie.Kiedy bylam w 6 mcu ciazy zmarl moj maz.Jednak urodzilam zdrowa
dziewczynke.Kocham ja nad zycie i nie pozwole zeby byla sierota bo ja MUSZE
JESC I WYMIOTOWAC.Dziecko jest najwazniejsze,teraz mam gdzies to chorubsko
chorych glow.Zobaczysz dla dziecka bedziesz chciala zyc i byc jego mama nie
tylko rok lub dwa dokad starczy ci sil ,ale cale zycie.yostawie ci moj adres
[e-mail] ppppppppppppppppppppaaaaaaaaaaaaaaaa

[Gość: Mindy]

Mm Twoja historia bardzo mnie poruszyla. Mam nadzieje jednak, ze teraz zycie
coraz czsciej bedzie sie do Ciebie usmiechac, masz cudowne, zdrowe dziecko i to
jest bardzo wazne.
Oczywiscie z mila checia apisze do Ciebie e-mail, jesli tylko pozwolisz.
Pamietaj, ze nie zapomne Twojej historii i bede wciaz o Tobie myslala.
Daj znac czy kontakt jest mozliwy i czy tego chcesz,
pozdrawiam Cie goraco i Twoja kruszynke,
Mindy.

[Gość: mm]

Dziekuje za odpowiedz.Napisz jesli tylko masz chec.Jesli bedziesz potrzebowala
rady ,postaram sie aby ci pomoc.Tak masz racje teraz jestem szczesliwa bo nie
musze juz myslec co bedzie z dzeckiem kiedy mnie braknie.I wiesz jak teraz msle
jaka bylam glupia.Przeciez w kazdej chwili moglo sie to zle skonczyc a Lisa
miala dwa latka.Muwie ci jak jest dziecko nie masz wyjscia musisz byc
zdrowa,tym bardziej ze to nie rak.Tu sama decydujesz czy chcesz byc zdrowa czy
nie.Poydrawiam cie goraco.
Marzi

[Gość: gość]

Ja zaszłam w ciązę po kilkuletnim okresie klopotów z odzywianiem najpierw nie
jadlam nic a potem duuuzo poszlo do kanełów.
To wszystko spowodowało u mnie zaburzenia miesiaczkowania, nie miałam okresu
przez ponad 2 lata. Potem poznalam mojego meza i nadal wymiotowalm, ale
zaczelam sie leczyc z powodu nieplodnosci no i udalo sie nie tylko jestem mama
juz prawie 3 tyg. zdrowego synka , ale od ponad 8 miesiecy nie zwymiotowalam,
ale przyznam, ze po powrocie ze szpitala mialam olbrzymia ochote objesc sie i
to zrobic, szybko jednak opanowalam sie i nawet o tym nie mysle, karmie piersia
i musze sie dobrze odzywiac. pozdrawiam.

[helle]

Na wstępie serdecznie Ci gratuluję synka, przesyłam dla Niego całuski i uściski
i również dla Ciebie za siłę!!!
Nie masz pojęcia jaką radość sprawiają mi takie historie jak Twoja, jestem
szczęśliwa, że kobietą udaje się wyjść z tej choroby i odzyskać radość życia.
Ja borykałam się z tą chorobą dość długo i dopiero myśl o dziecku o rodzinie
pozwoliła mi powoli wrócic do zdrowia. Teraz jest dobrze, ale przyznają, że
normalne jedzenie nie jest dla mnie jeszcze łatwe. Już nie wymiotuję i nie
najadam się, ale nie wiem dokładnie co, ile i kiedy powinnam jeść. Myślę, że
powolutku wszystko wróci do normalności ( chociaż u mnie w domu od dziecka te
czynność nie była normalna). Pragnę poświęcić wiele sił na powrót do zupełnego
zdrowia bo marzę aby moje dziecko nawet nie myślało, że jedzenie może być
problemem.
Serdecznie Cię pozdrawiam i Wszystki szczęśliwe mamy, ja mam nadzieję, że
niedługo do as dołączę!:)
Jeżeli możesz to napisz jak okres ciąży wyglądał u Ciebie, jak dawałaś sobie
radę z odżywianiem,
pa,pa,
mindy.

[Gość: ula]

ChorowaLam na bulimię, leczyłam się i było coraz lepiej.
Ostatnio miałam dużo stresu i przez tydzień wymiotowałam.Teraz jest juz bardzo
dobrze, ale okazuje się, że jestem w ciąży, bardzo się cieszę. Boję się jednak
ponieważ do zapłodnienia musiało dojść przed nawrotem choroby, czyli pierwsze
dni ciąży wymiotowałam.
Teraz odżywiam się zdrowo i regularnie, nabrałam świadomości sytuacji jednak
męczą mnie wyżuty sumienia czy aby nie skrzywdziłam mojego dziecka,

proszę niech ktoś napisze
ula.

[Gość: ania]

Sama widzisz po wpisach ,że nic nie jest stracone ja osobiście nie chorowałam
na to ani na to ,ale znam wiele osób ,które to przeszły i urodziły zdrowe
dzieci. Straj sie jednak jak zajdzisz juz w ciąze ,zdrowo sie odrzywiac i co
najważniesze nie wymiotować albo ograniczyć wymiotuy zrób to dla dziecka
(będzie ci łatwiej)A jeśli chcesz być spokojniesza to zrób sobie jakieś
badania przed ciąża czy wszystko jest w porządku jesli tak to staraj sie
przestrzegać tego co ci napisła a zaobaczysz że bedzie wszystko w porzadku!
trzyma kciuki

[Gość: gość ak]

Ja urodziłam zdrowe dziecko, jestem bulimiczką, z tym ,że w czasie ciąży nie
wymiotowałam (brałam tabletki przeczyszczające, ale niewiele). Chcę tylko
dodać, że bulimia to choroba duszy i ciężko być szczęśliwą mamą gdy nienawidzi
się siebie, dojdą jeszcze kilogramy po ciąży, wymioty nie tak skutkują jak
kiedyś a tabletek przeczyszczających absolutnie nie wolno ( chyba,że ma się
całkiem zasrane w głowie). Dlatego lepiej najpierw się wyleczyć, a dopiero
potem zajść w ciążę, a macierzyństwo nie bardzo pomaga w leczeniu się (czasem
wręcz przeciwnie).Pozdrawiam.